W cieniu konfliktów i globalnego chaosu Bliski Wschód fascynuje, niepokoi i nieustannie przyciąga uwagę świata. Przez lata przyzwyczailiśmy się patrzeć na ten region przez pryzmat wojen, terroryzmu i konfliktów religijnych. Tymczasem za medialnymi nagłówkami kryje się rzeczywistość znacznie bardziej złożona, fascynująca i pełna paradoksów. Bliski Wschód to nie tylko ogromne zasoby ropy naftowej i dominacja kultury islamu. To także futurystyczne miasta wyrastające z pustyni, społeczeństwa przechodzące gwałtowne przemiany, kobiety zmieniające swoje miejsce w życiu publicznym, rywalizacja światowych mocarstw i codzienne życie setek milionów ludzi. Wydarzenia rozgrywające się w Gazie, Teheranie, Rijadzie czy Dubaju wpływają na życie ludzi tysiące kilometrów dalej również w Polsce. Dlaczego wojna w Gazie wpływa na ceny paliw w Europie? Czy Arabia Saudyjska naprawdę zmienia świat bardziej, niż nam się wydaje? Czemu miliony ludzi boją się Bliskiego Wschodu, choć tak niewiele o nim wiedzą? Autorzy odpowiedzą nam na te pytania i poprowadzą czytelnika przez mozaikę społeczeństw, polityki, religii, gospodarki, interesów i ambicji, ale i codzienności zwykłych mieszkańców, obalając utarte schematy i ukazując region położony na styku trzech kontynentów i będący kolebką trzech wielkich religii z perspektywy ludzi, którzy znają go nie tylko z publikacji, ale również z wieloletnich badań i osobistych doświadczeń. To książka dla wszystkich, którzy chcą zrozumieć wydarzenia kształtujące współczesny świat i odkryć, dlaczego bez zrozumienia Bliskiego Wschodu coraz trudniej zrozumieć rzeczywistość XXI wieku.
Tajne związki to klasyk gatunku klasyk niezwykle rzetelny i bogaty w fakty i źródła.Nesta H. Webster przez lata gromadziła dokumenty, wspomnienia, korespondencję, teksty masońskie i rewolucyjne, akta procesowe, publikacje samych członków tajnych stowarzyszeń oraz prace wcześniejszych historyków. Owocem tej wieloletniej kwerendy jest książka Tajne związki (Secret Societies and Subversive Movements). Autorka prowadzi czytelnika przez niemal dwa tysiące lat dziejów świata zaułkami, których próżno szukać na mapach oficjalnej historii. Na kartach książki pojawia się cały korowód zakonów, lóż, sekt i organizacji rewolucyjnych. Jak wykazuje Webster, wiele z tych formacji więcej łączy niż dzieli, jak gdyby istniał między nimi niewidzialny łańcuch przekazywanego z pokolenia na pokolenie dziedzictwa. Webster stawia trudne pytania i z całą badawczą dociekliwością próbuje znaleźć na nie odpowiedź. Dlaczego gnostycy, kabaliści, asasyni, templariusze, różokrzyżowcy, masoni, iluminaci i karbonariusze tak często, jakby należeli do jednej armii, angażują się w realizację podobnego celu demontażu zastanego ładu? Dlaczego środki, po które sięgają, bywają tak łudząco podobne? Czy idee przyświecające rewolucji francuskiej, socjalizmowi, masonerii, anarchizmowi czy bolszewizmowi mają wspólny mianownik? Czy możliwe, że są kolejnymi ogniwami jednej wielkiej historycznej układanki? Autorka odsłania związki między zjawiskami pozornie od siebie odległymi. Tropi wędrówki idei, podobieństwa metod działania, ciągłość struktur organizacyjnych oraz losy ludzi pojawiających się na styku tajnych stowarzyszeń i wielkiej polityki. Zagląda za kulisy rewolucji i przewrotów, próbując ukazać rolę, jaką w wydarzeniach przedstawianych później jako spontaniczne mogły odgrywać organizacje powoływane właśnie po to, by działać poza zasięgiem opinii publicznej. Wiele źródeł, tropów i ustaleń zostało dzięki ciężkiej pracy Webster po raz pierwszy wydobytych z zapomnienia i do dziś powraca w badaniach nad tajnymi stowarzyszeniami oraz nieformalnymi strukturami wpływu. Od pierwszego wydania w 1924 roku dzieło Webster budzi kontrowersje, doczekało się licznych wznowień i pozostaje jednym z najważniejszych punktów odniesienia w literaturze przedmiotu. Tajne związki to monumentalna podróż przez tę część historii, która miała pozostać w ukryciu.
