Operacyjniacy widzą rzeczy, o których inni woleliby nie wiedzieć. Wchodzą do domów, w których wydarzyła się tragedia. Rozmawiają z mordercami, ofiarami i ich bliskimi. Zdobywają informatorów, przenikają do półświatka, obserwują, słuchają i czekają. Czasem tygodniami. Czasem miesiącami.Muszą podejść blisko.Ale nigdy za blisko. Bo w tej pracy zaufanie jest narzędziem, kłamstwo może prowadzić do prawdy, a człowiek, który dziś dostarcza informacji, jutro może zacząć prowadzić własną grę. Wystarczy chwila nieuwagi, jeden błąd, jedna relacja, która przestaje być wyłącznie służbowa, żeby znaleźć się po niewłaściwej stronie cienkiej niebieskiej linii.Robert Młodzian i jego koledzy z wydziału kryminalnego słupskiej policji wracają. Wraz z nimi historie brutalnych zbrodni, zaginięć i ludzkich tragedii, które wydarzyły się naprawdę. Tym razem jednak Adrian Ksycki i Michał Łańko zaglądają jeszcze głębiej za kulisy pracy operacyjnej i pokazują nie tylko, jak kryminalni zdobywają informacje i rozwiązują sprawy, lecz także jaką cenę płacą za lata spędzone zbyt blisko zła."Operacyjniak. Historie (nie)zapomniane" to druga część fabularyzowanego reportażu true crime opartego na doświadczeniach policjantów kryminalnych.
Publikacja jest poświęcona edukacji rozwijającej mądrość uczniów na różnych etapach kształcenia. Z wybranych koncepcji mądrości autor wyprowadza postulaty edukacyjne mające na celu przeciwdziałanie charakterystycznej dla współczesności postawie życiowej, którą obrazuje człowiek unikający odpowiedzialności, zapatrzony w rankingi i tabele, a nie w siebie i bliskich. W części praktycznej czytelnik znajdzie liczne ćwiczenia, które mogą zostać włączone do codziennej pracy w szkole podczas realizacji podstawy programowej z zakresu różnych przedmiotów. Wiele ćwiczeń dotyczy bieżących, bliskich uczniom dylematów społecznych, politycznych, moralnych i obyczajowych.
Do lektury zachęcam szczególnie nauczycieli i wychowawców, którzy dostrzegają potrzebę rozwijania u uczniów orientacji promądrościowej jako kluczowego komponentu ich dojrzałości. Temu celowi służą przykłady ćwiczeń, projektów, wyzwań edukacyjnych opisane w części praktycznej tej publikacji. Jestem jednak przekonany, że większość zaproponowanych działań może być wykorzystana przez rodziców w ramach ich wspólnych aktywności z dziećmi. Rozwijaniu mądrości sprzyjają również postawy najbliższych, którzy poprzez stosowanie na co dzień myślenia dialogicznego i uwrażliwianie młodych na potrzeby innych są gotowi modelować te zachowania w swoim otoczeniu.
W serii ukazały się:
E. Płóciennik, Rozwijanie mądrości dziecka. Koncepcja i wskazówki metodyczne
E. Płóciennik, Rozwijanie mądrości w praktyce edukacyjnej. Scenariusze zajęć w przedszkolu i szkole podstawowej
E. Płóciennik, Rozwijanie mądrości w praktyce edukacyjnej. Scenariusze zajęć dla młodzieży
E. Płóciennik, Mądrość dziecka. Predyspozycje – przejawy – perspektywy wspierania
R. J. Sternberg, L. Jarvin, E. L. Grigorenko, Mądrość, inteligencja i twórczość w nauczaniu. Jak zapewnić uczniom sukces
A. Pobojewska, Edukacja do samodzielności. Warsztaty z dociekań filozoficznych. Teoria i metodyka
I. Czaja-Chudyba, Myślenie krytyczne w edukacji. Metodyka kształcenia w szkole podstawowej
K. J. Szmidt, E. Płóciennik, Myślenie pytajne. Teoria i kształcenie
M. Lipman, Myślenie w edukacji
R.J. Sternberg, J. Glück, Mądrość. Psychologia mądrych myśli, słów i czynów
Jaki kolor ma ocean? To pytanie otwiera tę fascynującą i bogatą w znaczenia opowieść, która wymyka się prostym definicjom. Ocean, jeden z najważniejszych podmiotów współczesnego świata, nie jest tu tłem ani krajobrazem, lecz żywym bohaterem - świadkiem historii, archiwum pamięci i miejscem, w którym splatają się losy ludzi i świata pozaludzkiego.Podróż transatlantykiem pozwala autorowi wsłuchać się w głos oceanu - w jego rytm, pamięć i jego milczenie. Przemieszczając się po kolejnych piętrach statku niczym po labiryncie, przygląda się on Atlantykowi jako przestrzeni migracji i ucieczki, przez którą przemieszczają się uchodźcy, wygnańcy i ci, którzy szukają nowego początku. Jednocześnie pokazuje ocean jako kruche, zagrożone środowisko, na którym odciskają się skutki ludzkiej działalności i katastrofy klimatycznej, śledzi losy statków i podróżujących nimi pisarzy i artystek - tych wszystkich, którzy nie podążają po utartych i znanych szlakach.To książka o podróży, ale i o pisaniu, gdzie autor z rozmachem i dezynwolturą bada granice - języka, ale i swoje własne jako pisarza i obserwatora - jednocześnie zagłębiając się zarówno w inne teksty, obrazy i historie, jak i w przestrzenie własnej biografii i pamięci. W swoim eseju Tomasz Szerszeń zastanawia się nad stykami ludzkiej i nieludzkiej historii, pokazuje, jak w pewnych okolicznościach turysta może się zmienić w uchodźcę, pyta, czym był i czym jest "smutek podróży" i co to znaczy "być pomiędzy", w tranzycie.
