Illustrated guide to the controversial sociologist Jean Baudrillard, who died in 2007. Did the Gulf War take place? Is it possible to fake a bank robbery? Was sexual liberation a disaster? Jean Baudrillard has been hailed as one of France's most subtle and powerful theorists. But his provocative style and assaults on sociology, feminism and Marxism have exposed him to accusations of promoting a dangerous new orthodoxy - of being the 'pimp' of postmodernism.Introducing Baudrillard cuts beneath the controversy of this misunderstood intellectual to present his radical claims that reality has been replaced by a simulated world of images and events ranging from TV news to Disneyland. It provides a clear account of Baudrillard's work on obesity, pornography and terrorism and traces his development from critic of mass consumption to prophet of the apocalypse. Chris Horrocks' text and Zoran Jevtic?s artwork invite us to decide whether Baudrillard was a cure for the vertigo of contemporary culture - or one of its symptoms
Praca bywa ratunkiem, ale bywa też ciężarem. Dla osób doświadczających kryzysu psychicznego często staje się przestrzenią napięć, ukrywania siebie i nieustannego balansowania między potrzebą stabilności a lękiem przed wykluczeniem. Agata Krasowska, badaczka zdrowia psychicznego i socjologii pracy, z empatią i uważnością wsłuchuje się w te doświadczenia, oddając głos tym, których historie rzadko są słyszane.To książka o codziennych wyborach podejmowanych w cieniu diagnozy - o kruchości i sile, o pracy, która może ranić, ale też pomagać odzyskiwać sprawczość i sens. Autorka pokazuje, że zdrowienie nie jest wyłącznie procesem indywidualnym, lecz zjawiskiem głęboko osadzonym w relacjach, warunkach zatrudnienia i społecznych oczekiwaniach.Poruszająca i ważna lektura dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć, jak wygląda życie i doświadczenie pracy w kryzysie psychicznym - bez uproszczeń i bez ocen. Książka adresowana jest do badaczy, studentów i praktyków zainteresowanych społecznymi uwarunkowaniami kryzysu psychicznego, polityką społeczną oraz współczesnymi przemianami rynku pracy.
Pierre-Joseph Proudhon twierdzi, że mamy wszelkie powody, „by rozróżniać między pierwotną przyczyną wojny a jej wtórnymi motywami lub przyczynami, przy czym te ostatnie mają charakter czysto polityczny, a te pierwsze wyłącznie ekonomiczny”. Gdyby nie zaburzenie równowagi gospodarczej i pauperyzacja, wojna byłaby niemożliwa. Nie jest ona zatem powodowana naturą ludzką czy wolą bogów, jak chciało wielu jemu współczesnych pisarzy.Tołstoj nie odmawia ludziom biorącym udział w wojnie pewnej sprawczości. Dużo zależy od tego – pisze – czy jakiś kapral odmówi, czy nie odmówi służby, a jeżeli ich będzie więcej, będą tysiące kaprali i żołnierzy, wojna być może stanie się niemożliwa. W artykule „Nieuchronna rewolucja” Tołstoj napisze jednak, iż nie oznacza to, że jednostki ponoszą winę za wywołanie konfliktu. Ta leży bowiem w organizacji życia społecznego, która opiera się na przemocy.Pomimo jednak silnego oddziaływania Tołstoja i Proudhona ruch anarchistyczny nigdy, posiłkując się m.in. ich dorobkiem intelektualnym, nie wypracował spójnego stanowiska dotyczącego wojny, a spory w jego łonie często przypominały te, które toczą się dziś w związku z obecnym konfliktem zbrojnym w Ukrainie...
