To szósta z cyklu środowych katechez papieskich. Tym razem Benedykt XVI głosi o Mistrzyniach duchowych, różnych postaciach kobiet, które wyróżniły się świętością i bogactwem nauczania: od św. Hildegardy z Bingen po św. Joannę d'Arc.

Ta książka jest czymś więcej niż tylko zbiorem opowieści; ma ona także ogromne znaczenie historyczne jako pierwszy sprawdzian wpływowej teorii. Powtórne sięgnięcie do niej po pięćdziesięciu latach pozwoliło mi ponownie docenić geniusz i śmiałość Leona Festingera oraz jego współpracowników. Przewiduję, że Ty tego również doświadczysz. Z Przedmowy Elliota Aronsona Książka Gdy proroctwo zawodzi opisuje niezwykłe badania przeprowadzone przez Leona Festingera oraz dwóch jego współpracowników, Henry'ego Rieckena i Stanleya Schachtera. Celem tych badań była weryfikacja podstawowych założeń jednej z najbardziej znanych teorii psychologicznych jaką jest teoria dysonansu poznawczego Festingera. Badacze poszukiwali odpowiedzi na pytanie w jakich warunkach i dlaczego w sytuacji dysonansu poznawczego (napięcia wywołanego rozbieżnością przekonań) ludzie są bardziej skłonni zniekształcić swoje poglądy na rzeczywistości niż przyznać, że ich pierwotne przekonania były błędne. W ramach tych badań autorzy książki przeniknęli do sekty, której członkowie wierzyli, że jedynie kilka miesięcy dzieli świat od zagłady. Badaczy interesowały przede wszystkim odpowiedzi na pytania o to, jak będą się czuć i zachowywać członkowie grupy, gdy "proroctwo" nie zostanie spełnione, a także czy będą w stanie przyznać, że ich przepowiednie były nietrafne, czy też, jak przewiduje teoria dysonansu poznawczego, dopasują swoją rzeczywistość tak, aby nadać sens nowym okolicznościom. Książka stanowi nie tylko przekonującą ilustrację założeń teorii dysonansu poznawczego, ale jest także niezwykle wartkim i często zaskakującym opisem doświadczeń badaczy związanych z przebywaniem w sekcie. dr hab. Barbara Szmigielska, prof. UJ

Wspomnienia obejmujące okres 1939-1940. Uzupełnieniem wspomnień jest rys biograficznych autora oraz historia rodu Jałbrzykowskich i wspomnienie o abp. R. Jałbrzykowskim. W książce znajdują się 64 archiwalne fotografie. Publikacja powstała we współpracy z Muzeum historii Polskiego Ruchu Ludowego i Urzędem ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych.

Niniejsza praca została wydana w piętnastolecie ogłoszenia papieskiej bulli cyrkumskrypcyjnej Totus Tubus Poloniae populus. Papież Jan Paweł II 25 marca 1992 roku powołał 13 nowych diecezji, a 8 dotychczasowych podniósł do rangi archidiecezji. Zreorganizowało to administrację Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce. Oznaczało ustanowienie nowej struktury metropolitalnej i diecezjalnej, bardziej dostosowanej do wymogów pastoralnych przełomu XX i XXI wieku. Publikacja powstała we współpracy z Uniwersytetem Warszawskim i Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Warszawsko-Praskiej.

