Ernst Cassirer (1874-1945) - niemiecki filozof pochodzenia żydowskiego, prof. i rektor na Uniw. w Hamburgu,w 1933 roku wyemigrował do Anglii, potem Szwecji (w 1939 roku przyjął szwedzkie obywatelstwo) i USA. Neookantysta, uczeń Hermana Cohena, ostatni wybitny przedstawiciel idealistycznej Szkoły Marburskiej, autor kilkunastu rozpraw w tym 3-tomowej Philosophie der symbolischen Formen, której skróconą, syntetyczną wersję, przedstawił po angielsku, już będąc w USA. To właśnie napisany i opublikowany w 1944 roku Esej o człowieku. Wedle Cassireaczlowieka od świata przyrody odróżnia umiejętność posługiwania się symbolami, wręcz można go zdefiniować jako animal symbolicum. Jak pisze H. Buczyńska według Cassirera Człowiek sam tworzy swój świat. Ujmuje on świat przedmiotowy poprzez formy symboliczne i dlatego nie ma nigdy bezpośredniego kontaktu z przedmiotami.Na jego kontakt ze światem wpływ ma tradycja, wyobrażenia, pojęcia; pośredniczą one w stosunku między człowiekiem, a światem (...) Twórcą świata kultury jest sam człowiek. W podzielonym na dwie części Eseju o człowieku zajmuje się Cassirer z jednej strony zagadnieniem "Czym jest człowiek", rozpatrując symbol jako klucz do ludzkiej natury oraz relacjami człowieka i kultury, w kontekście mitów, języka, sztuki, historii czy nauki.
Melancholia. O tych, co nigdy nie odnajdą straty to portret wielokrotny jednego z najbardziej tajemniczych stanów ludzkiej psychiki, a zarazem wyjątkowa próba językowego oswojenia pustki. Autor wytycza własną ścieżkę przez historię myśli i sztuki, po drodze przywołując postaci, obrazy, teksty i idee, dzięki którym melancholia odsłania swe różnorodne oblicza. "Nic, które boli" nie wiąże się tu jedynie ze smutkiem i niemocą - bywa także subtelną odmianą świadomości, postawą wobec świata, czułością skierowaną ku temu, co utracone lub nieosiągalne. W tym klasycznym już eseju Marka Bieńczyka erudycja splata się z osobistym tonem, a rozważania o historii splinu i artystycznych świadectwach życia syconego "czarną żółcią" umożliwiają refleksję nad wrażliwością w czasach ostatniego, współcześniejszego nam fin de siecle'u, sto lat po Baudelairze.
Wygrać niełatwy wyścig ze śmiercią, z ciemnotą, brudem, zabobonem, znachorstwem - oto zadania, jakie czekały lekarzy w trudnych latach po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Miała im w tym pomóc pierwsza polska ustawa ubezpieczeniowa z 19 maja 1920 roku O obowiązkowem ubezpieczeniu na wypadek choroby". Historię tych zmagań możemy poznać, czytając Pamiętniki lekarzy" z roku 1939, napisane na apel Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, już po wejściu w życie ustawy z 1933 roku, powołującej w miejsce Kas Chorych ubezpieczalnie społeczne. Poznajemy codzienne życie w II Rzeczypospolitej, widziane oczyma tych, którzy jako lekarze ubezpieczalni" opiekowali się wszelką biedotą miast i wsi. Przerażające opisy warunków, w jakich żyli ich pacjenci - nędza ludzi bez pracy, bez dachu nad głową, bez przyszłości - to obrazy, których nie da się zapomnieć. Objęcie robotników na wsi i w miastach ustawą ubezpieczeniową było dla nich przepustką do luksusu. Luksusu leczenia. Ale przecież nie wszystkim było dane z niego korzystać. Co ma zrobić lekarz, kiedy chory jest nieubezpieczony i nie ma pieniędzy? Autorzy pamiętników to prawdziwa armia Judymów, lekarzy - społeczników, którzy traktowali swoją profesję nie tylko jako źródło dochodów, ale też misję społeczną. Spoza kart, opisujących fakty, wyłaniają się portrety ludzi prawdziwych - wrażliwych i współczujących a niekiedy przerażonych własną bezsilnością. Warto sięgnąć po tę lekturę, gdy tak wiele mówi się o reformie służby zdrowia i podupadającym etosie zawodu lekarza.
