W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Studium peryferii artystycznych świata.Ostatnie dzieło wybitnego historyka sztuki o wielkiej wrażliwości społecznej to studium peryferii artystycznych świata, wykluczeń z głównej historycznoartystycznej narracji. Autor szuka metod odwracania, podważania tejże narracji, ujawniając przy tym artystyczne (i nie tylko) praktyki wykluczania. Studium oparte na porównawczej, horyzontalnej metodzie pozwala spojrzeć na kultury pozostające poza głównym nurtem jak na całość zjawiska peryferii ? nawet jeśli nie po to, by zmieniać świat, to przynajmniej aby go zrozumieć. Oto przesłanie, w którego realizację Mistrz swoimi dziełami (m.in. Awangarda w cieniu Jałty, REBIS 2005, Znaczenia modernizmu, REBIS 1999, Agorafilia, REBIS 2010) wniósł niezwykle cenny wkład.
Dlaczego sztuka przeszła z sanktuariów do galerii? Jaka jest jej droga pojednania z wiarą? Czy pustka nowoczesnych kościołów przeszkadza im być ikonami Kościoła? Jakie wyzwania stają dzisiaj przed sztuką liturgiczną? Jaka więź istnieje pomiędzy życiem w Duchu, życiem liturgicznym, a językiem artystycznym. Czy jedyną drogą powrotu sztuki sakralnej na Zachodzie jest spotkanie ze Wschodem?
Na te i inne pytania odpowiada Marko I. Rupnik w rozmowie z Natašą Govekar. Przekonuje, że w czasach, kiedy chrześcijaństwo Europy zdaje się przeżywać kryzys, a Kościół poszukuje nowych form ewangelizacji, dobrze pojęta sztuka sakralna może stać się wyjątkową przestrzenią doświadczania Boga i spotkania z człowiekiem.
Sztuka Rupnika określana jest przez krytyków jako „teologia chrześcijańska w bizantyjskich formach”. Proponowana przez niego ikonografia, która wypełniła przestrzeń architektoniczną wielu świątyń, pokazuje mowę obrazów zrozumiałą nie tylko na Wschodzie, lecz również na Zachodzie. Można więc powiedzieć, że to swoista sztuka ekumeniczna, która posługuje się językiem rozumianym przez wszystkich wierzących w Chrystusa, bez względu na przynależność konfesyjną.
O autorze:
Marko I. Rupnik – słoweński jezuita, artysta, teolog, kierownik duchowy. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie i teologię w Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Jest dyrektorem Centrum Studiów i Badań „Ezio Aletti”– ośrodka badania relacji kulturalnych i religijnych między Wschodem i Zachodem Europy oraz Atelier Sztuki Centrum Aletti, które zajmuje się sztuką liturgiczną. Razem z artystami tworzącymi zespół Centrum Aletti wykonał mozaiki w wielu miejscach w Europie, Ameryce i na Bliskim Wschodzie. Jest też wykładowcą na papieskich uczelniach w Rzymie, konsultorem Papieskiej Rady ds. Kultury, Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji, Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów i Kongregacji ds. Duchowieństwa.
Nataša Govekar pochodzi ze Słowenii, studiowała teologię i język słoweński na Uniwersytecie w Lubljanie, uzyskała doktorat w Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Jest członkiem zespołu Centrum Aletti w Rzymie, gdzie zajmuje się teologią obrazów oraz Wydawnictwem Lipa. W 2016 roku papież Franciszek mianował ją dyrektorem departamentu teologiczno-duszpasterskiego w watykańskim Sekretariacie ds. Komunikacji.
Jeden z amerykańskich fotografów żyjących w XIX stuleciu – Mathew B. Brady - jest autorem słynnego powiedzenia, które brzmi: „Nawet najbardziej doświadczeni fotografowie nie są do końca pewni wyników swoich działań”. Specjaliści zajmujący się konserwacją-restauracją fotografii mają podobne doświadczenia, różnorodność technik fotograficznych wynalezionych w XIX i XX wieku sprawiła bowiem, że prace nad ratowaniem fotograficznego dziedzictwa kulturowego utrwalonego na podłożach papierowych, szklanych czy sztucznych należą do zadań trudnych. Ciągły rozwój metod konserwacji sprawia, że każdego roku stajemy się bardziej doświadczeni i zasobni w wiedzę, mamy też okazję poznawać opinie rozmaitych specjalistów z różnych środowisk. Niniejsza publikacja wychodzi naprzeciw potrzebom popularyzacji wiedzy konserwatorskiej i jako pierwsza w Polsce poświęcona jest w całości zagadnieniu ochrony i konserwacji fotografii. Badacze i konserwatorzy dzielą się w niej wynikami własnych prac. Zdajemy sobie sprawę, że poruszone tematy są przysłowiową kroplą w morzu istniejących zagadnień i problemów, udało się nam jednak zgromadzić znaczącą liczbę interesujących tekstów. Chcemy także podkreślić, że książka ta nie jest podręcznikiem konserwacji, lecz zbiorem artykułów prezentujących autorskie rozwiązania wielu problemów związanych z ochroną fotografii przed zniszczeniem i z praktycznymi działaniami konserwatorskimi.