Szkice dedykowane Profesorowi Januszowi Osuchowskiemu z okazji 75-lecia urodzin. Część pierwsza: Instytucje i zachowania polityczne to m.in.: 1. Olgierd Annusewicz – O naturze preferencji politycznych, czyli racjonalne i irracjonalne przesłanki decyzji wyborczych, 2. Anna Magierska – O uwikłaniu historii najnowszej w politykę, 3. Tadeusz Mołdawa - Aktywność polityczna obywateli w systemie demokratycznym, 4. Grażyna Ulicka - Płaszczyzna podziału lewica-prawica na scenie politycznej, 5. Agnieszka Rothert - polityczne aspekty feminizmu, 6. Leszek Graniszewski - Relacje między partnerami społecznymi i parlamentem w Polsce, Część druga: Czynniki wyznaniowe w życiu publicznym to m.in.: 1. Beata Górowska - Kościoły i środowiska o charakterze wyznaniowym w Polsce wobec referendum konstytucyjnego w 1997 r., 2. Wojciech Jakubowski - Status prawny i ewolucja rozwiązań ustrojowych Państwa Miasta Watykańskiego, 3. Krzysztof Karolczak - Państwo i religia we współczesnej Japonii, 4. Zachariasz Łyko - Ewangeliczna zasada relacji kościoła i państwa, 5. Michał Pietrzak - Nierzymskokatolickie kościoły i związki wyznaniowe w Rzeczypospolitej Polskiej (1989-2000), 6. Krzysztof Urbaniak - System wyborczy na urząd papieża w świetle Konstytucji Apostolskiej Universi Dominici gregis, 7. Ewa Pietrzyk-Zieniewicz - Myślenie islamu, myślenie islamem (o specyfice zachowań w kulturze muzułmańskiej).

System polityczny Państwa Watykańskiego stanowi konstrukcję unikalną w skali globalnej. Forma państwa, struktura organów władzy publicznej Watykanu oraz rządząca nimi logika są odmienne od znanej z teorii i praktyki świeckich systemów politycznych. Konkluzywnie można przyjąć, że Watykan jest państwem sensu stricto pozostającym w unii funkcjonalnej ze Stolicą Apostolską, jego formę zaś można określić jako absolutną, teokratyczną monarchię elekcyjną o charakterze patrymonialnym, zachowującą pełną neutralność w stosunkach międzynarodowych. Oryginalność takiej konstrukcji pozwala na opisanie jej jako formy odrębnej w sensie teoretycznopolitycznym. Praca ujmuje rozstrzygnięcia natury teoretycznej oraz analizę operacyjną systemu rządów. W toku postępowania badawczego postawiono trzy podstawowe problemy (pytania): 1. Czy Watykan jest desygnatem pojęcia państwa? 2. Jaka jest natura relacji Watykanu ze Stolicą Apostolską? 3. Jaka jest struktura systemu politycznego oraz forma państwa? Publikacja zawiera ponad 150 kolorowych zdjęć, grafik i reprodukcji.

Autorzy wyrażają nadzieję, że przedstawiona publikacja stanie się pomocą dla historyków, politologów oraz wszystkich zainteresowanych dziejami Kościoła. Autorzy liczą także, że przyczyni się ona do pełniejszego ukazania roli Kościoła rzymskokatolickiego w dziejach Polski i pomoże we właściwym interpretowaniu przeżywanych współcześnie spraw. Informatorium historyczne wydane we współpracy z Uniwersytetem Warszawskim i Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim.

Książka jest pracą zbiorową o charakterze interdyscyplinarnym: jej autorami są literaturoznawcy, religioznawcy i filozofowie. Powzięli oni zamiar zbadania w jaki sposób tradycja gnozy lub jej kategorie odzwierciedlają się w dziełach literackich wybranych twórców XIX i XX wieku. Przesłanką do powyższych rozważań było przekonanie o swego rodzaju pokrewieństwie pomiędzy dążeniami gnostyka, pragnącego zgłębić istotę świata duchowego, a głęboką potrzebą pisarza i poety, by zdobyć wiedzę o tym, „co tajemnicze, nienazwane, niewyrażalne” – by nawiązać do słów Marii Podrazy-Kwiatkowskiej. W niniejszym tomie badacze analizują utwory m.in.: Zygmunta Krasińskiego, Stanisława Przybyszewskiego, Tadeusza Micińskiego, Jerzego Hulewicza i Aleksandra Wata, a spośród twórców obcojęzycznych: Mary Shelley, Gustava Meyrinka, Brunona Goetza, Hermanna Hessego, Michaiła Bułhakowa, Imre Kertésza oraz Philipa K. Dicka. Część ściśle literaturoznawcza została poprzedzona trzema artykułami odnoszącymi się bezpośrednio do zagadnień starożytnego gnostycyzmu, takich jak nauka św. Pawła czy manicheizm.

