Wielokrotnie doświadczamy najprzeróżniejszych słabości. W momentach, gdy powalają nas na ziemię, liczymy na miłosierdzie Boga. Możemy jednak spodziewać się również Jego mocy, która sprawi, że podniesiemy się i przestaniemy być niewolnikami własnych słabości. W tej książce chciałbym zając się tematem umocnienia. Bóg umacnia nas, działając wewnątrz naszych słabości. Jak On to robi? W jakich słabościach Pan chce w nas działać? Jak możemy otwierać się na Jego wsparcie? Od autora

Punk rock filmy o potworach i prawda o rzeczywistości Każda piosenka Zero Defex trwała jakieś piętnaście do trzydziestu sekund i absolutnie nie dało się ich od siebie odróżnić. Cały ich koncert mieścił się w czasie, który innym zespołom zabierało nastrojenie instrumentów. Od kiedy byłem mały, zawsze chciałem przebrać się w kostium potwora, ale nie miałem pojęcia, że są one tak sztywne i ciężkie – i że tak cuchną. Rzeczywistość nie ma o niczym pojęcia. Rzeczywistość jest pełna wątpliwości i niepewności. Rzeczywistość bywa napalona i miewa dni, kiedy lubi czytać gazetki z dowcipami. Rzeczywistość to ten starszy gość w miasteczku, narzekający, że wnuki znowu zwinęły mu sztuczną szczękę. Rzeczywistość to pięciu kolesiów, którzy usiłują nastroić trzy gitary i i jeden keyboard i strasznie im to nie idzie. Rzeczywistość jest źródłem każdej gwiazdy i planety, każdej galaktyki. Każdego pyłku, każdego atomu, każdego kleptonu, sleptonu i leptonu. Rzeczywistość jest źródłem każdego gluta w twoim nosie, każdej plamy potu na koszulce twojego starego, każdego kawałka gówna, który przyczepił ci się do zadka. Rzeczywistość to ta chwila. Nie ma co do tego wątpliwości: zazen jest głupotą. Zazen jest również nudny. Po prawdzie chyba trudno byłoby znaleźć nudniejsze ćwiczenie.

Marek Lipski ? szkoleniowiec specjalizujący się w tematyce sprzedaży oraz skutecznego wywierania wpływu na innych. Autor licznych publikacji, w tym trzech książek o charakterze poradników, z których dwie okazały się bestsellerami. Mąż, ojciec trójki dzieci. Miłośnik amerykańskich sekwoi, afrykańskich baobabów i naszych polskich lip.

Człowiek to Najwyższa Prawda, Wszystko jest jednością w człowieku, Człowiek jest jeden we wszystkim. Pokłońcie się Bogu w Człowieku ! Chwalcie Boga w Człowieku ! Kochajcie Boga w Człowieku !

Czy zwierzęta mają duszę? Nie ma miłośnika zwierząt, który choć raz nie zadałby sobie tego pytania. Inaczej jest z teologami, którzy niechętnie podejmują ten temat. Najnowsza książka popularnego benedyktyna o. Leona Knabita pt. Czy zwierzęta mają dusze? jest strzałem w dziesiątkę. Napisana żywo, lekko i z właściwym autorowi humorem, jest jego osobistym wyznaniem. Książka pełna jest historyjek i dialogów, w tym tych ze zwierzętami.

Władze i mieszkańcy Leżajska przychylnie patrzą na chasydów i wycieczki młodzieży z Izraela. Myśli się o zorganizowaniu w mieście festiwalu kultury żydowskiej połączonego z tradycyjnym jarmarkiem, występami żydowskich i chrześcijańskich artystów, pisarzy, malarzy, naukowców. Aby mity zastąpiła wiedza, zarówno o kulturze, jak i tradycji, religii, które na tym terenie współistniały prawie od czterystu lat. Czy to się uda? Musi.

Praktyczny przewodnik po cmentarzach ewangelickich w Warszawie.