Jak Polska stała się nową ziemią obiecaną Polski sukces gospodarczy często określa się mianem cudu. Być może dlatego, że nie przypomina żadnego innego skoku rozwojowego w historii świata: żeby go osiągnąć, Polska nie potrzebowała kolonii, wielkich złóż bogactw naturalnych ani innowacji o globalnym znaczeniu. Wykuwał się po cichu, oddolnie, w codziennej krzątaninie, dzięki drobnym pomysłom i pragmatyzmowi. Za imponującymi wskaźnikami wzrostu kryją się jednak paradoksy. Dlaczego kraj o dynamicznie rozwijającej się gospodarce nadal zmaga się z deficytem innowacyjności, słabością instytucji państwowych i brakiem silnych globalnych marek? Sławomir Sochaj szuka odpowiedzi nie tylko w ekonomii i polityce, lecz przede wszystkim w historii, kulturze i społecznych wzorcach, które ukształtowały współczesną Polskę. Ja nie miałem nic, ty nie miałaś nic to błyskotliwa opowieść o niewidzialnym dziedzictwie postfeudalizmu, inteligenckim etosie pracy, chłopskich strategiach przetrwania i ambicjach klasy średniej, która coraz głośniej domaga się nowej wizji swojego kraju. A także o podszytym lękiem indywidualizmie, który sprzyja rozwojowi antyspołecznych ruchów politycznych, o kulturze zapierdolu, noszącej ślady gniewnego sprzeciwu wobec pańszczyzny, i o tym, że choć jesteśmy pracowici pracujemy, by nie pracować. Sławomir Sochaj przenikliwie przygląda się temu, co zbudowało polski cud gospodarczy, który zdaniem wielu analityków nie miał prawa się wydarzyć, oraz stawia pytania o to, jakie wartości są niezbędne, by Polska mogła wykonać kolejny cywilizacyjny krok naprzód.
Czy zdarzyło Ci się poczuć, że Twoje ciało wie więcej niż Twój rozum?"Gdy Dusza wraca do pamięci" to poruszająca i głęboko osobista opowieść o powrocie do samej siebie. O wybaczeniu przeszłości, ukojeniu dawnego bólu i odwadze, by wreszcie zacząć słuchać własnego wewnętrznego kompasu.Iwona przez lata niosła bagaż, który do niej nie należał. Była siostrą, córką, emigrantką i opiekunką, zawsze stawiając potrzeby innych na pierwszym miejscu. Przełom nastąpił, gdy czas nagle zwolnił, a trudne doświadczenia stały się początkiem najważniejszej podróży - powrotu do domu, który każdy z nas nosi w sobie.Ta książka nie poucza ani nie daje gotowych recept. Jest cichym, pełnym czułości zaproszeniem do wejścia w głąb własnego serca. Sięgnij po nią, jeśli potrzebujesz chwili wytchnienia, chcesz nauczyć się słuchać intuicji i szukasz ukojenia w historiach, które zamiast oceniać - przytulają.Iwona Turocha - kobieta, która po latach poszukiwań i trudnych życiowych doświadczeń odważyła się otworzyć serce i opowiedzieć swoją historię. Pisze z potrzeby pamięci Duszy oraz dzielenia się światłem z drugim człowiekiem. Wierzy, że każda trudność niesie w sobie cichą mądrość, a miłość i wyrozumiałość wobec samej siebie mają moc uzdrawiania nawet najgłębszych ran.
Marci Shore czyni z własnej, amerykańskiej Inności element na wskroś swojski. Z niezrównaną wrażliwością i przenikliwością odsłania przed nami uniwersalny wymiar doświadczeń, które stawały się (i stają także dziś) częścią dziejów Środkowo-Wschodniej Europy. Zgodnie z horyzontalnym spojrzeniem ukazuje je jako nieodłączny składnik historii kontynentu i szerzej – historii świata. Widać to po esejach zebranych w pierwszej części niniejszego zbioru, które łączy chęć zakwestionowania geografii regionów z jej hierarchią politycznych wyznaczników Zachodu, Wschodu, Środka czy Południa. Shore odkrywa tu Europę Wschodnią sprzed Wielkiej Wojny jako najbardziej kosmopolityczny splot Starego Kontynentu, w którym spotykają się i przenikają wpływy Paryża i Berlina, Kijowa i Lwowa, Budapesztu i Wiednia, Moskwy i Petersburga, Pragi i Warszawy. […]Eseje składające się na drugi dział budują zadziwiającą mapę ideowych powiązań między intelektualistkami i intelektualistami Europy, której punkt ciężkości przesunął się na stronę środkowo-wschodnią. Autorka rekonstruuje wielki impuls, jakim była idea fenomenologii zaproponowana przez Husserla i z niespotykaną intensywnością krytykowana (Lew Szestow), reformułowana (Roman Ingarden, Edyta Stein) oraz rozwijana w zaskakujących, bo społeczno-politycznych kontekstach kręgów dysydenckich bloku wschodniego. Mowa tu przede wszystkim o Janie Patočce i Václavie Havlu, Krzysztofie Michalskim oraz Józefie Tischnerze – postaciach, których polityczne zaangażowanie wyraźnie pokazywało, jak dalece filozofia fenomenologiczna przekracza granice akademickiego świata, stając się jedną z kluczowych tradycji intelektualnych demokratycznej opozycji.Jacek Kołtan-
To nie jest prawdziwy reportaż, chociaż wszystko w nim jest mniej więcej prawdziwe. Jest tu za to wszystko, czego można doświadczyć w second handzie - pyskówki nad kaszmirowym swetrem; zblazowani influencerzy, każuale i lumpenmama; ubrania po zmarłych (za to z duszą) i te z nadzieniem, czyli zapomnianymi fantami. A do tego: kulisy fast fashion i góry ciuchów na chilijskiej pustyni - efekt nadprodukcji ubrań i naszego dążenia do taniej wygody. Pewnie myślisz: to tylko ciuchy. Ale ciuchy to wszystko - tylko jeszcze o tym nie wiesz. Przemek Srogosz, znany w sieci jako Lumpsetter, wskakuje między wieszaki i nie cofa ręki, kiedy na dostawie robi się gorąco (a do tego nie gryzie się w język). To prawdziwy gracz, który szybko przestudiuje metkę, sprawdzi skład i oceni, czy ciuch jest legit - czy to nie podróbka, fejk. Który wie, że w lumpeksie nie ma miejsca na sentymenty. Tu trzeba mieć refleks, zimną głowę i twarde łokcie.