Stary Testament opracowaliśmy na bazie hebrajsko-polskiego przekładu Tanach - dokonanego przez Izaaka Cylkowa, greckiego tekstu Septuaginty oraz Biblii Gdańskiej; zaś Nowy Testament tłumaczyliśmy ze zbioru greckich manuskryptów, znanych jako "Textus Receptus".

Życie duchowe i próba odczytania, kim naprawdę jestem ? to dla ks. Jana Twardowskiego (1915?2006) sprawy największej wagi. Przez wiele lat kaznodzieja z kościoła Sióstr Wizytek w Warszawie stawiał pytania ? nie tylko słuchaczom, ale i sobie. W komentarzach do Ewangelii, na drodze krzyżowej, przy odmawianiu znanych modlitw, z okazji świąt, podczas rachunku sumienia. Pytania trudne, dociekliwe, czasem kłopotliwe. Ich celem było ożywienie kontaktu z Bogiem obecnym w codzienności, obudzenie chrześcijańskiej świadomości. Odpowiedzi pozostawiał odbiorcy.

Antologia tekstów Thomasa Mertona w wyborze i przekładzie Aleksandra Gomoli, ze wstępem i komentarzami Krzysztofa Bielawskiego. To wyjątkowe drugie wydanie zostanie wzbogacone zdjęciami autorstwa Thomasa Mertona.

?Korona i krzyż. Czas Piastów i Jagiellonów? ? fascynująca, bogato ilustrowana i pięknie wydana książka. Opowiada o narodzinach potęgi państwa polskiego oraz o narodzinach wiary naszego narodu. Ukazuje niezbicie, iż kształtowanie się i umacnianie chrześcijaństwa w epoce panowania Piastów i Jagiellonów wiązało się nierozerwalnie ze wzrostem siły Polski, aż do powstania wielkiego mocarstwa. Książka jest tak wciągająco napisana, że z wielką ochotą zanurzamy się wraz z autorem w odległe wieki. Mimo iż wiedzie nas przez czasy odległe, jest zaskakująco aktualna. Pokazuje, jak powinno funkcjonować zdrowe państwo. Mądrej i barwnej opowieści Krzysztofa Ożoga towarzyszą zdjęcia wybitnego artysty i patrioty, Adama Bujaka, który przywołuje liczne ślady dawnej, wspaniałej Polski. ?Korona i krzyż. Czas Piastów i Jagiellonów? prof. Krzysztofa Ożoga stanowi tom pierwszy 4-tomowej Historii Polski pt. ?Kościół na straży polskiej wolności?, na którą składają się ponadto: tom 2. ?Przedmurze chrześcijaństwa. Czas królów elekcyjnych? prof. Józefa Szaniawskiego, tom 3. ?Naród bez państwa. Czas zaborów? dr Martyny Deszczyńskiej, tom 4. ?Czas walki z Bogiem 1918-1991? prof. Andrzeja Nowaka. Tworzenie się i rozwój narodu polskiego oraz polskiej państwowości ukazano w powiązaniu z umacnianiem się Kościoła na naszych ziemiach. Kościół był zawsze gwarantem tej państwowości oraz nierozerwalnie z nią związanej wolności, suwerenności. Cała seria przemawia słowem, które wspomaga piękny obraz.

W książce zawarte zostały szczegółowe omówienie ikon maryjnych, ich historii i teologii. Wnikliwym i szczegółowym analizom tradycyjnych przedstawień ikonicznych towarzyszą fragmenty Akatystu w tłumaczeniu autora.

