W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Biłgorajskie "figury", jak nazywa lud kapliczki i krzyże przydrożne, wielokrotnie interesowały etnografów, profesjonalnie zajmujących się tą dziedziną architektury i sztuki, a także amatorów - miłośników kultury ludowej. Czy tylko?
Kamil Łuczaj – absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej i Uniwersytetu Jagiellońskiego, socjolog i filozof. Publikował m.in. w „Studiach Socjologicznych”, „Studiach Medioznawczych” i „Przeglądzie Kulturoznawczym”. Interesuje się socjologią kultury oraz współczesną myślą społeczną. Wszystkożerca kulturowy.
Praca pana Kamila Łuczaja […] stanowi próbę zbadania rzeczywistej recepcji tekstów popkulturowych, serialowych w warunkach polskich, w środowisku wiejskim, wśród kobiet. Pan Łuczaj dokonuje tym samym rzadkiej i wartościowej próby weryfikacji słynnych tez „populistycznych” m.in. szkoły z Birmingham dotyczących kultury popularnej. Pokazuje, że kompetencje kulturowe – lub raczej ich brak – mogą znacznie utrudnić „właściwe” (preferowane lub opozycyjne) odczytanie tekstu serialowego.
Z recenzji wydawniczej prof. Katarzyny Skowronek
Praca jest w moim odczuciu oryginalna w tym sensie, że łączy perspektywę badań nad społecznym wykluczeniem (marginalizacją) z perspektywą badań nad kulturą popularną. Autor stawia sobie ważne pytanie o to, jak osoby wykluczone uczestniczą w uniwersalnej kulturze popularnej.
Z recenzji wydawniczej prof. Janusza Muchy
Polskie Towarzystwo Socjologiczne nagrodziło pracę stanowiącą podstawę niniejszego opracowania Nagrodą im. Floriana Znanieckiego za rok 2012.
Przygotowana przez Annę Marię Żukowską książka "Edukacyjny i terapeutyczny aspekt sztuki" jest wyjątkową pozycją dotyczącą aktualnych problemów w szeroko pojętej edukacji artystycznej, które są mało dostrzegane i doceniane zarówno wśród twórców, jak i animatorów kultury, czy też ludzi zajmujących się kształceniem najmłodszego pokolenia. Wyjątkowość tej publikacji polega na tym, że zmusza ona do pogłębionej refleksji nad praktykami szkolnymi oraz doświadczeniami wyniesionymi z różnych sytuacji w kontaktach zarówno z młodzieżą, jak i osobami niepełnosprawnymi. Jest to bardzo starannie zredagowana całość, gdzie znakomicie dobrane są artykuły, które nie powielają się nawzajem, a wnoszą świeże spojrzenie na te problemy, oświetlając je z różnych stron. Mimo różnorodności podnoszonych tematów autorka skupia się jednak na podmiotowej roli młodego człowieka, ucznia czy też uczestnika warsztatów artystycznych, plenerów oraz na walorach edukacyjnych, jakie niesie plastyka czy muzyka.
Dwory i dworki, liczące sobie niekiedy po kilkaset lat i będące siedzibami kilku kolejnych generacji rodzin szlacheckich, stały się symbolem nieprzerwanego trwania. Dwór wyznaczał również rytm życia jego mieszkańców. Na podstawie opisów literackich i wspomnień możemy odnieść wrażenie, że czas płynął tam w ściśle określonych sekwencjach, stałych i niezmiennych w swojej kolejności. Siedziby szlachecki były z jednej strony świadkami i uczestnikami historii narodowej, z drugiej zaś pełniły funkcję materialnej kroniki dziejów poszczególnych rodów i rodzin. Szacuje się, że w 1939 roku na ziemiach Rzeczypospolitej istniało ponad dwadzieścia tysięcy dworów i pałaców. Pięćdziesiąt lat później było ich zaledwie dwieście, a i one z reguły przedstawiały widok godny pożałowania. Ogromna liczba siedzib rodowych znalazła się na ziemiach `skąd zabrano Polskę`, gdzie ich los dopełniał się szybciej i tragiczniej. A jednak dwór przetrwał - głównie w kulturze, tradycji i literaturze. Z ogrodów i parków dworskich pozostało niewiele. Mimo podejmowanych wysiłków renowacyjnych, dziś dużo dworów i założeń parkowo-ogrodowych można podziwiać jedynie na fotografiach.
