Reportaż Weroniki Mliczewskiej łamie stereotypy i zmienia perspektywę widzenia świata. Jest to zaskakująca opowieść o współczesnych Majach, wśród których Autorka spędziła ponad siedem miesięcy, poznając ich mroczne historie.
Weronika wyruszyła do ich świata z biletem w jedną stronę, by znaleźć w nim odpowiedzi na nurtujące ją pytania o ograniczenia, wolność i czas. W poszukiwaniu prawdy przemierzyła Gwatemalę, Meksyk, Honduras, Belize i Salwador. Dotarła do odciętych od cywilizacji wiosek, gdzie nadal praktykuje się dawne rytuały. Rozmawiała z szamanami, obserwowała obchody Nowego Roku Majów i rytuał „pięciu dni nieszczęśliwych” agrarnego kalendarza Majów. Poznała zasady funkcjonowania gangów w Salwadorze, wsłuchiwała się w szept majańskich kobiet, opowiadających o traumie wywołanej wojną domową w Gwatemali. Obserwowała ich ból, strach i chęć odcięcia się od korzeni, które skazały ich mężów na śmierć. W Hondurasie spotkała się z następstwami współczesnego niewolnictwa i problemem głodu. Te oraz inne doświadczenia pozwoliły jej na zgłębianie duchowości Majów, bez ubarwień i romantycznego mitu o szamanach czy magii. Wiele historii przytaczanych przez autorkę ma wspólny mianownik: to pytanie o tożsamość, uwikłanie w kontekst kulturowy, od którego odcięcie się obiecuje zmianę, lecz także pogrąża w zagubieniu. To pytanie o miejsce dla tradycji przodków w naszej fastfoodowej kulturze.
Ta szczera, cierpliwa i pozbawiona iluzji relacja jest podróżą, z której nie ma już powrotu.
Weronika Mliczewska od dziesięciu lat specjalizuje się w tematach związanych z duchowością, jej poszukiwania zabrały ją do świata najbardziej hermetycznych ceremonii wśród Inków w niedostępnych bezdrożach Andów, Indian Shipibo w dżungli amazońskiej, Huicholi ukrywających się przed cywilizacją w Meksyku, pustelników buddyjskich w Himalajach, Rastafarian żyjących w odosobnieniu na Jamajce czy szamanów Sangoma w RPA. W reportażu, podobnie jak w filmie i fotografii pragnie ująć treści, które nie zawsze mieszczą się w formacie naukowym: zbudować mosty pomiędzy prastarymi tradycjami i wiedzą oraz dzisiejszym życiem, pokazać, jak bardzo mogą być one aktualne i nadal wzbogacać przeżywanie świata.
Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. (Ap 2,7)
W zgiełku panującym we współczesnym świecie trudno usłyszeć subtelne wołanie Ducha Świętego. Człowiek - jak pisze arcybiskup Hélder Câmara - mocno zapuścił swe korzenie w ziemi i uodpornił się na Jego działanie.
Książka Powiew Ducha zaprasza do otwarcia się na Ducha Świętego i zachwycenia się Jego potęgą i mocą. Podążając ścieżkami bohaterów biblijnych oraz samego Jezusa i kontemplując ich życie, uświadamiamy sobie, że Trzecia Osoba Boska jest obecna i działa w każdym momencie istnienia świata.
Niniejsza książka to poszerzone wydanie wcześniejszej pracy Hiob - obrońca własnej prawości (Wydawnictwo WAM 2002). Autor dodał w niej refleksję nad dwoma fundamentalnymi kwestiami: pogodzenia sprawiedliwości Boga z Jego miłosierdziem i wytrwania w wierze, mimo że wydaje się to bezsensowne. Książka przypomina o stałej konieczności zwracania się do Boga w przekonaniu, że On pragnie dla nas dobra i szczęścia. Swoją postawą Hiob uczy bezinteresownej pobożności, rozmowy z Bogiem i poszukiwania rozwiązań tragicznych oraz bolesnych dylematów ludzkiej egzystencji.