Biografia Arka Gołasia napisana we współpracy z rodziną i bliskimiZwyczajny, skromny chłopak. Tak mówili o nim ci, którzy kiedykolwiek spotkali go na swojej drodze. I choć przyjaciele i znajomi wiedzieli, że potrafił także dobrze się zabawić, a w złości rozbić telefon o ścianę, wszyscy pozostawali zgodni co do jednego: był jednym z największych talentów w historii polskiej siatkówki.Tragiczny wypadek na autostradzie w Austrii sprawił, że marzenia 24-letniego Arkadiusza Gołasia w jednym momencie zostały brutalnie przerwane - niespełna dwa miesiące po ślubie z Agnieszką i osiem dni po zakończeniu mistrzostw Europy, w których z reprezentacją Polski zajął piąte miejscePiotr Bąk postanowił zadbać o to, by pamięć o tym wyjątkowym siatkarzu nigdy się nie zatarła. Rozmawiając z jego siostrą, rodzicami, trenerami, kolegami z internatu, klubów i reprezentacji Polski, stworzył niezwykle osobisty portret Arka Gołasia - wielkiego sportowca i człowieka.Ta książka nie jest kolejną zwykłą biografią. To piękny hołd oddany komuś, kto siatkówce poświęcił się bez reszty. I do dziś pozostał w sercach kibiców z całej Polski.***Ta książka, pomimo bólu, który nadal odczuwam po stracie bratniej duszy, przywołała mnóstwo pięknych wspomnień. Potrafiłeś roztoczyć wokół siebie niesamowitą aurę, która sprawiała, że każdy w Twoim towarzystwie czuł się wyjątkowo dobrze. Przyjacielu, bardzo mi Ciebie brakuje- Krzysztof IgnaczakSportowo był rewelacyjny. Jego konikiem był atak. Pamiętam, że gdy tylko mieliśmy problemy, wystarczyło zagrać do Arka i było po sprawie.- Michał WiniarskiGdy wyskakiwał, sprawiał wrażenie, jakby unosił się w obłokach. Nie było wiadomo, jak to w ogóle możliwe. Był wspaniałym człowiekiem, który nigdy nie stwarzał problemów wychowawczych.- Ireneusz MazurPodczas mistrzostw Europy w 2005 roku mieszkałem z Arkiem w jednym pokoju. Byliśmy umówieni, że mniej więcej w okolicy świąt Bożego Narodzenia zobaczymy się i zwiedzimy razem ciekawe miejsca we Włoszech. Niestety, nie zdążyliśmy.- Sebastian ŚwiderskiDługo wyobrażałem sobie i analizowałem, co by było, gdyby pojechał innego dnia, gdyby pewne rzeczy potoczyły się inaczej Ja już zawsze będę pamiętał o Arku. Szesnastego września odmawiam za niego zdrowaśkę. To odpowiednia chwila, żeby spędzić z nim trochę czasu.- Łukasz ŻygadłoFragment książki - Arkadiusz Gołaś. Przerwana podróż Arkadiusz GołaśArkadiusz Gołaś (1981-2005) - polski siatkarz, olimpijczyk, reprezentant kraju w latach 2001-2005. Karierę seniorską rozpoczął w AZS Częstochowa, w sezonie 2004/2005 reprezentował włoski klub Sempre Volley Padwa. Jako reprezentant Polski dotarł do ćwierćfinału igrzysk olimpijskich w Atenach. Jego ostatnim turniejem były mistrzostwa Europy w 2005 r., podczas których Polska zajęła piąte miejsce. W sezonie 2005/2006 miał grać we włoskim klubie Lube Banca Macerata. Zginął 16 września 2005 r. w wypadku samochodowym podczas podróży do Włoch.
Historie kobiet, które zakulisowo rządziły Watykanem.Nie miały prawa zasiadać w kolegiach kardynalskich, kierować kurią ani sprawować kościelnych urzędów. A jednak od wieków wpływały na losy Kościoła katolickiego, doradzały papieżom, uczestniczyły w najważniejszych rozgrywkach politycznych, a nawet inspirowały religijne przemiany.Kim była Donna Olimpia Maidalchini, nazywana niekiedy "papieżycą" XVII wieku? Czy legenda o Joannie, kobiecie na tronie Piotrowym, kryje w sobie historyczne ziarno prawdy? Jaką rolę w Kościele odegrała Matka Pascalina, najbliższa współpracowniczka Piusa XII? Dlaczego Francesca Chaouqui stała się bohaterką jednego z największych współczesnych watykańskich skandali? I co losy Lukrecji Borgii, Marii Magdaleny czy Wandy Półtawskiej mówią o miejscu kobiet w Kościele?Nowa książka autorów bestsellera "Kryminalna historia Watykanu" przywołuje zaskakujące opowieści o bohaterkach, które do centrum katolickiego świata trafiały bocznymi drzwiami. O ich ambicjach, wierze, odwadze i cenie, jaką płaciły za przekraczanie granic wyznaczonych przez męski świat Kościoła. Warto poznać portrety kobiet, bez których historia Watykanu potoczyłaby się zupełnie inaczej.