Love’s got everything to do with it.
Tina Turner is the Queen of Rock ‘n’ Roll, a musical icon celebrating her 60th year in the industry. In this dramatic autobiography, she tells the story of a truly remarkable life in the spotlight.
From her early years picking cotton in Nutbush, Tennessee to her rise to fame alongside Ike Turner, and finally to her phenomenal success in the 1980s and beyond, Tina candidly examines her personal history, from her darkest hours to her happiest moments and everything in between.
In her honest and heart-felt voice, Tina reveals:
· How (love) and a kidney transplant saved her life – and how her new husband made an incredible personal sacrifice
· How she has coped with the tragic suicide of her son
· How ex-husband Ike Turner forced her to go to a brothel on their wedding night… and why she tried to kill herself because of Ike’s mistresses
· The Cinderella moment when David Bowie made Tina a star …
· …and the day Mick Jagger ripped her skirt off!
AND MUCH MORE
CD 1: OSIECKA W TEATRZE
1. Joanna Lewandowska – Nie ma już
2. Sława Przybylska – Kochankowie z ulicy Kamiennej
3. Zespół Tonika – Kolory
4. Magda Umer – Ach panie, panowie
5. Beata Lerach – Kołysanka dla Jaszy
6. Marta Bizoń – Ucisz serce
7. Iwona Loranc – Psalm
8. Magda Umer – Oczy tej małej
9. Mirosław Czyżykiewicz – Song marynarza
10. Jerzy Satanowski – Małe stacje wielkich kolei
11. Magda Umer, Krystyna Janda – Sama chciała
12. Ewa Błaszczyk – Nie żałuję
13. Zespół Q – Drzewo moje matki
14. Marek Richter – Śpij, Kostia, śpij
15. Teresa Budzisz-Krzyżanowska – Miedziane mieszkanie
16. Marek Richter – Ławeczka
17. Marek Richter – ZOO
18. Marek Richter – Do dna
19. André Hübner-Ochodlo – Żegnaj mi, Krakowie
20. Marek Richter – Wybacz, mamasza
21. Magda Umer – Kołysanka dla babci
CD 2: OSIECKA W FILMIE
1. Bogusław Mec – Nim wstanie dzień
2. Maja Kleszcz – Niech żyje bal
3. Marcin Kątny, Teatr Piosenki – Tak bardzo się zmienił świat
4. Roman Kołakowski, Teatr Piosenki – Panie Kwiatkowski, panie Kowalski
5. Artur Gotz, Teatr Piosenki – W powietrzu wyrzeźbiłem twoją twarz
6. Wojciech Makowski – Miłość złe humory ma
7. Orkiestra z Chmielnej – Księżyc frajer
8. Zuzanna Zazulin, Teatr Piosenki – Niby nic
9. Magda Steczkowska – Walc z filmu „Noce i dnie”
10. Katarzyna Warno – Sing-sing
11. Karolina Łopuch, Krzysztof Żesławski Quartet – Weselne dzieci
12. Ewa Błaszczyk – Orszaki, dworaki
13. Magdalena Krzywda – Filiżanka kawy
14. Justyna Panfilewicz – Halo, Szpicbródka
15. Anna Gadt – Piosenka do słuchania we dwoje
16. Agata Klimczak, Teatr Piosenki – Daty polskie
17. Maja Kleszcz – Wielka woda
18. Ewa Błaszczyk – Ja nie chcę spać
19. Olga Polikowska – Jeszcze zima