Wulkany budzą się na nowo, trzęsienia ziemi niszczą całe miasta. Szaleją tornada i tsunami, zmienia się klimat. Zaraz za progiem toczą się krwawe wojny, których nikt nie chce nazwać wojnami. Chrześcijanie są mordowani za wiarę na skalę niespotykaną wcześniej. Zaczynają się wędrówki ludów, nienormalność staje się normą. Wielcy gracze finansowi z premedytacją rujnują całe narody.
Czy to są znaki? Czy Franciszek uważa się za ostatniego papieża? Czy sugeruje, że Antychryst już chodzi po naszych ulicach i niebawem wybierzemy go na swego władcę? Czy to za tego pokolenia Kościół zostanie zniszczony, a Bóg będzie mógł uratować świat już tylko przez powtórne przyjście prawdziwego Zbawiciela?
Ojciec Święty Franciszek wracając do Rzymu z pielgrzymki na Filipiny w styczniu 2015 roku powiedział; „Jest taka książka, przepraszam, że robię reklamę, (…) została napisana w 1903 roku w Londynie…. (…) Nosi tytuł „Władca świata”, a autorem jest Robert Hugh Benson. I chociaż została napisana w 1903 roku, to warto ją przeczytać, a czytając ją dobrze zrozumiecie, co mam na myśli mówiąc o „kolonizacji ideologicznej”“.
Kolonizacja ideologiczna trwa: gender, aborcja, eutanazja, agresywne wyrzucanie wiary z przestrzeni publicznej. Istnieje sposób na weryfikację papieskiej wizji przyszłości. To analiza znaków, za pomocą których Bóg próbuje kierować współczesnymi losami świata. Mamy się czego obawiać, jeśli pokrywają się one z treścią powieści Lord of the World, (Władca świata)… Cywilizacją ukazaną w tej profetycznej wizji rządzi dobry Antychryst, a globalizacja gospodarcza i ideologiczna staje się faktem. Mowa jest o powszechnym buncie natury, o straszliwych prześladowaniach i zdawałoby ostatecznym zniszczeniu Kościoła.
Czy to wszystko przed nami? Przyjrzyjmy się znakom opisanym w naszej książce.
Autor książki to wybitny znawca ikon i architektury cerkiewnej, kierownik Działu Sztuki Cerkiewnej Muzeum-Zamku w Łańcucie, przewodnik beskidzki, autor wielu opracowań dotyczących sztuki cerkiewnej dawnej eparchii przemyskiej. W tej starannie wydanej publikacji zostały zaprezentowane rzadkie, często nieznane dotąd, ikony z terenów Łemkowszczyzny, w tym XIV- i XV-wieczne ikony z cerkwi w Daliowej, Tyliczu czy Florynce ze zbiorów lwowskich. Publikacja składa się z czterech działów dotyczących kolejno: tradycji religijnej, architektury cerkiewnej, wyposażenia cerkiewnego i ikonografii. Pierwsza część książki poświęcona tradycji religijnej wprowadza czytelnika w świat cerkwi. Mówi o tym, że kształt świątyni – jej architekturę i wyposażenie, determinują wskazania o uniwersalnym charakterze, sformułowane na długo przed chrztem Rusi, których dotrzymywanie wcale nie musi stać w sprzeczności z pojawianiem się oryginalnych, właściwych poszczególnym regionom cech. Opowiada w jaki sposób lokalna Cerkiew, która na przestrzeni kilku stuleci zyskała własny koloryt, dochowuje wierności tradycji religijnej i podporządkowuje zasób stosowanych form plastycznych wymogom kultu. Aby było to możliwe, zarysowano tło historyczne oraz umieszczono w nim elementy sakralnego dziedzictwa. Autor jako część publikacji postanowił ująć opracowany redakcyjnie tekst swojego nauczyciela i mistrza śp. Jerzego Tura pt. ,,Architektura cerkiewna”. W oparciu o jego