Książka "Pozytywiści i choroby" to głębokie studium epoki, w której kwestie zdrowia, higieny i walki z chorobami były fundamentalne dla polskiego społeczeństwa. W czasach pozytywizmu postęp cywilizacyjny nierozerwalnie wiązał się ze zdrowiem wszystkich warstw społecznych, co sprawiło, że problemy maladyczne stały się kluczowym elementem publicystyki i literatury. Ta publikacja, będąca pokłosiem sesji "Choroby Sienkiewicza" na Uniwersytecie Warszawskim, zaprasza do fascynującej podróży w świat XIX-wiecznej myśli, ukazując, jak choroba wpływała na światopogląd, sztukę i codzienne życie. Autorzy, Tadeusz Bujnicki, Ireneusz Gielata i Agnieszka Kuniczuk, z niezwykłą precyzją analizują złożoność relacji między medycyną a humanistyką. Odkrywają, jak kategoria choroby wykraczała poza wymiar biograficzny, stając się narzędziem artystycznym i tematem publicystycznym. W tej epoce lekarz, obok inżyniera, wyrósł na nową, z reguły pozytywną kreację literacką, symbolizującą postęp i zaangażowanie społeczne. Czytelnicy "Pozytywistów i chorób" często podkreślają przystępność i klarowność wywodu, co sprawia, że nawet złożone zagadnienia literaturoznawstwa stają się zrozumiałe i wciągające. Doceniane jest także umiejętne połączenie analizy tekstów literackich z szerszym kontekstem historyczno-społecznym, co pozwala na głębsze zrozumienie motywacji i idei, które kształtowały twórczość najwybitniejszych pozytywistów. Książka jest ceniona za świeże spojrzenie i inspirującą refleksję nad ponadczasowymi kwestiami zdrowia i człowieczeństwa.Choroba w literaturze pozytywizmu - nowe spojrzenie Ten tom szczegółowo bada, jak polscy pozytywiści postrzegali chorobę nie tylko jako problem medyczny, ale także jako siłę napędową zmian społecznych, metaforę kondycji narodu czy wreszcie jako narzędzie literackie do budowania głębokich portretów psychologicznych. Dowiesz się, jak bardzo kwestie zdrowia i higieny były wpisane w idee pracy organicznej i pracy u podstaw, mających na celu podniesienie ogólnego poziomu życia społeczeństwa. Autorzy, bazując na bogatym materiale źródłowym, od publicystyki po wielkie powieści, ukazują ewolucję myślenia o zdrowiu - od prywatnej troski, przez obowiązek społeczny, aż po państwowe strategie walki z epidemiami. Lektura ukazuje także, jak zmieniała się rola lekarza w społeczeństwie i jak jego postać była kreowana w literaturze - z reguły jako osoba o wysokim etosie, poświęcająca się dla dobra innych, co stanowiło istotną innowację w literaturze polskiej.Znaczenie pozytywistów dla współczesnej medycyny i kultury "Pozytywiści i choroby" to nie tylko analiza przeszłości, ale również źródło inspiracji do współczesnych refleksji nad relacją między nauką, kulturą a zdrowiem. Publikacja ta rzuca nowe światło na fundamentalne założenia epoki, w której narodziły się podwaliny nowoczesnej opieki zdrowotnej i świadomości higienicznej. Ta książka to prawdziwa gratka dla każdego, kto interesuje się historią polskiej myśli, literaturą XIX wieku oraz interdyscyplinarnymi badaniami łączącymi humanistykę z medycyną, ukazując ponadczasowy wymiar problematyki chorób i zdrowia. Sięgnij po "Pozytywistów i choroby" i zanurz się w fascynującym świecie idei, które kształtowały polskie społeczeństwo i literaturę!
