Przez cały okres pontyfikatu, w każdy Wielki Czwartek Jan Paweł II kierował słowo do kapłanów.Tak powstało 26 listów i Encyklika O Eucharystii w życiu Kościoła.Warto sięgnąć do tej skarbnicy myśli świętego Papieża:o kapłaństwieo służbie Bogu i człowiekowio Eucharystii.Publikacja skierowana jest do wszystkich do każdego z prezbiterów ale i do każdego, kto korzysta z jego posługi.
Prezentowana pozycja zabiera czytelnika w niezwykłą, 365-dniową podróż z dziedzictwem pozostawionym przez charyzmatycznego kapłana, zmarłego w 2017 r. ks. Mieczysława Malińskiego.Książka zawiera rozważania ks. Mieczysława na każdy dzień roku. Są to fragmenty jego kazań w znacznej większości nigdy wcześniej niepublikowane. Poruszają bardzo ważne tematy życia codziennego, przedstawione w sposób niezwykle odważny, z charakterystyczną chropowatością języka mówionego, przez co bardziej zapadają w serce. Całość ubogacają liczne zdjęcia ks. Malińskiego, ilustrujące cały okres jego 68-letniej działalności duszpasterskiej.
Niezastąpiony przewodnik dla ludzi jak informuje tytuł troszczących się o czyste sumienie, pomocny w dobrym, świadomym przygotowaniu do sakramentu pojednania. Cenny szczególnie dzisiaj, gdy nieraz bezwiednie ulegamy cywilizacyjnym wpływom i nader często kwestionujemy zakazy i nakazy moralne czy też przykazania kościelne. Jego autor, doświadczony kierownik duchowy, odpowiada w nim na wiele pytań, m.in.: Dlaczego tak trudno nam przyznać się do grzechu? Czy codzienny rachunek sumienia to konieczność? Jak powinniśmy pielęgnować swoje sumienie? Wskazówki zawarte w książce, wymagając naszego zaangażowania, pozwolą nam zachować czyste serce oraz zdrowy zmysł moralny.
Książka, którą trzymasz w dłoniach, jest lekturą niebezpieczną!Dla Twojego duchowego wroga... Bo jak wskazuje tytuł dzięki niej nauczysz się zwyciężania każdego dnia! To znaczy, że zbuduje się Twoja wiara, dzięki której jak mówi List do Efezjan zgasisz wszystkie rozżarzone pociski Złego! Co za obietnica!Wieszczę powodzenie tego planu, bo autor nie proponuje marketingowo pięciu sposobów na... albo sześciu kroków do..., tylko konsekwentnie wskazuje na Jezusa Chrystusa, każdego dnia proponując nam tematyczne zgłębianie warstw Bożej mądrości, przez zanurzanie się w esencjonalnych, acz przystępnie napisanych rozważaniach.Gdy Jezus powoływał swoich uczniów, () zaprosił ich do szkoły życia. Zaserwował im codzienną formację stylu myślenia, mówienia i działania. I ten codziennik również dla Ciebie, Drogi Czytelniku, może stać się narzędziem formacji, dzięki której Duch Święty zbuduje w Tobie to, co konieczne. A wytnie, przytnie i wygładzi to, co zbędne. Żeby uczniostwo i podążanie za Jezusem stały się w naszym życiu bardziej wymierną rzeczywistością!
„Święty Józef stanie się świętym trzeciego tysiąclecia” – tę prawdę przekazała nam francuska mistyczka. Także św. Jan Paweł II w adhortacji Redemptoris Custos wskazał na św. Józefa jako na tego, którego należy w szczególny sposób czcić i na nowo odkryć dla Kościoła, bo to opiekun każdego z nas na obecne czasy. Warto uczynić ze św. Józefa patrona naszego codziennego trudu. Zwracajmy się do niego ze wszystkim, co nas trapi, obciąża, wierząc, że nas wysłucha i nam pomoże, bo już Teresa Wielka głosiła: „On w sposób dziwnie skuteczny wspomaga każdą duszę, która mu się poleca”.
Czym powinno być życie chrześcijanina? Czym powinno być moje życie? Tego typu pytania powinniśmy często zadawać sobie. Chrześcijanin idzie za Chrystusem, naśladuje Jego życie i zachwyca się mocą Jego miłości. Niekiedy słyszymy o wielkich ludziach i uczymy się o nich na lekcjach z historii. Po bliższym jednak zapoznaniu się z daną postacią zaczynamy dochodzić do wniosku, że mamy do czynienia z wielkością złudną, pozorną, która rodzi rozczarowanie. Kiedyś uczyliśmy się o wielkich dokonaniach Aleksandra Wielkiego i Napoleona Bonaparte. Obydwaj byli żądni sławy, obydwaj stoczyli wiele bitew. Zginęły w nich setki tysięcy żołnierzy. Czy o taką wielkość chodzi? (Rh)
Przyjmij moc błogosławieństwa
Kim jest Jabes? To biblijny bohater opisany w Pierwszej Księdze Kronik, który wypowiada przed Bogiem swoją słynną modlitwę – krótką prośbę o błogosławieństwo i oddanie Bogu panowania w życiu. Liczne świadectwa potwierdzają, że te bardzo proste słowa wypowiedziane z wiarą mogą naprawdę zmienić życie każdego człowieka, dać wolność i sprawić, że zło i niesprawiedliwość zostaną przemienione.