Kanony Pamfilosa z apostolskiego synodu w Antiochii Prawo kanoniczne świętych Apostołów Kary świętych Apostołów dla upadłych Euchologion Serapiona

Chrześcijanie to najwięksi buntownicy, którzy wiedzą, że do źródła idzie się pod górę i pod prąd!Słyszałem kiedyś, że jeśli na czele stada owiec staje lew, to wszystkie owce muszą stać się lwami. Lew Judy pokazał, że pójście za Nim wymaga ,,pazura"". Szczególnie dziś potrzeba nam chrześcijaństwa dotykającego życia i przenikającego do szpiku kości, gdyż tylko takie może przetrwać próbę czasu.Dlatego nie chcę się z Tobą dzielić wyczytanymi teoriami, ale życiem, które stało się punktem wyjścia do napisania tej książki. Znajdziesz w niej historie ludzi, którzy zechcieli podzielić się ze mną swoimi dylematami, a często tragediami życiowymi, prosząc, abym przestrzegł innych przed wyborami, które sprawiły, że ich chrześcijaństwo stało się karykaturą ideału. Mam nadzieję, że po jej przeczytaniu zrozumiesz, że warto zaryzykować życie dla Boga, który umiłował nas do końca. Tego Ci życzę z całego serca!

Monumentalna, bogato ilustrowana praca ukazująca sposób w jaki religia zdeterminowała dzisiejsze rozumienie obrazu. Według Beltinga erę sztuki poprzedzała era obrazu, trwająca od późnego antyku po wczesny renesans. Obraz traktowano wówczas jako przedmiot kultu, związany z konkretnym miejscem, reprezentujący lokalny kult lub autorytet, mający moc aktywnego działania (płacz, uzdrawianie, a nawet przemieszczanie się). Belting przedstawia historię obrazu kultowego wolną od uproszczeń nowożytnej estetyki i średniowiecznej teologii. Poruszane przez niego problemy są ważne również dlatego, że w Polsce kult obrazów jest wciąż żywym doświadczeniem, a nie tylko przedmiotem naukowej rekonstrukcji.

Zbiór błyskotliwych i finezyjnych esejów inspirowanych religią i kulturą antyku i narodu żydowskiego, obrazami wielkich mistrzów renesansu i pierwszych fotografów oraz własnymi przeżyciami i obserwacjami z wędrówek po Paryżu, Korsyce i Krakowie.

Klasyka duchowości chrześcijańskiej, najbardziej poczytne po Biblii dzieło chrześcijańskie w najnowszym przekładzie znakomitego tłumacza, dominikanina o. Wiesława Szymony. ""O naśladowaniu Chrystusa"" to popularny poradnik życia chrześcijańskiego, który stał się jedną z najbardziej rozpowszechnionych ksiąg chrześcijańskich. Popularność zdobył nie tylko wśród katolików, ale również wśród protestantów, a nawet niechrześcijan. Forma dialogu ucznia z niewidzialnym Mistrzem, która często pojawia się na kartach książki, nadaje jej niezwykły charakter. Dzieło Tomasza a Kempisa mówi wsprost, jak godnie i prawdziwie żyć.

