„Jedna z najbardziej fascynujących biografii ludzi wojny...” New York Times „Najpełniejsza biografia Yammamoto.” David Kahn, autor „Łamaczy kodów” „Yamamoto był według mnie największym admirałem od czasów lorda Nelsona.” William Manchester, autor książki „Amerykański Cezar” „Po wojnie albo zostanę zgilotynowany, albo wysłany na św. Helenę” Yamamoto ISOROKU YAMAMOTO (1884-1943) Podczas bitwy cuszimskiej w stopniu porucznikasłużył na krążowniku Nisshin, na którym został ranny. Przeciwnik wiązania się Japonii z państwami Osi. Autor planu ataku na Pearl Harbor. W wyniku złamaniaprzez Amerykanów „purpurowego kodu”, zestrzelony przez myśliwce amerykańskie w1943 roku. Legendarna postać marynarki japońskiej.
Książka Samuela E. Morisona opisuje przełomowy moment wojny na Pacyfiku. Bitwa na Morzu Koralowym bowiem to pierwsza bitwa w której Japończycy po serii niebywałych sukcesów od początku wojny nie odnieśli zdecydowanego zwycięstwa. Bitwa pod Midway zaś to początek końca Japończyków, punkt zwrotny w wojnie, japoński Stalingrad. I choć książka została wydana wiele lat temu, nadal stanowi podstawową lekturę dotyczącą przełomowego okresu w wojnie. Morison bowiem, będąc oficjalnym historykiem US Navy, miał praktycznie nieograniczony dostęp do wszystkich dokumentów i uczestników wydarzeń. Pisał tę książkę niemal natychmiast po zakończeniu działań, gdy pamięć ludzka jeszcze była w stanie odtworzyć szczegóły bitew. Dlatego praca Morisona stanowi nadal podstawowe źródło wiedzy do historii Marynarki Wojennej USA w drugiej wojnie światowej. Oczywiście trzeba pamiętać o tym, że jest to jednak oficjalna historia US Navy, więc siłą rzeczy analiza działań dowódców amerykańskich, którzy w dodatku w większości żyli w czasie gdy autor pisał niniejszą pracę, nie mogła być zbyt krytyczna. Wszystkich zainteresowanych zupełnie innym spojrzeniem na bitwę pod Midway odsyłam do świetnej pracy małżeństwa Pieresleginów Premiera na Pacyfiku. Dla wszystkich tych którzy interesują się wojną na Pacyfiku, praca Samuela Morisona pozostanie na pewno literaturą klasyczną i podstawowym źródłem wiedzy o działaniach strony amerykańskiej w przełomowym okresie wojny.
"Torpedaw celu to klasyk literatury wojennej,a autor stał się legenda Polskiej Marynarki Wojennej jeszcze za zycia.Jego wspomnienia to nie tylko skarbnica wiedzy na temat dziejów polskich okrętów podwodnych.To przede wszystkim wspaniała literatura.którą czyta sie jednym tchem...Bolesław podczas drugiej wojny światowej był oficerem torpedowym na ORP "WIlk",na którego pokładzie przedarł sie do Wielkiej Brytanii,później był zastępcą dowódcy na ORP"Sokół,a następnie został dowódcą ORP"Jastrząb" i ORP"Dzik.W 1947 roku powraca do kraju jako dowódca ORP"Błyskawica".W 1951 roku zostaje aresztowany i zmuszony do opuszczenia Gdyni i marynarki.W latach 1961-1964 dowodzi zaglowcem"Zawisza Czarny".
Wyścig do Mesyny wygrali Amerykanie. Gdy pojawili się tam pierwsi angielscy żołnierze, Amerykanie przywitali ich okrzykami: „Gdzie żeście byli, cholerni turyści?”
Morison jak zwykle jest wszędzie! Przeprowadza wywiady ze zwykłymi żołnierzami i z naczelnymi dowódcami, koresponduje i rozmawia też z dowódcami przeciwników. Dzięki temu mamy kompletny obraz bitwy o Sycylię i lądowania aliantów we Włoszech. Autor często w narrację książki wplata historie anegdotyczne i tragiczne prostych żołnierzy. W dodatku to błyskotliwe pióro!