Matthias Bormuth prezentuje sylwetki niemieckich i europejskich intelektualistów, którzy w różnych sytuacjach politycznych znaleźli się na emigracji – faktycznej lub wewnętrznej. Historie opisywanych przez Bormutha postaci pokazują różne strategie emigracyjne oraz różne podejścia do emigracji w XX i na początku XXI wieku: Gottfried Benn i Felix Hartlaub w latach II wojny światowej zostali w Niemczech i pisali w do szuflady; Hans Scholl także został, lecz podjął intelektualną walkę z nazizmem. Tomasz Mann, który przebywał poza rodzinnym krajem od momentu przejęcia władzy przez Hitlera, krytykował „wewnętrznych emigrantów” i tylko na krótko wrócił po wojnie do podzielonych Niemiec.Erich Auerbach wyjechał do Stambułu, gdzie od 1942 roku badał motyw pasji w literaturze światowej. Dla Stefana Zweiga emigracja zakończyła się w Brazylii śmiercią samobójczą. Karl Popper, osiadły w Nowej Zelandii, od 1945 roku analizował wczesne formy myślenia totalitarnego. Polityczne konsekwencje takiego myślenia po rewolucji październikowej i w okresie zimnej wojny znakomicie zilustrowali Osip Mandelsztam i Gustaw Herling. Z kolei historyk idei Tony Judt i poeta Adam Zagajewski na początku XXI wieku podkreślali kosmopolityzm emigrantów, o którym już w czasie Holocaustu Hannah Arendt pisała w Nowym Jorku w odniesieniu do żydowskiego pariasa Franza Kafki.
Książka Zbieracze i osobliwości nie tylko odsłania dzieje kolekcjonerstwa i dostarcza wiedzy o różnych drogach narodzin europejskich muzeów. Książka ta stanowi także pasjonującą opowieść o historii intelektualnej Włoch i Francji, znaczoną sylwetkami wielu, najczęściej dzisiaj zapomnianych, postaci o fundamentalnym znaczeniu dla dziejów nauki i sztuki. Wenecja badana jest tu jako przypadek szczególny, jeśli chodzi o trwanie tradycji i niezmienność mechanizmów obywatelskich, współgranie personalnych ambicji i dbałość o dobro republiki, kreatywność w tworzeniu nowego typu instytucji i odporność na wpływy zewnętrzne. W zestawieniu z Paryżem jawi się jako wyjątkowo bogaty projekt kulturowy w dziejach Europy. A także jako ziemia wybrana zbieraczy i wielki skarbiec wszelkich osobliwości natury, sztuki i historii.
Bezformie: sposób użycia Yve-Alain Bois i Rosalind Krauss to klasyczna już książka, być może jedna z najważniejszych pozycji podsumowujących sztukę XX wieku i próbujących opowiedzieć ją na nowo. Powstała przy okazji głośnej wystawy w Centre Pompidou w Paryżu (1996), będącej jednym z wielkich pokazów lat 90.: została pomyślana jako rodzaj nieortodoksyjnego przewodnika, odsłaniającego teoretyczne założenia autorów ekspozycji. W swej opowieści o sztuce modernizmu Bois i Krauss wracają do spuścizny Georges'a Bataille'a i do pojawiającego się na łamach radykalnego, awangardowego pisma "Documents" pojęcia bezformie, jako do kluczy pozwalających ją zredefiniować. Performatywna, energetyczna siła bezformia pozwala im nie tylko na przekroczenie kategorii takich jak "forma" czy "treść", ale też na zakwestionowanie samego pojęcia "wizualności".Bezformie to bez wątpienia manifest pewnego sposobu myślenia, ale też: szkoła interpretacji, testująca teoretycznie wyrafinowane, poststrukturalistyczne języki opisu dzieł sztuki nowoczesnej. Kategoria bezformia przekracza tu swój historyczny kontekst, aby - niczym w zdaniu Bataille'a o "zadaniach dla słów" - stać się użytecznym narzędziem, wprawiającym nowoczesność w ruch i służącym do podważania dotychczasowych narracji. To książka, której wartość użytkowa - pomimo zmiany paradygmatu - pozostaje trudna do ocenienia. Niech czytelnik używa jej na swój sposób.