myśl i spostrzeżenia prowadzi swoje dociekania naukowe, uzupełnia je szkicami, sztychami i fotografiami archiwalnymi łemkowskich cerkwi. Budowlę, której wnętrze zdobią malowidła, wyposażoną w księgi, utensylia oraz inne ważne sprzęty ożywia i czyni Świątynią dopiero sprawowana w jej wnętrzu Liturgia, całe obrzędowe bogactwo i zgromadzeni na modlitwie wierni. Taka żywą cerkiew pokazana została w rozdziale trzecim. Ostatnia natomiast część poświęcona jest ikonografii, zostało w niej przedstawionych przeszło 250 stron wizerunków świętych z ikon z terenów Łemkowszczyzny. Nieocenionym źródłem do dziejów Łemkowszczyzny, jej poszczególnych parafii oraz badań nad kształtowaniem się i zróżnicowaniem języka pozostają liczne, często obszerne inskrypcje na obrazach, sprzętach cerkiewnych, elementach architektonicznych, nagrobkach, marginaliach ksiąg liturgicznych. Autor ,,Ikon i cerkwi Łemkowszczyzny” układa przed nami niesamowitą układankę, dzięki odpowiedniemu aparatowi poznawczemu i rekwizytom w postaci znajomości języka staro-cerkiewno-słowiańskiego ale też symboliki biblijnej, odsłania tajemnice, które do tej pory były przed nami ukryte w mistyce cerkwi. Uzupełnieniem książki są też analizy, rysunki pomiarowe i dokumentacyjne, projekty, opracowania paleograficzne z tłumaczeniami z języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, wykaz świąt cerkiewnych, cyrylicki zapis liczbowy, datowanie w kalendarzu juliańskim i gregoriańskim oraz rozdział o księgach cerkiewnych.
Książka ta mówi o miłości miłości Boga do nas i naszej potrzebie miłowania się nawzajem. Słowa codziennych rozważań wypowiedziała św. Matka Teresa, ale inspirował je Ten, który jest Miłością. Każdy z nas może osiągnąć tę miłość przez medytację, modlitwę i ofiarę, przez intensywne życie wewnętrzne mówi św. Matka Teresa. Modlę się, abyście czytając jej słowa, zostali natchnieni do dzielenia radości miłowania ze wszystkimi, których spotykacie, najpierw w waszych domach, potem w sąsiedztwie, w szkole czy w pracy każdego dnia w roku. ze Wstępu Dorothy S. Hunt
„Kredkami do Nieba” może sprawić, że Dobra Nowina nie będzie dla dzieci jedynie abstrakcyjną opowieścią o tym, co wydarzyło się dwa tysiące lat temu w egzotycznym kraju. Dzięki ołówkom, farbom, nożyczkom te wydarzenia stają się czymś bliskim, a my: dzieci, rodzice, dziadkowie – jesteśmy ich uczestnikami. To jest bardzo ważne, bo przecież Ewangelia mówi do nas dzisiaj, gdy słuchamy jej w czasie mszy świętej lub czytamy ją po cichu. Ewangelia mówi do nas, a my możemy i powinniśmy odkrywać coraz głębiej sens tego, co Bóg pragnie nam przekazać. Dobrze jest próbować odnajdywać w niej nasze życie, a nie tylko traktować ją jako opowieść o tym, co się kiedyś wydarzyło. Gdy próbujemy sobie wyobrazić, jak wyglądały sandały na nogach Pana Jezusa, On staje przed nami i zaprasza, by iść za Nim.
Gdy próbujemy wyobrazić sobie drzewo, na które wdrapał się Zacheusz, od razu pytamy, gdzie było nasze miejsce w tłumie patrzących na Jezusa. Gdy idziemy z uczniami do Emaus, uczymy się szukać Jezusa w każdym, kto nam dziś towarzyszy. Jestem przekonana, że właśnie próba uchwycenia różnych szczegółów i ich zapisania, narysowania, odtworzenia, jest świetnym sposobem na przybliżenie treści Ewangelii.
