Wśród nauczycieli religii, autorów podręczników, językoznawców, duszpasterzy trwa dyskusja, jak uczyć katechizmu, jakim językiem mówić do współczesnego człowieka, aby być zrozumiałym. Wychowaliśmy się na tradycyjnej religijności, podczas gdy naszych uczniów ciągnie do ?stylu Discovery?. Balansujemy między tradycją a nowoczesnością, szukamy nowych dróg. Dlatego gratuluję Wydawnictwu SALWATOR i ks. Eugeniuszowi Burzykowi świetnego i nowatorskiego pomysłu. Ciekawa interpretacja trudnych treści pochodzących z Katechizmu Kościoła Katolickiego i błyskotliwe refleksje, a czasami pytania przypominające rachunek sumienia sprawiają, że taki katechizm chce się poznawać. Istnieje wielka potrzeba zaprzestania mówienia ?wysokim? językiem teologicznym i przemawiania zdaniami zapożyczonymi z dzieł teologicznych. Prostota i jasny przekaz to forma i sposób dotarcia do współczesnego człowieka. Ta książka spełnia te warunki. Jest godna polecenia nauczycielom religii, uczącym na wszystkich poziomach nauczania, uczniom starszych klas, rodzicom, duszpasterzom poszukującym puenty do kazań oraz tym, którzy chcą zrozumieć swoją wiarę bez zagłębiania się w dzieła teologiczne.

?Chrześcijanin penitent, który nie wie, co to grzech, i chrześcijanin kapłan, który nie wie, jak przedstawić dobrą nowinę o przebaczeniu? ? tak można by krótko przedstawić obecny kryzys moralności. ? Kim jest człowiek? ? Biologia, psychologia, socjologia, antropologia kulturalna, a ostatnio coraz częściej genetyka ? przedstawiciele wszystkich tych dziedzin wysuwają swoje hipotezy. ? Czym jest ciało i jak należy do niego podchodzić? Człowiek, poszatkowany i sprowadzony do wymiarów poszczególnych nauk, został wręcz zdemolowany. Nie jest już w stanie poznać nie tylko Boga, ale i samego siebie ? Czym jest dobro i czym jest zło? Każda interpretacja może być prawdziwa, ale żadna nie może pretendować do bycia prawdą. Wszystko jest względne. Jak w takiej sytuacji znaleźć drogę do konfesjonału i sens spowiedzi? Od czego zacząć??

Doskonała jako pomoc dydaktyczna dla katechetów i kapłanów. Zawiera zagadki dotyczące Starego i Nowego Testamentu. Całość zabawnie ilustrowana przez Łukasza Zabdyra.

Granica dzieląca chrześcijański Wschód i Zachód na mapie średniowiecznej Europy przypomina XX-wieczną „żelazną kurtynę”. Bariery językowe, podziały polityczne i rozbieżności natury liturgicznej budowały mur między tymi dwiema kulturami. Pomijając takie wydarzenia, jak wielka schizma czy krucjaty, dzieje doktryny chrześcijaństwa wschodniego były przedmiotem niewielu badań historyków Kościoła. Jaroslav Pelikan nie tylko zajmuje się kwestią rozłamu na Kościół wschodni i zachodni, lecz także opisuje specyficzne formy, które doktryna chrześcijańska przybierała w kulturze bizantyjskiej, syryjskiej i wczesnosłowiańskiej. Duch wschodniego chrześcijaństwa to arcydzieło przedstawiające zagadnienia o niezwykle różnorodnym charakterze – wielkie kontrowersje chrystologiczne z VII wieku, spory ikonoklastyczne w VIII i IX stuleciu, stosunek Kościoła wobec Żydów i muzułmanów, herezje dualistyczne późnego średniowiecza oraz Kościoły poreformacyjne na wschodzie Europy. Peter Brown i Sabine MacCormack, „New York Review of Books” Lektura tej książki to swoista uczta intelektualna. Podobnie jak tom pierwszy, stanowi wyjątkowy pokaz erudycji, analitycznej klarowności, zrównoważonej prezentacji przeciwnych stanowisk oraz mistrzowskiego poruszania się po labiryncie starożytnego i nowożytnego piśmiennictwa teologicznego. „Virginia Quarterly Review”