30 września nakładem RASP ukaże się książka ROK RAKA. Moja onkohistoria. Podróż bez planu, mapy i przewodnika Miałam 45 lat. Byłam w świetnej formie. Zdrowa, aktywna, szczęśliwa, przekonana, że nowotwór dotyczy innych. A potem usłyszałam diagnozę: rak piersi. Ta książka jest zapisem roku, który zmienił wszystko. Roku pełnego strachu, niepewności i pytań bez odpowiedzi. Pokazuje drogę od pierwszego szoku, przez leczenie i zwątpienie, aż po odzyskiwanie poczucia sprawczości i wiary w przyszłość. To opowieść o chorobie, ale jeszcze bardziej o życiu. O zwykłych dniach, które nagle stają się bezcenne. O ludziach, którzy dają siłę. O odwadze, która pojawia się wtedy, gdy wydaje się, że już jej nie mamy. Napisałam tę książkę dla siebie sprzed diagnozy. I dla Ciebie – jeśli potrzebujesz odrobiny wsparcia, zrozumienia i nadziei. Wierzę, że dzięki niej ktoś poczuje się mniej samotny, mniej zagubiony i po prostu mniej przestraszony. „Rok raka” Aleksandry Wysockiej to intymny zapis onkodrogi, który wymyka się ramom literatury faktu i porywa stylem niczym wciągająca powieść. Wysocka odczarowuje dotychczasowy sposób opowiadania o chorobie nowotworowej, oddając w ręce czytelników książkę, jakiej brakowało na polskim rynku: literacki debiut o znakomitej narracji, z wyrazistym językiem i mocnym głosem autorki, podejmującym niezwykle ważny społecznie temat. O autorce: Aleksandra Wysocka – rocznik 1979, z wykształcenia socjolożka, z zamiłowania podróżniczka, z zawodu wiceprezeska Fundacji K.I.D.S. Klub Innowatorów Dziecięcych Szpitali. Ma na swoim koncie kilka gościnnych tekstów dla tygodnika Polityka. Mieszka w Warszawie z mężem, dwójką dzieci i dwoma kotami, ale gdy tylko może rusza ku słońcu, zwykle bez planu. Lubi las, czarny humor i białe wino i ma niepokojącą skłonność do kupowania biletów lotniczych. Wraz z mężem hobbystycznie prowadziła blog podróżniczy 8 stóp, który otrzymał nominację do „Travelerów” w kategorii „Blog roku”. Z rodzinnej onkohistorii i własnego raka piersi „ulepiła” książkę, jaką sama chciałaby przeczytać po usłyszeniu diagnozy.
Po kilku operacjach kręgosłupa układ nerwowy Marty przypomina zepsutą instalację elektryczną. Krzyś od urodzenia cierpi na jedną z najboleśniejszych chorób świata - pęcherzowe oddzielanie naskórka. Endometrioza atakuje coraz więcej miejsc w ciele Adrianny. Gdyby system ochrony zdrowia nie zawodził, ból nie zmieniałby ich życia w piekło.Dopiero od maja 2017 roku prawo do leczenia bólu obejmuje wszystkich pacjentów, nie tylko umierających, rodzące czy osoby w stanie nagłego, ostrego bólu z oczywistą przyczyną. Jednak nowa ustawa nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistości. Wyniszczeni cierpieniem pacjenci uzależniają się od leków nierzadko przepisywanych bez umiaru, a w skrajnych przypadkach popełniają samobójstwo.Co gorsza podejście do leczenia bólu podlega stereotypom. Dolegliwości kobiet, które zmagają się z przewlekłym bólem, często traktowane są z większą podejrzliwością. Nadal pokutuje wiara, że mają wyższy próg bólu i skłonności do "histeryzowania". Z kolei cierpienie mężczyzn jest w oczach lekarzy wiarygodniejsze, a diagnostyka trwa krócej.Anna Kiedrzynek próbuje odpowiedzieć na pytanie, dlaczego uśmierzanie przewlekłego bólu wciąż jest w Polsce luksusem. Ze zbioru poruszających indywidualnych historii wyłania się zarys społecznej historii bólu jako zjawiska.Jest to książka o bólu: o tym, co robi z ciałem, jak je niszczy, zabija, ale przede wszystkim o tym, jak nim rządzi. To książka o tym, komu pozwalamy cierpieć i jak nierównomiernie rozkładamy nasze współczucie, słysząc słowa "boli mnie". One, w zależności od tego, kto je wypowiada, mają różny ciężar. Czasem bywają bardzo lekkie.Znajdziecie w tej książce opowieści o próbach mierzenia bólu poprzez wbijanie igieł i rażenie prądem, o zabiegach na sercu bez znieczulenia i strachu przed morfiną. To książka o takim rodzaju bólu, który zmusza do uciekania z Polski przez całą Europę z piłką przyciśniętą do żeber; albo o takim, który młodą matkę pcha na krawędź dachu wieżowca. To opowieść o tym, kto nie chce ulżyć starym ciałom, o myleniu bólu z szaleństwem i długiej historii niezrozumienia, czym on właściwie jest.To opowieść o tym, jak próbujemy ból przyszpilić, zrozumieć, nazwać. O skalach numerycznych i katalogach określeń; o bólu łupiącym, parzącym, rozrywającym, ściskającym. O próbach zamykania go w tabelach i liczbach.I o tym, jak bardzo nam się to nie udaje.Autorka
Historia pokazuje, że wojny rzadko wybuchają nagle. Najczęściej są finałem procesów dojrzewających przez dziesięciolecia. Konflikt w Zatoce Perskiej nie jest wyjątkiem. To znacznie więcej niż konfrontacja militarna między państwami. To starcie odmiennych wizji porządku międzynarodowego, próba zmiany równowagi sił na Bliskim Wschodzie i kolejny rozdział rywalizacji największych mocarstw XXI wieku.