Połączyły ich miłość i nazistowskie poglądy. Troje młodych prawicowych ekstremistów z Jeny całymi latami przeprowadzało zamachy bombowe i rabowało banki. Zamordowali dziesięciu imigrantów i przeprowadzili trzydzieści dwie nieudane próby zabójstwa. Znakomity dziennikarz śledczy Jacob Kushner pyta: jak to możliwe, że tak długo pozostawali nieuchwytni?Okazuje się, że początkowo policjanci nie brali nawet pod uwagę, że terroryści mogą być białymi Niemcami. Szukali sprawców wśród Romów, Kurdów, Turków, a ofiary obwiniali o kontakty ze światem przestępczym. Gdy wreszcie zajęto się rozpracowywaniem środowisk skrajnej prawicy, tajni informatorzy służb finansowali działalność terrorystyczną z przekazywanych im publicznych pieniędzy. Nikt nigdy nie odpowiedział za błędy w tym śledztwie.To nie jest historia o banalności zła - tylko o banalnej niekompetencji niemieckiego państwa, które przymknęło oczy na własną historię i okazało się nie tyle bezbronne wobec neonazizmu, ile zwyczajnie słabe."Ta fascynująca książka zawiera w sobie dwie opowieści: pierwszą o tym, jak gang neonazistowskich zamachowców z byłych Niemiec Wschodnich stworzył świetnie zorganizowaną siatkę terrorystyczną; drugą zaś o tym, jak niemieckie władze pozwoliły, by morderstwa uszły jej na sucho. Jacob Kushner przedstawia tę historię z ogromną dbałością o detale, a wszelkie sądy wygłasza w niezwykle wyważony sposób." Michael Scott Moore"Książka, którą przeczytać powinien każdy, kto chce wiedzieć, jak od podszewki wyglądają działania terrorystów i dlaczego ważni politycy je ignorują. Pełen swobody, imponujący styl Kushnera przypomina pisarstwo [...] klasycznych autorów literatury faktu [...]." Eve Fairbanks"Kushner w błyskotliwy sposób obnaża podejrzane relacje łączące niemiecką inteligencję z neonazistowskim podziemiem [] i twierdzi, że mogło to doprowadzić do najstraszliwszej fali morderstw w powojennej historii Niemiec. Jak przekonuje, Niemcy nie mogą sobie pozwolić na popełnienie tego samego błędu i zlekceważyć zagrożenie ze strony białego supremacjonizmu." "The New York Review of Books""Porywający reportaż śledczy Jacoba Kushnera, który ujawnia związki pomiędzy niemieckim ruchem skrajnej prawicy a serią ataków terrorystycznych, do których doszło w Niemczech od 2001 do 2010 roku. Wstrząsająca i niepokojąca lektura." "Publishers Weekly""Wnikliwa i wciągająca analiza przerażającego rozdziału z najnowszej historii Niemiec." "Kirkus Reviews"""Biały terror" to wstrząsająca podróż do jądra ciemności w Niemczech po zakończeniu zimnej wojny, gdzie nadzieja zamienia się w niepohamowany gniew. Porywający true crime z głębokimi podtekstami historycznymi." "Booklist"
Historia, którą pokazujemy, odsłania nieznaną opinii publicznej prawdę o przeszłości, teraźniejszości i wizji przyszłości Żydów, sięgającą do mrocznego świata wielkiej geopolityki i niebezpiecznych planów dotyczących Polski.
Po spektakularnym sukcesie książki „Porozmawiajmy o Żydach” znaleźli się tacy, którzy uznali prawdę za zbyt prawdziwą, by o niej opowiadać i zażądali zakazu jej dalszej dystrybucji.