Tytuł nawiązuje do Świętego baldachimu Petera Bergera. Książka analizuje zagadnienia ważne dla kompleksowego ujęcia narracji łączących wątki religijne i narodowe: począwszy od dyskusji nad założeniami, jakie w sposób często niewidoczny, lecz niepozbawiony konsekwencji, tkwią u podstaw dokonywanych przez naukowców interpretacji, poprzez propozycję takiego zdefiniowania narracji, które uczyniłoby ją przyswajalną dla socjologii, po zróżnicowane koncepcje narodu i nacjonalizmu. Podejmuje dialog między perspektywami teoretycznymi, także takimi, które pozostają wobec siebie w opozycji, jak między hermeneutyką i dającą się zastosować w socjologii fenomenologią a domagającym się faktów realizmem. Podstawą dla ukazania trzech osadzonych w tradycji sposobów opowiadania o tym, jak polskiemu narodowi i trudnej polskiej historii towarzyszy sacrum, jest teoria etnosymbolizmu, dostrzegająca rolę religii w tzw. nacjonalizmie kulturowym.Anna M. Królikowska - adiunkt w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Szczecińskiego. Jest autorką książki Zachowywanie, porzucanie, dekonstrukcja. Religia w świadomości młodzieży studenckiej, współredaktorką kilku monografii zbiorowych, m.in. Miasto i sacrum oraz Transforming Urban Sacred Places in Poland and Germany (obie z Maciejem Kowalewskim). Uczestniczyła w seminariach prof. Jos Casanovy, jest uczestnikiem Seminariów Realizmu Krytycznego.
Książka zawiera opis dobrych praktyk doświadczonych zawodowo pracowników socjalnych, czyli ich pomysłów radzenia sobie z codziennymi wyzwaniami pracowniczymi, strategii radzenia sobie z dylematami, sposobów przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu. Książka powstała z myślą o studentach pracy socjalnej, którzy na zajęciach z metodyki wyrażają potrzeby poznania, jak wygląda ich zawód w polskich realiach. Mogą z niej skorzystać również pracownicy socjalni, przedstawiciele innych zawodów pomocowych, superwizorzy pracy socjalnej, urzędnicy i naukowcy. Dzięki lekturze wypowiedzi osób badanych Czytelnik może ocenić, czy profesjonalizacja przez instytucjonalizację sprzyja skuteczności, efektywności, a przede wszystkim użyteczności pracy socjalnej, rozumianej jako zaspokajanie faktycznych potrzeb osób i rodzin potrzebujących pomocy.
To dzieło, specyficzny kanon nauk społecznych, socjologia o moralnym zabarwieniu, pochodzi z przełomu wieków (1899) i jest zaliczane do nurtu krytyki kapitalizmu. Autor Thorstein Veblen (1857–1929), Amerykanin norweskiego pochodzenia, zbudował swoją teorię klasy próżniaczej wokół migotliwego sensu terminu leisure. Leisure class, termin tłumaczony jako „klasa próżniacza”, nie jest po prostu społeczną grupą nierobów. W takich pojęciach, jak leisure time (czas wolny), leisure centre (ośrodek rekreacyjny) wyraża się jakby pozytywna strona nicnierobienia. Sam Veblen rozumie przez „klasę próżniaczą” tych, którzy nie zajmują się produkcją, a szerzej, nie zarobkują (chociaż zarabiają), to znaczy nie utrzymują się z pracy, nawet z pracy twórczej. Autor poświęca tę książkę genezie klasy próżniaczej i jej charakterystyce. Wbrew dominującej opinii lewicowej krytyki wydaje się, że klasa ta nie jest dla Veblena wyróżnikiem kapitalizmu, lecz ma odległe, „barbarzyńskie” korzenie i opiera się na określonej, „łupieskiej” postawie zawłaszczania i grabieży. W tym sensie występuje w całej ludzkiej historii. Nasze czasy natomiast, uważa Veblen, charakteryzuje „kultura pieniężna” z jej zjawiskami ostentacyjnej konsumpcji dla prestiżu, konsumpcji na pokaz, a nawet „zastępczej” konsumpcji tego typu (gdy np. żona wydaje pieniądze męża). Taki spektakl stał się możliwy, ponieważ narodziła się mieszczańska publiczność. Finezyjne badanie tych procesów czyni książkę Veblena dziełem barwnym, pełnym swoistego uroku świadectwem socjologii w starym stylu.