Książka 365 dni z Jezusem została pomyślana, jako wędrówka, podczas której stale się wzrasta w poznawaniu Jezusa. Pozwala ona nawiązać bliskość z Jezusem Chrystusem, pogłębiać ją i w ten sposób postępować własną drogą ku świętości. W serii ukazały się: 365 dni z moim Aniołem Stróżem Wkrótce: 365 dni z Biblią

Jerzy Prokopiuk. Urodził się w 1931 roku. Gnostyk, antropozof, badacz myśli ezoterycznej, religijnej, filozoficznej, psychologicznej, tłumacz literatury humanistycznej z niemieckiego, angielskiego i francuskiego obszaru językowego, eseista (około 400 esejów, rozpraw i artykułów), największy tłumacz i popularyzator psychologii Carla Gustava Junga w Polsce (prezes Klubu im. C. G. Junga w latach 1991-1992 i 1998-1999). Ukazało się 120 jego przekładów, między innymi takich autorów, jak: Mistrz Eckhart, Goethe, Schiller, Hegel, Schleiermacher, Steiner, Bock, Freud, Jung, Weber, Fromm, Huxley, Eliade. Jerzy Prokopiuk jest twórcą i redaktorem naczelnym pisma Gnosis, a także prezesem honorowym Klubu Gnosis. Wśród książek jego autorstwa są między innymi: Gnoza i gnostycyzm (1998), Labirynty herezji (1999), Ścieżki wtajemniczenia (2000), Nieba i piekła (2001), Światłość i radość (2003), Szkice antropozoficzne (2003), Jestem heretykiem (2004). Fragment książki       Studia lucyferyczne 1980- 1985- 1994       Rudolf Steiner, Aus der Akasha-Chronik, 1904       Okres planety Ziemi. Po wystąpieniu Słońca i Księżyca. Istoty lucyferyczne, rozwinięte wyżej od człowieka, ale niżej od Bogów Księżycowych, oddziałują na człowieka właśnie obdarzonego rozumem. Opanowują one ten rozum, by przezeń działać na rzeczy Ziemi. W ten sposób spełniają swój własny rozwój. Tym samym jednak dają człowiekowi zarodek wolności, zdolność rozróżniania między dobrem i złem. Istoty te stają się pobudzicielami rozumu ludzkiego. Tak dają one człowiekowi możliwość błądzenia. Zarazem jednak: pod ich przewodnictwem człowiek musiał odkryć prawa swej istoty, „stać się jako bogowie".       Imię „Lucyfer": Światłonośca (istoty lucyferyczne: Bogowie Słoneczni) wywodzi się stąd, że działa on na ludzi ze Słońca (pojawienie się rozumu w człowieku: to rozbłysk „wewnętrznego Słońca").       (Istoty lucyferyczne przyspieszają rozwój człowieka).       