Dzięki „Kredkom” historia narodzin, nauczania, śmierci i zmartwychwstania staje się naszą historią. Ona dzieje się teraz i teraz stawiane są nam pytania, na które musimy odpowiedzieć.
Może czasem każdy powinien wziąć kredkę i narysować pusty Grób…
Joanna, babcia
O głoszeniu i słuchaniu słowa Bożego – dzieło Humberta, powstałe w latach 1267–1277, świadczy o tym, iż jego autor był jednym z tych dominikanów, którzy nie tylko dbali, ale wręcz „walczyli” słowem i piórem o wykształcenie świętych, dojrzałych i skutecznych kaznodziejów. Dla Humberta głoszenie słowa Bożego było najwznioślejszym dziełem miłosierdzia względem bliźniego oraz najwyższą formą uwielbienia Boga. To dość oryginalne twierdzenie stanowi klucz interpretacyjny, pozwalający zrozumieć i właściwie odczytać wszystkie nauki zawarte w prezentowanym dziele.
Oznaką wielkiej sławy i czci jest wchodzenie na królewskie
komnaty z wielkim orszakiem; otóż dobry kaznodzieja nie wejdzie tam sam, lecz wprowadzi ze sobą wszystkich, których nawraca.
Emilka przeżywa trudny czas: nie ma przyjaciół, ma za to poczucie, że nic jej nie wychodzi i nikt jej nie rozumie. Dziewczynce wydaje się, że dla rówieśników liczą się tylko smartfony, ubrania i gry. W dodatku mama jest pochłonięta własnymi problemami i nie poświęca jej zbyt wiele uwagi.Życie Emilki zmienia się jednego dnia, a właściwie jednej nocy. Gdy mama jak co dzień życzy jej na dobranoc: ""Niech ci się przyśnią aniołki"" - anioł rzeczywiście przychodzi! Anioł Stróż w czasie niesamowitej podróży pokazuje dziewczynce przyczynę wielu problemów, z jakimi boryka się ona i jej rodzina. A przede wszystkim - prowadzi ją do Matki Bożej i Jej Syna, dzięki czemu wszystko zaczyna się układać...Anioł Stróż to książka skierowana do dzieci w wieku szkolnym, która przypomina, że jest Ktoś, kto cały czas troszczy się o nas i pomaga nam w odnalezieniu właściwej drogi. Pokazuje, że warto powierzyć swoje życie Bogu, bo z Nim nasze większe i mniejsze problemy są naprawdę znacznie łatwiejsze do rozwiązania.
Chorał w wykonaniu mnichów z tradycyjnego opactwa benedyktyńskiego Notre Dame de Triors we Francji z Niedzieli Trójcy Przenajświętszej oraz 2, 3, 4 i 5 Niedzieli po Zesłaniu Ducha Św. (czyli Niedziele zwykłe od 8. do 11.). Dodatkowo: Adoro te devote oraz antyfona Salve Regina Dodatkowo m. in. antyfona Alma Redemtporis Mater i motet Rorate coeli.Dołączona do płyty 64-stronicowa książeczka w twardej oprawie, zawiera nuty utworów (neumy), teksty łacińskie oraz przekłady na cztery języki: polski, francuski, angielski i niemiecki. Dodatkowo wzbogacona zdjęciami romańskich i gotyckich kościołów Europy.Chorał gregoriański jest przede wszystkim śpiewem własnym Kościoła Rzymskiego (Sobór Watykański II). W istocie, magisterium Kościoła, od Piusa X do Soboru Watykańskiego II i dalej przez Jana Pawła II i Benedykta XVI, nawołuje do kultywowania tego śpiewu oraz otwarcia na jego niosące pokój działanie, którego nie sposób doświadczyć we współczesnych celebracjach liturgicznych.W Kościele chorałowi gregoriańskiemu przysługuje honorowe pierwszeństwo - jako formie modlitwy i jako muzycznej sztuce sakralnej. Jest on wręcz punktem odniesienia przy ocenie wartości innych liturgicznych kompozycji. W oficjalnym piśmie z okazji stulecia tekstu św. Piusa X o chorale gregoriańskim, Jan Paweł II wyszczególnił trzy fundamentalne cechy charakteryzujące muzykę liturgiczną: świętość, piękno i uniwersalność. Obok powyższej myśli Soboru Ojciec Święty zawarł konkluzję: pośród różnych ekspresji muzycznych, które najlepiej spełniają wymogi muzyki sakralnej, a zwłaszcza liturgicznej, śpiew gregoriański zajmuje miejsce szczególne".