Książka prowadzi Czytelnika przez wszystkie etapy dotychczasowego konfliktu - od pierwszej fazy z udziałem Izraela, przez kolejną odsłonę działań prowadzonych przez Stany Zjednoczone i ich sojuszników, po blokadę Cieśniny Ormuz, dyplomatyczne próby zatrzymania wojny, zawieszenie broni i ponowną eskalację walk.
Walka o hegemonię na Bliskim Wschodzie.
Narodziny potęgi czy zmierzch imperium?
USA - Iran - Izrael - Arabowie.
Geopolityka ropy i znaczenie Cieśniny Ormuz.
Chiny wobec zagrożenia bezpieczeństwa energetycznego.
Rosja, Ukraina i zmieniająca się architektura bezpieczeństwa.
Dyplomacja, odstraszanie i granice siły militarnej.
Czy świat wkracza w nową epokę rywalizacji mocarstw?
Śmiertelnie niebezpieczna wyprawa braci Rooseveltów w poszukiwaniu legendarnej pandy wielkiejBestia w chmurach. Śmiertelnie niebezpieczna wyprawa braci Rooseveltów w poszukiwaniu legendarnej pandy wielkiejOceny i opinie klientów: Bestia w chmurach. Śmiertelnie niebezpieczna wyprawa braci Rooseveltów w poszukiwaniu legendarnej pandy wielkiej Nathalia Holt (0)
Gombrowicz. Genialny, irytujący, błyskotliwy i bezkompromisowy. Uwielbiał prowokować, z każdego spotkania robił spektakl. Mówił głośno rzeczy, o których inni bali się nawet pomyśleć. Żył tak, jak pisał – przekornie i na własnych zasadach. Właśnie dlatego ta książka nie jest biografią wielkiego pisarza. To „opowieść wyśniona” o człowieku, który wielkim pisarzem był. Nie powstałaby, gdyby nie miłość do Gombrowicza oraz przyjaźń tej trójki: Rita Gombrowicz • Andrzej Wolski • Jacek Woźniak Rita od zawsze marzyła o komiksowej wersji życia Witolda. O opowieści o pisarzu potrafiącym tchnąć w banalną codzienność magię artystycznej fascynacji. Pisał: „Jestem lekkomyślny, lubię igrać z błahostkami, podnosić je na wyżyny dlatego właśnie, że błahe”. Minęło sześć dekad, zanim Wolski i Woźniak urzeczywistnili to marzenie. Przywrócili do życia postać Don Kichota walczącego piórem i całym swym życiem z duchem powagi przytłaczającym świat. „Jeśli potraficie śmiać się z siebie, bawić i cieszyć się sobą, choćbyście w najgorszych znajdowali się opałach, będziecie zbawieni”. Ta rada Gombrowicza znów stała się niezwykle aktualna. Rita Gombrowicz – urodziła się w 1934 roku w Kanadzie. Studiowała literaturę francuską w Montrealu, a następnie na Sorbonie. W 1964 roku poznała Witolda Gombrowicza – została jego sekretarzynią, a potem zamieszkała z nim w Vence, gdzie wzięli ślub 18 grudnia 1968 roku, na kilka miesięcy przed jego śmiercią. Po pobycie w Mediolanie osiedliła się w Paryżu i w pełni poświęciła opiece nad twórczością Gombrowicza, tłumaczoną na czterdzieści języków. Andrzej Wolski – scenarzysta i reżyser filmów dokumentalnych. Urodził się w 1952 roku w Warszawie; w 1974 wyjechał do Paryża na wakacje i pozostał tam na stałe. Zrealizował kilkanaście filmów dokumentalnych dla France 3, Canal+ oraz francusko‑niemieckiego kanału Arte. Współpracował z Agnieszką Holland przy scenariuszu filmu Europa, Europa, nominowanego w 1992 roku do Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany. Wykładał w paryskiej szkole filmowej ESRA. Wyróżniony za swoje filmy wieloma festiwalowymi nagrodami. Nadal współpracuje z kanałem Arte. Jacek Woźniak – Urodziłem się 9.10.54 w szpitalu. I takie mam obywatelstwo. Nie mówię w żadnym języku, a jeśli już przypadkiem nauczę się jakiegoś, natychmiast zapominam poprzedni. Wysławiam się, rysując krzywo i kolorowo. Adelina Kulmakhanova – artystka plastyczka pochodząca z Kazachstanu. W 2013 roku przyjechała do Paryża i dołączyła do kolektywu rysowników Scorbut (Cabu, Cardon, Kerleroux, Woźniak); w 2017 roku zaczęła rysować dla gazety „Le Canard Enchaîné”. Współpracuje również z Filharmonią Paryską, instytutem badań nad dźwiękiem IRCAM oraz kilkoma wydawnictwami.