Istoty lucyferyczne: w ich obrazach psychicznych obok wyobrażeń świata duchowego pojawiają się także oddziaływania zmysłowej Ziemi. Mają one potrzebę otrzymywania wrażeń zewnętrznych - z jej zaspokojeniem łączy się przyjemność, z niezaspokojeniem zaś przykrość, w przeciwieństwie do Bogów („regularnych") otrzymują one od świata coś nowego, toteż mogły stać się przywódcami ludzi. Dzięki nim człowiek swe wnętrze zwrócił do świata zewnętrznego. Duchowo człowiek prowadziłby tylko byt senny, gdyby nie istoty lucyferyczne. Dzięki nim uzyskał on samoświadomość w świecie zmysłowym. Tak zrodziła się w człowieku samowola (świadome kierowanie się w swych działaniach według postrzeżeń zmysłowych). Taki był początek „dobra i zła".       Po podziale płci. Istoty lucyferyczne - pośrednie miedzy ludźmi a „przywódcami w dziedzinie miłości", tj. wiodącymi Bogami. Mają one zdolność pełnego jasnowidzenia. Mogą kontynuować swój rozwój tylko z pomocą ludzi. Pobudzają one wewnętrzną siłę duszy człowieka do poznania i mądrości. Żywią się tą ludzką mądrością. Dlatego też jako inspiratorów mądrości ludzkiej nazwano je „nosicielami światłości" (Lucyfer). Człowiek istnieje w napięciu między istotami miłości a istotami mądrości. Istoty mądrości pobudzają człowieka do doskonalenia swej wewnętrznej istoty. Dzięki nim człowiek rozwija swą duszę (mądrość, wiedza, sztuka, nauka, technika).       Kudolf Steiner, „Die Geheimwissenschaft...", 1909.       W okresie odszczepienia Księżyca od Ziemi w rozwój człowieka ingerują istoty duchowe, które tyle zachowały ze swej natury księżycowej, że nie mogły partycypować w opuszczeniu Ziemi przez Słońce, jak również były wyłączone spod działań istot, które oddziaływały na Ziemię z Księżyca. Istoty te, obdarzone dawną naturą księżycową, przechodzące rozwój nieregularny, były jakby zaczarowane na Ziemi. One to w czasach Starego Księżyca zbuntowały się przeciwko Duchom Słonecznym, co wówczas dla człowieka okazało się błogosławieństwem o tyle, że doprowadzony został do samodzielnej, wolnej świadomości. W toku rozwoju Ziemi istoty te stały się przeciwnikami tych istot, które działając z Księżyca, chciały świadomość ludzką uczynić koniecznym zwierciadłem poznania. To, co na Starym Księżycu pomogło rozwinąć się człowiekowi (samodzielna świadomość), teraz zaczęło działać wbrew nowemu rozwojowi człowieka na Ziemi. Te „przeciwstawne" moce miały siłę, pochodzenia księżycowego, oddziaływania na ludzkie ciała astralne tak, że czyniły je samodzielnymi. Dawały one ludzkiemu ciału astralnemu pewną samodzielność sprzeczną czy przeciwstawną koniecznym (niewolnym) stanom świadomości wywoływanym w człowieku przez istoty z Księżyca. Wpływ tych istot na człowieka nie przypominał współczesnego wpływu naturalnego ani wpływu, jaki jeden człowiek wywiera na drugiego, kiedy za pomocą słów budzi w nim siły świadomości tak, że tamten zaczyna coś rozumieć lub chce zrobić coś dobrego albo złego. Był to wpływ duchowy, dający się, czysto symbolicznie, nazwać „kuszeniem".       