CD 3: OSIECKA W TELEWIZJI
1. Ralph Kaminski – Śpiewam, bo muszę
2. Beata Banasik – Krokodyl na Mazurach
3. Maria Tyszkiewicz – Byle nie o miłości
4. Ewa Konstancja Bułhak – Na całych jeziorach ty
5. Kinga Wąsik, Teatr Piosenki – Na początku mówi się mama
6. Karolina Woźniak, Teatr Piosenki – My mamy kota
7. Anna Gadt – Jak dobrze mieć sąsiada
8. Aleksandra Radwan, Teatr Piosenki – Nikt mnie nie kocha
9. Olga Polikowska – W dziką jabłoń cię zaklęłam
10. Natalia Lubrano, Krzysztof Żesławski Quartet – Kokaina
11. Grzegorz Bukowski, Teatr Piosenki – Spotkamy się pod Dębem Książęcym
12. Ewa Konstancja Bułhak – Dookoła noc się stała
13. Natalia Lubrano, Krzysztof Żesławski Quartet – Wariatka tańczy
14. Teatr Piosenki – Oberek gazowniczy
15. Marcel Borowiec, Teatr Piosenki – Kantata o naszym mieście
16. Martina M. – Szalona być
17. Irena Melcer – Szaloną być
18. Agnieszka Ozon, Teatr Piosenki – Zabierz mnie z Barcelony
19. Ralph Kaminski – Melancholie
20. Joanna Kamila Łubkowska, Teatr Piosenki – Serce, serduszko
21. Magda Steczkowska – Ballada o pancernych
22. Iwona Loranc – Uciekaj moje serce
CD 4: OSIECKA W KABARECIE
1. Natalia Lubrano, Krzysztof Żesławski Quartet – Piosenka o okularnikach
2. Piotr Kosewski – Piosenka o Aurelii
3. Aneta Todorczuk-Perchuć – To wszystko z nudów
4. Czerwony Tulipan – Siedzieliśmy na dachu
5. Joanna Lewandowska – Piosenka o księżycu z Alabamy
6. Zespół Bach – Polka kryminalna
7. Katarzyna Dąbrowska – Obejmę dozorcostwo
8. Ewa Błaszczyk – Czarne perfumy
9. Małgorzata Czajka – Czy te oczy mogą kłamać
10. Elżbieta Wojnowska – Sztuczny miód
11. Mateusz Weber – Miłość biuralisty
12. Kamil Banasiak – Chleb z czeremchą
13. Piotr Kosewski – Cyganek
14. Ewa Jakubowicz – Kocio, kocio
15. Karolina Michalik – Żywa woda
BONUS TRACK:
16. Anna Seniuk – Ballada o dwóch miastach
17. Magda Zawadzka – Korespondencja z NRF (Pachnie ziemia)
18. Teresa Lipowska – Gdybym ja była
19. Anita Dymszówna – Panowie, bądźcie dla nas dobrzy pod jesień
20. Mirosława Krajewska – Kiedy zapomnę tego kogoś
„Lady Pank Box 13 CD” – ta limitowana edycja specjalna 13 albumów Lady Pank zachwyci nie tylko fanów zespołu! Wydawnictwo pełne ponadczasowych utworów, które znają starsze i młodsze pokolenia Polaków. Dziś po ponad trzydziestu latach od debiutu widać to szczególnie wyraźnie, ich piosenki wciąż są przebojami i w radiu, i na koncertach. Zna i śpiewa je cała Polska!
Materiał na „Lady Pank Box 13 CD” został zremasterowany od nowa z taśm i najlepszych znalezionych nagrań. To wyjątkowe wydawnictwo to nie tylko doskonały dźwięk, ale i piękna poligrafia uzupełniona o dedykowany wstęp i opis, który specjalnie na potrzeby edycji limitowanej przygotował Marek Sierocki.