W Polsce nigdy nie było spokoju. Klasy ludowe nieustannie stawiały opór, reagując na wyzysk, brak praw pracowniczych i niesprawiedliwość społeczną. Polska zbuntowana opisuje mniej znane historie ludowego buntu, od czasu uwłaszczenia w XIX wieku aż po współczesność.Rauszer zagląda tam, gdzie popularna narracja historyczna nie sięga. Bada ukryty protokół - świat plotek, dowcipów, pieśni i folkloru, które stanowiły formę społecznego sprzeciwu. Pokazuje jak diabeł służyły ludowi do opisu abstrakcyjnych procesów kapitalistycznych, a widmo pańszczyzny nie bez powodu motywowało do walki jeszcze w XX-leciu międzywojennym.Autor rzuca wyzwanie zmitologizowanemu obrazowi ludu, pokazując realne doświadczenia biedy, głodu i przemocy, które zostały zastąpione przez protezy pamięci narodowej. Analizuje także fenomen ekonomii moralnej, wyjaśniając, dlaczego "ukraść panu to nie grzech" oraz jak sieci wzajemnej pomocy pozwalały przetrwać kryzysy transformacji ustrojowej.Polska zbuntowana pozwala zrozumieć korzenie polskiej niepokorności oraz mechanizmy oddolnej samoorganizacji i solidarności, które do dziś kształtują nasze społeczeństwo. To opowieść o tym, że prawa obywatelskie i socjalne nie zostały nam dane, lecz musiały zostać wywalczone przez pokolenia zbuntowanych przodków.
LUDZIE, DECYZJE I KULISY POLSKIEGO BIZNESU Dariusz Miłek liczył sprzedaż konkurenta zapałkami odkładanymi na bazarowym stoliku. Igor Klaja ćwiczył przed lustrem pierwsze zdania rozmowy z klientem, a podczas handlowych podróży spał w maluchu wypakowanym towarem. Robert Podleś z Cobi szedł na rozprawę do sztokholmskiego sądu pieszo wprost z taniego hotelu, gdy armia prawników Lego lądowała prywatnym odrzutowcem. Krzysztof i Solange Olszewscy musieli zamieszkać w opuszczonej fabryce amunicji, aby nadzorować rozkręcającą się w niej produkcję autobusów. Michał Duszczyk zagląda za logo m.in. InPostu, CCC, Solarisa, 4F, Cobi, Maspexu czy Dr Ireny Eris i pokazuje osoby stojące za firmami, które dziś zna cała Polska. To opowieść o ludziach szukających rozwiązań w gwałtownie zmieniającej się Polsce. O ambicji, uporze i przypadku, ale też o konfliktach, porażkach i cenie, jaką czasem trzeba było zapłacić za wejście do gry. BIOGRAM Michał Duszczyk to dziennikarz, publicysta, absolwent Wydziału Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego. W mediach pracuje od 1999 r., pisał w takich tytułach jak „Bloomberg Businessweek Polska”, „Dziennik Gazeta Prawna”, „Życie Warszawy”, „Plus Minus”, „Życie” i „Parkiet”. Obecnie publikuje w „Rzeczpospolitej”. Mentor wspierający młode, innowacyjne spółki w ramach programu „PFR Sieć Mentorów”, tworzonego przez Fundację PFR. Laureat IX edycji konkursu organizowanego przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, nagrodzony za artykuły poświęcone ochronie własności intelektualnej. Nominowany do nagrody Grand Press 2023 w kategorii Digital and Technology.