Zacznij błogosławić Boga w każdej sytuacji i patrz, jak twoje życie się zmienia!
***
o. Józef Witko – franciszkanin, znany kaznodzieja i rekolekcjonista, lider ruchu charyzmatycznego. Od wielu lat odprawia Msze Święte z modlitwą o uzdrowienie i uwolnienie duchowe. Każdego roku uczestniczy w nich kilkadziesiąt tysięcy osób. Autor bestsellerowych książek (m.in. Uzdrawiająca moc Ducha Świętego, Wołaj do mnie, a odpowiem ci).
Od ponad dwudziestu lat opinia publiczna wypowiada się o Koranie w różnych wystąpieniach, artykułach, programach typu talk-show. W dość mętny sposób dostrzega, że Koran jest motorem przemian lub stagnacji znacznej części ludzkości. Święty tekst islamu raz jest chwalony i wysławiany, kiedy indziej zniesławiany lub krytykowany, ale z jaką znajomością tematu to się robi?
Nie możemy zwolnić się z poznania Koranu również w Europie, gdzie wspólnota muzułmańska jest liczna. Czym zatem jest Koran? O czym mówi? Jak się ukształtował? Jak dotarł do nas? Jaka jest jego interpretacja? Jak natchnął i jak wciąż inspiruje doktrynę, moralność, prawo, pobożność, społeczeństwa i środowiska islamskie?
Augusto Negri – kapłan katolicki, wykłada historię islamu na Wydziale Teologicznym i w Wyższej Szkole Nauk Religijnych (ISSR) w Turynie, a także na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie. Jest współzałożycielem i dyrektorem „Centrum im. Federica Peirone” – ośrodka dialogu chrześcijańsko-islamskiego w Turynie. Jest także doradcą w Zespole ds. Islamu pracującym przy Komisji ds. Ekumenizmu i Dialogu Konferencji Episkopatu Włoch.
Zjawisko dżihadu zbrojnego w ostatnich latach z impetem wkroczyło do naszych domów za sprawą licznych zamachów, wzbudzając również w świecie islamskim bardzo szeroką dyskusję.
Aby nie oskarżać całego islamu ani – przeciwnie – nie zwalniać go z odpowiedzialności, wyobrażając sobie istnienie jakiegoś „wypaczonego” skrzydła, warto zrekonstruować znaczenie terminu dżihad, wychodząc od doktryny. Następnie autorka bada historię jego rozwoju, dochodząc do naszych czasów, w których męczeństwo-samobójstwo, nieznane islamowi sunnickiemu aż do XX wieku, stało się szczególnym narzędziem walki.
Silvia Scaranari – katolicka publicystka, uzyskała doktorat z literatury współczesnej na uniwersytetach Turynie i filozofii w Parmie, jest współzałożycielką „Centrum im. Federica Peirone” – ośrodka dialogu chrześcijańsko-islamskiego w Turynie. Współpracuje z dwumiesięcznikiem „Il Dialogo/al-hiwar”. Jest autorką licznych tekstów na temat islamu, jego historii, doktryny, relacji muzułmanów i chrześcijan.
Refleksje metropolity krakowskiego dotyczące historii walki o odzyskanie niepodległości Polski, umieszczone w kontekście drogi krzyżowej. To zestawienie tłumaczy sens tragicznych czasów rozbiorów, powstań narodowych, zrywu Solidarności, oraz nieustępliwą i wytrwałą walkę wielu pokoleń o odzyskanie suwerennego i wolnego państwa polskiego. Książka przygotowana na 100 – lecie odzyskania niepodległości.
Plastikowy obrazek z modlitwą o wyproszenie, za przyczyną św. Rity, łaski w sytuacjach beznadziejnych. Estetyczny i starannie wykonany. Zawsze można go mieć przy sobie zmieści się w każdej kieszonce.
Stałym elementem polskiego krajobrazu są kapliczki, krzyże i świątki przydrożne.
Ich geneza jest bardzo stara, jednak nieznane jest dokładnie ich pochodzenie i czas powstania. Stawiano je w różnych okresach, najwięcej od początków drugiej połowy XIX wieku do wybuchu II wojny światowej.
Motywy ich powstawania były natury: błagalnej, dziękczynnej, pokutnej, wierzeniowej, magicznej. Najczęściej wznoszono je w okresach epidemii, wojny, klęsk, głodu. Upamiętniały ważne miejsca i wydarzenia.