Choć WOLNOŚĆ SŁOWA jest podstawowym prawem w demokratycznym państwie, to nie ma charakteru absolutnego. Może być ograniczana, gdy narusza ochronę grup mniejszościowych – Żydowskie Stowarzyszenie Czulent, Michael Schudrich Naczelny Rabin Polski, dyrektor Muzeum POLIN, dyrektor Muzeum Auschwitz-Birkenau, Żydowski Instytut Historyczny, Stowarzyszenie B’nai B’rith i sto innych żydowskich instytucji o działalności pisarskiej Wojciecha Sumlińskiego i Ewy Kurek.
W tym samym czasie rząd Donalda Tuska zapowiedział „Krajową Strategię przeciwdziałania antysemityzmowi i wspierania życia żydowskiego”, której prawdziwym celem jest skoordynowanie polityki karnej, cenzury i dyskryminacji środowisk przeciwdziałających żydowskiej dominacji i realizacji niebezpiecznej wizji „Polin”. Strategia ma charakter rewolucyjny, obejmuje radykalny zwrot w prawie dotyczący prokuratury, sądów i policji, monitorowanie mediów, zmiany w edukacji i cenzurę w instytucjach kultury. Uznano, że są tematy, których nie wolno poruszać – choć ich wpływ na rzeczywistość przekracza wyobrażenie wielu z nas – są pytania, których nie wolno zadawać – choć mają fundamentalne znaczenie – i są badacze, którzy mają trafić na czarną listę.
Wojciech Sumliński i Ewa Kurek, w najnowszej książce pt. "(NIE) ROZMAWIAJMY O ŻYDACH? KONFRONTACJA" idą dalej i głębiej w odkrywaniu zakazanej prawdy, na przekór cenzurze, poza schematami – i poza obowiązującą poprawnością polityczną. To unikalny zapis unikalnej – opatrzonej klauzulą tajemnicy, a nawet tajności – wiedzy o działaniach środowisk żydowskich, a zarazem zapis bezprecedensowego starcia z narzucaniem jarzma, lektura dla wszystkich tych, którzy nie godzą się na kłamstwa i milczenie wywołane strachem.
Oto solidna dawka WOLNOŚCI SŁOWA na ostatnim jej etapie, starannie zweryfikowana, a zarazem brzmiąca jak thriller, obnażająca niebezpieczne zamiary i mechanizmy, które skutecznie blokowały pokazywanie faktów o Żydach – takimi jakimi są. Aż do tego momentu…
Wyprawa polskiego podróżnika Mariusza Majewskiego do Demokratycznej Republiki Konga nagle zmieniła się w koszmar. Zatrzymany bez powodu przez kongijskich żołnierzy został aresztowany, a następnie trafił do więzienia Makala, jednego z najcięższych zakładów penitencjarnych w całej Afryce. Brak wody, głód, choroby, bezprawie, brutalna przemoc i śmierć były tam codziennością. Bezpodstawnie oskarżony o szpiegostwo i sabotaż oczekiwał na wyrok, którym mogła być kara śmierci. Uwolniony dzięki zabiegom dyplomatycznym i nagłośnieniu sprawy przez media wrócił do kraju, ale więzienne przeżycia okazały się tak ciężkie, że dopiero półtora roku później był w stanie się nimi podzielić. Swoją historię opowiedział dziennikarzowi Jarosławowi Kocembie, co pozwoliło odtworzyć zapis tamtych dramatycznych wydarzeń.
Amuse Bouche to radosna celebracja francuskiej kuchni i niezastąpiony przewodnik po najsłynniejszych daniach Francji oraz sekretach regionalnej kuchni.Carolyn Boyd zabiera nas w podróż po różnych regionach, opowiadając o kultowych produktach i składnikach potraw używanych od Calais po Korsykę. Odkrywa przed czytelnikiem najlepsze bouchons w Lyonie i kultowe cukiernie w Paryżu, zdradza, gdzie skosztować najsłodszych truskawek w Bretanii i najbardziej aromatycznych serów w Burgundii. A historię kuchni francuskiej i anegdoty związane z legendarnymi potrawami, takimi jak alpejskie fondue, prowansalska zupa bouillabaisse i baskijskie wędliny opowiadają jej najwybitniejsi szefowie kuchni.