To nie przypadek, że autor dwukrotnie otrzymał Nagrodę Pulitzera!
Przebieg kampanii można określić dwoma słowami „Stracone zwycięstwo” albo „Zwycięski odwrót”. Ale bez tej kampanii nie byłoby sukcesu lądowania w Normandii.
,,… Zimny oddech śmierci wstrząsa ciałem, przechodzi przez okręt, wdziera się do każdego zakamarka, zagląda głęboko w oczy każdemu z nas… Bomby, bomby, bomby! Zewsząd bomby…”
Fragment wspomnień kmdr. Andrzeja Kłopotowskiego
,,… Usłyszeliśmy, że Anglia na czele z Churchillem zgodziła się pociąć Polskę i oddać ją Stalinowi. Zobaczyłem twarze naszych przyjaciół – Romanowskiego, Koziołkowskiego, Bernasa i Kłopotowskiego całe we łzach. Taka spotkała ich nagroda za odwagę i pięcioletnią walkę przy boku aliantów o niepodległą Polskę. Uczucie wstydy, które zrodziło się, gdy patrzyłem na ich cierpienie zostało ze mną do dzisiaj…,,
Alistair Mars, dowódca angielskiego okrętu podwodnego Unbroken
Niezwykłe wspomnienia legend U-bootwaffe z obu wojen światowych. Lothar Arnould de la Perier, legenda pierwszej wojny światowej - nikt w obu wojnach światowych nie zatopił tylu statków co on - opowiada swoją historię. Historia pierwszego sukcesu „U-9” i jego dowódcy Otto Weddigena, który wstrząsnął Wielką Brytanią i dał wiarę niemieckiej broni podwodnej. Wspomnienia zdeklarowanego hitlerowca Joachima Schepkego, jednego z największych asów U-bootwaffe drugiej wojny światowej. Niezwykły rejs „monsunowego U-boota” - z Japonii do hitlerowskich Niemiec. Historia pościgu Royal Navy za okrętem podwodnym, który przez pomyłkę wylądował na mieliźnie u ujścia Tamizy.
Zdjęcie amerykańskiej flagi na szczycie Mount Suribachi na Iwo Jimie obiegło świat i zapewniło nieśmiertelną sławę Korpusowi Marines. Cena zdobycia wyspy była jednak bardzo wysoka. Ale Iwo Jima była zaledwie przedsionkiem piekła, jakie zgotowali Amerykanom Japończycy na Okinawie. To właśnie tutaj miały miejsce najbardziej masowe ataki kamikaze w historii, a japońscy żołnierze na lądzie walczyli z niebywałą determinacją, wiedząc, że następnym celem amerykańskiego ataku będą już ich rodzime wyspy japońskie. To właśnie te dwie kampanie są przede wszystkim treścią ostatniego tomu Samuela E. Morisona. Morison prowadzi swoją narrację do końca wojny na Pacyfiku - opisując także ataki lotnicze na Japonię - w tym dwa atomowe, na Hiroszimę i Nagasaki - oraz działania floty do podpisania aktu kapitulacji Japonii na pancerniku Missouri?
Wspomnienia podoficera-radiotelegrafisty, który przeżył niemal całą wojnę służąc na U-bootach. Z narażeniem życia prowadził swój sekretny dziennik, który stał się kanwą tej opowieści. Większość wojny spędził pod dowództwem Korvettenkapitana Heinricha ,,Ajaxa" Bleichrodta, jednego z asów U-bootwaffe, który nie wytrzymał psychicznie trudów wojny i nieustannej presji na osiągnięcie sukcesu i został zdjęty z dowodzenia U-bootem w dramatycznych okolicznościach podczas swojego ostatniego patrolu. Hirschfeld wziął też udział w ostatnim, owianym tajemnicą rejsie U-234, który z uranem, samolotem Me-262 i innym materiałami wojennymi oraz specjalistami niemieckimi na pokładzie wypłynął w rejs do Japonii. Napisane z pasją o wielkim ładunku emocjonalnym wspomnienia stały się klasyką tego typu literatury porównywalną z ,,Żelaznymi trumnami" Herberta Wernera. WOLFGANG HIRSCHFELD Ur. w 1916 r. w Berlinie, w latach 1940-1945 służył na U-bootach. Wziął udział w 6 patrolach U-109 i ostatnim patrolu U-234. Po wojnie w niewoli amerykańskiej, w 1946 roku powraca do kraju. Obecnie mieszka w Pln.