Wyczerpane to książka o kobiecych narracjach literackich - najczęściej autobiograficznych - dotyczących sposobów przeżywania poszczególnych etapów kryzysu-choroby: (auto)diagnozy, wejścia w system medyczny, leczenia i przedłużającej się rekonwalescencji. To książka o "ciałości" - pisarskich próbach scalania doświadczeń ciała z tekstem - i o "reszcie życia", mieszczącej się między utraconym zdrowiem a tlącą się wciąż chorobą.Wyczerpanie - tytułowa kategoria, którą Monika Ładoń posługuje się, by przybliżyć kondycję kobiet we współczesnym społeczeństwie - ukazuje, jak po traumie, chorobie, stracie i terapii życie zmienia swą postać, tocząc się odtąd w cieniu tych doświadczeń granicznych. Bycie wyczerpaną nie oznacza jednak stanu spychającego kobiety na margines - porusza ono zastany układ świata i zmienia jego nakazy, choćby nieustannego rozwoju i aktywności.Pytania, które stoją u podstaw prezentowanych tu dociekań, dotyczą znaczenia różnicy, jaką do przestrzeni kulturowo-społecznej wnosi wyczerpane, naznaczone afektywnie ciało kobiece, oraz potencjału sprawczości i gniewu widocznego w praktykach kobiecego pisania. Autorka podejmuje próbę dotarcia do ponadindywidualnego wymiaru interpretowanych doświadczeń, gdzie w kontrze do samotności oraz izolacji pojawiają się troska i empatia typowe dla siostrzeństwa.Autorkami analizowanych narracji są: Anna Augustyniak, Martyna Bunda, Olga Hund, Inga Iwasiów, Agnieszka Jelonek, Karolina Kaczyńska-Piwko, Justyna Wicenty, Aleksandra Zielińska, Anne Boyer, Eve Ensler, Hilary Mantel i Sigrid Nunez.
Czy przed napisaniem Dumy i uprzedzenia Jane Austen przeżyła płomienny romans? Co wywołało kryzysy psychiczne, których echa znalazły się w powieściach Charlotte, Emily i Anne Bront? Kogo naprawdę kochała Virginia Woolf?Chętnie snujemy domysły na temat naszych ulubionych pisarek. Podsycają je filmowcy, którzy proponują własne opowieści o najważniejszych twórczyniach literatury światowej. Ale czy można im zaufać? Ile jest w nich "prawdy"? Anna Śliwińska wnikliwie studiuje losy Jane Austen, sióstr Bront oraz Virginii Woolf, wertuje ich bogate korespondencje, sięga do wiarygodnych i solidnie udokumentowanych biografii. Konfrontuje z nimi filmowe i serialowe kreacje - weryfikuje fakty, wskazuje przekłamania, mierzy się z narosłymi wokół pisarek mitami. Jednocześnie rekonstruuje tkankę dawnej codzienności i ożywia odległy, a zarazem fascynujący nas świat.
Książka Jana Miklasa-Frankowskiego stanowi próbę wyłonienia miłoszowskich rozpoznań historiozoficznych z Poematu o czasie zastygłym (1933), Trzech zim (1936), wierszy z lat 19391945, Światła dziennego (1953) oraz Traktatu poetyckiego (1957). Czyli z tych tomów i wierszy, w których historia była główną lub jedną z głównych bohaterek.Poetycka historiozofia Czesława Miłosza jest raczej agnostycznym zmaganiem się z irracjonalnością i nieludzkością historii niż poznawaniem praw dziejowego rozwoju. Dlatego niniejsza książka jest w pewnym sensie opowieścią o godzeniu się Miłosza z historią. O "wyplenianiu w sobie fałszywej historyczności bryków przez historyczność prawdziwą". O drodze do przekonania, że podmiotowa, antropocentryczna historyczność "jest bronią i instrumentem".