Na pierwszy rzut oka Carlo Acutis był zwyczajnym nastolatkiem. Tak jak wielu jego rówieśników uwielbiał kreskówki, filmy i gry komputerowe. Pasjonował się informatyką uważany był za komputerowego geniusza, lubił podróże, morze i spotkania z przyjaciółmi. Jednak wszystkich, którzy się z nim stykali, urzekała jego niezwykła uczynność, bezinteresowność i skromność. Sporą część swojego czasu poświęcał na pomoc kolegom i koleżankom w nauce, w parafii udzielał się jako wolontariusz, brał udział w wielu akcjach charytatywnych. Najbardziej jednak niezwykła była jego pobożność, a przede wszystkim umiłowanie Eucharystii, w której codziennie uczestniczył.W 2006 roku, w wieku 15 lat, Carlo zmarł na białaczkę, ofiarując swoje cierpienie za Ojca Świętego i Kościół. Pozostawił rodzinę, przyjaciół i kolegów w przekonaniu, że dane im było obcować z prawdziwym przyjacielem Boga.W 2016 roku został zakończony, pierwszy, diecezjalny, etap procesu beatyfikacyjnego Carla. Wedle słów prefekta Sekretariatu ds. Komunikacji Stolicy Apostolskiej, księdza Dario Vigano, może on zostać uznany za patrona Internetu.
Książka wpisuje się w 100. rocznicę objawień maryjnych, które miały miejsce w portugalskiej Fatimie w roku 1917. Wtedy przez sześć miesięcy (od maja do października) Matka Boża ukazywała się trojgu dzieciom: dziesięcioletniej Łucji dos Santos (1907-2005), późniejszej zakonnicy i służebnicy Bożej, oraz rodzeństwu: dziewięcioletniemu Franciszkowi (1909-1919) i siedmioletniej Hiacyncie Marto (1910-1920), obecnie błogosławionym.Publikacja składa się z sześciu części. Pierwsza z nich prezentuje przegląd wydarzeń, które odnoszą się do początków i historii Fatimy. Druga odsłania głównych bohaterów wizji sprzed wieku, a więc troje pastuszków. Trzeci rozdział zadedykowany jest samym tajemniczym spotkaniom z Aniołem oraz Matką Bożą, jak je zapamiętała i zrelacjonowała s. Łucja w roku 2002. Kolejny - dotyczy trzech części tzw. tajemnicy fatimskiej. Czytelnik pozna jej treść i prawdopodobne wyjaśnienie, szczególnie to związane z postacią Biskupa w Bieli. Piąty rozdział ukazuje związki św. Jana Pawła II z Matką Bożą Fatimską, a treść ostatniego przedstawia niektóre formy fatimskiej pobożności maryjnej oraz podaje przydatne i praktyczne informacje nt. portugalskiego sanktuarium.Książka jest ciekawie i bogato zilustrowana. Nie zabrakło też w niej quizu wiedzy o objawieniach w Fatimie.To ekskluzywne wydanie dzięki dużemu formatowi i twardej okładce staje się perełką w domowej biblioteczce.