Skutki oddziaływania istot lucyferycznych na człowieka: świadomość ludzka przestała być tylko zwierciadłem wszechświata, ponieważ w ciele eterycznym pojawiła się możliwość regulowania zeń obrazów świadomości i władania nimi. Człowiek stał się panem poznania. Z drugiej strony, ponieważ punktem wyjścia tej władzy stało się ciało astralne, „ja" zostało odeń uzależnione. Tak utrwalił się wpływ niższego elementu na człowieka. Zarazem też był to wpływ istot lucyferycznych. One to dały człowiekowi możność rozwinięcia w swej świadomości - swobodnej aktywności, zarazem jednak możliwość błędu i zła.       Rezultat: Zmiana relacji między człowiekiem a Duchami Słonecznymi (miała być dominacja ich wpływu w duszy ludzkiej). Dziś: w duszy ludzkiej przeciwieństwo między Duchami Słonecznymi a istotami lucy-ferycznymi. Człowiek stał się niezdolny do poznania fizycznych skutków działania Duchów Słonecznych (ukrycie Ducha za materią). Ciało astralne człowieka wypełnione wrażeniami świata zewnętrznego wchodzi w sferę „ja". Ogniste „ja", które czułoby jedynie swą wewnętrzną iskrę ognia, a we wszystkim, co dotyczy ognia zewnętrznego, podporządkowywałoby się nakazom Duchów Formy, zaczęło teraz oddziaływać własnym ogniem na zewnętrzne zjawiska cieplne. Tak powstała więź między człowiekiem a ogniem ziemskim. Oznaczało to zbyt wielkie zaangażowanie się człowieka w materii ziemskiej. Poprzednie ciało, składające się z ognia, powietrza i wody, i tylko cienia Ziemi, teraz stało się gęstym ciałem ziemskim. Tak człowiek z subtelnego, ruchliwego „Okręgu Ziemi" przeniósł się na Ziemię stałą.       (Oddziaływanie istot lucyferycznych - nie naturalne, nie psychiczne, lecz duchowe).       Błędy w wyobrażeniach człowieka, życie w żądzach i namiętnościach - stworzyły możliwość chorób. Luciferiana: Między Lucyferem a ChrystusemSpis treści 1. Studia lucyferyczne, 1980 - 1985 - 1994 9 2. Lucyferyczna pokusa, 1988 27 3. Przemowy do Boga, czyli - jak dotąd - „mówił dziad do obrazu", 1998 65 4. Moje „rozmowy" z Bogiem, 2000 87 5. Gorzkie żale, czyli podszepty Lucyfera, 2002 129 6. Przełom wieków 159 Moja teoria gnozy, 2000 159 Alternatywa, 2002 167 Podróż do Jaźni, 2002 173 Luciferiana, 2003 177 Zawód - nie-nawiść, 2004 182 Opowieść o Panu Robercie, 2004 183 List do Chrystusa Jezusa, 2005 191 Próby: Kardio-Blasfemie, czyli Bluźnierstwa z serca płynące 2005 195 Mikrokosmos: Dialogi z Hertanem, 2005 198 7. Zapiski buddyjskie, 2001 203 8. Poznanie, czyli od Kanta do Steinera, 2004-2005 209 9. Jahwe: demiurg-tyran czy szalony trickster? Preludium, 2006-2008 229