Jean-Claude Schmitt (ur. 1946), francuski mediewista, uczeń Jacques'a Le Goffa, antropolog historyczny, zgromadził w tym tomie i zanalizował obfity materiał "obcowania" żywych ze zmarłymi. Chodzi o zmarłych w sensie duchów, ale specyficznych: revenants, powrotników, tych, którzy po śmierci wracają między żywych we własnym "interesie": zadośćuczynienia, wyrównania krzywd, modlitwy skracającej czas cierpień w czyśćcu. Ta inwazja powrotników stała się możliwa wraz z "wynalezieniem" czyśćca pod koniec XIII wieku, jako że odpowiednie działania żywych miały pomagać zmarłym w skróceniu pobytu w nim. Było to niejako wbrew idei memoria, pamięci o zmarłych, złożonej z liturgii i modlitw w imię separowania żywych od zmarłych i regulowania społecznego mechanizmu zapominania. Średniowieczni powrotnicy przez pewien czas zakłócali funkcjonowanie chrześcijańskiej memoria, utrudniając bieg "pracy żałoby". Powstawali z grobów, by nawiedzać sumienia bliskich i krewnych. Według relacji analizowanych przez Schmitta żywi spotykali powrotników na jawie i we śnie. Powrotnicy są więc specjalną kategorią duchów. Nie przychodzą po to, by straszyć, lecz by się porozumieć. Z czasem, wraz z osłabieniem wagi czyśćca, ta forma zjaw, widm, duchów zanikła, zastąpiona przez znaną nam z kultury popularnej funkcją przerażania bez powodu. Badania Schmitta są przykładem mikrohistorii w najlepszym francuskim wydaniu.
Autorzy postawili sobie ambitny cel: przedstawienie wizji pokolenia Z, która odrzuca uproszczone oceny "na rzecz - jak czytamy w słowie wstępnym - wielowymiarowego obrazu generacji wchodzącej w dorosłość w warunkach przyspieszonej transformacji". Jacek Męcina i Piotr Zimolzak szczególną uwagę zwrócili na motywacje towarzyszące wyborom zawodowym, ocenie własnych kompetencji i postrzeganiu barier w rozwoju zawodowym. (...)W książce wybrzmiały kwestie, które dotąd nie były dostatecznie naświetlone w badaniach pokolenia Z, jak choćby wysoki potencjał kapitału ludzkiego młodych kobiet, potwierdzony poziomem wykształcenia i posiadanymi kompetencjami. Szerokie i kompleksowe badania przybliżają nam społeczność, która już niedługo będzie decydować o życiu i przyszłości Polski, o tym, czy i jak szybko kraj, w którym niebawem rozpocznie swą aktywność zawodową pokolenie Alfa, stanie się nowoczesnym, zasobnym miejscem pracy.prof. dr hab. Bogusława Urbaniak Z książki dowiadujemy się, jak generacja Z postrzega rzeczywistość - jak odnajduje się w świecie zdominowanym przez technologie i wielowymiarową niepewność, jak widzi swój rozwój i kompetencje w kontekście rynku pracy i zarządzania własną karierą. Opracowanie ma walor diagnostyczny, pokazuje postawy i sposób myślenia młodego pokolenia, także w kontekście ekologii, wyborów konsumpcyjnych i życiowych, zróżnicowanych stylów życia i pracy. Przełamuje stereotypy dotyczące cech generacji Z, wskazuje na trendy i kierunki zmian.prof. dr hab. Mirosław Grewiński
To dzieło, specyficzny kanon nauk społecznych, socjologia o moralnym zabarwieniu, pochodzi z przełomu wieków (1899) i jest zaliczane do nurtu krytyki kapitalizmu. Autor Thorstein Veblen (1857-1929), Amerykanin norweskiego pochodzenia, zbudował swoją teorię klasy próżniaczej wokół migotliwego sensu terminu leisure. Leisure class, termin tłumaczony jako "klasa próżniacza", nie jest po prostu społeczną grupą nierobów. W takich pojęciach, jak leisure time (czas wolny), leisure centre (ośrodek rekreacyjny) wyraża się jakby pozytywna strona nicnierobienia. Sam Veblen rozumie przez "klasę próżniaczą" tych, którzy nie zajmują się produkcją, a szerzej, nie zarobkują (chociaż zarabiają), to znaczy nie utrzymują się z pracy, nawet z pracy twórczej. Autor poświęca tę książkę genezie klasy próżniaczej i jej charakterystyce. Wbrew dominującej opinii lewicowej krytyki wydaje się, że klasa ta nie jest dla Veblena wyróżnikiem kapitalizmu, lecz ma odległe, "barbarzyńskie" korzenie i opiera się na określonej, "łupieskiej" postawie zawłaszczania i grabieży. W tym sensie występuje w całej ludzkiej historii. Nasze czasy natomiast, uważa Veblen, charakteryzuje "kultura pieniężna" z jej zjawiskami ostentacyjnej konsumpcji dla prestiżu, konsumpcji na pokaz, a nawet "zastępczej" konsumpcji tego typu (gdy np. żona wydaje pieniądze męża). Taki spektakl stał się możliwy, ponieważ narodziła się mieszczańska publiczność. Finezyjne badanie tych procesów czyni książkę Veblena dziełem barwnym, pełnym swoistego uroku świadectwem socjologii w starym stylu.