"Książkę Mirosława Filiciaka można czytać w sposób co najmniej dwojaki. Po pierwsze jako pogłębioną analizę relacji zachodzących dziś pomiędzy mediami, jako refleksję na temat sposobów ich używania przez odbiorców oraz kulturowych i społecznych konsekwencji przeobrażeń, jakim ulega system medialny. Po drugie jako tekst zawierający propozycję znaczącej korekty w sposobie uprawiania nauk humanistycznych, propozycję detronizującą tekst jako podstawowy przedmiot analiz na rzecz przyglądania się społecznym praktykom, technologiom, działaniom aktorów jako czynnikom odpowiedzialnym za formowanie się określonego porządku społecznego i kulturowego". (prof. Marek Krajewski)
"Media, wersja beta Mirosława Filiciaka to książka, która znakomicie odświeża dyskurs rodzimego medioznawstwa i kulturoznawstwa. To znakomite, ciekawie napisane studium ?starych? i ?nowych? mediów jako praktyk oraz praktyk samego medioznawstwa; praca kulturoznawcza o walorze wybitnie interdyscypliarnym, pokazująca pośrednio, jak niefunkcjonalny jest obecny akademicki podział pracy, który do tej pory separował filmoznawstwo i badania nad mediami od etnografii, socjologii i ?teorii praktyki?, teorię mediów od historii kultury; medioznawstwo od socjologii wiedzy, archeologię mediów od software studies". (prof. Tomasz Majewski)
Mirosław Filiciak ? medioznawca, adiunkt w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, redaktor kwartalnika ?Kultura Popularna?. Jego zainteresowania ogniskują się na przecięciu zjawisk kultury współczesnej i mediów cyfrowych.
Książkę Rafała Janowicza &bdquoKomunikacja marketingowa w architekturze&rdquo przeczytają z pewnością specjaliści (urbaniści, architekci, teoretycy i praktycy komunikacji marketingowej). Przeczytają ją jednak także z uwagą miejscy aktywiści, którzy walczą z &bdquozaśmieceniem&rdquo licznymi reklamami codziennie przemierzanej przez nas przestrzeni, a także ci z mieszkańców miast, którzy ich w tej walce wspierają. Reklam i innych komunikatów marketingowych jest dziś tak wiele, że stały się one elementem przekształcającym architekturę (zarówno jej tworzenie, jak i percepcję). Znajdziemy w książce przykłady rozwiązań zdecydowanie złych, tworzących &bdquoefekt choinki&rdquo, ale i dobrych, starannie przemyślanych. Rafała Janowicza interesuje jednak nie tylko stan faktyczny, ale i jego poprawa. Od wizualnej komunikacji marketingowej w miastach raczej w najbliższym czasie nie uciekniemy, konieczna jest więc zmiana podejścia do niej architektów. Janowicz przekonuje, że tylko czynny udział architektów w jej tworzeniu przy jednoczesnej zmianie obowiązujących dzisiaj regulacji prawnych pozwoli na poprawę jakości przestrzeni, na której &bdquozaśmiecenie&rdquo słusznie narzekamy. Przeprowadzona przez Autora argumentacja jest starannie uporządkowana i przejrzysta, a fakt, iż analizom towarzyszy bogata dokumentacja fotograficzna dodatkowo wzmacnia atrakcyjność książki.Prof. dr bab. Anna Zeidler-Janiszewska - przewodnicząca Komisji Konkursowej
Monografia prof. dra hab. Ryszarda Pichalskiego pt. Twórczość literacka i plastyczna niepełnosprawnych zawiera sześć rozdziałów, w których są prezentowane najważniejsze pozycje teoretyczne z zakresu pedagogiki kultury i wychowania estetycznego, pozwalające na dokonanie pogłębionej analizy osobowości twórców i ich dzieł ? utworów literackich, zdjęć, rysunków. Pierwsza warstwa analizy zawiera teoretyczną podstawę rozważań, druga warstwa ? empiryczna ? dotyczy omówienia treści myślowych i wyrażających je środków artystycznych. W pracy przedstawiono bogaty materiał faktograficzny zamknięty dość obszernym wykazem cytowanej literatury. Prezentowane opracowanie pokazuje znaczenie uprawianej twórczości jako aktywności przejawianej w życiu i rehabilitacji niepełnosprawnych.