Biografia jedynego takiego miejsca na ZiemiSzeptem o najgłośniejszym lesie w EuropieNowa książka Anny Kamińskiej, autorki hitowych wspomnień o Simonie Kossak oraz Wandzie Rutkiewicz"Puszcza ginie!" - alarmował w 1922 roku młody reporter Józef Mackiewicz, obserwując niszczycielską działalność kornika i masowy wyrąb lasu.Niemal pięćdziesiąt lat później w Puszczy Białowieskiej pojawiła się Simona Kossak, córka słynnego malarza, która pragnąc wolności, osiadła w pobliskiej leśniczówce.Na początku XXI wieku śladami ostatniej Kossakówny do Białowieży zawitała z kolei młoda pisarka, Anna Kamińska.Wszyscy oni byli "nawołocz", co w języku miejscowych oznacza przybysza, który dotarł z daleka. Każde z nich trafiło do Białowieży z innych powodów. Połączyła ich miłość do tego niezwykłego miejsca i ludzi - tych, których jeszcze dziś można spotkać na ulicach oraz tych, których legenda wciąż żyje wśród białowieżan."Wiedźmar" był prawdziwym czarnoksiężnikiem, "Mordala" - zapalonym kłusownikiem, Filimon Waszkiewicz - ostatnim bartnikiem. Olga Nieścierowna miała własny rower za całodobową karetkę pogotowia. Halinę Kopalińską do Białowieży rzuciła burzliwa historia XX wieku, która odebrała jej męża i majątek pod Wilnem, zaś Jan Potoka - późniejszy hodowca żubrów - przetrwał dziesięć lat łagru tylko dzięki nadziei, że jeszcze kiedyś wróci do Puszczy. Podobnych "kolorowych ptaków" było znacznie więcej Prawosławnych, katolików, Żydów i partyjnych. Drwali i ekologów. Jedni poświęcali życie, by chronić las, inni bez skrupułów go ograbiali. Wszyscy nierozerwalnie związani przez los z Puszczą.Wielopokoleniowe rodzinne wspomnienia, dwie wojny światowe, historie udokumentowane w kronikach kryminalnych, pijackie majaki, w których zaciera się granica między trudną rzeczywistością a niemniej ciężkim snem. Pasjonująca biografia Białowieży, ukazująca ludzką twarz najgłośniejszego lasu Europy."Atmosfera szacunku dla drugiego człowieka, emanacja ziemi i przyroda to jest dla mnie Białowieża." (fragment książki)
Deus mare, Batavus litora fecit"Bóg stworzył morze, Holender wybrzeże" - jak mówi znane powiedzenie.Kiedy lądujemy na lotnisku Schiphol pod Amsterdamem, nie myślimy o tym, że leży osiem metrów poniżej poziomu morza i jeszcze nie tak dawno tonęły tu statki. Tymczasem ponad jedna trzecia Holandii wyrwana została kapryśnym falom w wiekowej walce na śmierć i życie.Holendrzy przechytrzyli Boga, wmieszali się w plan stworzenia. Ten pojedynek zaczął się na wodzie i trwa nadal, także na ziemi. Zmienił krajobraz i ludzi. Aby przetrwać, muszą być czujni, działać wspólnie. Dlatego stworzyli kanon zachowań, który przeprowadził ich przez głębokie wiry historii. Nauczyli się nie tylko dyscypliny, oszczędności, wytrwałości, kooperacji, ale także otwartości, tolerancji i zrozumienia. I wciąż chcą być najlepsi na świecie. Mają do tego prawo: poprawili przecież samego Boga.
Czternaście powieści. Czternaście trucizn. Czternaście perfekcyjnych zbrodni.