Kapłaństwo było decyzją świadomą, której nigdy nie żałowałem. Inaczej rzecz się ma z celibatem. Kiedy wstępowałem do seminarium, nie za bardzo zdawałem sobie sprawę z tego, na co się decyduję. Kościół często bardzo mocno, i słusznie, wypowiada się na tematy moralne, wymaga od ludzi odpowiedniego zachowania. Nie stosuje jednak takich samych kryteriów do samego siebie. Jeśli chce on pouczać innych, niech zacznie od siebie. Skoro tego nie czyni, to teraz za to płaci spadkiem zaufania czy właśnie niesprawiedliwymi ocenami. Jestem antykomunistą, i to jest główny element mojej tożsamości. Jestem przeciwnikiem tego, co określane jest mianem michnikowszczyzny. Opowiadam się przeciw politycznej poprawności. W dużym skrócie, choć żadna z partii nie reprezentuje w pełni moich poglądów, to popieram Prawo i Sprawiedliwość, z którym nie zgadzam się tylko w sprawie ludobójstwa na Wołyniu i Podolu. Dla Kościoła najlepszą sytuacją jest, gdy lekko się go prześladuje. Nie mocno, bo wtedy bywa sparaliżowany, ale lekko powinno się nas od czasu do czasu podszczypywać, bo to daje nam siłę i dynamizm, wyrywa z drzemki i uświadamia, że nie ma nic za darmo. Księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego nie trzeba nikomu w Polsce przedstawiać. Jest to, bez wątpienia, najbardziej znany ksiądz diecezjalny w naszym kraju. Zasłynął walką o oczyszczenie archidiecezji krakowskiej z agentów. To on rozpoczął nigdy niedokończoną lustrację w polskim Kościele. To on ostrzegał przed mianowaniem biskupa Wiktora Skworca metropolitą katowickim. To on osobiście protestował, gdy Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie przyznał doktorat honoris causa Adamowi Michnikowi. To on od dawna walczy o upamiętnienie rzezi wołyńskiej. To on spiera się, niekiedy ostro, z tymi Ukraińcami, którzy za swojego bohatera narodowego uważają Stepana Banderę. Sprowadzenie działalności księdza Isakowicza-Zaleskiego tylko do protestów, walki czy sporów ideowych byłoby wielką niesprawiedliwością. Od lat 80. duchowny ten znany jest także jako społecznik, który całe swoje życie poświęcił osobom niepełnosprawnym. Dla nich prowadzi Fundację im. Brata Alberta i ośrodek w Radwanowicach, w którym zresztą mieszka. Wielu pamięta go jako odważnego opozycjonistę, mocno prześladowanego przez bezpiekę. Są tacy, dla których jest on przede wszystkim duszpasterzem Ormian, od lat przemierzającym Polskę, by dotrzeć z ormiańską mszą do tych, którzy takiej posługi potrzebują. Wymienione aktywności wcale nie wyczerpują działalności krakowskiego duchownego. Jest on także felietonistą „Gazety Polskiej" (to chyba zresztą jedyny duchowny diecezjalny, który ma własną cotygodniową rubrykę w świeckim, ogólnopolskim tygodniku), blogerem, którego strona jest jedną z najpopularniejszych stron kapłańskich w sieci, i wreszcie autorem książek i poezji. Jeśli do tego dodać częste wizyty w telewizjach i rozgłośniach radiowych oraz rozmowy z licznymi dziennikarzami, aż trudno uwierzyć, że czas na to wszystko znajduje jedna osoba. Tak duże spektrum zainteresowań nie jest jednak jedyną cechą charakterystyczną księdza Isakowicza--Zaleskiego. Równie istotne jest także to, że nie ma niemal nikogo, komu by się ten duchowny nie naraził. Jego własny metropolita, kardynał Stanisław Dziwisz, nie znosi go za lustrację, a także za wytykanie (bardzo wytrwałe) politycznego, proplatformer-skiego zaangażowania nie tylko samego kardynała, ale także jego najbliższego otoczenia. Prymas Polski kardynał Józef Glemp określał go „nadubowcem" (także za lustrację). Dla hierarchii greckokatolickiej jest wrogiem publicznym numer jeden. Unicki arcybiskup przemysko-warszawski w listach kierowanych do metropolity krakowskiego domagał się zrobienia z księdzem Tadeuszem porządku. Podobne emocje żywią wobec duchownego także ukraińskie władze, które nie wpuściły go na polskie uroczystości do Lwowa. Niedopatrzeniem byłoby pominięcie emocji, jakie niekiedy żywią wobec niego także politycy czy komentatorzy z prawej strony sceny politycznej. Ksiądz Isakowicz-Zaleski wielokrotnie narażał się choćby Prawu i Sprawiedliwości, ostro i jednoznacznie krytykując prezydenta Lecha Kaczyńskiego za jego postawę w sprawie rzezi na Wołyniu czy wspieranie Wiktora Juszczenki. Nie przepadają za nim także liderzy PJN, którzy uważają, że przeszkadza on w pojednaniu polsko-ukraińskim. Z drugiej jednak strony ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski ma prawdziwych fanów (a niekiedy wręcz wyznawców). Na sprawowane przez niego msze ormiańskie ściągają tłumy. Często są to osoby, które