Bł. Jordan z Saksonii był bezpośrednim następcą św. Dominika w kierowaniu zakonem. Adresatką jego listów była bł. Diana Andalo (1201-1236). Jordan poznał Dianę w 1222, będąc już prowincjałem Lombardii. W sierpniu 1223 Diana przyjęła z jego rąk habit dominikański i zamieszkała w klasztorze w Bolonii. Jordan napisał do Diany blisko 50 listów w latach 1222–1236. Łączyło ich wiele: dominikański habit, gorący temperament, silna wola, lecz przede wszystkim głęboka przyjaźń, której pasjonującą pamiątką jest niniejszy zbiór listów. Zbiór ten stawia autora w rzędzie mistrzów duchowości chrześcijańskiej.
Na gruncie dziejów oraz wiary i pobożności starożytnego Izraela wyrosły i okrzepły dwie religie: chrześcijaństwo i judaizm rabiniczny. Największy paradoks polega na tym, że są one całkowicie autonomiczne, a zarazem nierozerwalnie ze sobą złączone rozlicznymi więziami. Innym paradoksem jest to, że przez prawie dwa tysiące lat, które upłynęły od narodzin chrześcijaństwa i judaizmu rabinicznego, wyznawcy obydwu religii skutecznie współdziałali... we wzajemnym oddalaniu się od siebie. Dlatego trzeba cierpliwie wydobywać i przypominać to, co nas łączy, a zarazem uświadomić sobie, jak wiele wykopano głębokich i dzielących nas przepaści. Proces separacji został zapoczątkowany jeszcze za życia Jezusa i w początkach istnienia Kościoła apostolskiego, a następnie był ustawicznie pogłębiany w pierwszych stuleciach ery chrześcijańskiej. Właśnie tej zapalnej problematyki dotyczą rozważania zamieszczone w niniejszej książce. Stanowi ona kontynuację poprzedniej, opatrzonej tytułem Starożytny Izrael. Od Abrahama do zburzenia świątyni jerozolimskiej przez Rzymian, która zawierała syntetyczny wykład historii i religii biblijnego Izraela. Na jej podłożu, o czym przesądziła sprawa mesjańskiej i Boskiej tożsamości Jezusa, dokonało się rozejście dróg Kościoła i Synagogi.
Ks. prof. zw. dr hab. Waldemar Chrostowski
Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego
Przewodniczący Stowarzyszenia Biblistów Polskich
KSIĄŻKA ZOSTAŁA NAGRODZONA PRZEZ STOWARZYSZENIE WYDAWCÓW KATOLICKICH NAGRODĄ FENIKS 2014 W KATEGORII KSIĄŻKA AUTORA ZAGRANICZNEGO
" Książka wpisuje się w 100. rocznicę objawień maryjnych, które miały miejsce w portugalskiej Fatimie w roku 1917. Wtedy przez sześć miesięcy (od maja do października) Matka Boża ukazywała się trojgu dzieciom: dziesięcioletniej Łucji dos Santos (1907-2005), późniejszej zakonnicy i służebnicy Bożej, oraz rodzeństwu: dziewięcioletniemu Franciszkowi (1909-1919) i siedmioletniej Hiacyncie Marto (1910-1920), obecnie błogosławionym.
Publikacja składa się z sześciu części. Pierwsza z nich prezentuje przegląd wydarzeń, które odnoszą się do początków i historii Fatimy. Druga odsłania głównych bohaterów wizji sprzed wieku, a więc troje pastuszków. Trzeci rozdział zadedykowany jest samym tajemniczym spotkaniom z Aniołem oraz Matką Bożą, jak je zapamiętała i zrelacjonowała s. Łucja w roku 2002. Kolejny – dotyczy trzech części tzw. tajemnicy fatimskiej. Czytelnik pozna jej treść i prawdopodobne wyjaśnienie, szczególnie to związane z postacią Biskupa w Bieli. Piąty rozdział ukazuje związki św. Jana Pawła II z Matką Bożą Fatimską, a treść ostatniego przedstawia niektóre formy fatimskiej pobożności maryjnej oraz podaje przydatne i praktyczne informacje nt. portugalskiego sanktuarium.