Agatha Christie znała się na truciznach jak nikt inny, a bohaterowie jej kultowych powieści stosowali je częściej niż jakąkolwiek inną metodę morderstwa. Wybór zabójczej substancji nigdy nie był przypadkowy. Każda z nich stanowiła wskazówkę. Każdy objaw był zagadką do rozwiązania.
Jak to możliwe, że mikroskopijne dawki niektórych związków chemicznych potrafią zabić w kilka minut? Dlaczego arsen działa inaczej niż cyjanek? Skąd mistrzyni kryminału czerpała swoją niepokojącą wiedzę o śmiertelnych substancjach?
Kathryn Harkup, chemiczka i miłośniczka kryminałów, przygląda się czternastu powieściom Agathy Christie z perspektywy naukowej, by udzielić odpowiedzi na pytania:
jakie prawdziwe sprawy kryminalne mogły zainspirować pisarkę,
jak poszczególne trucizny wpływają na ludzki organizm i dlaczego prowadzą do śmierci,
czy mordercze metody z powieści można by zastosować w prawdziwym życiu – dawniej i dziś.
To książka o nauce, zbrodni i genialnej wyobraźni, w której mroczna fikcja spotyka się równie przerażającą rzeczywistością…
Prawdziwa historia firmy, która zainspirowała twórców „Diabeł ubiera się u Prady”
Ponoć gdy Mitzi Newhouse poprosiła męża, by kupił jej najnowszy numer „Vogue’a”, ten kupił… całą firmę. Tak rodzina Newhouse’ów, którzy wcześniej mogli jedynie marzyć o dostępie do kręgu amerykańskich elit, przejęła markę Condé Nast. Dzięki nim powstało medialne imperium, którego redaktorzy przez dekady kształtowali świat mody, rozrywki i kultury.
To oni zbudowali potęgę „Vogue’a”, „Vanity Fair”, „New Yorkera” czy „GQ” – tytułów, dzięki którym Nowy Jork stał się globalną stolicą stylu. Ale reguły, którymi rządziła się firma Newhouse’ów, były bezlitosne.
Jedno słowo Anny Wintour mogło wynieść projektanta na szczyt lub zniszczyć go na zawsze. Na zdjęcia okładkowe wydawano nawet kilkaset tysięcy dolarów i nie szczędzono wysiłków, by uzyskać wymarzony efekt – choćby oznaczało to powtórzenie całej sesji lub sprowadzenie słonia do biurowca na Manhattanie. Na oscarowe przyjęcia organizowane przez Graydona Cartera chciały się dostać wszystkie gwiazdy Hollywood, choć wcześniej drżały przed ostrzem jego krytyki. Nietuzinkowe pomysły Tiny Brown wstrząsały redakcją „New Yorkera”, ale to jej zawdzięczamy przełomową sesję ciążową Demi Moore i wprowadzenie wielu istotnych społecznie tematów do mediów głównego nurtu.
Magazyny Condé Nast były przepustką do świata elit. Rozpalały wyobraźnię, wywoływały skandale, a z czasem obrosły legendą. Teraz, dzięki pełnemu anegdot i doskonale udokumentowanemu reportażowi Michaela M. Grynbauma, możemy poznać prawdziwą twarz dyktatorów stylu i świata, który stworzyli.
„Michael M. Grynbaum opowiada intrygującą historię giganta medialnego, który od dekad kształtuje krajobraz amerykańskiej prasy, i pomaga zrozumieć otaczający nas świat popkultury. Imperium elit to wciągająca książka o ambicji, przepychu i paradoksach, które kryją się wśród nowojorskich drapaczy chmur”.