Stawiane na rozstajach i granicach chroniły ludzi przed siłami nieczystymi. W miejscach, w których nie było świątyni, zastępowały kościół.
Powstało wiele rodzajów kapliczek, krzyży i figur przydrożnych. Na ich tle ciekawym zjawiskiem są warszawskie kapliczki podwórkowe i krakowskie latarnie umarłych. Wiele obiektów małej architektury sakralnej uległo zniszczeniu lub zostało zapomnianych.
Te, które przetrwały do obecnych czasów, nie pełnią jednak takiej roli jak niegdyś.
Armenia to jeden z najdawniejszych krajów świata. Według Księgi Rodzaju (8,4) arka Noego osiadła „na górach Ararat”, po czym świat odrodził się do nowego życia. Góry te nazywane przez Ormian Masis od wieków sytuowano w Armenii. Chrześcijaństwo szerzyło się tam już we wczesnej starożytności. Na początku IV wieku Królestwo Armenii, pierwsze w świecie, wprowadziło je jako religię państwową. W V wieku Kościół Armenii wkroczył na drogę, która doprowadziła go do zerwania z głównym nurtem chrześcijaństwa w cesarstwie rzymskim, a w ostateczności do całkowitej niezależności doktrynalnej i jurysdykcyjnej.
Kościół ormiański zalicza się zazwyczaj do grupy Kościołów monofizyckich, które odrzuciły dekrety IV soboru ekumenicznego w Chalcedonie (451), na którym wypracowano doktrynę o dwóch naturach (łac. natura, grec. φύσις/physis/fyzis) – boskiej i ludzkiej – w jednej osobie (łac. persona, grec. ὑπόστασις/hypostasis) Chrystusa. Ci, którzy odrzucili „duofizytyzm” (diofizytyzm), poszli drogą monofizytyzmu. Tak postąpiły Kościoły – egipski, zwany koptyjskim (podobnie związany z nim Kościół etiopski), zachodniosyryjski, zwany jakobickim, i ormiański5. Trzeba jednak pamiętać, że w przypadku Ormian nie dokonało się to od razu i wszędzie. Biskupi z Armenii, będącej pod panowaniem cesarstwa rzymskiego, wzięli udział w soborze chalcedońskim i zaakceptowali ogłoszony tam dogmat. Kościół Armenii perskiej przez długi czas także rozważał możliwość zaakceptowania soboru chalcedońskiego. Zwolenników tej opcji nie brakowało wśród hierarchów i książąt Armenii. Ormianie „chalcedończycy” mieszkali nie tylko we wschodnich prowincjach cesarstwa, na terenie historycznej Armenii, w samej Persarmenii, ale także na terenie Italii. Spopularyzowali tam kult świętych związanych z nawróceniem tego kraju na chrześcijaństwo (Grzegorza Oświeciciela, Hripsime, Gajane). Dzięki nim ich imiona trafiły do rzymskich martyrologiów i greckich synaksarionów, stając się dziedzictwem całego chrześcijaństwa. Ormianie „chalcedończycy” odgrywali ważną rolę polityczną do upadku potęgi cesarstwa bizantyńskiego w drugiej połowie XI i w XII wieku. Ich wspólnoty przetrwały jednak aż do XX wieku. Dzięki nim przez wieki trwała jedność wiary z „ortodoksyjnym” Kościołem powszechnym. W Armenii, odciętej od cesarstwa bizantyńskiego granicą z Persją, opcja antychalcedońska odniosła ostateczne zwycięstwo na początku VIII wieku. Odtąd Kościół ormiański uważany był za jeden z Kościołów monofizyckich.
Cytaty i historie biblijne od stworzenia świata, przez narodziny, nauczanie, mękę i zmartwychwstanie, prowadzą dzieci prosto do Jezusa, który czeka na nie przy ołtarzu. Krótkie dziękczynienia na końcu każdego rozdziału oraz modlitwy, którymi wzbogacono tekst, pozwolą najmłodszym lepiej przygotować się do tego jakże ważnego dla nich spotkania.
Nabożeństwo Drogi Krzyżowej należy niewątpliwie do najgłębiej wpisanych w wiarę i pobożność chrześcijańską, gdyż wprowadza nas w kontemplację tej niepojętej miłości Boga do człowieka, którą On wypowiedział w misterium męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, naszego Boskiego Zbawiciela. I ta kontemplacja staje się też jakże głęboką szkołą życia chrześcijańskiego.
Ta Biblia dla dzieci zawiera wiele pouczających historii biblijnych, opatrzonych pięknymi ilustracjami. Dzięki tej wyjątkowej książce, dzieci dowiedzą się więcej na temat wiary chrześcijańskiej i Bożej miłości do nich.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