Matysiakowie skradli serca milionów Polaków. Kultowe słuchowisko emitowanie jest nieustannie od 70. lat! Daj się zabrać w sentymentalną podróż w czasie – zaparz kawę plujkę (w szklance z koszyczkiem), rozsiądź wygodnie na tapczanie, a Matysiakowie oprowadzą cię po absurdach, trudnościach, ale i urokach życia w PRL.
***
Godz. 5.30: Pobudka i do pracy, rodacy, budować potęgę gospodarczą PRL!
Godz. 7–15: Józef – zakłady Świerczewskiego, Helena – pranie, prasowanie, sprzątanie...
Godz. 17: Rodzina to jest siła, a więzi najlepiej buduje się przy stole: dziś schabowe
z mortadeli. A nawet blok czekoladowy na deser.
Godz. 19: W kamienicy cisza. Do Grabowskich zleciały się dzieciaki na Dobranockę. Józek
z Grzelakiem czekają na Dziennik Telewizyjny.
21.30 Plan na jutro: odhaczyć się na liście kolejkowej po pralkę dla Gienka.
Burzliwa historia kobiecego ciała - od starożytnej Grecji po współczesność.Piersi, łechtaczka, błona dziewicza i macica. Na przestrzeni dziejów te części ciała mówiły kobietom, kim są i co powinny robić. Chociaż wiedza na temat każdej z nich zmieniała się z biegiem czasu, żadna z nich nie ma prostej historii. Sposób ich funkcjonowania, a w niektórych przypadkach nawet samo ich istnienie, były przedmiotem dyskusji. Można je postrzegać jako potężne lub odrażające, jako istotne wyłącznie dla reprodukcji lub jako źródła przyjemności seksualnej.W książce "Kształty idealne" klasycystka i historyczka Helen King bada symbiotyczną relację między religią a medycyną oraz ich wspólną historię sprawowania kontroli nad tymi kluczowymi organami, które służyły do definiowania "kobiety", ilustrując, w jaki sposób wyobrażenia o kobiecym ciele zawdzięczają więcej wyobraźni i mitom niż obserwacji i nauce. Na przestrzeni dziejów sposób, w jaki rozumiemy ciało, zawsze był przedmiotem dyskusji i nadal jest kształtowany przez ludzką interwencję oraz interpretowany zgodnie z kulturowymi uwarunkowaniami.Bystra i wciągająca książka "Kształty idealne" jest przeznaczona dla wszystkich, którzy zastanawiali się, co historia ma do powiedzenia na temat dzisiejszych burzliwych debat dotyczących ludzkiego ciała i tego, kto jest "naprawdę" kobietą.
To książka dla tych, którzy nie chcą poznawać historii wyłącznie z podręcznikowych dat i nazwisk. Autor zabiera czytelnika w sam środek jednego z najbardziej dramatycznych konfliktów XX wieku - wojny, która stała się zapowiedzią nadchodzącej katastrofy europejskiej.Jej wyjątkowość polega na przyjęciu perspektywy polskiej prasy i korespondentów wojennych. Zamiast jednej, wygładzonej narracji otrzymujemy wielogłos: "Gazeta Polska", "Polska Zbrojna", "Kurier Warszawski", "Kurier Poznański", "Polonia", "Robotnik", "Wiadomości Literackie" czy "Nasz Przegląd" przedstawiały hiszpańskie wydarzenia z odmiennych perspektyw politycznych i ideowych. Dzięki temu książka pozwala zobaczyć nie tylko jak przebiegała wojna, lecz także jak o wojnie informowano, jak ją interpretowano i jak próbowano wpływać na opinię polskich czytelników.Szczególnie interesująca jest galeria korespondentów. Na kartach książki pojawiają się m.in. Roman Fajans, Jerzy Przywieczerski, Ksawery Pruszyński i Jędrzej Giertych. Fajans, wysłany do Hiszpanii m.in. przez "Kurier Warszawski", "Polskę Zbrojną" i Polską Agencję Telegraficzną, znalazł się po stronie powstańczej. Jego relacje były na tyle popularne, że porównywano je z twórczością Arkadego Fiedlera czy Ryszarda Kapuścińskiego. Przepióra przypomina również jego rozmowę z Miguelem de Unamuno, jednym z najważniejszych hiszpańskich intelektualistów tamtej epoki.To właśnie takie szczegóły sprawiają, że książka nabiera reporterskiego charakteru. Czytelnik nie obserwuje wojny z bezpiecznego dystansu. Trafia do Madrytu, Guerniki, Belchite, Barcelony i Alkazaru, poznaje realia bombardowań, ewakuacji i codziennego życia w oblężonym mieście. Autor