Jak działa Rosja? Co się dzieje za murami Kremla i na dalekiej prowincji? Dlaczego społeczeństwo akceptuje wojnę, dyktaturę i coraz bardziej absurdalną rzeczywistość? Anna Łabuszewska, wybitna znawczyni Rosji, układa z licznych barwnych historii mozaikę stanowiącą tło wielkich procesów historycznych. Powstaje w ten sposób obraz kraju, który nie potrafi zagospodarować własnych wielkich przestrzeni, ale wyciąga ręce po ziemie sąsiadów. Kraju, w którym prawosławni duchowni błogosławią rakiety balistyczne i drony, wysyłane, by zabijać kobiety i dzieci w Ukrainie. Kraju, w którym słucha się na równi szamanów i geopolityków. Gdzie nieprzypadkowo na przywódcę wyrósł ktoś taki jak Władimir Putin. Autorka odkrywa, jak rosyjskie szpieżki przez długie lata przenikały do zachodniego świata polityki i biznesu. Pokazuje zafiksowanie kremlowskiego dyktatora na punkcie nieśmiertelności i przywiązanie rosyjskiego społeczeństwa do talizmanów i wróżb. Przygląda się również współczesnym dysydentom i dysydentkom, którzy za sprzeciw wobec dyktatury płacą najwyższą cenę. Odkryj mrok i groteskę skrywane za parawanem kremlowskiej propagandy. Książka Anny Łabuszewskiej znakomicie pokazuje, że Rosja jest krajem niepodobnym do żadnego innego. Wielkim, pustym i niebezpiecznym ideom towarzyszy tam wielkie kłamstwo, wielkiej korupcji – wielka zbrodnia. Rosja jednocześnie odstrasza i fascynuje swoją odmiennością. Autorka, wytrawna znawczyni rosyjskiego życia politycznego i społecznego, w swoich pasjonujących esejach odsłania na pozór ukryte mechanizmy, pomagając zrozumieć Rosję i Rosjan. Wojciech Konończuk, dyrektor Ośrodka Studiów Wschodnich *** Anna Łabuszewska – publicystka, tłumaczka, blogerka (od listopada 2007 roku prowadzi blog „17 mgnień Rosji”), specjalizuje się w tematyce rosyjskiej. W latach 1992–2019 związana z Ośrodkiem Studiów Wschodnich. Od 1999 r. stale współpracuje z „Tygodnikiem Powszechnym”, w latach 2021-2025 na stronie „TP” prowadziła cotygodniowy cykl „Rosyjska ruletka” poświęcony wydarzeniom w Rosji.
W Polsce lat dwutysięcznych rodzi się nowa forma obrony. Nie przed sądem, lecz przed opinią publiczną. Przed kamerą. Przed nagłówkiem. Przed zdaniem, które powtórzone tysiąc razy staje się prawdą. Ona wie, że samotnie nie wygrywa się takich wojen. Dlatego tworzy własną załogę – nieformalny zespół od zadań niemożliwych. Ludzi, którzy pojawiają się wtedy, gdy politycy tracą głowę, prezesi tracą kontrolę, prawnicy tracą czas, a media już wydały wyrok. W tle: wielkie koncerny, komisje śledcze, sądy, redakcje, gabinety i pieniądze większe niż wyobraźnia tych, którzy oglądają wieczorne wiadomości. Na pierwszym planie: dziesięć kryzysów i kobieta, która przez lata pozostawała niewidzialna – bo właśnie na tym polegała jej siła. Jej zespół nie nosi mundurów. Nie ma pieczęci, szyldu ani oficjalnych pełnomocnictw. Ma telefony, pamięć, kontakty, instynkt i jedną zasadę: kiedy wszyscy mówią, że sprawy nie da się uratować, dopiero wtedy zaczyna się prawdziwa praca. Jaki piękny kryzys dziś mamy to thriller polityczno-biznesowy o Polsce, w której prawda jest tylko jednym z narzędzi. Czasem najważniejszym. Czasem zupełnie bezużytecznym. CZY TO ZAPIS PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ? CZY LITERACKA FANTAZJA AUTORKI? A MOŻE JEDNO I DRUGIE NARAZ? CZYTELNIK MUSI ZDECYDOWAĆ SAM
"26 lipca Denise obudziła się wcześnie. Zeszłyśmy na dół po babeczki z truskawkami. Potem ubrała się, zjedliśmy nasz ostatni lunch [...]. O pierwszej każde z nas się z nią pożegnało. Kiedy pojawił się lekarz, wybuchnęła płaczem, ale ze szczęścia, że to już koniec, i pobiegła na górę jak na skrzydłach. [...] Odeszła bardzo szybko".W 2002 roku Holendrzy jako pierwsi na świecie przyjęli ustawę regulującą eutanazję i pomocnictwo w samobójstwie. Marta Grzywacz przygląda się historii, sztuce, tradycji i polityce, by prześledzić, jak przez stulecia zmieniało się w Holandii podejście do śmierci i jak kolejne przypadki eutanazji doprowadziły do uchwalenia tego prawa.Książka to także historie ludzi, którzy zdecydowali się umrzeć. Między innymi osiemdziesięciodwuletniej żeglarki Enny, której ból stał się nie do zniesienia, dwudziestodziewięcioletniej Evy cierpiącej na zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, siedemdziesięcioletniego Jana ze zdiagnozowaną depresją czy dwudziestoletniej Demi, której doświadczenie przemocy odebrało chęć do życia. Autorka rozmawia również z lekarzami dokonującymi eutanazji i ekspertami decydującymi, czy działania lekarzy były słuszne.To reportaż o ludziach podejmujących jedną z najtrudniejszych decyzji i o ich bliskich, którzy często wbrew sobie muszą ją uszanować, a zarazem próba odpowiedzi na pytanie, gdzie przebiega granica między prawem do decydowania o własnym życiu a obowiązkiem jego ochrony.Pisząc o kulturze śmierci w Holandii, zastanawiałam się, jak doszło do tego, że kraj, w którym niegdyś niemal codziennie czytano Biblię i przestrzegano surowych zasad kalwinizmu, stał się awangardą. To w końcu Holendrzy jako pierwsi dopuścili aborcję, małżeństwa jednopłciowe, miękkie narkotyki, wreszcie eutanazję. Dlaczego akurat oni byli tak otwarci na zmiany? Dlaczego Holendrzy są, jacy są?Autorka