zestaw zawiera:
CD 1: Akustycznie – Mała wojna (reedycja 2018)
CD 2: Drop everything (reedycja 2018)
CD 3: Lady Pank (reedycja 2018)
CD 4: LP3 (reedycja 2018)
CD 5: Łowcy głów (reedycja 2018)
CD 6: W transie (reedycja 2018)
CD 7: Zimowe Graffiti (reedycja 2018 )
CD 8: Międzyzdroje (reedycja 2018)
CD 9: Nana (reedycja 2018)
CD 10: Zawsze tam gdzie ty (reedycja 2018)
CD 11: Tacy sami (reedycja 2018)
CD 12: O dwóch takich, co ukradli księżyc (reedycja 2018)
CD 13: Ohyda (reedycja 2018)
„O, Ela”, „Kocham wolność” czy „Kiedy już będę dobrym człowiekiem” te piosenki zna każdy fan muzyki rockowej w Polsce. Ich autorzy – Chłopcy z Placu Broni – debiutowali w 1987 roku, a już rok później zespół został nagrodzony na Festiwalu Muzyki Rockowej w Jarocinie. Choć kariera grupy trwała dziesięć lat, a szczyt ich popularności to lata 80. i 90. XX wieku, to nadal ich muzyka niezmiennie gości na antenach rozgłośni radiowych. Ich przedwcześnie zmarły lider i wokalista Bogdan Łyszkiewicz stworzył ponadczasowe kompozycje, które dotykają spraw najważniejszych w bardzo mądry sposób. To oni są autorami jednej z najpiękniejszych polskich piosenek o miłości pt. „Kocham Cię”, którą także usłyszmy na wydawnictwie. Na albumie „The best - Kiedy już będę dobrym człowiekiem” zebrano największe przeboje zespołu, wersje live utworów oraz nastrojowe ballady.
tracklista:
1. Kocham wolność
2. Nasz nowy hymn (live)
3. Kocham Cię
4. Wystarczy żyć
5. Chłopcy i dziewczyna
6. Aeroplan
7. Kiedy już będę dobrym człowiekiem
8. Krzyż
9. Jesteśmy nieśmiertelni
10. O, Ela (live)
11. To koniec
12. Chwalcie potęgę pieniądza
13. Naprawić świat
14. Number 7
15. Jezioro szczęścia
Czyżykiewicz & Cisło to projekt muzyczno-wokalny, który powstał wiosną 2017 roku jako efekt wieloletniej współpracy śpiewającego i grającego na gitarze Teryksa Mirka Czyżykiewicza z wirtuozem gitary barytonowej Witoldem Cisło. Zamysłem artystów było stworzenie nowych gitarowych aranżacji do wierszy wykonywanych niegdyś przez Czyżykiewicza z zespołem „Kameleon” bądź też solo takich autorów jak: Josif Brodski, Włodzimierz Wysocki, Thomas Hardy, Jacek Kaczmarski, Edward Stachura. W repertuarze można usłyszeć także autorskie piosenki Mirka Czyżykiewicza w nowych gitarowych opracowaniach oraz te z muzyką Witolda Cisło. Zwieńczeniem ponad rocznej wspólnej pracy jest nowa płyta pt. "Pretekst live".
tracklista:
1. Pieśń na powitanie
2. Giną ludzie
3. Bieg lat
4. Kochana
5. A jeśli będzie tak
6. Serce jest Twoje
7. Ach kiedy znowu ruszą dla mnie dni
8. Życie to nie teatr
9. Znów śniłaś się mi
10. Mama Ma
11. Kocham
12. Fiński nóż
13. Moja cygańska
14. Konie Narowiste
Wielogłosowa opowieść o polskim jazzie największych twórców tego gatunku, m.in. Jerzego Dudusia Matuszkiewicza, Jana Ptaszyna Wróblewskiego, Michała Urbaniaka, Andrzeja Trzaskowskiego, Zbyszka Namysłowskiego, Wojciecha Karolaka, Tomasza Stańko, Włodzimierza Nahornego? Z muzykami rozmawiał reżyser i operator filmowy Andrzej Wasylewski, który całość uzupełnił zdjęciami z żartobliwym komentarzem Wojciecha Karolaka oraz czterema krążkami DVD z filmem Jazzowe dzieje Polski, koncertem Jarka Śmietany i muzycznym filmem biograficznym - Andrzejowi Trzaskowskiemu pro memoria.Do albumu dołączone są 4 płyty DVD z filmami i koncertami jazzowymi (w etui).
O wielkim aktorze opowiadają słynni koledzy, a także syn i bliscy. To Roman Wilhelmi bez upiększeń, jako aktor i człowiek. „Nikodem Dyzma”, „Alternatywy 4”, „Czterej pancerni” – pokochaliśmy go dzięki tym rolom, a także kreacjom teatralnym.
Nikodem Dyzma, Stanisław Anioł – Roman Wilhelmi zapisał się w naszej zbiorowej pamięci dzięki tym i wielu innym telewizyjnym rolom, a także kapitalnym kreacjom teatralnym. Był nie tylko wielkim aktorem – był również miotanym wątpliwościami człowiekiem.
Autorowi udało się pokazać Wilhelmiego bez upiększeń. Opowiada o nim wiele znakomitości polskiej sceny, także jego syn oraz bliscy.