z ormiańskością nie mają nic wspólnego, ale utożsamiają się z wizją Polski i polskiego Kościoła, jaką prezentuje krakowski duchowny. Tłumy gromadzą się także na licznych spotkaniach z księdzem Isakowi-czem-Zaleskim. Sam uczestniczyłem tylko w kilku. Część z nich poświęcona była lustracji, część Wołyniowi czy szerzej Kościołowi. Zawsze miałem wrażenie, że ludzie wręcz spijają każde słowo z ust księdza Tadeusza. Długotrwałe oklaski po niemal każdej wypowiedzi też nie pozostawiają wątpliwości, że ze zdaniem księdza ci ludzie, niekiedy wcale nie będący blisko wiary, naprawdę się liczą. I gdyby było trzeba, poszliby za nim w ogień. Skąd taka siła przekonywania? I dlaczego ten duchowny budzi tak silne emocje? Odpowiedzią jest przede wszystkim jego odwaga i otwartość, z jaką mówi o najtrudniejszych nawet sprawach. Ksiądz Isakowicz-Zaleski jeśli uznaje, że coś trzeba zrobić, jeśli dostrzega rażącą niesprawiedliwość, nie siedzi z założonymi rękami. Działa. Nie liczą się przy tym koszty, także osobiste. Jeśli dostrzeże gdzieś prawdę, bez wątpienia się nią zajmie. Można się niekiedy nie zgadzać z jego metodami, można nie podzielać jego diagnoz, ale nie sposób odmówić mu szczerości, odwagi i wierności rozpoznanej przez siebie prawdzie. Ta książka jest próbą zrozumienia, dlaczego ksiądz Isakowicz-Zaleski angażuje się w takie a nie inne sprawy, skąd bierze się jego silą, a także jak rozumie on swoje kapłaństwo. Rozmawiałem z księdzem Tadeuszem wiele godzin pod altanką w Radwanowi-cach, bo chciałem się dowiedzieć, „o co księdzu tak naprawdę chodzi?". I dowiedziałem się. Chodzi o prawdę, o sprawiedliwość, o pamięć. Z pewnymi diagnozami czy opiniami nadal się nie zgadzam, ale nie zmienia to faktu, że teraz lepiej rozumiem nie tylko przyczyny zaangażowania księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego, ale także polski Kościół. Z ra-dwanowickiego wzgórza widać naprawdę sporo. I choć perspektywa to odmienna od biskupiej, i z pewnością daleka od hurraoptymizmu, to warto się z nią zapoznać. Choćby po to, by zrozumieć, dlaczego tak mało księży diecezjalnych angażuje się w życie publiczne, dlaczego mamy problem z przywództwem w Kościele, a także by odpowiedzieć sobie na pytanie, czy grożą nam skandale seksualne na miarę tych z Europy Zachodniej. Tomasz P. Terlikowski – Wstęp do ksiażki Chodzi mi tylko o prawdę Duchowny do zadań specjalnych – ksiądz Tadeusz Isakowicz - Zaleski – ma odwagę mówić głośno o tym, o czym inni tylko szepcą. To nie jest grzeczny wywiad – dotyka trudnych tematów: niedokończonej lustracji w polskim Kościele homoseksualizmu części duchownych zasadności celibatu zaangażowania politycznego duszpasterzy relacji biskupów z podwładnymi działalności księdza Natanka ludobójstwa na Kresach Wschodnich Z książki dowiesz się ponadto: co wyróżnia kościół ormiański w Polsce, dlaczego księża zrzucają sutanny, czy nauczanie religii w szkołach ma sens, czy Lech Kaczyński powinien spoczywać na Wawelu oraz jak działa Fundacja im. Brata Alberta. Ta książka pomoże nie tylko zrozumieć, o co chodzi księdzu Isakowiczowi-Zaleskiemu, ale także lepiej poznać Kościół w Polsce. Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski (ur. 1956), duchowny archidiecezji krakowskiej, duszpasterz Ormian, opiekun osób niepełnosprawnych intelektualnie oraz współzałożyciel i prezes Fundacji im. Brata Alberta i Oświatowego Towarzystwa Integracyjnego w Radwanowicach. Poeta, pisarz, publicysta i bloger, stały felietonista „Gazety Polskiej". W latach 70. współpracownik opozycji demokratycznej i prasy niezależnej, a w latach 80. podziemnej „Solidarności" i Duszpasterstwa Ludzi Pracy w Nowej Hucie--Mistrzejowicach. Dwukrotnie pobity przez tzw. nieznanych sprawców. Autor głośnej książki Księża wobec bezpieki na przykładzie archidiecezji krakowskiej (Nagroda im. Józefa Mackiewicza - 2007) oraz publikacji o Kościele ormiańskim i Kresach Wschodnich, m.in. Przemilczane ludobójstwo na Kresach, Nie zapomnij o Kresach, Moje życie nielegalne. Wielokrotnie nagradzany za bezkompromisowe dążenie do prawdy (m.in. Nagroda im. Pawła Włodko-wica, Kustosz Pamięci Narodowej). Za pracę na rzecz osób niepełnosprawnych otrzymał Order Uśmiechu (1998) i Nagrodę Lodołamacz 2008. Od 2010 roku jest proboszczem parafii ormiańskokatolickiej pw. Świętej Trójcy dla Polski południowej, z siedzibą w Gliwicach, oraz przedstawicielem mniejszości ormiańskiej w Komisji Wspólnej Rządu i Mniejszości Narodowych i Etnicznych. Chodzi mi tylko o prawdę Spis Treści   Wstęp Życie po lustracji Kapłaństwo Służba Kościół Ormianin Ukraina