prowadzi również przez dzieje polskiego poselstwa w Madrycie, działalność Międzynarodowego Komitetu Nieinterwencji, zbrodnie wojenne oraz exodus ludności cywilnej.Jednocześnie "Kto ocali Hiszpanię?" nie ogranicza się do samego pola bitwy. W książce spotykają się Franco, Largo Caballero, Llus Companys, Jos Antonio de Aguirre, Miguel de Unamuno, Ludwig Renn, a także przedstawiciele III Rzeszy, Włoch, Portugalii, Związku Sowieckiego, Brygad Międzynarodowych, anarchistów, Falangi i karlistów. Dzięki temu wojna domowa zostaje pokazana jako niezwykle skomplikowany splot ideologii, interesów międzynarodowych i osobistych wyborów.Ogromnym atutem publikacji jest baza źródłowa. Karol Przepióra sięga bezpośrednio do przedwojennej prasy, relacji świadków i wspomnień uczestników wydarzeń. Co ważne, autor świadomie pozostawia w książce liczne cytaty z ówczesnych artykułów, pozwalając czytelnikowi zetknąć się z językiem i emocjami ludzi, którzy wydarzenia te przeżywali na bieżąco. Sam autor podkreśla przy tym konieczność krytycznego podejścia do relacji, ponieważ korespondenci działali w warunkach propagandy, cenzury i politycznej presji.Na szczególną uwagę zasługuje również szeroki kontekst polski. Książka pokazuje, że hiszpańska wojna domowa nie była dla społeczeństwa II Rzeczypospolitej odległym konfliktem gdzieś za Pirenejami. Wywoływała manifestacje, debaty, podróże, spory polityczne i ideologiczne. Polacy walczyli w Brygadach Międzynarodowych, a inni jechali do Hiszpanii jako dziennikarze, obserwatorzy czy po prostu "szpiedzy".Warto też podkreślić imponującą konstrukcję książki. Ponad 400-stronicowa publikacja obejmuje nie tylko prasę II RP, lecz także biogramy najważniejszych postaci, kluczowe epizody wojny, charakterystykę wszystkich głównych stron konfliktu oraz ich zagranicznych sojuszników. Całość uzupełniają liczne ilustracje, bibliografia i skorowidz osób.
Kiedy Caroline Bicks objęła Katedrę Literatury im. Stephena Kinga na Uniwersytecie Maine, stała się zarazem pierwszą badaczką, której King udzielił szerokiego dostępu do swoich prywatnych archiwów – prawdziwej skarbnicy rękopisów dokumentujących jego proces twórczy. Bicks spędziła rok na analizowaniu wczesnych wersji tekstów pisarza i jego odręcznych poprawek, próbując odpowiedzieć na to samo pytanie, które od lat zadawały sobie miliony zafascynowanych i przerażonych czytelników: co sprawia, że proza Stephena Kinga zostaje nam w pamięci i nawiedza nas jeszcze długo po zamknięciu książki? Bicks skupia się na pięciu wczesnych utworach – Lśnieniu, Carrie, Cmętarzu Zwieżąt, Miasteczku Salem i Nocnej zmianie – aby pokazać, jak King kształtował język, fabułę i postacie, rzucając swoje literackie zaklęcia, których siła nie słabnie do dziś. Śledząc notatki pisarza na marginesach i zmiany redakcyjne w tekstach, odkryła sceny oraz alternatywne zakończenia, które nigdy nie trafiły do druku, a które King pozwolił teraz opublikować. Książka zawiera również rozmowy, które Bicks przeprowadziła z Kingiem w trakcie pracy – przynoszące nowe spojrzenie na jego proces pisarski i osobistą historię. Po części to literacki kurs mistrzowski, po części biografia, po części osobisty pamiętnik i śledztwo w sprawie naszych najgłębszych lęków. Potwory z archiwum, książka autoryzowana przez samego Stephena Kinga, nie przypomina żadnej publikacji, jaka do tej pory ukazała się o Królu Horroru. Opowiada o tym, co Bicks odkryła, próbując wydobyć na światło dzienne sposób, w jaki King stworzył jedne ze swoich najstraszniejszych opowieści. O autorce: Caroline Bicks piastuje stanowisko szefowej Katedry Literatury im. Stephena Kinga na Uniwersytecie Maine, gdzie prowadzi zajęcia poświęcone Szekspirowi oraz literaturze grozy. Jest autorką kilku książek i wielu publikacji, które drukował m.in. „New York Times”. Mieszka z rodziną w Blue Hill w stanie Maine.