Recenzenci omawianej pracy wskazują na jej walory społeczne zasługujące na szerokie upowszechnianie. Prof. dr hab. Tadeusz Gałkowski zwraca uwagę na interesujący materiał faktograficzny dotyczący rozmaitych aspektów twórczości osób z niepełnosprawnością fizyczną, psychiczną i umysłową, a prof. dr hab. Jacek Kazimierz Zabłocki stwierdza, że niepełnosprawność przedstawiona w opracowaniu ?jest jakby zagadnieniem drugoplanowym, a najważniejsza staje się wspólna wszystkim ludziom potrzeba tworzenia?.
Książka próbuje zmierzyć się z problemem swoistości obrazu w jego tradycyjnej i aktualnej postaci. Autor wychodzi z założenia, że widzenie różni się zasadniczo od czytania, co oznacza, że dzieł sztuk wizualnych nie można traktować w najgłębszej warstwie jako języka. Na szeregu przykładów stara się pokazać odmienność obrazowego medium, wychodząc od hermeneutycznej rekonstrukcji ich struktury. Tropi też otwartość na obrazy poetów i pisarzy (Czesława Miłosza, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Adama Zagajewskiego). Jednocześnie stara się pokazać, że ?widzialność? obrazu nie ogranicza się do warstwy formalnej, lecz kształtowana jest przez kulturę, światopogląd czy ideologie. Przedmiotem analiz stają się dzieła takich artystów jak Aleksander Gierymski, Władysław Strzemiński, Andrzej Wróblewski, Ryszard Jurry Zieliński, Zbylut Grzywacz, Luc Tuymans, Konrad Pustoła i Tomasz Tatarczyk.
Wojciech Bałus ? ur. 1961, historyk sztuki; studiował też filozofię. Profesor zwyczajny w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się teorią i historią sztuki XIX-XXI wieku oraz związkami sztuki z filozofią, antropologią kulturową i literaturoznawstwem. Redaktor serii ?Ars Vetus et Nova?. Przewodniczący Polskiego Komitetu Narodowego Corpus Vitrearum. Członek zwyczajny Hessische Akademie der Forschung und Planung im Ländlichen Raum i członek AICA. Autor książek: Mundus melancholicus. Melancholiczny świat w zwierciadle sztuki (1996), Malarstwo sakralne (2001), Krakau zwischen Traditionen und Wegen in die Moderne. Zur Geschichte der Architektur und der öffentlichen Grünanlagen im 19. Jahrhundert (2002), Figury losu (2003), Sztuka sakralna Krakowa w wieku XIX: część pierwsza (współautor, 2003), Sztuka sakralna Krakowa w wieku XIX: część druga. Matejko i Wyspiański (2007) i Gotyk bez Boga? W kręgu znaczeń symbolicznych architektury sakralnej XIX wieku (Monografie FNP, 2011).
Jedyna publikacja tak dokładnie omawiająca zagadnienia z dziedziny akustyki!NOWE UZUPEŁNIONE WYDANIE Mając na uwadze czytelników hobbystów, entuzjastów elektroniki oraz audiofili, autor przybliża naukę o dźwięku w sposób niezwykle interesujący i zrozumiały. Jedynie ktoś, kto rozumiał akustykę tak dobrze, jak rozumiał ją Everest - Członek Stowarzyszenia Filmowców i Inżynierów Telewizyjnych oraz Honorowy Członek Amerykańskiego Towarzystwa Akustycznego - potrafi wytłumaczyć jej zasady w sposób tak prosty, przystępny i z tak dużym odniesieniem do domowych projektów. Pozbawiony nadmiernej ilości skomplikowanych równań matematycznych, a obfity w zrozumiałe tłumaczenia trudnych zagadnień technicznych, Podręcznik akustyki F.Altona Everesta jest znakomitą publikacją pomagającą podnieść do wyższych standardów każdy projekt instalacji audio. Niewyczerpane źródło pomysłów, inspiracji oraz technik, jest klasycznym dziełem, jakie każdy audiofil pragnie posiadać.
Włochy, Mediolan, rok 1977. Spotkanie dwojga ludzi. On ? Patrizio Bertelli ? przedsiębiorca i wulkan pomysłów. Ona ? Miuccia Prada ? wytworna signorina, spadkobierczyni rodzinnej firmy i walcząca feministka. Nić porozumienia związała ich zarówno na gruncie zawodowym, jak i prywatnym.