Ile żon miał Adam i kto był ojcem Kaina? Biblia to przemilcza. . Dlaczego? Bo już kilka tysięcy lat temu religijna cenzura usuwała ze świętych ksiąg żydowskich mnóstwo szczegółów i domysłów. Ale czy ktoś sobie poradzi z dociekliwością żydowskiego umysłu? Oto skutki! Tym bardziej zaskakujące, że przez wiele stuleci całe życie intelektualne Żydów obracało się wokół Pisma świętego. Efekty zaś pojawiały się w setkach dzieł dostępnych tylko po hebrajsku. Postępowy i odważny syn rabina Berdyczewski z Ukrainy i Białorusi, później sławny jako Micha Josef Bin Gorion (1865-1921), po studiach w Berlinie i Szwajcarii błysnął jako znawca nieoficjalnych tradycji biblijnych i zgromadził je w swym rewelacyjnym dziele. Ożenił się z córką żydowskiego wydawcy z Warszawy. Mieszkali także we Wrocławiu. A teraz wybitny polski tłumacz i judaista Robert Reuven Stiller udostępnił i rozszerzył jego fascynujące Legendy biblijne także po polsku.

Dwujęzyczny (polsko-włoski) album poświęcony Nuncjaturze Apostolskiej w Polsce. W części pierwszej zaprezentowano opis i dokumentację fotograficzną przystosowania Nuncjatury Apostolskiej w Warszawie do nowych zadań, po przywróceniu stosunków dyplomatycznych między Polską a Stolicą Apostolską w dniu 17 lipca 1989r. Część druga to opis dwóch pobytów Ojca Świętego Jana Pawła II w domu papieskim w Warszawie Część trzecia ukazuje zarys historii siedziby nuncjatury od 1918, aż po rok 1989 oraz wskazanie niektórych historycznych miejsc, gdzie przebywali lub zatrzymywali się nuncjusze apostolscy

Związek między religią i miernikami demograficznymi został dość dobrze udokumentowany tak w odniesieniu do populacji historycznych, jak i współczesnych. Religie niosły w sobie jasno precyzowane normy i zasady, które rzutowały na sposób życia jednostki, rodziny i społeczeństwa, na stosunek do małżeństwa, kontroli urodzeń, seksualności, przyczyniły się do tworzenia specyficznego dla danej wspólnoty sposobu postrzegania świata, odgrywały bardzo ważną rolę w tworzeniu pewnych wzorców postępowania. Wyznania poprzez normy, nakazy, zakazy, wartości, kształtowały pewien właściwy dla siebie styl życia, ten zaś przekładał się na miernik demograficzny.

Inteligentny projekt a zagadnienia ewolucji Naukę i religię od stuleci przedstawiano jako diametralnie przeciwstawne sobie dziedziny. W swojej prowokacyjnej książce Steve Fuller analizuje pozorny konflikt między nimi, skupiając się na gorących sporach między darwinizmem i teorią inteligentnego projektu, by dojść do wniosku, że „nauka vs religia” to fałszywa dychotomia. Dla Fullera rzekomo intelektualne debaty, takie jak pomiędzy kreacjonistyczną i ewolucjonistyczną teorią życia, często są przykrywką dla konfliktów o charakterze instytucjonalnym, na przykład dla walki między państwem i Kościołem o tytuł do prawomocnej władzy nad społeczeństwem.

Autor zajmuje się w tej książce ponadczasowym problemem tolerancji i wpływem religii na człowieka, jego otoczenie, na dzieje społeczeństwa i państwa. Temat ciągle aktualny. Przedstawił w niej okres – XVI–XVII w. – w którym formowała się nasza świadomość religijna na trwałe związana z poczuciem przynależności do narodu polskiego.

Niniejsza książka jest kolejnym tomem poświęconym historii rozwoju doktryny chrześcijańskiej, rozumianej jako „to, w co Kościół Chrystusowy wierzy, czego naucza i co wyznaje na podstawie Słowa Bożego”. Christian Century Praca jest oparta na badaniach nad średniowiecznymi autorytetami i ich dziełami. Liczba źródeł wykorzystanych przez autora i jego dogłębna znajomość współczesnych opracowań przedmiotu budzą podziw, jeszcze ważniejsza jest jednak jego zdolność do uchwycenia formy i kierunku rozwoju średniowiecznej doktryny oraz – dzięki przemyślanemu wyborowi tekstów i postawieniu odpowiednich akcentów – ukazanie istoty owego rozwoju w formie jasnej i wyrazistej narracji. Nikt spośród zainteresowanych chrześcijaństwem, niezależnie od obszaru specjalizacji, nie może przejść obojętnie obok tej wyjątkowej pracy. Bernard W. Scholz, “History” Zarówno niniejszy tom, jak i cała seria stanowią nieodzowną lekturę w studiach teologicznych nad rozwojem doktryny, a także ważne źródło dla badaczy dziejów religii i historii myśli. Opracowanie to wyznacza początek nowego kierunku w badaniach nad doktryną chrześcijańską. Marjorie O’Rourke Boyle, “Commonwealth”