Publikacja poświęcona jest problematyce wsparcia postpenitencjarnego oraz procesowi readaptacji społecznej osób osadzonych i ich rodzin. Autorka kompleksowo omawia zagadnienia związane z pomocą postpenitencjarną, pracą socjalną oraz aktywizacją społeczną i zawodową osób opuszczających zakłady karne.Książka porusza również niezwykle ważny temat funkcjonowania rodzin doświadczających kryzysu penitencjarnego, zwracając uwagę na problemy społeczne, stygmatyzację oraz sytuację dzieci osadzonych rodziców. W publikacji przedstawiono także rolę instytucji pomocowych, takich jak MOPS, ośrodki interwencji kryzysowej, służba kuratorska czy organizacje pozarządowe, wskazując dobre praktyki oraz ograniczenia polskiego systemu wsparcia postpenitencjarnego.Istotnym elementem książki są badania własne autora, obejmujące analizy przeprowadzone wśród pracowników socjalnych, kuratorów, wychowawców penitencjarnych, osób osadzonych oraz mieszkańców centrów integracji społecznej. Dzięki temu publikacja łączy solidne podstawy teoretyczne z praktycznym spojrzeniem na proces readaptacji społecznej.To wartościowa pozycja dla studentów pedagogiki, resocjalizacji, pracy socjalnej i kryminologii, a także dla praktyków pracujących w obszarze pomocy społecznej, penitencjarnej i postpenitencjarnej.
Zeszyt 2 tomu 1 "Słownika elit..." stanowi część ośmiotomowej edycji biobibliogramów osób urodzonych lub choćby czasowo związanych z dawnymi ziemiami wschodniej Rzeczypospolitej Obojga Narodów (1701-1900), znajdującymi się pod zaborem rosyjskim i austriackim. Obejmuje on swoim zakresem pracowników naukowych i dydaktycznych ówczesnych uczelni wyższych, lekarzy, nauczycieli, literatów, malarzy, muzyków, duchownych, wojskowych oraz urzędników różnej rangi. Publikacja skierowana jest do ambitnych uczniów liceów, studentów, młodszych stażem pracowników nauk humanistycznych oraz wszystkich zainteresowanych historią, nauką i kulturą ziem zabużańskich XVIII i XIX wieku.Wojciech Piotrowski - pracownik naukowo-dydaktyczny, dr hab. (emerytowany prof. UJK), literat, publicysta. Autor przeszło 200 publikacji naukowych, w tym m.in. prac: "Horyzonty światopoglądowe Rękopisu znalezionego w Saragossie Jana Potockiego"; "Legenda o Ahaswerze w literaturze polskiej"; "Życie umysłowe Krzemieńca w latach 1805-1832" oraz 6 publikacji literackich.
Media społecznościowe stały się jednym z kluczowych kontekstów współczesnego funkcjonowania psychicznego, wpływając na samoocenę, relacje społeczne i poczucie dobrostanu. Monografia podejmuje aktualny i złożony problem zależności między sposobami korzystania z mediów społecznościowych a dobrostanem psychicznym osób dorosłych, osadzając go w nurcie badań nad dobrostanem cyfrowym. Autorki integrują klasyczne koncepcje dobrostanu i samooceny z najnowszymi ustaleniami psychologii mediów, ze szczególnym uwzględnieniem mechanizmów takich jak porównania społeczne, aktywne i pasywne użytkowanie platform oraz lęk przed pominięciem (FOMO). Publikacja prezentuje wyniki badań empirycznych przeprowadzonych na zrównoważonej próbie kobiet i mężczyzn, ukazując zarówno czynniki ryzyka, jak i warunki sprzyjające zachowaniu dobrostanu w środowisku cyfrowym. Książka wnosi istotny wkład do psychologii pozytywnej, społecznej i nowych mediów dostarczając danych z polskiej populacji dorosłych. Stanowi wartościowe źródło wiedzy dla psychologów, badaczy, studentów oraz praktyków zainteresowanych zdrowiem psychicznym w erze wszechobecnych mediów cyfrowych. Recenzenci: prof. dr hab. Małgorzata Michel (UJ) prof. dr hab. Agnieszka Ogonowska (UKEN)