„Gdyby żył, byłby dzisiaj laureatem wszelkich możliwych nagród, postacią szalenie medialną. Wówczas nie było szansy lansowania się. Dzisiaj czułby się jak ryba w wodzie. Miał szeroki gest. Kiedy wszyscy przeliczali pieniądze, on je wydawał. Nie kalkulował, chciał żyć, żyć, żyć. To straszna niesprawiedliwość, że los go zabrał. Miał poczucie nieśmiertelności. Przy swoim ogromnym temperamencie nie wkalkulował tego, że można umrzeć. Mawiał: »I tak będę wielki«.”
Maciej Prus
„To zdjęcie z planu Dyzmy, jest dobrym podsumowaniem naszej relacji. Można się na nim doszukać serdeczności, ale ja jestem tam trochę zabawką, a on, żeby jak zawsze było śmiesznie, posługuje się mną jako fajnym gadżetem. Czasem w taki sposób maskował brak normalnych relacji i nieumiejętność rzeczowej rozmowy ze mną.”
syn Romana, Rafał Wilhelmi
„Wszystkie te trudne relacje opłacał szalonym napięciem, co powodowało, że sięgał po alkohol i papierochy. Ten permanentny romans z życiem, który prowadził, odebrał mu w końcu siły. Romek był oryginalnym człowiekiem, barwnym i otwartym, jakby bez skóry. Miał za to samurajską waleczność w sprawach zawodowych. Był jak płonąca świeca”.
Kazimierz Kutz
Monografia przedstawia nowatorskie ujęcie zjawiska portretu w świetle badań estetyki performatywnej, estetyki performatywności oraz dramatycznej teorii literatury. Pojęcie portretu zastosowano tu w bardzo szerokim znaczeniu, obejmującym dzieła literackie, malarskie i fotograficzne. Przywoływane w książce wizerunki w znacznej mierze wykraczają poza klasyczną definicję portretu, odsyłają nie tylko do myślenia obrazowego, ale również teatralnego, filmowego, powiązanego z zagadnieniami klasycznie rozumianego performansu, a także różnorakich sztuk przestrzennych. Każdy przypadek takiego dzieła jest wyjątkowy i operuje kategorią performatywności w sposób niepowtarzalny. W proponowanym ujęciu portrety stają się dowodem na to, że sztuki z pozoru nieperformatywne, tradycyjne, „płaskie” zawierają w sobie olbrzymi performatywny potencjał, który w znacznej mierze wciąż czeka na odkrycie. Bez względu na czas, w którym powstały opisywane wizerunki, można w nich odnaleźć zalążek dialogu z wszystkim tym, co istnieje poza nimi. Stanowią zatem doskonały pretekst do snucia szerokiej, interdyscyplinarnej oraz transdyscyplinarnej refleksji na temat wielowymiarowych relacji między twórcą, dziełem i odbiorcą.
Unikalne wydanie obejmujące wszystkie wymieniane przez bibliografie muzyczne utwory instrumentalne Władysława Tarnowskiego ps. Ernest Buława. Jest to kontynuacja książki „Pieśni niemieckie Władysława Tarnowskiego”, wydanej w r. 2017. Obejmuje mazurki, nokturny, sonaty, poloneza, walce, improwizacje i uwertury, które wcześniejsze wydania miały w XIX wieku, a dziś zachowały się często w jednym egzemplarzu w rozsianych po świecie bibliotekach i archiwach. To publikacja źródłowa, cenna dla muzyków, którym bliski jest okres romantyczny w muzyce klasycznej, epoka Fr. Chopina – idola Tarnowskiego, Fr. Liszta – jego nauczyciela i R. Wagnera, z którym go porównywano. Nuty opatrzone zostały informacjami bibliograficznymi, niekiedy współczesnymi autorowi recenzjami polskimi, niemieckimi i włoskimi; dołączono także programy literackie wierszem. Książka zawiera teksty po polsku, angielsku, niemiecku, francusku i włosku, jednak treści obcojęzyczne przełożono na polski. Los sprawił, że kompozycje tajnego kuriera Rządu Narodowego i powstańca styczniowego, który: „[…] widział Polski losy wśród świtania, Patrzył na słońca wschód, w znak zmartwychwstania!” ukazują się w 100-lecie niepodległości.