W książce zostały zebrane prace wszystkie jednego z najwybitniejszych mistrzów zen w historii: Ma-tsu (709-788), oraz dwunastu najlepszych jego uczniów, m.in. Nan-chuana, Hui Hai, Pai-changa. Książka składa się z trzech części. Pierwsza opisuje historyczne tło i rozwój buddyzmu czan przed czasami Ma-tsu, opowiada o życiu Ma-tsu oraz o jego stylu i technikach nauczania. Część druga to pełne, uzupełnione przypisami tłumaczenie Zapisków Ma-tsu. Ostatnia część zawiera nauczanie jego uczniów z tzw. szkoły Hung-chou, większość z nich po raz pierwszy tłumaczonych na angielski. Książka ta na pewno zainteresuje wielu czytelników, od po prostu zainteresowanych buddyzmem i filozofią wschodu, po poważnie praktykujących medytację zen adeptów.

Jeśli chcecie się dowiedzieć, skąd się wzięło współczesne czarownictwo i jego bardziej oswojona wersja, wicca, nie musicie szukać dalej. Natrafiliście na właściwą książkę. Charles Godfrey Leland napisał Aradię w 1899 roku, kiedy nie istniały żadne sformalizowane grupy czarownic, poza krążącymi o nich legendami i opowieściami o ich rytuałach zachowanymi w folklorze ludowym. Aradia, ewangelia czarownic stanowi taki właśnie zbiór osobliwych przypowieści i pełnych pikanterii wskazówek na temat starożytnego kultu Diany i Lucyfera, oraz ich córki, Aradii, praktykowanego w ukryciu poprzez wieki. Przez pewien czas zapomniana, ponownie odkryta w połowie XX wieku, stała się inspiracją dla wielu współczesnych czarownic. Czarownictwo, znane wśród swych wyznawców jako stara religia, jest kultem, w którym czci się boginię Dianę oraz jej córkę Aradię, która jest żeńskim mesjaszem. Owa mała książeczka opowiada o tym, jak Aradia przyszła na świat, nauczała pierwsze czarownice, a następnie powróciła do niebios. Wraz z tym materiałem otrzymamy tutaj ceremonie oraz inwokacje, którymi należy zwracać się do Diany i Aradii, egzorcyzm Kaina, zaklęcie świętych kamieni, ruty, werbeny, a także opis regularnych obrządków, które powinny być odprawiane podczas spotkań czarownic. W książce znajdujemy również dziwaczne inkantacje, bądź błogosławieństwa miodu, posiłku, soli oraz ciastek spożywanych podczas uczt czarownic, które mają bardzo klasyczną postać i najpewniej są reliktem rzymskich misteriów. Fragment książki  

Idąc przez życie, chrześcijanin doświadcza łaski wielu sakramentów. Niektórych wielokrotnie, innych raz w życiu. Jednym z tych, z których korzystamy najczęściej, jest sakrament pojednania. Ale czy zawsze robimy to dobrze? Warto podjąć rozważania i przemyśleć proces duchowej przemiany, jakim jest sakrament pojednania, potocznie zwany też spowiedzią. Już sam ten obyczaj językowy ukazuje nam pierwszy problem w rozumieniu roli i funkcji sakramentu pojednania, spowiedź stanowi bowiem tylko jeden z jego elementów. Wielu z nas sądzi być może, że samo wyznanie grzechów w konfesjonale wystarczy, by oczyścić duszę i pojednać się z Bogiem. Czy tak jest jednak naprawdę?