Michał Choiński
Czasem trzeba przedrzeć się przez mroki zła, by ujrzeć światło prawdy.Bydgoszcz, połowa lat 60. W lesie na obrzeżach jednego z osiedli zostają znalezione zwłoki kobiety. Śledczy ruszają w teren, lecz im więcej pytań zadają, tym wyraźniej czują, że błądzą pozbawieni technik, które dziś wydają się oczywiste. Gdy dziewięć miesięcy później ginie kolejna kobieta, miasto zaczyna żyć jednym słowem: "Wampir".Rozpoczyna się nerwowe polowanie na sprawcę. Pojawiają się mylne tropy, sensacyjne zeznania i podejrzany, który zdaje się idealnie pasować do profilu mordercy. W tle krąży postać "Bogacza" - mężczyzny epatującego w lokalach plikiem banknotów, jakby szukał ofiary lub próbował coś udowodnić. Każdy dzień bez przełomu podsyca strach, szczególnie wśród kobiet. "Wampir z Osielska" to nie tylko historia zbrodni, lecz także obraz realiów śledztwa w PRL: presji, błędów i mozolnego zbierania okruchów prawdy z protokołów, wizji lokalnych oraz relacji świadków. Finał rozgrywa się na sali sądowej: proces, wyrok i zamknięcie sprawy, która na lata zapisała się w pamięci regionu.To książka dla czytelników szukających w true crime nie sensacji, lecz odpowiedzi: jak rodzi się zło i w jaki sposób państwo próbuje je uchwycić nawet wtedy, gdy wciąż brakuje pewników.
WOJCIECH TOCHMAN POWRACA Z NOWĄ REPORTERSKĄ OPOWIEŚCIĄŚwiat po ludobójstwie. Kambodża po Pol Pocie. Przez lata dręczyli i mordowali, swoi swoich, Khmerzy Khmerów. Ci, którym udało się przeżyć, zostali bez domów, bez bliskich, z traumą, chorobą, obłędem Bywa, że ich niewola trwa od dziesięcioleci. Samotność, ciemność i pustka. Udaje się dotrzeć tylko do nielicznych i rozpocząć leczenie. Dokoła widać bogactwo, które karmi się biedą i strachem. Nieopodal stoją świątynie Angkoru, odwiedzane przez miliony turystów z całego świataWojciech Tochman, z chłodną precyzją i ujmującą wrażliwością, opowiada o ludziach, których odwaga została na zawsze złamana. O bólu, którego nie dało się ukoić. O lęku, który nie odszedł i wciąż sprzyja przemocy. O nieufności, która zabija wspólnotę. Także o bezradności wobec uczuć i wobec choroby.W książce Tochmana dzisiejsza Kambodża to lustro, w którym odbija się cały świat.Na domowe więzienie skazani przez własne rodziny są ci chorzy, którzy kogoś zaatakowali, stale coś niszczyli, kradli sąsiadom. Strach przed agresją to powód uwięzienia. Niejedyny. Bo jest i drugi. Chodzi o kobiety. Niekoniecznie te groźne. Rodziny boją się, że chorej nie upilnują: odejdzie zbyt daleko od domu, zostanie zgwałcona. To raczej pewne - tak twierdzą i lekarka, i psycholog, i bliscy chorych. Bywa, że gwałt nie wydaje się rodzinom tak straszny, jak to, co z gwałtu może wynikać. Dziecko, mówią, wydane na świat przez zgwałconą obłąkaną, będzie rosło z piętnem. Więc, by naznaczonego dziecka uniknąć, lepiej chorą zatrzasnąć w klatce, skuć łańcuchem, zamknąć w chlewie.(fragment książki)Wojciech Tochman (ur. 1969) - jeden z najważniejszych polskich reporterów i autorów literatury faktu. Jego książki, wśród nich m.in. Jakbyś kamień jadła, Dzisiaj narysujemy śmierć i Wściekły pies, wywołują ożywione dyskusje i niemal natychmiast wchodzą do kanonu reportażu. Dwukrotny finalista Nagrody Nike oraz Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus. Laureat Premio Kapuściński przyznawanej w Rzymie oraz Pióra Nadziei - wyróżnienia Amnesty International. Pianie kogutów, płacz psów to kontynuacja głośnych książek Jakbyś kamień jadła i Dzisiaj narysujemy śmierć - o codziennym życiu po ludobójstwach w Bośni i Rwandzie.