Nieprzemyślane niszczenie dziedzictwa przyrodniczego (na niespotykaną dotąd w demokratycznej Polsce skalę), z którym mamy do czynienia w ostatnim czasie, sprowokowało Ewę Mańkowską-Grin do stworzenia następnego tomu z serii „Architektura jest najważniejsza”. Tom w całości poświęcony jest drzewom. Wydawnictwo EMG zaproponowało wybranym autorom napisanie esejów o drzewach i ich roli w kontekście działalności architektonicznej i urbanistycznej. Różnorodność spojrzeń i postaw prezentowanych w szkicach oddaje bogactwo możliwych sposobów rozumienia i opisu niełatwego związku natury i kultury.
Zamieszczone w książce teksty Barbary Bartkowicz, Marty Leśniakowskiej, Małgorzaty Omilanowskiej, Olgi Tokarczuk, Grzegorza Piątka, Piotra Wróbla i Jana Rylkego mierzą się z zagadnieniami wzajemnej zależności, ostrego konfliktu, przenikania się i współżycia świata drzew z rozwijającą się w szalonym tempie cywilizacją człowieka i jej najlepiej widoczną emanacją: architekturą i budownictwem.
Seria jest dedykowana pamięci zmarłego w 2012 roku prof. Tomasza Mańkowskiego, architekta.
Esej o nauczaniu partnerstwa - nie tylko w muzyce - oparty o wieloletnie doświadczenie artystyczne i pedagogiczne autora. Jerzy Marchwiński stawia te same wymagania pianiście-soliście i pianiście-kameraliście, podkreśla równoważność ról partnerów wykonujących pieśni Brahmsa czy sonaty na fortepian i skrzypce Beethovena. Przedstawiana przez niego idea partnerstwa może być inspiracją dla pedagogów, organizatorów życia muzycznego, samych muzyków i wreszcie odbiorców-słuchaczy. To także przenikliwa pochwała równoprawnych relacji w życiu osobistym czy na płaszczyźnie ogólnospołecznej.
„Z moich poglądów o partnerstwie tłumaczyłem się na estradach, w studiach nagrań i podczas emisji telewizyjnych. Tłumaczę się teraz przed młodymi adeptami sztuki muzycznej. Pomyślałem sobie, że może spróbowałbym zostawić jakiś ich ślad pisany? Może nieco trwalszy od koncertów i wykładów? Poza tym podczas wędrówek bibliotecznych i internetowych nie znalazłem żadnej publikacji o partnerstwie pomiędzy ludźmi. Trochę się nawet zdziwiłem, ponieważ postrzegam udane partnerstwo jako coś szczególnie ważnego. Jest to dominanta sukcesu współżycia, a w przypadku muzyków, których zaledwie znikomy promil egzystuje jako wykonawcy indywidualni, partnerstwo wydaje się być przewodnią wartością samorealizacji zarówno profesjonalnej, jak i ogólnej, życiowej. A tak o tym partnerstwie cicho!”
Jerzy Marchwiński (ur. 1935) - pianista, kameralista, pedagog. Prowadził działalność koncertową w Polsce i na świecie, głównie w dziedzinie kameralistyki; nagrał ponad 25 płyt. W latach 1954–2005 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, późniejszej Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina, gdzie założył Katedrę Kameralistyki Fortepianowej, którą następnie kierował (od 1984 na stanowisku profesora zwyczajnego). Uhonorowany przez senat uczelni tytułem Dożywotniego Honorowego Profesora Akademii. Współpracował z międzynarodowymi konkursami muzycznymi w Tuluzie, Monachium, Bilbao i Rio de Janeiro; wykładał też podczas kursów mistrzowskich w Mont Orford w Kanadzie oraz w Round Top w Teksasie. Obecnie prowadzi liczne kursy mistrzowskie (m.in. w ramach warsztatów European Network of Opera Academies). Wielokrotnie wypowiadał się o idei muzycznego partnerstwa na łamach „Ruchu Muzycznego” i innych pokrewnych czasopism oraz wydawnictw.
Książka w sposób wszechstronny poddaje analizie kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego na polskich obszarach morskich, podejmując zwłaszcza problematykę administracyjnoprawną zagadnienia. Autor wyjaśnia motywy podjęcia rozważań nad owymi kwestiami. Uzasadnia objęcie planowaniem przestrzennym polskich obszarów morskich, a także charakteryzuje perspektywę planowania przestrzennego i planów zarówno w ogólności, jak i konkretnie na polskich obszarach morskich. Przedstawia regulacje prawne zagadnienia, a także konstrukcję prawną zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich. Poza rozważaniami nad rodzimym obszarem morskim wskazuje podobieństwa i odmienności regulacji planowania i zagospodarowania przestrzennego w koncepcjach prawnych państw sąsiednich.