Historia jednej z najbardziej niedocenianych operacji II wojny światowej. Operacja nosiła kryptonim "Torch", w czasie której przeprowadzono desantu morskiego na taką skalę, do tej pory niespotykaną skalę. To dzięki doświadczeniom tej operacji można było później otworzyć drugi front w Europie. I to właśnie operacja "Torch" była początkiem końca Rommla w Afryce. Autor będąc osobiście na pokładzie jednego z okrętów, mógł spisywać relacje żołnierzy i oficerów niejako z pierwszej ręki. Książka "Operacje na wodach północnoafrykańskich" ma olbrzymie znaczenie dla poznania przebiegu najdziwniejszej operacji II wojny światowej. A była to "dziwna wojna", której nie chcieli zarówno obrońcy jak i atakujący. Dowódcy amerykańscy wpajali żołnierzom, że mają walczyć tak, jakby walczyli z Niemcami. To samo mówili dowódcy francuscy podległym im oddziałom.
Wspomnienia „Fipsa”, czyli Wernera Fürbringera, jednej z najbarwniejszych postaci niemieckiej U-bootwaffe w pierwszej wojnie światowej. Zatapiał hurtowo jednostki alianckie, stając się niewątpliwie gwiazdą słynnej cesarskiej Flotylli Flandrii. W sumie udało mu się zniszczyć lub uszkodzić ponad 100 alianckich jednostek. W końcu szczęście go opuściło i dostał się do niewoli alianckiej. „Fips” wziął też udział w drugiej wojnie światowej, pracując w sztabie niemieckiej Krigsmarine. Odznaczony między innymi Krzyżem Żelaznym I klasy.
Zaraz po pierwszej wojnie światowej, w czasie której opinia publiczna Zachodu jednoznacznie potępiła działalność Ubootów, nazywając ich załogi Hunami, amerykański dziennikarz postanowił dotrzeć do najsłynniejszych dowódców Ubootów i ich załóg, aby na podstawie ich relacji dociec o nich prawdy. Jego obraz był szokiem dla odbiorców zachodnich. Gdyby te książkę napisał Niemiec, okrzyknięto by go kłamcą. Ale napisał ją Amerykanin i to bodaj najbardziej znany reportażysta w swoim kraju. Z jego książki rysuje się zupełnie inny obraz Hunów - nazywa ich wręcz rycerzami głębin, ze względu na humanitarne traktowanie rozbitków z zatopionych przez nich statków. Lowell Thomas oparł swoją opowieść wyłącznie na najbardziej dramatycznych relacjach. Dzięki temu książka, jak u Hitchcocka, zaczyna się od trzęsienia ziemi, a potem napięcie tylko wzrasta?
Zbiór opowiadań o niezwykłych historiach okrętów podwodnych różnych bander: niemieckich U-bootów, amerykańskich i polskich okrętów podwodnych. Wszystkie opowieści łączy zbeletryzowana narracja i niewiarygodne przeżycia załóg okrętów. Dzięki temu książkę czyta się jak najlepszą powieść sensacyjną w stylu "Polowania na Czerwony październik" czy "Okręt".
Opowieść Borysa Karnickiego, dowódcy jednego z dwóch "straszliwych bliźniaków" - ORP Sokół - to jedne z najbardziej pasjonujących wspomnień napisane przez polskiego marynarza w drugiej wojnie światowej. Dramatyzm wydarzeń, ale także pełna anegdot opowieść wciąga czytelnika bez reszty.
Bitwa o Midway to punkt zwrotny w wojnie na Pacyfiku, to japoński Stalingrad. Stoczona 4 czerwca 1942 pomiędzy okrętami japońskimi, a amerykańskimi, w pobliżu atolu Midway na Oceanie Spokojnym, zakończona zwycięstwem amerykańskim. Uznawana jest umownie za punkt zwrotny w wojnie na Pacyfiku, ponieważ inicjatywa działań militarnych przeszła na stronę amerykańską. Książka przedstawia bitwę pod Midway z punktu widzenia japońskiego. Odtwarza jej przebieg z drobiazgową dokładnością wplatając w opowieść przeżycia własne autorów - uczestników bitwy. Ale to nie tylko opowieść o bitwie pod Midway. Autorzy przedstawiają także przebieg działań wojennych z punktu widzenia japońskiego od początku wojny do Midway, a więc w okresie w którym wzięli czynny udział w walkach.