"Kryminalistyka" to kompendium wiedzy o jednej z najbardziej dynamicznie rozwijających się dziedzin nauki, które w sposób systematyczny i klarowny przybliża warsztat pracy zespołów dochodzeniowo-śledczych - od momentu zabezpieczenia miejsca zdarzenia, aż po analizy laboratoryjne stanowiące dowód w procesie sądowym. Książka opiera się na fundamentalnej zasadzie Locarda: "każdy kontakt pozostawia ślad". Autorzy pokazują, jak interdyscyplinarna współpraca ekspertów z zakresu biologii, chemii, fizyki i informatyki pozwala na precyzyjną rekonstrukcję przebiegu przestępstwa oraz identyfikację jego sprawców.Kluczowe zagadnienia poruszane w książce:Metodologia pracy na miejscu zdarzenia: Techniki zabezpieczania i rejestrowania dowodów fizycznych (ślady mechanoskopijne, odłamki szkła, lakieru).Medycyna sądowa i antropologia: Metody badania szczątków ludzkich, identyfikacja tożsamości ofiar oraz techniki określania czasu i przyczyny zgonu.Biologia i chemia kryminalistyczna: Szczegółowe omówienie analizy profilu DNA, badań toksykologicznych oraz śladów biologicznych (krew, tkanki).Informatyka śledcza: Nowoczesne metody pozyskiwania dowodów cyfrowych i ich znaczenie w ustalaniu osi czasu wydarzeń.Nowoczesny układ graficzny oraz liczne infografiki ułatwiają zrozumienie skomplikowanych teorii i procedur badawczych. Książka stanowi doskonałe uzupełnienie literatury dla osób zainteresowanych naukami ścisłymi, prawem oraz kryminologią. "Kryminalistyka" to pozycja, która demistyfikuje pracę śledczych znaną z popkultury, zastępując filmowe mity rzetelną wiedzą naukową. Idealna propozycja dla uczniów, studentów oraz pasjonatów nauk penalnych.
Zanim zaufasz AI, poznaj jej ograniczenia Rewolucja w medycynie i niezawodne strategie biznesowe – rozwojowi sztucznej inteligencji towarzyszą liczne obietnice. Coraz częściej kluczowe decyzje banków, sądów czy instytucji pomocy społecznej oparte są na algorytmach. Czy słusznie? Autorzy – uznani eksperci w dziedzinie AI – sprawdzają, kiedy sztuczna inteligencja naprawdę działa, a kiedy jest tylko marketingowym chwytem. Predykcyjna AI ma za zadanie oszacować ryzyko recydywy czy przewidzieć wybuch pandemii, ale często okazuje się nieskuteczna i prowadzi do błędnych decyzji. Generatywna AI dostarcza pozornie atrakcyjnych treści w kilka sekund, lecz równie szybko może szerzyć dezinformację. Narzędzia moderujące wykorzystywane w mediach społecznościowych nie zawsze potrafią odróżnić realne zagrożenia od niewinnych postów. Problem nie leży wyłącznie w technologii. Polega on także na projektowaniu i wdrażaniu systemów przez firmy oraz publiczne instytucje często bez odpowiedniej kontroli społecznej. Skuteczne regulacje prawne i zrozumienie słabych punktów AI pozwolą unikać tych pułapek i racjonalnie wykorzystać jej potencjał. Czy wiesz, że: aby zwiększyć swoje szanse w procesie rekrutacji, kandydaci dopisują w CV białą czcionką nazwy prestiżowych uczelni niewidoczne dla ludzi, ale czytelne dla algorytmów? holenderskie narzędzie do wykrywania wyłudzeń zasiłków przyczyniło się do niesłusznego oskarżenia około 30 tysięcy rodzin? YouTube usunął nagrania partii szachów, bo algorytm odczytywał frazy w stylu „White is better” jako rasistowskie komentarze? W przeciwieństwie do wyznawców nieskończonej mocy AI, podsycających medialny szum wokół tej technologii, Arvind Narayanan i Sayash Kapoor nie wyolbrzymiają lęków przed sztuczną inteligencją. Trzeźwo rozprawiają się z szarlatanerią AI i z tymi, którzy chcą przekonać świat, że powinniśmy paść na kolana przed potęgą