Człowiek współczesny przeświadczony jest, że grzechy główne to grzechy największe ze wszystkich. Doświadczenie autora jako spowiednika i duszpasterza oraz idący za tym wysyłek rozumienia człowieka doprowadziły go do wniosku, że obecność pojęcia grzechów głównych w naszej religijnej mentalności czyni wiele zła. Kształtuje ona obraz Boga nakładającego na swych wyznawców ciężar ponad siły. Dlatego właśnie autor przygląda się bliżej siedmiu grzechom głównym. Zadaje pytanie, na ile "katalog" ten jest dziś aktualny. Na ile wskazuje na rzeczywiste grzechy, a na ile wprowadza nas w błąd, sugerując grzeszność w tym, co wcale złe nie jest. Według autora nie wszystko o czym myślimy, że jest grzechem, jest nim w rzeczywistości. Książka jest zachętą, aby spróbować uwierzyć, że nie jestem zły, tylko po prostu, czasem nie radzę sobie z tym, co przeżywam, z tym, co jest we mnie obecne.

Bardzo często się zdarza, że jakaś część naszej ukształtowanej w dzieciństwie religijności jest balastem utrudniającym nam doświadczanie wiary jako życiodajnej, wspierającej mocy. Moje rozważania na temat Dekalogu są próbą pokazania, w jaki sposób możemy się religijnie rozwijać i "Dziesięć przykazań" rozumieć "po dorosłemu". Oczywiście, że ten zbiór zasad pochodzi od Boga, przynależy do tego, co w chrześcijaństwie jest niezmienne, ale sposób, w jaki go rozumiemy, interpretujemy, to już zupełnie inna sprawa. Każde pokolenie musi pochylić się nad nim od nowa, bo zmienia się świat a wraz z nim ludzkie problemy. Każdy człowiek musi odczytać Dekalog trochę inaczej, ponieważ nie ma dwóch identycznych osób ani jakiegoś wzorca, do którego można by przykładać nieporównywalne ludzkie losy. Być może to, co kiedyś usłyszeliśmy i przyjęliśmy jako oczywiste, dobrze już dzisiaj zostawić, pójść krok dalej. Niniejszą książeczkę potraktujcie tylko jako drogowskaz. Te rozważania w żadnym wypadku nie są próbą wyczerpującego ujęcia sensu zawartego w nauczaniu Dekalogu. Są one tylko zachętą do wyruszenia w drogę i być może jakąś w tej wędrówce inspiracją.

Oto historia niezwykłej ikony krzyża Pańskiego, która przemówiła i całkowicie odmieniła życie jednego z największych świętych – św. Franciszka. To właśnie w niewielkim kościółku pod wezwaniem św. Damiana w Asyżu słynny Biedaczyna usłyszał głos Pana, który powierzył mu misję odbudowania przeżywającego w owym czasie poważny kryzys Kościoła. Cudowny wizerunek Ukrzyżowanego stał się więc potężnym narzędziem nawrócenia człowieka, który miał na zawsze odmienić oblicze świata i natchnąć go nową wiarą, nadzieją i miłością. Był to jedynie początek drogi św. Franciszka, a także cudów i łask, których wielu dostąpiło za pośrednictwem pięknej i niezwykłej ikony znanej jako krzyż z kościoła San Damiano. Książka, którą oddajemy do rąk czytelników, opowiada ze szczegółami historię spotkania św. Franciszka z Bogiem, opisuje i objaśnia symbolikę cudownego wizerunku, jak również przybliża późniejsze wydarzenia z nim związane. Cennym uzupełnieniem publikacji jest pokaźny zbiór modlitw i pieśni.

Każdy człowiek rozporządza zdolnością intelektualnego poznania świata i siebie. Rozpoznaje go istniejącym, złożonym, powstającym, ginącym, a zatem kruchym i zmiennym. Ta sytuacja nasuwa myśl o konieczności istnienia bytu trwałego. W myśli europejskiej zaistniał w osobie Kartezjusza błąd poznawczy w postaci skierowania uwagi człowieka ku myśli i świadomości. Błąd ten zaczął oddalać człowieka od Boga (mówi o tym Jan Paweł II). Należy jednak pamiętać, że Kościół Katolicki nigdy nie stracił z oczu Boga; nie straciła go także myśl metafizyki klasycznej, ustawicznie wskazująca człowiekowi drogę poznania Boga od rzeczy tego świata do Bytu, który jest warunkiem istnienia wszystkiego poza Nim.