Aktorka Lída Baarová – kobieta, przez którą płakał Goebbels; rzeźbiarz Otakar Švec – twórca największego pomnika Stalina na kuli ziemskiej, który nim skończył dzieło, postanowił się zabić, Pani Nieimitacja, czyli siostrzenica Franza Kafki, którą Szczygieł odwiedził w jej praskim mieszkaniu; piosenkarka Marta Kubišová, której komunistyczny reżim na dwadzieścia lat zabronił śpiewać i skasował nagrania z radiowych archiwów; legendarny producent obuwia Tomáš Bata, który stworzył kontrolowane przez siebie miasto na dziesięć lat przed pomysłami Orwella; pisarz Eduard Kirchberger, który wymyślił siebie na nowo i został Karel Fabiánem, oraz wielu innych – to bohaterowie tej książki. Poprzez ich barwne życiorysy Mariusz Szczygieł opowiada o czasach, w których przyszło im (i nam) żyć. Pisze o wygórowanej cenie, jaką musieli zapłacić za pozornie nieważne decyzje, o tragicznym splocie przypadku i przeznaczenia, kształtującym życie całych pokoleń. „Mądra, ciekawa i potrzebna książka. Poprzez opowieść o losach ludzkich Szczygieł opowiada skomplikowane dzieje naszych południowych sąsiadów. Zafascynowany niepowtarzalną czeską kulturą i obyczajowością, zmysłem ironii, humorem i sarkazmem, przypomina czeskie spotkania z „historią spuszczoną z łańcucha”. Czytamy te opowieści przez pryzmat własnych losów, co czyni lekturę jeszcze bardziej zajmującą. Losy mieliśmy podobne, a jak bardzo odmienne. Pasjonująca książka.” Adam Michnik „„Gottland” to jedna z tych książek cudownie niepoddających się klasyfikacjom. Szczygieł jest niesamowity i zabawny, wszystko się u niego łączy. Jest niczym Hrabal non-fiction. Książka zaczyna się historią Baty, a kończy olśniewającą podwójną narracją na temat lekarki, specjalistki od oparzeń, która w wolnym czasie przekłada kryminały Dicka Francisa. I wszystko jest prawdą!” Julian Barnes, „The Guardian” „Świetna książka. Potwornie przygnębiająca panorama czeskich losów XX wieku. (Obejmuje też wiek nowy, który równie przygnębia). To, co mnie zawsze w czeskim losie pociągało, to nieustanna, dynamiczna, tragiczna i zarazem śmieszna niejednoznaczność. Mariusz Szczygieł wychodzi z tradycji polskiego reportażu i na tę właśnie niejednoznaczną czeskość nakłada swoją metodę. Efekt jest bardzo mocny, oryginalny, zaskakujący. Od dawna nie odbyłam równie intensywnej podróży do moich młodzieńczych doświadczeń, pytań i fascynacji. Ale ich lektura wprawiła mnie w głęboki smutek. Czekam na drugą część tych reportaży-esejów-opowiadań (bo i gatunek nie jest do końca określony) w nadziei, że możliwe jest jakieś katharsis, że z pułapki tego środkowoeuropejskiego losu można się wyplątać.” Agnieszka Holland „Przy „Gottlandzie” nie sposób nie myśleć o „Procesie” i „Zamku”. Szczygieł śledzi niezrozumiałe zdarzenia i szuka w nich sensu. Ma niezwykły talent do tropienia szczegółów. Jego spojrzenie na dwudziestowieczne totalitaryzmy, które wciąż zatruwają nam umysł, jest godne najwyższej uwagi.” Larry Rother, „The New York Times” „To nie jest książka, to klejnot.” „Le Figaro” „Nadzwyczajny! Ze swoim sposobem opowiadania historii, poczuciem absurdu oraz ironicznym podejściem mógłby drukować u nas, w „The Spectator”.” Victor Sebestyen, „The Spectator” „Mimo humoru książka podejmuje temat cierpienia poważnie i ze współczuciem.” Madeleine LaRue, „Quarterly Conversation” „Wielka literatura pod płaszczykiem reportażu.” „Wiener Zeitung” „Halucynacyjne bajki pełne niepokoju.” „Liberation” „Tę książkę można uznać za czarną komedię, tyle że czarna komedia w wydaniu Szczygła to coś bardzo przygnębiającego.” Mythili Rao, „The Daily Beast” “Emocjonująca, tragiczna, zabawna podróż.” „La Repubblica” „Trauma życia w komunistycznym piekle do tej pory nie została w Europie odreagowana, o czym błyskotliwie zaświadcza ta książka i jej sukces.” „Kommiersant”
To nie współczesna pornografia sprawiła, że piersi są sexy.