innowacji. Ta publikacja pozwala zdystansować się od strachu przed AI i nadmiernego entuzjazmu wobec niej. To pierwszy krok, by wymagać od twórców technologii rozwiązań naprawdę potrzebnych i rzeczywiście działających. Sylwia Czubkowska, autorka książki Bóg techy, współautorka podcastu TOK FM Techstorie W czasach gdy o sztucznej inteligencji mówi się niemal wyłącznie w kategoriach przełomu i nieuchronnej rewolucji, ta książka działa jak zimny prysznic. Pokazuje, że granica między realną innowacją a technologicznym kuglarstwem bywa cienka, a krytyczne myślenie jest dziś równie ważne jak kompetencje techniczne. Potrzebujemy więcej takich otrzeźwiających głosów. dr hab. Aleksandra Przegalińska, prof. ALK, prorektorka ds. innowacji i AI na ALK, Senior Research Associate, Harvard University Uczciwe spojrzenie na naturalne limity AI. Pozycja napisana przystępnym językiem przez kompetentnych naukowców, oparta na konkretnych przykładach. To lektura obowiązkowa w erze powszechnej fascynacji tymi technologiami. prof. dr hab. Piotr Jerzy Durka, durka.info ; Uniwersytet Warszawski, Wydział Fizyki Zrozumiały i praktyczny poradnik, napisany z tak potrzebną dozą sceptycyzmu, pomoże czytelnikom dostrzec największe zagrożenia przesłonięte przez całe zamieszanie wywołane przez AI. Kate Crawford, autorka książki Atlas sztucznej inteligencji. Władza, pieniądze i środowisko naturalne (Bo.wiem, 2024) Arvind Narayanan jest profesorem informatyki na Uniwersytecie Princeton oraz dyrektorem tamtejszego Center for Information Technology Policy (Ośrodka Regulacji Technik Informatycznych). Nadzorował również prowadzony na tym uniwersytecie Web Transparency and Accountability Project (Program Przejrzystości i Odpowiedzialności Internetowej), badający, w jaki sposób firmy gromadzą oraz wykorzystują dane osobowe. Jako jeden z pierwszych wykazał obecność stereotypów kulturowych w uczeniu maszynowym. Narayanan jest laureatem Presidential Early Career Award for Scientists and Engineers (PECASE). Sayash Kapoor jest doktorantem Center for Information Technology Policy (Ośrodka Regulacji Technik Informatycznych) Uniwersytetu Princeton, gdzie bada wpływ AI na społeczeństwo. Wcześniej zajmował się sztuczną inteligencją zarówno komercyjnie, jak i naukowo – w Facebooku, na Uniwersytecie Columbia oraz na Politechnice Federalnej w Lozannie. Jest laureatem nagrody ACM FAccT za najlepszy artykuł naukowy i zdobywcą specjalnego wyróżnienia na konferencji ACM CSCW.
Monografia Nauki o bezpieczeństwie. Teoria i praktyka stanowi imponujące kompendium wiedzy, obejmujące trzydzieści kilka artykułów naukowych o niezwykle szerokiej perspektywie tematycznej, które w sposób skonsolidowany gromadzi najistotniejsze osiągnięcia naukowe Profesora Waldemara Kitlera w jednym, spójnym źródle. To dzieło łączy walory merytoryczne z praktycznym zastosowaniem, będąc jednocześnie wartościowym źródłem dla studentów, słuchaczy, badaczy i wszystkich osób pragnących pogłębić wiedzę w zakresie nauk o bezpieczeństwie.dr hab. Radosław Bielawski Monografię poświęconą dorobkowi naukowemu Waldemara Kitlera współtworzyli znakomici twórcy reprezentujący nauki o bezpieczeństwie. Szerokie spektrum charakteryzowanych, ale i wyjaśnianych w recenzowanym dziele zagadnień to wynik niezwykłego dorobku naukowego W. Kitlera. Autor ten jest jednym z najważniejszych w Polsce kreatorów naszej dyscypliny naukowej. Współtworzył formalnie i materialnie zakres i treść nauk o bezpieczeństwie, wytyczał kierunki rozwoju tej dyscypliny, a podążając za nimi budował fundamenty wiedzy o bezpieczeństwie