Ilona Kielan-Glińska, doktor nauk humanistycznych, absolwentka Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego; zajmuje się historycznymi i socjologicznymi aspektami obecności muzułmanów w Europie. Autorka artykułów na temat islamu opublikowanych m.in. w „Krakowskich Studiach Międzynarodowych”, „Przeglądzie Orientalistycznym”, „Zeszytach Historycznych UJ”, oraz w portalu internetowym arabia.pl; współautorka książki Islam i obywatelskość w Europie. Autorka podjęła interesujący, ważny i bardzo aktualny problem, zwłaszcza w świetle trwającego wciąż konfliktu na styku: świat muzułmański–świat zachodni. Problem zaprezentowany został jasno i rzetelnie. [...] W ten sposób otrzymujemy solidną i kompetentną pracę, naświetlającą tło wydarzeń mających miejsce w ostatnich latach we Francji (i nie tylko) – i przez to bardzo potrzebną. Z recenzji dr. hab. Kazimierza Banka Obecność muzułmanów w Europie budzi poważny niepokój w społeczeństwach wielu państw europejskich. [...] Przypadek francuski jest szczególnie bulwersujący, ponieważ obok typowych problemów społecznych i politycznych istotnym czynnikiem niepokojów jest religia islamu i demonstracyjne okazywanie swojej religijnej przynależności. [...] Wiele uwagi Autorka poświęca polityce francuskiej ostatnich trzydziestu lat. Omawiając jej błędy i niekonsekwencje, ale także niewątpliwe osiągnięcia, pokazuje jak unikać niepotrzebnych konfliktów. Z recenzji prof. dr. hab. Janusza Daneckiego

Choć uroczystość świętego Józefa obchodzona jest dziewiętnastego marca, jego postać kojarzy się najsilniej z Bożym Narodzeniem. Święty Józef tak bardzo zrósł się z dzieciństwem Pana Jezusa, że każde dziecko widzi go razem z kolędami, gwiazdką na niebie, choinką w pokoju. Zaskakujące refleksje ks. Jana Twardowskiego pozwalają spojrzeć na postać opiekuna Jezusa Chrystusa z zupełnie nowej perspektywy.

Zakony zachodniego i wschodniego Cesarstwa Rzymskiego miały istotny wkład w rozwój kultury i sztuki europejskiej. Medytacyjna cisza starych zespołów klasztornych do dzisiaj porusza zwiedzających. Zapraszamy w podróż śladami historii ruchów klasztornych od ich początków w czasach późnego antyku, poprzez ich rozkwit w okresie średniowiecza, aż po czasy współczesne. Album ten zawiera wyczerpujące informacje o zakonach, znanych opatach, przeoryszach i duchownych uczonych. Czytelnik znajdzie tu również m.in. Wiadomości dotyczące architektury zespołów klasztornych i ich wnętrz, będących wspaniałym przykładem sztuki użytkowej, ogrodów klasztornych, zakonnego trybu życia oraz średniowiecznej sztuki ilustrowania ksiąg.

Jest to książka dla każdego, kto chciałby spojrzeć na kapłaństwo w świetle Słowa Bożego, niezależnie od tego, czy sam jest duchownym, czy osobą ...... świecką lub konsekrowaną. Można tę książkę potraktować jako materiał do przemyśleń, refleksji, osobistej modlitwy czy medytacji. Zasadniczy zrąb tej książki stanowią konferencje, wprowadzenia do medytacji oraz homilie, wygłoszone do grupy młodych ludzi, którzy właśnie przygotowywali się do święceń prezbiteratu. Wszystkie teksty są na wskroś biblijne, bo opierają się na tekstach z Pisma Świętego.

Damian de Veuster (1840-1889), któremu poświęcony jest ten tomik, dobrowolnie udał się na hawajską wyspę Molokai, aby pomóc swym bliźnim i zanieść radosne posłannictwo najbiedniejszym z biednych. Trąd był w tamtych czasach chorobą straszną, bo mało znaną. Trędowaci musieli żyć całkowicie na uboczu, z dala do społeczeństwa. Damian, dobry człowiek z Molokai, leczył przede wszystkim swoją obecnością, współczuciem. Jego przykład i zaangażowanie do dziś są wezwaniem do pomocy tym, którzy łakną nie tylko chleba i leków, ale i miłości.