W tej biografii Bruno Schulz nie rodzi się i nie umiera. Nie jest pisarzem ani artystą, ale przedstawia się nam jako uczeń i nauczyciel. Poznajemy go w najzwyklejszych sytuacjach. Uczy się podstaw języka ukraińskiego. Zakłada dobrze skrojony mundurek szkolny. Wybiera temat wypracowania maturalnego. (Czy bardziej interesowała go legenda Napoleona czy biografia Mickiewicza? Raczej nie „potęga pracy”). Podobnie jak inni artyści obejmuje posadę nauczyciela rysunków. Zostaje zwolniony. (Na krótko). Na zajęcia z robót ręcznych zapewnia gwoździe i zawiasy. Choruje na depresję. (Jaki wpływ na to mają warunki pracy?) Kupuje los na loterii, chcąc wreszcie uwolnić się od szkoły. Zawodu nauczyciela jednak nigdy nie porzuca. Szkoła zapewnia mu stabilizację, lecz uniemożliwia pisanie.
Publikacja dofinansowana przez Uniwersytet Gdański.
Publikacja ukazała się przy wsparciu Instytutu Książki w ramach programu wydawniczego Inne Tradycje.
Przedmiotem zainteresowania niniejszego zbioru esejów i artykułów, powstałych na przestrzeni dwunastu lat jako teksty okolicznościowe, są przede wszystkim ludzie – to, jak żyli, jak działali w świecie i jak oddziaływał na nich czas historyczny. Zebrane w tym tomie osoby są uderzająco różne i nietrudno sobie wyobrazić, że gdyby mogły zabrać głos w tej kwestii, oponowałyby przeciwko zgromadzeniu ich, by tak rzec, w jednym pokoju. Nie łączą ich bowiem talenty ani poglądy, zawody ani środowiska; poza jednym wyjątkiem ludzie ci prawie nie wiedzieli nawzajem o swoim istnieniu. Ale choć reprezentowali różne pokolenia, byli sobie współcześni – oczywiście poza Lessingiem, który jednak w eseju wprowadzającym traktowany jest jako współczesny. Łączy ich zatem czas, w którym wypadło im żyć, świat pierwszej połowy XX stulecia – z jego katastrofami politycznymi, klęskami moralnymi oraz zdumiewającym rozwojem nauki i sztuki. Niektórych z nich to stulecie zabiło, na życie i pracę innych zaś wywarło decydujący wpływ, na kilku nie wpłynęło prawie wcale, a już o nikim z tego grona nie można powiedzieć, by został przez nie uwarunkowany. Czytelnicy szukający przedstawicieli epoki, wyrazicieli Zeitgeist, propagatorów Historii (przez duże H) nie znajdą tutaj tego, co ich ciekawi.
[…] To, że nawet w najmroczniejszych czasach mamy prawo oczekiwać światła i że może ono pochodzić nie tyle z teorii i idei, ile raczej z drżących, niepewnych, często słabych płomieni, jakie niektórzy ludzie w swoim życiu i pracy są w stanie wzniecić niezależnie od okoliczności i oświetlać nimi przestrzeń czasu, jaki został im dany na ziemi – to właśnie przekonanie stanowi nieujęte w słowa tło niniejszych portretów. Oczy tak przyzwyczajone do mroku jak nasze z trudem rozpoznają, czy światło danej osoby przypomina wątły płomyk świecy, czy oślepiający blask słońca. Tego rodzaju obiektywna ocena wydaje mi się jednak kwestią drugorzędną, którą spokojnie można pozostawić do rozstrzygnięcia potomnym.