różnorakich podmiotów, nadając jej charakterystyczny dla niego systemowo-organizacyjny charakter. W rezultacie W. Kitler jest jednym z głównych twórców języka nauk o bezpieczeństwie o swoistej, adekwatnej do potrzeb opisu wyników badań realizowanych w tej dyscyplinie naukowej, narracji. () W poszczególnych rozdziałach [autorzy] podjęli zagadnienia systemu bezpieczeństwa narodowego (państwa) i kierowania tym systemem. Swą uwagę skierowali także na tak ważne dla W. Kitlera wątki obronności naszego państwa, w tym bezpieczeństwa militarnego, ochrony ludności cywilnej Polski. W monografii odniesiono się także szeroko do bezpieczeństwa narodowego w jego wymiarach przedmiotowych, w tym przejawiających się w ostatnich książkach i artykułach Profesora zagadnień bezpieczeństwa informacyjnego w jego info-, techno- i socjosferze.prof. dr hab. inż. Andrzej Glen
Podczas gdy awangardowy poeta Blaise Cendrars powiada, że ludzie używają telegrafu, by "mówić sobie gówno z wszystkich zakątków świata", psychoanalityk Dominique Laporte w swojej książce sprzeciwia się utożsamianiu tytułowego "gówna" z "niczym", czymś niewiele wartym, z "pustym znakiem". Ludzie od wieków na przemian bawią się z gównem w chowanego, śmiejąc się przy tym jowialnie lub nerwowo, oraz zaprzęgają gówno do najpoważniejszych celów: przypisują mu właściwości użyźniające i medyczne, wtłaczają je w reżimy: feudalne, kapitalistyczne i totalitarne. Laporte w Historii gówna umiejętnie łączy wybrane wątki psychoanalityczne z historią pojmowaną jako "archeologia dyskursu", tworząc w rezultacie świetną pracę antropologiczną. Pokazuje, skąd wzięło się skojarzenie poziomu cywilizacji ze stanem toalet, a także dociera do początków takich wyrażeń jak pecunia non olet czy cloaca maxima. Ujawnia zaskakującą relację między gównem a dyskursem kolonialnym i rasistowskim. Wreszcie - przetyka nosy czytelniczek i czytelników historią perfum i pachnideł. Dodatkowym smaczkiem są zawarte w książce apendyksy z arcyskatodziełami (Quevedo, Swift, Rimbaud). Czytając tę książkę, można się uśmiechać, śmiać, oburzać, a nawet zatykać nos, by na koniec przyznać rację barokowemu poecie katalońskiemu Rectorowi de Vallfogona, iż: czy czarne, brązowe, żółte, białe, nikt nie powie rzeczy śmiałej, że gówno jest szkodliwe, nawet jeśli jest smrodliwe. * Książka ukazuje się w znakomitym przekładzie Piotra Sobolczyka, który opatrzył esej Laporte'a erudycyjnym posłowiem oraz apendyksami prezentującymi istotne europejskie teksty o tematyce fekalnej z różnych epok (Francisco de Quevedo, Jonathan Swift, Arthur Rimbaud). "Gówno wiemy. Ale gówno nas to obchodzi" - tak Piotr Sobolczyk rozpoczyna swoje posłowie do Historii gówna Dominique'a Laporte'a. Pomyliłby się ten, kto w tych zwięzłych zdaniach, dostrzegłby li tylko żart. Ujmują one raczej kłopot, który mamy z ekskrementami i który próbujemy ukryć, wybuchając śmiechem.
Monografia reprezentuje coraz rzadszy w polskim literaturoznawstwie przykład opracowania dokumentującego środowiskową odpowiedź na autentyczne i żywe zainteresowanie tematem badawczym. [] Czy rzeczywiście starzy kawalerowie i stare panny to gatunki, które wymierały na początku minionego stulecia? Dziś faktycznie mało o nich słychać. Zastąpiły ich figury "singli" i "singielek", "inceli", "femcelek", ludzie żyjący w związkach typu LAT []. Jestem przekonany, że po tę publikację z dużą poznawczą korzyścią mogą sięgnąć badacze społeczni, osoby zainteresowane historią rodziny i życia społecznego, literaturoznawcy, historycy, genderowo zorientowani (fragment recenzji).