Praca doktorska Kaliny Kukiełko-Rogozińskiej Między nauką a sztuką. Teoria i praktyka artystyczna w ujęciu Marshalla McLuhana została wyróżniona II nagrodą oraz rekomendacją do wydania pracy nakładem Narodowego Centrum Kultury w IX edycji konkursu na najlepszą pracę doktorską z dziedziny nauk o kulturze.
O globalnej wiosce słyszy się często, ale nazwisko autora tego terminu, jego poglądy i dzieła znane są tylko nielicznym. W swej pracy Kalina Kukiełko-Rogozińska nie tylko opisuje i stara się usystematyzować wiedzę na temat dorobku McLuhana, wpisując ją jednocześnie w pejzaż twórczości artystycznej lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, ale także w bardzo interesujący sposób przedstawia samego twórcę i jego życie – ciekawe, bogate, choć u schyłku naznaczone ciężką chorobą, która zachwyconego słowem uczonego skazała na milczenie.
"Autorka podjęła udaną próbę ponownej lektury McLuhana, co jest niewątpliwie – w czasach nagminnego ‘zapominania’ o źródłach inspiracji – potrzebne. Dobrze, że uwzględniła polską recepcję twórczości McLuhana. Jej budzący sympatię entuzjazm dla tej twórczości bywa czasem naiwny, nie jest jednak pozbawiona krytycyzmu (ostatnie partie pracy). Przydałoby się osadzenie koncepcji bohatera rozprawy w kontekście współczesnego medio/kulturo/znawstwa. Tematyka jest nośna, zainteresuje różne kręgi czytelników." - prof. Anna Zeidler-Janieszewska
Krzysztof Skiba w swojej autobiografii rozśmiesza, edukuje i puszcza oko do czytelnika, a przede wszystkim zabiera nas w niezwykłą podróż na backstage swojego życia. Opowiada o udanym dzieciństwie, działalności konspiracyjnej, więzieniu, do którego trafił w latach 80., kulisach działalności Big Cyca i polskiego show-biznesu czy powstawaniu legendarnego Lalamido.
Jest rozrywkowo i politycznie. Latają kamienie i ulotki. Unosi się gaz nad niespokojnymi ulicami i na scenie podczas koncertu. Tysiące ludzi skanduje hasła na demonstracji przeciwko władzy, ale też świetnie bawią się, śpiewając przeboje Big Cyca.
Autobiografię łobuza czytajcie, jak chcecie, od początku, od środka lub wspak, bo kolejne rozdziały są jak puzzle, które ktoś porozrzucał na nie zawsze miękkim dywanie rock and rolla.
Skiba to człowiek niepokorny, wyłamujący się wszelkim stereotypom. Jaki jest naprawdę?
Skiba lśni jak brylant. Jego talent jest wyczuwalny jak zapach perfum.
Hanna Bakuła
Skiba? Nawet inteligentny. Szkoda, że taki brzydki.
Andrzej Grabowski
Krzysiek, podobnie jak ja, spełnia rolę głupka wioskowego. Zawsze można liczyć, że powie coś, co jest nie do końca poprawne polityczne, ale co trzeba powiedzieć. I za to go lubię – nie pęka po prostu.
Tymon Tymański
Skiba z najbardziej dojrzałego młodzieńca, jakiego znałem, stał się najmniej dorosłym dorosłym, jakiego znam.
Michał Ogórek
Wielki szacunek dla Skiby, bo świetnie łapie te wszystkie historie, które są wokół nas. Big Cyc to nie jest skandalizująca kapela, oni tylko śpiewają o naszych wadach.
Jerzy Owsiak
Wkład Skiby w rozwój poezji punkowej był mi zawsze drogowskazem – to on pomógł mi ostatecznie porzucić mroczny nylon na rzecz progresywnego techno polo. Dziękuję Ci za to, Krzysztofie.
Piotr Bukartyk
To energetycznie radykalna fuzja Terminatora, Zorro i Antka Boryny. Skiba jest jak Krzysztof Ibisz wiecznie młody i jak Lenin wiecznie żywy.