Zrobiła to sztuka.
Badania wykazały, że tylko w trzynastu spośród dwustu analizowanych kultur, piersi uważa się za część intymną, związaną z życiem seksualnym. Przez setki tysięcy lat spełniały jedną, ewolucyjnie kluczową funkcję – służyły do wykarmienia potomstwa.
W którym momencie to się zmieniło?
Od kiedy cycki są sexy?
Dlaczego naga pierś na obrazie zachwyca, a goły cycek poza muzeum budzi oburzenie?
Czy naprawdę prawo musi regulować publiczne karmienie piersią?
Jak doszło do tego, że obsesyjnie cenzurujemy kobiece sutki?
Skąd ta cała histeria wokół biustu?!
Sonia Kisza przekonuje, że seksualizacja piersi i wstyd przed ich pokazywaniem nie są zjawiskami uniwersalnymi ani naturalnymi, lecz elementami strategii zachodniej kultury. Ściśle związanymi z ograniczeniami narzucanymi kobietom.
Autorka dowodzi, że to właśnie sztuka odegrała w tej przemianie kluczową rolę, a dzieła ukazujące nagie piersi były nie tylko ładnymi obrazkami, ale przede wszystkim potężnymi nośnikami ideologii.
Opowieść grająca o wysoką stawkę – przeciwko patriarchatowi, za odzyskaniem piersi spod męskiej ręki i spojrzenia. I Sonia Kisza grę tę toczy w równej mierze przy użyciu erudycyjnej wiedzy co furii. To nie jest kanapowa książka o sztuce, to jest 100 procent zaangażowania.
Paulina Małochleb
Antropologia cycków – kto mógł ją napisać, jak nie Sonia Kisza. Autorka kultowej Histerii sztuki i w popularna w mediach społecznościowych propagatorka feministycznej psujzabawy przedstawi tym razem świat z perspektywy kobiecocentrycznej. Sztuka jest polityczna, nasze relacje są polityczne, wreszcie: nie da się opowiadać o żadnej z dziedzin życia bez analizy wpływu patriarchatu. To lektura bez przepraszania i bez trzymanki. Dodajmy: lektura obowiązkowa.
Sylwia Chutnik
Hipisi, Hollywood, narkotyki, polityczni radykałowie i marzenie o wolności. Joan Didion pokazuje Amerykę lat sześćdziesiątych w momencie, gdy stary porządek rozpadał się na jej oczach. "Dryfując do Betlejem" to klasyka reportażu literackiego i jedna z najważniejszych książek o rozpadzie tradycyjnych wartości i kryzysie tożsamości w obliczu gwałtownych przemian kulturowych.Didion nie stara się zdemaskować bohaterów, lecz próbuje ich zrozumieć. O gwiazdach kina, milionerach, ofiarach morderstw, naiwnych entuzjastach kwasu, ideologach czy snobach z hawajskich elit pisze w taki sposób, że nie wydają się ani nikczemni, ani czarujący, lecz żywi - przegrani, a często piękni, na swój żałosny sposób Rzadki popis.''The New York Times Book Review"Eseje Didion wydają się dzikim i pełnym pasji dramatem, czymś, na co można położyć dłoń, by wybadać puls, czymś do czego można przyłożyć ucho, by usłyszeć opowieść."The Village Voice"Nasza najważniejsza eseistka.Jerzy Kosiński, "The L.A. Times"
Janusz Zaorski. Artysta. Wizjoner. Dla przyjaciół - Zaorek, dla reszty - wybitny reżyser i scenarzysta, laureat wielu najważniejszych nagród na festiwalach w Berlinie, Locarno, Gdyni.Wartka rozmowa dwóch pasjonatów kina zmienia się w zaskakującą podróż przez kolejne filmy twórcy. Matka Królów, Jezioro Bodeńskie, Piłkarski poker czySzczęśliwego Nowego Jorku to dzieła nagradzane, dyskutowane, zatrzymywane przez cenzurę, a po latach odkrywane przez kolejne pokolenia widzów. Stają się one także punktem wyjścia do snucia opowieści z planu i kreślenia barwnych portretów innych artystów. Fronczewski, Holland, Zapasiewicz, Wajda, Bista, Kieślowski czy Holoubek to pierwszoplanowi bohaterowie nie tylko szklanego ekranu, lecz także przebogatego życia Janusza Zaorskiego.To również opowieść o prywatnym życiu reżysera, o wakacjach u babci Mili i pierwszych podróżach. Smakach i zapachach dzieciństwa. O cudownych i szalonych latach spędzonych w świątyni sztuki, jaką wówczas była łódzka Filmówka, i niepowtarzalnej atmosferze pracy w Zespole "X". O silnej relacji z bratem. O najtrudniejszych scenach do wyreżyserowania. I o tym, jak zagrał wampira.Z rozmowy wyłania się portret człowieka, którego chce się słuchać:inteligentnego i ciekawego świata. Człowieka, który spotkał na swojej drodze niezwykłych ludzi - i sam dla wielu z nich był kimś ważnym.Jarosław Grzechowiak - wykładowca Szkoły Filmowej w Łodzi, autor i współautorpublikacji naukowych dotyczących historii filmu polskiego, członek redakcji Internetowej Bazy Filmu Polskiego , selekcjoner i współorganizator festiwali filmowych.