bestseller "New York Timesa" 2011 roku Książka ta zabiera czytelnika w emocjonującą podróż po jednym z najbardziej niestabilnych ekologicznie i niespokojnych obszarów świata, gdzie chrześcijaństwo i islam ścierają się ze sobą w niezliczonych konfliktach. Eliza Griswold przez siedem lat z odwagą, determinacją i pasją przemierzała gorącą strefę klimatyczną rozciągającą się między równikiem a dziesiątym równoleżnikiem. Odwiedziła najbardziej zapalne rejony Nigerii, Sudanu, Somalii i Rogu Afryki, Indonezji, Malezji i Filipin, aby zobaczyć obie religie, jak sama pisze, w życiu ogromnej rzeszy wyznawców. „Chciałam pojechać tam, gdzie ci ludzie żyją, gdzie wojny w imię religii […] są prawdziwymi wojnami o każdą wieś i każdy róg ulicy. […] Najbardziej zaś chciałam zapisać przeplatające się historie ludzi, którzy zamieszkują ten obszar i na których codzienność wpływ wywiera ich wiara”. Ale oprócz reporterskiego spojrzenia z bliska Eliza Griswold oferuje nam głęboką refleksję nad historią i obecną sytuacją na tym przeludnionym, zagrożonym katastrofą ekologiczną, a przy tym ogromnym obszarze, którego mieszkańcy zmagają się ze skutkami pustynnienia i klęskami powodzi. Na tym tle przedstawia wnikliwą analizę przemian dokonujących się w obrębie chrześcijaństwa i islamu. Uważa bowiem, że przebudzenie religijne, takie, jakie obecnie ma tam miejsce, skłania obie religie, by postrzegały rozwinięty Zachód jako miejsce bezbożne, odrzucające swoje chrześcijańskie dziedzictwo. Według niej ów niezwykły splot czynników historycznych, demograficznych, ekologicznych i religijnych, który już jest źródłem napięć przeradzających się w konflikty między chrześcijanami a muzułmanami o ziemię, żywność, ropę i wodę, może sprawić, że zmieni się oblicze całego naszego świata.

ŁEMKOWSKIE CERKWIE to pierwsza publikacja, w której autorzy starali się pokazać i opisać wszystkie zabytkowe cerkwie zachowane na terenach Łemkowszczyzny. Przetrwały one tragiczne dla Łemków czasy wysiedleń w latach czterdziestych i zniszczeń dokonywanych w okresie PRL-u. Większość z nich to obecnie kościoły rzymskokatolickie, niektóre stały się obiektami muzealnymi. W albumie przedstawiono 111 cerkwi, w tym kilka zbudowanych współcześnie. Dzięki znakomitym fotografiom możemy podziwiać bogactwo drewnianej i murowanej architektury, piękno ikonostasów, ikon i polichromii. Swą urodą zachwycają również zachowane w naturalnym otoczeniu kaplice, przydrożne kapliczki, figury i krzyże.

Łemkowskie cerkwie to pierwsza publikacja, w której autorzy starali się pokazać i opisać wszystkie zabytkowe cerkwie zachowane na terenach Łemkowszczyzny. Przetrwały one tragiczne dla Łemków czasy wysiedleń w latach czterdziestych i zniszczeń dokonywanych w okresie PRL-u. Większość z nich to obecnie kościoły rzymskokatolickie, niektóre stały się obiektami muzealnymi. W albumie przedstawiono 111 cerkwi, w tym kilka zbudowanych współcześnie. Dzięki znakomitym fotografiom możemy podziwiać bogactwo drewnianej i murowanej architektury, piękno ikonostasów, ikon i polichromii. Swą urodą zachwycają również zachowane w naturalnym otoczeniu kaplice, przydrożne kapliczki, figury i krzyże.