Samotnym można być wszędzie, ale w wielkim mieście, pośród milionów ludzi ma to szczególny charakter – sama fizyczna bliskość nie wystarczy, by rozproszyć poczucie izolacji. Co to właściwie oznacza: być samotnym? Olivia Laing szuka odpowiedzi na to pytanie i mistrzowsko przeplata własne doświadczenie osamotnienia w Nowym Jorku z życiorysami najbardziej znanych kronikarzy miejskiej samotności. Edward Hopper, Andy Warhol, David Wojnarowicz, Billie Holiday czy Klaus Nomi to tylko kilkoro z jej bohaterów. Przytaczając biografie wielkich nowojorskich twórców, Laing rysuje uniwersalny portret samotników nie z wyboru, a także analizuje skomplikowane związki między samotnością a sztuką. Wśród blichtru i zgiełku współczesności karmi się nas przekonaniem, że samotność da się okiełznać, a społeczna izolacja jest sprawą prywatną. Poczucie osamotnienia jest jednak zbiorowe – w mieście zwanym samotnością mieszka sporo ludzi: to miasto samo w sobie. „Stolica sztuki nieprzypadkowo znajduje się w Nowym Jorku, który jest królestwem samotności. Laing podąża tropem jego książąt i księżniczek, artystów i artystek, którzy na ulicach tego wspaniałego, strasznego miasta toczyli bitwy z samotnością – na śmierć i życie. Sztuka nie jest ucieczką od samotności, ale pozwala stawić jej czoła – podobnie jak ta hipnotyzująca książka pełna melancholii i nadziei.” Stach Szabłowski „Przemyślana, przekonująca, sugestywna i przenikliwa książka […]. Wkraczamy w niej do świata, który jest zarazem mroczny i rozświetlony i w którym samotność jawi się nie tylko jako odwieczna klęska, ale jako jeden ze skarbów składających się na pełnię krótkiej ludzkiej egzystencji.” Matthew Adams, „The National” „„Miasto zwane samotnością” to zachwycający hołd dla skrajnej samotności, która może otworzyć nas na odmienność innych ludzi, na ryzyko i nowatorstwo sztuki i artystów. Laing napisała ważną książkę, która będzie cieszyć się uznaniem przez wiele lat.” Deborah Levy „Wyjątkowy talent Laing jako krytyczki polega na ogromnej wyobraźni i czułości, z jaką podchodzi do opisywanych postaci. Dzięki temu sens dzieła i życia każdego z artystów pozostaje z nami, nawet gdy już zamkniemy książkę.” „Elle” „Ogromny sukces […]. Laing śmiało podejmuje fundamentalne pytania dotyczące życia i sztuki.” „Telegraph” „Niezwykle mądra, pełna zaangażowania i empatii […] książka, którą koniecznie trzeba przeczytać.” Helen McDonald „Nawiązywanie kontaktów staje się mniej onieśmielające, jeśli znika lęk przed porażką. Ta śmiała książka to krok w tym kierunku.” „Economist” „Książka Olivii Laing to po części wspomnienia, po części opowieść o sztuce i i geografii. Autorka przygląda się samotności oraz temu, jak przestrzenie publiczne, a zwłaszcza sztuka, mogą uleczyć albo uśmierzyć tę bardzo współczesną dolegliwość.” „Red” „Ta książka nie tylko przypomina o tym, jak to jest być samotnym, ale też jest czułą afirmacją łączących nas więzi.” „Boston Globe” „Połączenie osobistych zapisków, reportażu, opowieści o historii i wyjątkowo odkrywczej krytyki kultury […] książka pełna empatii i przenikliwości.” „San Francisco Chronicle” „Zarazem osobiste wspomnienia, esej i zbiorowa biografia, podejmująca trudny, niemal zakazany temat i w błyskotliwy sposób ukazująca go od zupełnie nowej strony.” „Evening Standard” „Błyskotliwa i co dziwne, dająca pociechę […]. Laing podchodzi do tematu samotności na swój własny, oryginalny sposób.” „New York Times Book Review” “Laing z bezkompromisową szczerością opisuje uniwersalne, a jednak często trudne do przekazania doświadczenie.” „Financial Times”
Polonia rozrzucona jest po całym świecie, tworząc mniejsze i większe skupiska. Zebrane w tomie "Diaspora polska" teksty prezentują je we współczesnej rzeczywistości, z odwołaniami do historii, bez której niepodobna zrozumieć meandrów losów osób polskiego pochodzenia w rozmaitych zakątkach świata. Teksty pokazują wielość sytuacji, w których znaleźli się Polki i Polacy w wyniku emigracji (różnorodnie motywowanej) oraz zmian granic państwowych. Jakie były ich dalsze losy? W jaki sposób pielęgnowali i pielęgnują lub rozwijali i rozwijają swoją tożsamość? Jakie związki utrzymywali i utrzymują z ojczyzną i innym skupiskami diaspory? Na czym one polegają? W każdym z krajów, do których docierali, ich życie ze względu na lokalne realia wyglądało inaczej, można jednak dostrzec także wiele cech wspólnych. Książka przedstawia polską diasporę w całej jej różnorodności, stanowiąc aktualny, ciekawy i użyteczny przewodnik po tej tematyce.