Piętno ludobójstwa, którego nie da się zmazaćPoruszająca reporterska opowieść Wojciecha Tochmana o złu i cierpieniuRwanda, 6 kwietnia 1994 roku. W kraju od dziesięcioleci podzielonym między dwie wrogie sobie grupy, Tutsi i Hutu, w katastrofie lotniczej ginie głowa państwa. Wśród Hutu interpretacja jest tylko jedna: stoją za tym Tutsi. W kilka godzin po śmierci prezydenta otwiera się jeden z najbardziej krwawych rozdziałów historii najnowszej - ludobójstwo, w którym w ciągu stu dni zamordowano milion osób.Masakrze nie zapobiegła ani misja pokojowa Organizacji Narodów Zjednoczonych, ani silnie tam obecny Kościół Katolicki. Świat nie interweniował. Media międzynarodowe długo ignorowały krwawą tragedię tego maleńkiego, "kieszonkowego" państwa w Afryce. Ci, którzy przeżyli do dziś próbują uporać się z traumą.Wojciech Tochman wielokrotnie powracał do Rwandy, by zrozumieć, jak po tym, co się tam stało życie razem, w ciasnocie, jest w ogóle możliwe. Rozmawia z ocalałymi, z katami i świadkami. Dzisiaj narysujemy śmierć to przejmujące świadectwo tych spotkań, z którego nieuchronnie wyłania się pytanie: czy wszyscy jesteśmy ubrudzeni tamtą krwią?"Książka Tochmana odtwarza wydarzenia z czasu grozy, o którym nikt nie może łatwo mówić. To przywołanie jest dokonane w sposób mistrzowski; mistrzowska jest oschłość relacji o wydarzeniach, jakby bez emocji - bo żadna nie będzie współmierna". Halina Bortnowska, "Tygodnik Powszechny""Boli. Dzisiaj narysujemy śmierć chwyta czytelnika za gardło i w żelaznym uścisku prowadzi do ostatniej strony. Nie odwracaj oczu, patrz: taki jest człowiek". Magdalena Grochowska, "Gazeta Wyborcza""Pytany jestem często, jak znoszę to, o czym piszę. Jaką osobistą cenę za to płacę? Odpowiedź nie wydaje mi się ani ważna, ani specjalnie interesująca. Wolałbym, aby ktoś, kto sięga po moją książkę, sam siebie spytał: dlaczego o tym czytam? Dlaczego się z tym mierzę?" Wojciech TochmanWojciech Tochman urodził się w 1969 r. w Krakowie. Jeszcze jako licealista debiutował w tygodniku "Na Przełaj" (1987) reportażem o szkolnej szatni. Do pracy w dziale reportażu "Gazety Wyborczej" zaprosiła go Hanna Krall (1990). W tym okresie wydał dwie książki: Schodów się nie pali (2000) i Jakbyś kamień jadła (2002). Po formalnym odejściu z "Gazety" (2004) opublikował następujące pozycje: Córeńka (2005), Wściekły pies (2007), Bóg zapłać (2010), Dzisiaj narysujemy śmierć (2010), Eli, Eli (2013), (wspólnie z Katarzyną Boni) Kontener (2014) oraz (wspólnie z Mariuszem Szczygłem) Krall (2015). Dwukrotny finalista Nagrody Nike, finalista prestiżowej francuskiej Prix RFI "Tmoin du Monde" oraz Środkowoeuropejskiej Nagrody Literackiej Angelus. Laureat Premio Kapuściński przyznawanej w Rzymie. W maju 2018 roku nakładem Wydawnictwa Literackiego ukazuje się wznowienie Dzisiaj narysujemy śmierć, natomiast na początek 2019 roku WL zapowiada nową książkę Pianie kogutów, płacz psów - reporterską, a zarazem literacką opowieść o naznaczonej bolesną przeszłością Kambodży.