Pędzel poruszał się coraz pewniej. W pokoju panowała cisza. Obraz powoli się wyłaniał. Zocha zdecydowanym ruchem nakładała kolory. Doskonale wiedziała, że prawdziwy artysta nie musi kopiować rzeczywistości, może ją przetwarzać według własnej wyobraźni. Malowała zachłannie. Pogrążona w chaosie i artystycznym szaleństwie.Nie bez przyczyny nazwano ją legendą, księżniczką sztuki polskiej, niezaprzeczalną gwiazdą Paryża. Zdobyła nazwisko i sławę, o której marzyła. Osiągnęła tak wiele, by później zrządzeniem losu tak wiele stracić.Jaką matką była Zofia Stryjeńska? Czy Karol był jej wielką miłością czy fatalnym przeznaczeniem? Czy bożki słowiańskie, które tworzyła z takim uporem, były dla niej czymś więcej niż sztuką? Czy Zakopane dało jej upragnione szczęście?Opowieść biograficzna o życiu i twórczości Zofii Stryjeńskiej. Historia o sztuce i talencie, które mogą stać się przekleństwem. O pragnieniu samotności i obsesyjnym strachu przed nią. O rozdarciu między wolnością a potrzebą stworzenia domu i bycia matką. O wyrywaniu się szaleństwu, w które chciano ją wpędzić.
Z miłości? To współczuję to opowieść o współczesnym Omanie. O kobietach i mężczyznach, którzy ukrywają namiętność pod diszdaszami i abajami, ale potajemnie korzystają z Tindera. O tym, że w umowę przedślubną warto wpisać zarówno złotą kolię, jak i finansowanie studiów medycznych. O kraju, w którym kobiety muszą się zaszyć przed ślubem, żeby udawać dziewice. Jest to wreszcie reportaż o miejscu, w którym kontraktowe małżeństwa wciąż są codziennością, a zakochani mogą zwrócić się do sułtana Kabusa Ibn Sa'ida z prośbą o błogosławieństwo. Agata Romaniuk z dużą wnikliwością i wrażliwością przygląda się współczesnemu Omanowi, którym rządzi wiekowy, bezdzietny sułtan. Państwu, w którym od męża można dostać walizkę złota lub w twarz. Nie ponosząc przy tym żadnych konsekwencji.
Co dziś znaczy być Ślązakiem czy Ślązaczką? Czy to tożsamość, która istnieje wyłącznie w kontrze do niemieckości lub polskości? Bernadeta Prandzioch pokazuje coś wręcz przeciwnego - śląskość włączającą i otwartą, tworzoną na równi przez przyjezdnych i tych, którzy przez wieki żyli w Katowicach, Gliwicach, Opolu czy Bytomiu.Rodzinna historia staje się dla autorki tłem do opowiedzenia o powstańcach, którzy walczyli o przyłączenie Górnego Śląska do Polski, o Górnoślązakach, którzy w 1921 i w 1945 roku wybrali Niemcy, oraz o losach tej części społeczności, która lawirowała gdzieś "pomiędzy".Do tej tożsamościowej układanki dołączają historie krewnych, którzy - w poszukiwaniu pracy - wyemigrowali na Górny Śląsk z Lubelszczyzny czy Bieszczad. Przybywali ze świata nieznającego przemysłowej nowoczesności. I z bagażem zupełnie innych doświadczeń: walki z UPA, przynależności do AK, akcji "Wisła".Losy ich wszystkich splatają się w katowickim Załężu. A z zebranych w jednej rodzinie przeżyć wyłania się śląskość we współczesnym wydaniu - zdolna pomieścić historię wszystkich, którzy mieszkają na Górnym Śląsku i chcą nazywać siebie Ślązakami.W pewnym momencie zrozumiałam, że w mojej wersji śląskości musi być miejsce na wszystko, co znałam z domowych przekazów, o czym czytałam i co odkryłam w archiwach: na śląskich powstańców, żołnierzy walczących w niemieckich mundurach, pradziadka z AK, który zginął w Auschwitz, greckokatolickich przodków z Bieszczad i na prababcię używającą ukraińskich słów.Autorka
Niecenzurowana, demaskująca, przerażająco aktualna. Lektura dla tych, którzy chcą wiedzieć, co naprawdę działo się za Spiżową Bramą. Kto naprawdę rządził Kościołem katolickim w XX i XXI wieku? Jakie tajemnice kryją biura w Watykanie, seminaria, nuncjatury i klasztory rozsiane po świecie? Ta książka to bezkompromisowy portret postaci rządzących Watykanem – od bankierów mafii w sutannach po świętych manipulantów. Autorzy z reporterską precyzją i śledczą odwagą odsłaniają mroczne biografie watykańskich hierarchów. Wśród skandalistów znaleźli się między innymi: Law – biskup od brudnych