Celem niniejszej pracy jest przedstawienie całokształtu działalności prawosławnej Diecezji wrocławsko-szczecińskiej po II wojnie światowej. Jej funkcjonowanie było pochodną polityki państwa wobec Kościołów i związków wyznaniowych. Polityka ta w stosunku do Kościoła prawosławnego ulegała w całym omawianym okresie stałym modyfikacjom. Terytorialnie praca obejmuje obszar prawosławnej Diecezji wrocławsko-szczecińskiej. Po podziale administracyjnym kraju w 1950 roku parafie późniejszej Diecezji wrocławsko-szczecińskiej funkcjonowały na terenie województw: wrocławskiego, zielonogórskiego, szczecińskiego i koszalińskiego. Od 1999 roku działają w granicach administracyjnych województw: dolnośląskiego, lubuskiego i zachodniopomorskiego. Ramy czasowe opracowania obejmują lata 1945-2007. Cezura początkowa związana jest z zakończeniem II wojny światowej i rozpoczęciem funkcjonowania Kościoła prawosławnego w nowej rzeczywistości społeczno-politycznej. Cezurę końcową natomiast wyznacza śmierć metropolity Bazylego (1998) i rozpoczęcie zarządzania Kościołem prawosławnym przez nowego zwierzchnika Arcybiskupa Sawę.

Ta ciekawa i wciągająca książka przybliża nam historię życia i duchowość Ludwika i Zelii Martin. W młodości oboje myśleli o podjęciu życia zakonnego, jednak z czasem odkryli, że Bóg przygotował dla nich inną drogę. Wspólne życie Zelii i Ludwika rozpoczęło się 13 lipca 1858 roku w kościele Najświętszej Maryi Panny w Alençon. Mimo iż przed ślubem znali się zaledwie trzy miesiące, byli pewni, że ich małżeństwo jest zgodne z wolą Bożą. Małżonkowie przeżyli wspólnie wiele chwil pełnych radości i szczęścia. Życie nie szczędziło im także trudnych i bolesnych doświadczeń. Każdy dzień przeżywali w przyjaźni z Bogiem i Jemu zawierzali się całkowicie. 16 października 2008 roku Zelia i Ludwik zostali beatyfikowani, odtąd Kościół uznaje i wskazuje współczesnym małżonkom ich życie chrześcijańskie i rodzinne za wzór godny naśladowania.

Inkwizycja w ujęciu Helen Rawlings nie stanowi jedynie organizacji powołanej do walki z tzw. wielkimi (judaizmem, islamem, protestantyzmem) oraz małymi (bluźnierstwami, bigamią, prostytucją, przesądami) herezjami. Została tu również ukazana jej znacząca rola w procesie kształtowania instytucji nowożytnego państwa hiszpańskiego [?]. Tak widziana inkwizycja zdaje się zatem wpisywać w historię walki z niejako odziedziczoną po średniowieczu wielokulturowością społeczeństwa, walki, której zamierzonym skutkiem była asymilacja wszelkich mniejszości w ramach scentralizowanego organizmu państwowego, utożsamianego wówczas z monarchą hiszpańską. Książka Helen Rawlings to podręcznik akademicki o wyjątkowych walorach dydaktycznych, pozwala bowiem czytelnikowi na wyciągnięcie własnych wniosków dzięki wszechstronnie dobranemu materiałowi faktograficznemu oraz nawiązaniom do najnowszej literatury przedmiotu. Ze względu na swe walory poznawcze ma szansę stać się cennym materiałem dydaktycznym na kierunkach humanistycznych ze szczególnym uwzględnieniem iberystyki oraz historii. Z recenzji wydawniczej dr hab. Beaty Baczyńskiej Helen Rawlings wykłada na uniwersytecie w Leicester. Prowadzi zajęcia z historii i kultury Hiszpanii.