Hannah Arendt
"Cóż mnie łączy z Żydami? Prawie nic mnie nie łączy nawet z samym sobą". Ta autoironiczna i zarazem niebywale trzeźwa deklaracja osobności - jedna z wielu autocharakterystyk Kafki - staje się w komiksie Davida Mairowitza i Roberta Crumba metaforą jego całego życia. Komiks ten jednak nie jest typową biografią. Ważniejsze od kronikarskiej dokładności są dla jej autorów Kafkowskie tematy, obsesje i kompleksy. Dlatego w opowieści Mairowitza i Crumba zdarzenia historyczne przenikają się ze światem imaginacji Kafki, a on sam często pojawia się w rolach, na które skazywał swoich ludzkich i nie-ludzkich bohaterów. Mairowitz i Crumb sceptycznie (czasem wręcz prześmiewczo) odnoszą się do konserwatywnej "kafkologii", pokazując, że Kafka to również humor i erotyzm.Robert Crumb jest Breuglem dwudziestego wieku - "Time"Nikt nie mógłby zrobić tego lepiej od Crumba - "Libration"
Antykapitalizm. Apokalipsa. Arctic Monkeys. Margaret Atwood. J. G. Ballard. Batman. Big Brother. David Bowie. Breaking Bad. William Burroughs. Kate Bush. Nick Cave. CCRU. David Cronenberg. Cybererotyzm. Cyberpunk. Depresja. Destiny's Child. Doctor Who. The Fall. Glam punk. Gwiezdne wojny. Hammer Film Productions. Paris Hilton. Igrzyska śmierci. Fredric Jameson. Joy Division. James Joyce. Lacan. Nick Land. Lost. Lovecraft. Lśnienie. Madonna. Marx. Masochizm. Steven Meisel. Kylie Minogue. MTV. New romantic. No future. Nowa lewica. Nowa prawica. Postpunk. Christopher Priest. Psychotropy. Pulpmodernizm. Rap. Rave. Reagan. Roxy Music. Terminator. Toy Story. Mike Tyson. Ultravox. Weird fiction.punk podsumowuje działalność intelektualną i pisarską Marka Fishera w latach 2004-2016. Zostały tu zebrane jego najbardziej inspirujące teksty krytyczne, eseje i rozmowy. Większość z nich była publikowana na blogu, w czasopismach i książkach zbiorowych. Uwzględniono także niedokończone szkice, które nie ukazały się za życia autora.Polska edycja k-punku składa się z dwóch tomów. Pierwszy poświęcony jest literaturze, filmowi, telewizji i muzyce popularnej.
Wznowienie kultowej już książki, łączącej elementy rozważań filozoficznych z opisem ważnego zjawiska popkultury, próbującej rozstrzygnąć paradoksy horroru w filmie, literaturze oraz najogólniej w życiu człowieka. „Zwykle unikamy tego, co wywołuje stres – zauważa autor. – Nie sterczymy dla rozrywki w korkach samochodowych, nie uczestniczymy – jeśli nie musimy – w sekcjach zwłok. Dlaczego więc tak chętnie poddajemy się fikcjom, które nas przerażają?” Gwałtowne emocje, jakie wyzwala horror, są paradoksalnie nieuzasadnione: boimy się zwykle czegoś, co nie istnieje. Co więcej – mamy świadomość, że uczestniczymy w grze fikcji. Horror – zdaniem Carrolla – jako gatunek literacki i filmowy, a także rodzaj estetyki, jest w gruncie rzeczy tworem schematycznym, a skuteczność pewnych jego konwencji i sposobów oddziaływania na ludzkie emocje – wykalkulowana i sprawdzona w praktyce. Dlatego niesamowite bądź krwawe opowieści, choć wywołują strach i poczucie dyskomfortu, przez wieki nie tracą na popularności.