Książka jest próbą odpowiedzi na dwa pytania: Do czego socjologom w Polsce przydaje się przeszłość i z jakich powodów zainteresowania historyczne powróciły do kręgu problemów dyscypliny? Autorka szkicuje ścieżkę rozwoju socjologii historycznej w polskim wydaniu i analizuje różnorodne warianty sięgania do historii. Zastanawia się, czy ten dorobek składa się na spójną wersję socjologii historycznej, czy jest raczej mozaikowym efektem dążenia socjologów do wypracowania języka komunikacji o sprawach polskich, który byłby zrozumiały w świecie. Z perspektywy socjologii nauki analizuje ten nurt jako kolejne hybrydowe pole badawcze, jakich wiele powstaje dziś na granicach dyscyplin.Autorka powstrzymuje się od wróżenia ze szklanej kuli i dość umiarkowanie formułuje wnioski. Nie przesądza, że socjologia historyczna ma być odrębną subdyscypliną, co zresztą doskonale ukazała w precyzyjnych i obszernych analizach różnorodnych kierunków jej rozwoju. Spodziewa się raczej występowania "rozproszonej tendencji" do uhistorycznienia socjologii, lecz wiąże z tym pewne nadzieje, których trudno mi nie podzielić. W warunkach przyśpieszonego rozmywania się granic dyscypliny (nawet tych najszerzej zakreślonych), międzynarodowego charakteru karier naukowych, częstego łączenia uczestnictwa w nauce z aktywnością publiczną na zasadach komplementarności potrzebne jest coś, co pozostanie wyróżnikiem polskiej socjologii w świecie i może tym czymś okaże się właśnie "czasoczułość" []. Tekst bardzo dużo mówi też o samej socjologii i prawidłowościach jej rozwoju w Polsce - imporcie głównych pojęć i idei, konsternacji w momentach zmiany społecznej, podleganiu administracyjnym przymusom w planowaniu karier naukowych, ale też o poszukiwaniach, ciekawości badaczy, przekraczaniu przez nich myślowych ograniczeń i otwartości na nowe pomysły interpretacyjne.Z recenzji prof. dr hab. Grażyny Woronieckiej
Przeczytaj, zanim dasz się wrobić!Sextortion to jedno z najszybciej rosnących zagrożeń cyfrowych XXI wieku - przestępstwo, które zaczyna się niewinnie: od wiadomości, flirtu, zaufania.Książka "Sextortion. Zjawisko i przyczyny sextortion w Polsce i na świecie" odsłania kulisy mechanizmów szantażu seksualnego w internecie. Pokazuje, jak działają sprawcy, dlaczego ofiary milczą oraz jakie błędy najczęściej prowadzą do dramatycznych konsekwencji.Autor łączy analizę psychologiczną, kryminologiczną i społeczną z realnymi historiami ofiar z Polski i zagranicy. Wyjaśnia, skąd bierze się skala zjawiska, jak media społecznościowe i komunikatory stały się narzędziami manipulacji oraz dlaczego sextortion dotyka zarówno nastolatków, jak i dorosłych - bez względu na płeć czy status społeczny.To książka ostrzegawcza, ale i edukacyjna - uczy, jak rozpoznać zagrożenie, jak reagować oraz gdzie szukać pomocy. Pokazuje, że wstyd i strach są największymi sprzymierzeńcami sprawców.Mocna, aktualna i potrzebna publikacja dla rodziców, nauczycieli i specjalistów, ale - przede wszystkim - dla każdego użytkownika internetu.Przeczytaj, zanim staniesz się kolejną ofiarą!
40% rodziców publikuje zdjęcia i nagrania dokumentujące życie swoich dzieci, każdy z nich zamieszcza około 72 takich materiałów rocznie.Sharenting to praktyka dzielenia się przez rodziców życiem i wizerunkiem dziecka w internecie. Cyfrowy ślad tworzony przez rodziców ma swoje początki często jeszcze przed narodzeniem dziecka i towarzyszy mu aż do dorosłości.Dominika Bartoszak dokonała pogłębionej, interdyscyplinarnej analizy zjawiska sharentingu, ukazując jego konsekwencje dla rozwoju, funkcjonowania i bezpieczeństwa dzieci. Ta książka przeznaczona jest dla specjalistów z zakresu psychologii, pedagogiki, socjologii, komunikacji medialnej oraz prawa. Z praktycznych rekomendacji skorzystają rodzice poszukujący odpowiedzialnych strategii zarządzania własną obecnością oraz obecnością swoich dzieci w mediach społecznościowych. Publikacja zawiera także Cyfrowy bezpiecznik - kompletny scenariusz programu profilaktycznego dla rodziców.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