W wymarzonych dżinsach z pierwszego w mieście sklepu Levi'sa, żując gumę Turbo i z walkmanem przy pasku, z własną składanką "the best of", jechało się na deskorolce oddać kasety video do wypożyczalni...Lata 90. to czas szczególny. Kapitalizm po polsku dopiero raczkował i trzeba się było odnaleźć w nowych realiach. Niektórzy szybko się dostosowali - zbijali fortuny na produkcji pirackich kaset, handlowali, nagrywali, przegrywali albo kręcili filmy erotyczne. To również czas rozkwitu polskiej popkultury - wyrosłej z jednej strony z szarości i absurdu przełomu lat 80. i 90., a z drugiej z zachodniej popkultury, z której czerpaliśmy garściami, często bezkrytycznie.Autor rozmawia ze świadkami i uczestnikami tamtych przemian, m.in.: właścicielem wypożyczalni kaset VHS, stadionowym handlarzem , twórcami gier video i kelnerką w nocnym klubie. O swoim biznesie z lat 90. opowiadają właściciele małej gastronomii, pierwsze szalone kroki w prywatnej stacji radiowej wspomina redaktor naturszczyk, a wydawca różowej prasy przybliża polski rynek erotyczny.Jak oswajaliśmy się z supermarketami i jak rozpalał emocje pierwszy McDonald's nad Wisłą? Kto dyktował modowe trendy, jak wyglądały reklamy telewizyjne, co jedliśmy na mieście, jakich filmów szukaliśmy w wypożyczalniach i co groziło za oddanie nieprzewiniętej kasety? Po jakie komiksy chodziliśmy do kiosków? Jak zaczął się w Polsce hip-hop i kto sprzedawał po sto tysięcy płyt?Książka Wojciecha Przylipiaka to reportaż o rzeczywistości lat 90. Nie ma tu wielkiej polityki, są za to codzienne rozrywki, zwyczajne pasje, ekscytacje i nadzieje Polaków tamtych lat.To książka o pokoleniu, ludziach, opowiedziana przez ich historie.
6 marca 1976 roku otwarto Muzeum Karola Szymanowskiego w willi Atma" w Zakopanem. Jubileusz pięćdziesięciolecia tego oddziału Muzeum Narodowego w Krakowie zachęca do spojrzenia na jego przeszłość i teraźniejszość. Prezentowaną publikację otwiera krótkie wprowadzenie opowiadające zarówno o kompozytorze, który w Atmie" odnalazł dla siebie dom, jak i o jego muzyce. Główna część książki, zatytułowana Uwiecznione w obrazie", to swoisty pamiętnik, w którym zdjęcia ukazujące codzienność oddziału przeplatają się z refleksjami i wspomnieniami Szymanowskiego oraz osób zwiedzających "Atmę".
Dlaczego właściwie kobiety farbują siwe włosy (i co jeśli zechcą przestać)? Jak siwizna była traktowana w dawnych czasach, a co teraz robią z nią koncerny kosmetyczne, przemysł reklamowy i popkultura? No i dlaczego srebrne pasma u mężczyzn to "szlachetna siwizna", a u kobiet "zaniedbanie"?Autorka zabiera czytelniczki (i czytelników) w podróż przez historię kobiecego siwienia - od rytuałów pielęgnacyjnych sprzed wieków, przez rewolucję przemysłu kosmetycznego, aż po dzisiejsze reklamy, które od zawsze sprzedawały "młodość w tubce". To również opowieść o presji społecznej, wzorcach piękna i komercjalizacji kobiecego wizerunku.Znajdziemy tu rozmowy z kobietami, które zdecydowały się zrezygnować z farbowania włosów, analizę kampanii reklamowych, a także refleksje nad akceptacją siebie i ciała, które się zmienia. Z czułością, ale i bez kompromisów autorka pokazuje, że siwe włosy to nie symbol starości, lecz odwagi.Bo nie każda siwizna to rezygnacja - czasem to bunt.Katarzyna Barczyk-Matkowska - przedsiębiorczyni, matka i podcasterka. Przez 10 lat jako Lady Pasztet tworzyła blog, na którym z pasją pisała o prawach kobiet.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