E. M. RAEDER (1876-1960) - Wstąpił do marynarki w 1894 roku. W I wojnie światowej szef sztabu admirała von Hippera. Brał udział w Bitwie Jutlandzkiej. Dowódca Kriegsmarine do czasu zdymisjonowania go przez Hitlera w 1943 roku. Skazany na karę dożywotniego więzienia przez Trybunał Norymberski. Wyszedł na wolność po dziesięcioletnim pobycie w więzieniu.
Historia japońskich okrętów podwodnych napisana przez dowódcę okrętu podwodnego, który zatopił amerykański krążownik "USS Indianapolis". Autor opisuje najciekawsze epizody japońskich okrętów podwodnych, oparte na relacjach jego kolegów-członków załóg okrętów podwodnych. W swoją opowieść wplata własną historię, w której nie brak dramatycznych momentów.
Eryk Sopoćko, autor ”Patroli Orła”, odbywał swój staż oficerski na brytyjskim pancerniku „Rodney” właśnie wtedy, gdy okręt wraz z innymi brytyjskimi jednostkami uczestniczył w obławie na słynny niemiecki pancernik ”Bismarck”. Autor jest mistrzem reportażu wojennego i jak rzadko kto potrafi przekazać czytelnikowi cały wachlarz emocji związanych z wojną. Opowieść ”W pościgu za Bismarckiem”, w wersji tu zamieszczonej dotąd ukazała się tylko w języku angielskim. W książce znajdują się też inne opowieści Sopoćki związane z jego służbą na morzu, wcześniej wydawane przez pisarza na emigracji. Dotyczą one m.in. jego pobytu na „Orle” i „Orkanie”. Znalazły się tu też jego całkowicie fikcyjne opowiadania, także związane z morzem. Choćby, kapitalne: ”U-427”, w którym autor relacjonuje wojnę z pokładu U-boota.
Pojedynek australijskiego krążownika „Sydney” i niemieckiego zakamuflowanego krążownika „Kormoran” to jedno z najbardziej pasjonujących i zagadkowych starć podczas drugiej wojny światowej. Podczas 352 dni rajdu prowadzącego przez Ocean Atlantycki i Ocean Indyjski łupem „Kormorana” padło 11 alianckich statków o łącznej nośności 68 724 tony. O przebiegu tego niezwykłego rajdu pisze dowódca okrętu Theodor Detmers.
Wydane w czasie wojny wspomnienia dwóch asów U-bootwaffe to kontrowersyjna książka, nie stroniąca od hitlerowskiej propagandy. To jednak także skarbnica wiedzy o życiu codziennym na U-boocie pokazująca niemal każdy aspekt służby na okręcie podwodnym. Książka przełamuje modną dzisiaj tezę, że U-bootwaffe stanowiło państwo w państwie, że dowódcy Ubootów wykonywali po prostu swoją robotę i nie byli zaangażowani w faszyzm. Publikowane wspomnienia obalają ten mit i pokazują, że i tam, jak w każdej dziedzinie życia w hitlerowskich Niemczech, dotarł faszyzm, i to w tej najgorszej formie - nienawiści do innych ludzi tylko dlatego, że stanowili inną nację.
Ileż trzeba mieć odwagi, aby zgłosić się na ochotnika na statek, którego zadaniem było dać się storpedować lub rozstrzelać z działa pokładowego U-boota, a potem z tonącego zwykle statku otworzyć ogień do zbliżającego się okrętu podwodnego, mając świadomość, że trafić trzeba pierwszym strzałem, bo inaczej los statku i załogi byłby przesądzony. To opowieść o ludziach, dla których magia ryzyka była na tyle pociągająca, że nie przeszkadzało im nawet to, że niektórzy z nich nie umieli pływać!
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