Wnikliwa i oryginalna prezentacja postaci, idei i tekstów, które stanowiły inspirację dla św. Brata Alberta. Głównymi bohaterami książki, obok samego Brata Alberta, są święci, bez których nie można go zrozumieć: Franciszek z Asyżu, Jan od Krzyża i Wincenty a Paulo. Lektura obowiązkowa dla każdego, komu bliska jest fascynująca duchowość Biedaczyny z Krakowa ? autora obrazu Ecce Homo. Książka jest i nie jest o Bracie Albercie. Jeśli święci nas pociągają i naprawdę fascynują, to dobrze jest zapytać o źródła ich myśli, postaw i duchowości. Czy zaczerpnięcie z tych samych źródeł zaspokoi także nasze pragnienie? Czy wsłuchanie się w teksty, które przemawiały do Brata Alberta, wzbudzi w nas taki sam rezonans? Czy pomoże nam doszukać się w sobie charyzmatu albo przynajmniej wrażliwości, które on w sobie odnalazł i rozpalił? Nawet jeśli nie ? jeśli nie zrozumiemy lepiej samych siebie, to z całą pewnością mamy szansę przynajmniej lepiej zrozumieć jego. I w tym sensie jest to książka o Bracie Albercie. ks. bp Grzegorz Ryś