Obecnie Prada to coś znacznie więcej niż dochodowa firma. To także symbol koncepcyjnego stylu, który przełamał dotychczasowe kanony estetyczne, stworzył nowe trendy i odcisnął piętno na modzie. W niezwykłej książce Paracchini analizuje kluczowe etapy tego fenomenu: od powstania firmy przez jej rozkwit i ekspansję po ślubie Miucci z Bertellim aż po osiągnięcie pozycji uznanej marki eksperymentującej w tak różnych dziedzinach, jak sztuka, architektura i?regaty żeglarskie.
A co z parą głównych bohaterów? Pośród niezliczonych sukcesów i nielicznych porażek Miuccia Prada i Patrizio Bertelli stanowią epicentrum tego uniwersum. Pod wieloma względami ich historia sprawia wrażenie zaczerpniętej wprost z kart powieści.
Bezkompromisowe i szalone życie ekscentrycznej damy, która w wieku pięćdziesięciu lat zaczęła fotografować.Dwie wielkie artystki, dwie niezwykłe kobiety. Ich dzieła zmieniły historię kultury. Ich życie przeszło do legendy.W swojej jedynej sztuce teatralnej angielska pisarka Virginia Woolf (1882-1941) portretuje najsłynniejszą fotografkę epoki wiktoriańskiej, swoją cioteczną babkę, Julię Margaret Cameron (1815-1879). Freshwater to skrząca się ciętym dowcipem i językową maestrią farsa napisana przez Woolf na użytek domowego teatru i wystawiona tylko raz, w 1935 roku, w gwiazdorskim składzie artystów z grupy Bloomsbury. Pół wieku później w nowojorskim przedstawieniu dramatu udział wzięli m.in. Eugene Ionesco, Alain Robbe-Grillet i Nathalie Sarraute.Komórkę na węgiel zamieniono w ciemnię, kurnik - w atelier. Wioślarzy - w króla Artura, a wiejskie dziewczęta - w królową Ginewrę. Bezkompromisowe i szalone życie ekscentrycznej damy, która w wieku pięćdziesięciu lat zaczęła fotografować, opisuje Woolf w biograficznym tour de force, jakim jest esej o życiu Cameron. Znakomite studium jej sztuki fotograficznej pióra Marii Poprzęckiej ukazuje artystkę przy pracy: w sukni poplamionej chemikaliami, wytrwale podejmującą kolejne próby uzyskania tego szczególnego efektu, dzięki któremu jej modele, zwykli ludzie, stawiali się nieśmiertelni.Całość skomponowała, poprzedziła wstępem i z nerwem przetłumaczyła Magda Heydel.
Ogrom okrucieństw II wojny światowej zatarł w pamięci społeczeństw ślady Wielkiej Wojny 1914?1918. Na długie lata zapomniano też o śmiałym zamierzeniu zrealizowanym przez cesarstwo austro-węgierskie - rozsianych wśród pól i wzgórz Galicji Zachodniej cmentarzach wojskowych. Upamiętniają one ofiarę dziesiątek tysięcy żołnierzy poległych na frontach Galicji Zachodniej od jesieni 1914 roku po wielkie zwycięstwo w bitwie gorlickiej wiosną 1915. Dzięki zaangażowaniu licznej grupy artystów, architektów, inżynierów i wojskowych powstał liczący blisko czterysta cmentarzy, niepowtarzalny w skali Europy pomnik wojskowej sztuki cmentarnej, gdzie towarzysze broni - żołnierze armii austro-węgierskiej i niemieckiej, oraz ich wrogowie - żołnierze rosyjscy, spoczęli obok siebie.
Książka ta dokumentuje za pomocą ilustracji najbardziej ekscytujący okres w historii mody, który cechuje największa różnorodność: od roku 1900 do dziś. Pokazuje i omawia ubrania elit, uniformy, stroje sportowe, style uliczne oraz haute couture. Zachwyci każdego, kto interesuje się modą; przyda się również studentom historii i początkującym projektantom odzieży.
Ostatnie stulecie było okresem wielkich przemian w modzie damskiej. Sztywne gorsety z początku XX w. ustąpiły miejsca swobodniejszym stylom, takim jak te wprowadzone przez francuskiego projektanta Paula Poireta. Styl życia kobiet dramatycznie zmieniły dwie wojny światowe, podobnie radykalnym transformacjom uległ ich styl ubierania się. Od szycia w domu do haute couture, od racjonowania
do „New Look”, od pojawienia się strojów dla nastolatków do masowej produkcji odzieży, od wpływów „wyższych sfer” do kultury celebrytów – wszystkie te etapy historii rewolucji w modzie prześledzi czytelnik dzięki ponad 400 znakomitym fotografiom i ilustracjom – wiele z nich opublikowano po raz pierwszy.