Książka jest ciekawie i bogato zilustrowana. Nie zabrakło też w niej quizu wiedzy o objawieniach w Fatimie.
To ekskluzywne wydanie dzięki dużemu formatowi i twardej okładce staje się perełką w domowej biblioteczce."
O czym marzy Bóg?
Pamiętam, jak ponad dziesięć lat temu stałem przy ścianie w kościele, w którym odbywało się całodniowe spotkanie modlitewne. Dopiero co spotkałem pastora o imieniu Mike, z którym korespondowałem mailowo. Mike był pastorem wspaniałego kościoła w mieście Utica, w stanie Nowy Jork. Przysunął się do mnie i powiedział: „Bill, Bóg szuka miasta, które będzie należało w całości do Niego. Kiedy je znajdzie, to miasto wywoła efekt domina w całym kraju”. Moje oczy zabłysły.
Odpowiedziałem, że wierzę, iż dotyczy to mojego miasta, Redding w Kalifornii. Mike powiedział to samo odnośnie swojego miasta. Oczywiście to nie był wyścig pomiędzy miastami. To był wyścig z uciekającym czasem. Jakieś pół godziny później stałem nieopodal w tym samym rzędzie z pewną kobietą, którą znałem już od kilku lat. Była prorokinią.
Podeszła do mnie i powiedziała: „Bill, Bóg szuka miasta, które będzie należało w całości do Niego. A kiedy już je znajdzie, to miasto wywoła efekt domina w całym kraju”. To było słowo w słowo to samo, co Mike powiedział mi przed trzydziestoma minutami. Moje serce zaczęło płonąć, świadome, że właśnie dane mi było poznać fragment Bożego serca.
Takie wydarzenia są czymś więcej niż tylko miłym zbiegiem okoliczności. Są czymś więcej niż słowem zachęty, które ma pomóc nam na naszej drodze usianej trudnościami. Te słowa są wspaniałą deklaracją serca Boga, które niosą zaproszenie do wypełnienia Jego pragnienia. Już od jakiegoś czasu nosiłem w sobie marzenie o przemianie mojego miasta, jednak dopiero od tamtego wydarzenia mój sposób myślenia zmienił się na zawsze.
fragment książki
Namaszczenie Jego Ducha zawiera poselstwo wiary. Zobaczymy tu wnętrze człowieka, który wołał do Boga w imieniu innych, modląc się z mocą i niezwykłą skutecznością. Dzisiaj, tak jak kiedyś jego słowa brzmią z odświeżającą siłą i są inspiracją dla tych, którzy ich słuchają. Kazania Wiggleswortha, w swej naturalności i podporządkowaniu się Słowu Bożemu, akcentowały wiarę w Boże nieograniczone możliwości i Bożą moc.
„Strach patrzy, wiara skacze. Wiara nigdy nie zawiedzie i zawsze osiągnie swój cel. Jeśli pozostawię was w takim samym stanie w jakim was zastałem, oznacza to, że nie jestem Bożym narzędziem. Nie jestem tu po to, by dostarczyć Wam rozrywki, ale by was doprowadzić do miejsca, w którym będziecie się śmiać z tego, co niemożliwe”
— Smith Wigglesworth
Pan Jezus zachęca nas: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą” (Mt 7,7-8).
Nowenny na cały rok będą pomocą w przygotowaniu do przeżywania ważnych uroczystości w roku liturgicznym oraz narzędziem wypraszania łaski zarówno dla modlących się indywidualnie, jak również we wspólnocie. Teksty modlitw nowennowych niosą światło Dobrej Nowiny, przybliżając do spotkania z Panem, Niebieską Matką oraz Świętymi.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