Melancholia. O tych, co nigdy nie odnajdą straty to portret wielokrotny jednego z najbardziej tajemniczych stanów ludzkiej psychiki, a zarazem wyjątkowa próba językowego oswojenia pustki. Autor wytycza własną ścieżkę przez historię myśli i sztuki, po drodze przywołując postaci, obrazy, teksty i idee, dzięki którym melancholia odsłania swe różnorodne oblicza. „Nic, które boli” nie wiąże się tu jedynie ze smutkiem i niemocą – bywa także subtelną odmianą świadomości, postawą wobec świata, czułością skierowaną ku temu, co utracone lub nieosiągalne. W tym klasycznym już eseju Marka Bieńczyka erudycja splata się z osobistym tonem, a rozważania o historii splinu i artystycznych świadectwach życia syconego „czarną żółcią” umożliwiają refleksję nad wrażliwością w czasach ostatniego, współcześniejszego nam fin de siecle’u, sto lat po Baudelairze.
Książka jest pasjonującą próbą etyczno-antropologicznego zrozumienia relacji między humanizmem hebrajskim a humanizmem ogólnoludzkim, które mają ten sam fundament: Biblię Hebrajską, ale i inne pisma tradycji żydowskiej. D.K. Sikorski jako pierwszy czyni to na podstawie wybranej polskiej prasy sprzed Zagłady, głównie prasy polsko-żydowskiej. W tym tomie analizuje spory i debaty o charakterze etyczno-religijnym, na przykład spór myślicieli żydowskich z rasistowskimi i szowinistycznymi poglądami Romana Dmowskiego i innych polskich nacjonalistów czy obronę humanizmu hebrajskiego przed antysemityzmem prof. Tadeusza Zielińskiego, uważanego za najwybitniejszego ówczesnego polskiego filologa klasycznego i historyka starożytności.„Prof. Sikorski jest mistrzem w analizie. Jego interpretacja osadzona jest w kontekście historyczno-kulturowym i odwołuje się stale do uniwersaliów, myśli filozoficznej, religioznawczej, antropologii i historiografii”.z recenzji prof. Jarosława Ławskiego
Śledzimy historię poety sprzed debiutu książkowego w 1956 roku. Przyglądamy się temu, jak zaczynał się Miron Białoszewski. Z gazet i czasopism wydobywamy kolejne reportaże, pierwsze wiersze, opowiadania, teksty dla dzieci i młodzieży. Po raz pierwszy prezentujemy dzieła dopiero co odkryte: ogłaszamy maszynopis dramatu Kalejdoskop, omawiamy dwie wersje sztuki Deszcz.Piąty tom „MiroFora” pokazuje, że Białoszewski nie tylko radykalnie zmienił historię literatury polskiej (nikt przed nim nie pisał takich wierszy, prozy ani dramatów), ale też zmienia ją nadal wraz z nowo odkrywanymi, nieraz doprawdy intrygującymi, tekstami. Te nowe odkrycia sprawiają, że zmienia się też mironologia, która staje się – by tak rzec – nauką społeczną. Coraz większą uwagę badaczek i badaczy przyciągają bowiem ludzie z otoczenia Białoszewskiego oraz socjologiczne okoliczności, wśród których funkcjonował.Wczesne teksty Mirona Białoszewskiego, czyli te wydane przed jego oficjalnym debiutem książkowym w 1956 roku, długo funkcjonowały w świadomości historycznoliterackiej jak odległy pogłos nigdy niezgłębionej wiedzy. Podobno pracował jako dziennikarz. Jakaś poezja powstała chyba już w czasie wojny. Zdaje się, że pisał wiersze dla dzieci.Wbrew pozorom wpływ tych wczesnych tekstów, a także pierwszego środowiska artystycznego poety na jego późniejszą twórczość był istotny. Symbolistyczne wiersze niby z poprzedniej epoki, przekłady pieśni chińskich pionierów, reportaże z miejskich awarii i wiejskich pegeerów – te jakby niemironowe teksty rzucają nowe światło na późniejszą twórczość pisarza i podsuwają myśl, że w gruncie rzeczy wszystko się zaczęło już wtedy, na długo przed odwilżą.ze wstępu
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