Każda epoka odkrywa w mitach greckich coś dla siebie. Były skarbnicą tematów już dla starożytnych; następnie przez stulecia inspirowały poetów, malarzy, a nawet filmowców. I nic dziwnego, bo przecież w czynach bogów, ich bohaterów, odnajdujemy odbicie jakże ludzkich namiętności. Bogowie i herosi to opowieść o fascynujących perypetiach bohaterów greckich mitów, ilustrowana arcydziełami największych mistrzów europejskiego malarstwa, m.in. Rubensa, Caravaggia i Tycjana.
Nie dajmy się zwieść tytułowi tego zbioru studiów naukowych, sąsiadujących z kronikami rodzinnymi, osobistymi wspomnieniami i minimonografiami miejscowości dawnej i obecnej Rzeczypospolitej. To bogactwo tematyczne sprawia, że obok miejsc świętych i - przeklętych nie może przejść obojętnie zarówno badacz dziejów kultury, jak etnolog czy ktoś zajmujący się najnowsza historią Polski.
Janusz Tazbir
W pracy dokonano przeglądu obiektów sakralnych datowanych w literaturze przedmiotu na X lub pierwsze dekady XI wieku. Uwaga została poświęcona przede wszystkim tym aspektom owych obiekt owych, które mogą być użyteczne dla historyków zajmujących się początkami Kościoła w Polsce. Zatem w polu badawczym pojawiały się takie problemy jak rekonstrukcja poszczególnych obiektów, dzieje badań poszczególnych obiektów zwłaszcza, gdy wpływały one na rekonstrukcje historyków, obecny stan wiedzy o konkretnych zabytkach jak i szeroko omawiana i poddana krytycznej ocenie ich chronologia jako najbardziej czuły ?historycznie? aspekt źródeł architektonicznych. Sporo uwagi poświęcono zwłaszcza szeroko wprowadzanej chronologii radiowęglowej za pomocą której datuje się drewniane inkluzje w zaprawach. Okazuje się, że realne efekty tej metody są bardzo dyskusyjne i nie prowadzą do poważniejszych korekt dotychczasowej chronologii.
Podręcznik stylów Ernsta Rettelbuscha, architekta z Norymbergi, po raz pierwszy ukazał się w 1914 roku. Był największym życiowym dokonaniem tego znawcy i miłośnika sztuki, a równocześnie doświadczonego praktyka, czynnego architekta, projektanta wnętrz i twórcy mebli. Na podstawie znajomości muzealnych zbiorów krajowych i zagranicznych oraz najważniejszych publikacji na ten temat Rettelbusch stworzył ogromny zbiór rysunków piórkiem, na których utrwalił wszystko, co uznał za istotne do przedstawienia skomplikowanego rozwoju sztuki zdobniczej w ciągu wieków. Pomagali mu współpracownicy: Karl Hoffmann, Tobias Reiff i August Erdmann. Ten niezwykle obszerny materiał Rettelbusch zgromadził z myślą o studentach i koneserach sztuki, dla których miał on być wprowadzeniem w arkana rzemiosła artystycznego. Nie chciał tworzyć książki dla historyków sztuki - ci posługują się dziś zdjęciami - ani podręcznika, zawierającego gotowe do skopiowania wzory. Wiedział bowiem, że każdy rzemieślnik-artysta musi znajdować własne rozwiązania i wyrażać własnego ducha, w przeciwnym razie jego dzieło nie przetrwa próby czasu. Taka nauka płynęła z minionych czasów. Nasza epoka również ma przywilej czerpania z bogatych źródeł, sięgania do zasobów form, jakie ludzie wypracowali w ciągu minionych pięciu tysiącleci. Gdy Ernst Rettelbusch rozpoczynał swoje prace, oczy budowniczych i artystów-rzemieślników, szukających wzorów w historii, zwrócone były przede wszystkim na renesans. W niniejszym wydaniu nieco ograniczono elementy charakterystyczne dla tej epoki (i dla gotyku), ponieważ były one reprezentowane ponad miarę w poprzednich edycjach. Z drugiej strony ważne było dla nas, by - nie zmieniając zasadniczo charakteru tego dzieła - wprowadzić do niego choćby niektóre przykłady stylów, znane z najnowszych odkryć na terenie Skandynawii, ale też z Chin czy z Japonii. Za wprowadzenie tych zmian najlepsze podziękowania od Wydawnictwa zechcą przyjąć panowie dr Rudolf Schnellbach i dr Hans Bolten oraz graficy E.O. Glinz oraz J.L. Schäffer. Wydawnictwo żywi nadzieję, że pomaga specjalistom kształcić się na dokonaniach dawnych artystów i twórczo rozwijać to wielkie dziedzictwo sztuki i rzemiosła artystycznego.