spraw, Ledóchowski – miłośnik faszyzmu i antysemita, Marcinkus – bankier Boga i mafii, Sodano – architekt milczenia w sprawie pedofilii, Escrivá – założyciel Opus Dei z obsesją na punkcie władzy, Trujillo – tropiciel grzechu, który sam prowadził podwójne życie, Pio Laghi – dyplomata w służbie brudnej wojny, Navarro-Valls – spin doctor świętości Jana Pawła II, Amorth – egzorcysta, który budował imperium na cudach i strachu, Ratzinger – teolog rozczarowany światem, który nie chciał już rządzić, Rupnik – artysta od duchowej przemocy, Viganò – inkwizytor papieży i Sindona – bankier boga, Cosa Nostry i CIA. Artur Nowak (ur. 1974) – adwokat, publicysta i pisarz, m.in. współautor wraz z profesorem Stanisławem Obirkiem bestsellerowych reportaży „Babilon. Kryminalna historia Kościoła”, „Gomora. Władza, strach i pieniądze w polskim Kościele”, „Skandaliści w sutannach” oraz „Antysemickie chrześcijaństwo”, a także biograficznej rozmowy z nim „Wąska ścieżka. Dlaczego odszedłem z Kościoła”. Z filozofem Ireneuszem Ziemińskim opublikował książkę „Chrześcijaństwo. Amoralna religia”. Napisał też powieść „Kroniki opętanej”, w której przedstawił opartą na faktach historię nastolatki molestowanej przez egzorcystów. Jest również autorem reportaży „Adwokaci. Zraniony zapał” oraz „Taca”. Współautor podcastu „Kryminalna historia Kościoła”, nagrodzonego Bestsellerem Empiku za 2022 rok. Kolejny sezon tego podcastu otrzymał nagrodę Best Audio. Od 2021 roku na kanale Sekielski Brothers Studio prowadzi autorski podcast „Wysłuchanie”. Stanisław Obirek (ur. 1956) – antropolog, teolog, publicysta. Pracuje w Instytucie Ameryk i Europy Uniwersytetu Warszawskiego. Były jezuita, wyświęcony w 1983 roku, w 2005, po serii krytycznych ocen polskiego katolicyzmu i nałożeniu na niego nakazów milczenia, wystąpił ze stanu duchownego. Wydał m.in. „Polak katolik?” oraz „Umysł wyzwolony. W poszukiwaniu dojrzałego katolicyzmu”, a także biograficzną „Wąską ścieżkę. Dlaczego odszedłem z Kościoła”. Współautor z Arturem Nowakiem bestsellerowych reportaży „Babilon. Kryminalna historia Kościoła”, „Gomora. Władza, strach i pieniądze w polskim Kościele”, „Skandaliści w sutannach” oraz „Antysemickie chrześcijaństwo”.
Powiedz „góral”, a emocje się obudzą. Dodaj „podhalański”, a dyskusjom nie będzie końca. Bo przecież wiadomo, jacy oni są, prawda? Że męczą konie, że zawłaszczyli Tatry, że wieczorami chętnie zalewają robaka, by chwilę później urządzać domowe awantury. Że tacy niby kościółkowi, a w oczach zamiast źrenic błyszczą im dudki. To nie jest książka dla tych, którzy to „wszystko wiedzą”. Do tej opowieści zapraszamy Czytelników naprawdę ciekawych naszego świata, którzy mają pytania, wątpliwości, zastrzeżenia. Którzy chcą zrozumieć, dlaczego podkreślamy, że dostaliśmy Tatry od królów, w czym przejawia się nasza odrębność, dlaczego Janosik był zbójem i skąd w nas hardość, która góry potrafi przenosić. To książka dla tych, którzy chcą nam się przyjrzeć z bliska, by poznać nasze talenty, ale też znajdą w sobie na tyle życzliwości, by z wyrozumiałością spojrzeć na nasze wady i słabości. To opowieść górali o góralach (i trochę o turystach), ale snuta dla Was. To spowiedź. Rozliczenie z przeszłością i trzeźwe spojrzenie w przyszłość. A może w przepaść? Bo zgubiliśmy drogę, straciliśmy orientację w terenie i stanęliśmy na krawędzi. Wspólnie, wszak bez nas nie ma Was, a nas nie ma bez Was. Beata Sabała-Zielińska – rodowita góralka, publicystka i dziennikarka radiowa, przez lata związana z Radiem Zet. Autorka książek o Zakopanem. Zajmuje się głównie tematyką górską. Jej publikacje („TOPR. Żeby inni mogli przeżyć”, „Pięć Stawów. Dom bez adresu”, „TOPR 2. Nie każdy wróci”, „Kryminalne Zakopane” oraz książki dla dzieci i młodzieży „TOPR. Tatrzańska przygoda Zosi i Franka”, „TOPR. O psie, który został ratownikiem”, „TOPR. Niezwykłe spotkania psa ratownika”) przez wiele tygodni nie schodziły z list bestsellerów.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