Czarny humor, medycyna i survival w jednym.Książka o śmierci, która tak naprawdę jest instrukcją obsługi życia.Możesz umrzeć na 99 sposobów. Ale jest dobra wiadomość - wieluz nich da się uniknąć. Bakteria pożerająca ciało. Zawał. Trującaroślina. Ukąszenie węża. Zatrucie niepozornym lekiem. Katastrofalotnicza. Piorun. Seks, którego zdecydowanie lepiej było nie uprawiać.A nawet woda.Ashely Alker, lekarka medycyny ratunkowej, każdego dnia spotyka ludzi,którym śmierć zajrzała w oczy. Wie doskonale, jak zaskakująco łatwomożna znaleźć się na SOR-ze i co zrobić, żeby tam nie trafić.W tej przewrotnie zabawnej, chwilami makabrycznej i naszpikowanejfascynującymi faktami książce bierze pod lupę 99 zagrożeń: od choróbzakaźnych, zawałów i udarów przez narkotyki, trucizny i niebezpiecznezwierzęta aż po katastrofy naturalne i zwykłe ludzkie błędy. Wyjaśnia,co naprawdę może cię zabić, czego nie warto się bać i jak zwiększyćswoje szanse na wyjście cało z sytuacji, w której wszystko poszłobardzo, bardzo źle.Będziesz się śmiać.Będziesz się bać.I już nigdy nie spojrzysz tak samo na swoje życie. Bo najlepszysposób, żeby oszukać śmierć, to wiedzieć, skąd może przyjść.
Najnowszy reportaż Grzegorza Rzeczkowskiego, autora bestsellerowej książki "Szpiedzy Putina".W "Ameryka Putina" autor koncentruje się na wyjaśnieniu przyczyn rosnącej popularności w Polsce antydemokratycznych ruchów o charakterze ekstremistycznym oraz wpływie, który wywarli na nie radykałowie z USA, związani z Partią Republikańską i Donaldem Trumpem. W tle zaś są komunistyczne służby - PRL i ZSRR oraz ludzie z nimi związani.Sięgając do historii, od przełomu XIX i XX wieku, opisuje rosnącą siłę nacjonalistów w Polsce, napędzaną ideologią endecką oraz ich powojenne relacje z władzą oraz Służbą Bezpieczeństwa. Książka przedstawia, jak organy bezpieczeństwa Związku Radzieckiego i PRL wykorzystywały skrajne ideologie nacjonalistyczne do walki z Zachodem oraz jak infiltrowały z ich użyciem środowiska oraz organizacje opozycyjne, w tym polskie w USA, a nawet - wprowadzały do nich swoich ludzi. Celem było rozbicie ruchów demokratycznych i mocniejsze związanie Polski z ZSRR. Wiele z tych osób po przełomie 1989 r. z nową siłą zaczęło używać ekstremistycznej agendy do uderzenia w polską demokrację i jej instytucje. Tym razem po to, by odciąć Polskę od UE, zaprowadzić autokratyczne porządki i związać z trumpistowską Ameryką. Ten scenariusz realizuje się właśnie na naszych oczach, a jednym z głównych beneficjentów jest Rosja Putina.
Jak żyć w domu, który nagle staje się obcy? Choć wcale się nie przeprowadziły, z dnia na dzień zmieniły adres: z Hauptstrasse na ulicę 1 Maja. Ich nazwiska zostały spolszczone, a na życie mogły od teraz zarabiać wyłącznie najprostszą pracą – bo kto w nowej rzeczywistości chciałby zatrudnić Niemkę? Po wojnie Wałbrzych stał się wielokulturowym tyglem: mieszkali tu Polacy, Niemcy, Ukraińcy, Żydzi i Grecy. I choć wspólnie mieli tworzyć nową rzeczywistość Ziem Odzyskanych, ich dni upływały w cieniu wojennej traumy Aby zyskać szansę na normalne życie, Lin, Ruth i Anna – przedstawicielki trzech pokoleń rdzennych mieszkanek Dolnego Śląska – musiały ukryć, kim naprawdę są. Jeszcze wiele lat później najmłodsza z nich ćwiczyła przed lustrem poprawną wymowę „r”, żeby nikt w szkole nie nazwał jej „szwabką”. Marta Hożewska odkrywa niewygodną, przemilczaną historię Niemców na Dolnym Śląsku. Z reporterskim zacięciem opisuje losy ludzi skazanych na cichą walkę o przetrwanie. Jak propaganda i poczucie winy wpływały na kształtującą się tożsamość? Ile lat musi minąć, by wreszcie dało się swobodnie odetchnąć? „Niedotlenienie” to poruszający reportaż o życiu, które nie pozwala złapać oddechu, a także zapis osobistych lęków i wstydu przekazywanych z pokolenia na pokolenie. * Marta Hożewska (ur. 1962) – pisarka, tłumaczka. Autorka książek „Szew za igłą” i „Miejsce życzliwe. Rzecz o Targu pod Młynem Sułkowice”. Przełożyła z języka bułgarskiego „Powieść naturalną” Georgiego Gospodinowa. Publikowała w „Odrze”, „Frazie”, „Kwartalniku Literackim Wyspa”. Pochodzi z Wałbrzycha. Mieszka we Wrocławiu. Reportaż „Niedotlenienie. Opowieść o naszych niemieckich babkach” powstał z potrzeby oddania głosu tym, które nigdy go nie miały. Marta Hożewska, potomkini Kresowiaków przesiedlonych na Dolny Śląsk, opowiada w nim o losach niemieckiej rodziny swojej koleżanki ze szkoły.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
![Okładka książki Histeria sztuki [wyd. 2026]](https://dobreksiazki.pl/Photos/7/MEDIUM/000080/histeria-sztuki-wyd-2026.jpg "Histeria sztuki [wyd. 2026]. Autor: Znak Koncept. Dobreksiazki.pl")