Paweł „Konjo” Konnak
Fenomen i jednocześnie paradoks Skiby: w sprytnym przebraniu niskiego, łysiejącego grubaska funkcjonuje jedna z bardziej kolorowych postaci rodzimego show-biznesu. A zdecydowana większość rodzimego show-biznesu działa dokładnie odwrotnie.
Tomasz Jachimek
Gdybym żył, chciałbym być Skibą, ale niestety nie żyję.
Tadeusz Kościuszko
Chcesz, żeby w twoim programie było kolorowo i wyraziście, a może nawet po bandzie - zaproś Skibę. Sukces gwarantowany.
Maciej Orłoś
Nieprzeciętnie inteligentny człowiek o duszy buntownika. Ma niesamowity talent do udawania rzeczy, o których nie ma pojęcia. Od jakiegoś czasu wszyscy myślą, że jest postacią fikcyjną...
Jacek Jędrzejak
Gdyby mój syn potrafił śpiewać, byłby gwiazdą światowego formatu.
Albina Skiba (matka)
Skiba. Ciągle na wolności zaskakuje, wzrusza, ale też prowokuje, pokazując, że sztuka nie ma granic, a wolność, również artystyczna, jest jedną z najważniejszych zdobyczy naszej cywilizacji.
Nikt nie ma takiego wyczucia śpiewności języka czeskiego jak on. Jaromir Nohavica, czeski bard, poeta i kompozytor jest człowiekiem wyjątkowo utalentowanym i choć nie ma wykształcenia muzycznego, to jego koncerty stają się dla słuchaczy jedynym w swoim rodzaju przeżyciem, porównywalnym do misterium. Siła rymów, wyraziste pointy, skłanianie się ku romantyzmowi, szczerość i prostota wyróżniają jego twórczość, która zdobywa coraz większą rzeszę fanów w Polsce. Nohavica jest autorem ponad 400 tekstów, ale także tłumaczy i śpiewa piosenki m.in. Okudżawy czy Cohena. W jego repertuarze znajdują się nie tylko ballady o miłości, cierpieniu czy śmierci, lecz również rubaszne pieśni ludowe. Jego najpiękniejsze utwory na albumie z serii „Bardowie i poeci” wykonują m.in. Marian Opania, Zbigniew Zamachowski, Mirek Czyżykiewicz, Iwona Loranc, Agnieszka Matysiak czy Arek Kłusowski. Usłyszymy utwory w oryginalnych wersjach i tłumaczeniach m.in. Antoniego Murackiego i Andrzeja Poniedzielskiego. Kolekcja „Bardowie i poeci” to seria 11 albumów z piosenkami najwybitniejszych poetów piosenki - zarówno polskich, jak i światowych: A. Osieckiej, A. Poniedzielskiego, B. Okudżawy, L. Cohena, J. Nohavicy, J. Kaczmarskiego, E. Stachury, W. Wysockiego, S. Staszewskiego, N. Cave’a i B. Brechta. Utwory bardzo dobrze znane, ale zaprezentowane w nowych, często zaskakujących interpretacjach i aranżacjach. Obok czołowych polskich aktorów śpiewających i wokalistów znanych ze scen festiwalowych usłyszmy również młodych, debiutujących artystów.
tracklista:
1. Iwona Loranc, Marian Opania, Agnieszka Matysiak, Monika Węgiel, Krzysztof Dracz, Bartłomiej Nowosielski, Natalia Kujawa, Arek Kłusowski, Dariusz Siastacz – Wędrowni kuglarze
2. Marcin Januszkiewicz – Petersburg
3. Antoni Muracki – Czeski pies
4. Mirosław Czyżykiewicz- Myszka Miki
5. Arek Kłusowki – Piąta rano – świt
6. Piramidy – Kiedy brali mnie do wojska
7. Antoni Muracki – Anioł ze złamanym skrzydłem
8. Iwona Loranc – Darmodziej
9. Zbigniew Zamachowski – Na stacji Jerzego z Podebrad
10. Bartłomiej Nowosielski – Futbol
11. Agnieszka Matysiak – Przeszłość
12. Antoni Muracki – Jezusek
13. Czerwony Tulipan, Krystyna Święcicka – Sarejewo
14. Alicja Pyziak – Plebs blues
15. Marian Opania – Zabłądziła moja łódź
16. Tomek Wachnowski – Bohater albo tchórz
17. Antoni Muracki – Mam ledwie bliznę
18. Czerwony Tulipan – Kometa
19. Wojciech Gęsicki – Przebiśnieg
20. Jaromir Nohavica – Gdy odwalę kitę
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