Kiedy Matka widzi, że nie przemawiają już żadne argumenty, to ostatnim jej argumentem są łzy.
ojciec Zbigniew Wala, saletyn
Na kartach Ewangelii nie ma ani jednego zdania o tym, że Maryja płakała. Tymczasem tylko w XX wieku odnotowano około 200 przypadków, w tym także w Polsce, w których Matka Boża roniła łzy. Rodzi się więc pytanie: dlaczego Maryja płacze? Odpowiedź na nie stanowi niniejszy album.
Mamy nadzieję, że ta książka poruszy niejedno serce; że wielu przejmie się łzami Matki.
W pierwszej części książki opisane zostały objawienia Matki Bożej, w czasie których Maryja płakała. W części drugiej przedstawione są wizerunki płaczącej Matki Bożej na świecie, a w trzeciej ? w Polsce.
Historia ogrodów. T. 2 (oprawa twarda)Fundamentalny podręcznik poświęcony historii ogrodów. Jedyna publikacja w języku polskim, która przedstawia rozwój sztuki ogrodowej na świecie z uwzględnieniem polskich dokonań. To kompendium wiedzy dotyczącej rozwoju sztuki ogrodowej od XVIII do końca XX wieku. Omawia cechy charakterystyczne obiektów ogrodowych różnych epok, zmieniające się trendy w zakresie kształtowania przestrzeni oraz podane przykłady najwybitniejszych parków i ogrodów. Realizacje II połowy XX wieku cechuje nieustanna chęć poszukiwania nowych, oryginalnych rozwiązań. I choć często wykorzystując doświadczenia z przeszłości, koniec XX wieku wprowadził te oryginalne rozwiązania. Czy tendencje, które zaznaczyły swą obecność w końcu XX wieku, uzyskają trwałe miejsce w sztuce ogrodowej, czy będą kontynuowane przez następne pokolenia architektów krajobrazu, czy też staną się jedynie chwilą w nieustannym procesie kształtowania ogrodów? Choć chcielibyśmy wiedzieć już dziś, to jednak odpowiedź na to pytanie przyniesie dopiero przyszłość. (Z Przedmowy) Tom 2 prezentuje ostatnie 250 lat rozwoju sztuki ogrodowej. Rok 2000 stanowi cezurę czasową dla przedstawianych ogrodów. Prezentuje zmiany w rozwoju sztuki ogrodowej, jakie zaszły w okresie ostatnich 250 lat w Europie: odejście od założeń ogrodowych, w których główną rolę odgrywała geometryzacja (w planie i bryle) i kształtowanie postaci ogrodu podporządkowane budowli oraz tworzenie parków krajobrazowych inspirowanych przez naturę. Opisuje także ogrody Chin i Japonii, których sposób tworzenia od początku niezmiennie wiązał się z wykorzystaniem wzorca natury i znacząco wpłynął na kształtowanie założeń ogrodowych w Europie w XVIII wieku. Ukazuje również tendencje i przemiany w rozwoju sztuki ogrodowej i krajobrazu w XIX i XX wieku, aż do zaistnienia rozwiązań postmodernistycznych. Całość wzbogacają przykłady najwybitniejszych obiektów ogrodowych. Książka polecana wszystkim miłośnikom sztuki ogrodowej; przydatna szczególnie studentom kierunków: architektura krajobrazu, architektura i urbanistyka, historia sztuki, a także pracownikom służb konserwatorskich, właścicielom i opiekunom historycznych parków i ogrodów, architektom krajobrazu oraz historykom sztuki. Bardzo potrzebna pozycja zarówno na poziomie kształcenia, jak i do wykorzystania w trakcie pracy zawodowej architekta krajobrazu. (dr inż. Małgorzata Milecka, Katolicki Uniwersytet Lubelski) Na kompendium prof. Majdeckiego wychowało się całe pokolenie polskich architektów krajobrazu, ale z przyjemnością przeczyta ją każdy, kto kocha ogrody. (Ogrody, 11/2007)
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