Wykład Listu do Rzymian ks. dr. Marcina Lutra powstał na przełomie 1515/16 roku. Jest on ważnym źródłem interpretacji innych pism reformatorskich i może służyć głębszemu zrozumieniu życia i dzieła reformatora. Jest też wielkim osiągnięciem naukowym i teologicznym Lutra. Przebija z niego nie tylko sprawność intelektualna, znajomość Pisma Świętego i dzieł teologicznych, ale i żarliwa wiara autora. W wykładzie Listu do Rzymian znajdują odzwierciedlenie próby przewartościowania dorobku myśli średniowiecza, co umożliwia głębsze poznanie rozwoju teologicznej myśli Reformacji. To nie tylko wykład tekstu listu biblijnego, lecz nowe rozumienie wiary chrześcijańskiej uzyskane na podstawie rozważań nad wypowiedziami i teologią Listu do Rzymian.

Książka wydobywa z mroków dziejów piękne postacie kapłanów, którzy poświęcili swe siły, zdrowie, a niekiedy nawet i życie w służbie Bogu i Ojczyźnie. Pełnili oni posługę w trudnym czasie pierwszej wojny światowej, która Polaków postawiła po obu stronach frontu, w trzech armiach zaborczych. Książka uświadamia nam współczesnym wielkość ofiary i poświęcenia pokolenia kapelanów pierwszych dziesięcioleci XX wieku, by zachować wiarę w żołnierskich sercach oraz świadomość bycia Polakiem. Bp Józef Guzdek Biskup Polowy Wojska Polskiego

W stronę serca jest pierwszą pracą współczesnego sufickiego nauczyciela w języku polskim, która wprowadza czytelnika do zagadnienia i doświadczenia bliskiej relacji nauczyciela-ucznia w mistycznej tradycji islamu: sufizmu.Przebudzenie na ścieżce sufich W stronę serca jest pierwszą pracą współczesnego sufickiego nauczyciela w języku polskim, która wprowadza czytelnika do zagadnienia i doświadczenia bliskiej relacji nauczyciela-ucznia w mistycznej tradycji islamu: sufizmu. Autor jest sufickim nauczycielem z autentyczną linią przekazu, posiada wiedzę i doświadczenie z pierwszej ręki, co jest dziś dość rzadko spotykane, kiedy widzimy, że wielu autorów piszących o sufizmie są albo nauczycielami akademickimi, albo zwiastunami new age. Po wstępie opisującym pięć wielkich sufickich bractw i linii przekazu znamienitych sufickich nauczycieli, współczesny suficki mistrz odpowiada na często zadawane i ważne kwestie. Erudycyjna, jednocześnie przystępna, autorytatywna, ale również skromna, stonowana, ale mocno osadzona w duchowej tradycji, W stronę serca rzuca wyzwanie z góry utartym opiniom na temat islamu. W świecie tak bardzo potrzebującym autorytetów moralnych i przewodniego światła prawdy, łagodny głos Szajcha Hazrata instruuje, informuje, a co najważniejsze inspiruje. Styl Szajcha jest ciepły i serdeczny, nie zatraca jednocześnie przejrzystości i zwięzłości, w wyczerpujący sposób omawiając ogromny zakres tematów. Większość czytelników po przeczytaniu książki odchodzi z większym zrozumieniem, czym sufizm jest, a czym nie jest, oraz co sufizm może zaoferować współczesnemu człowiekowi. Wprawdzie książka pisana jest z perspektywy muzułmanina, który kroczy mistyczną drogą islamu, książka ma bardzo uniwersalny oddźwięk, gdyż poruszane kwestie mają zastosowanie również do innych tradycji duchowych, gdzie pielęgnowane cechy i cnoty są dla większości mistycznych ścieżek wspólne.W stronę sercaSpis treści Przedmowa do wydania polskiego Biografia autora Uwagi wstępne Pytania i odpowiedzi Część I– Tematy ogólne Pytanie 1: Sufizm Czym jest sufizm? Pytanie 2: Porównanie mistycznych ścieżek Czym różni się sufizm od innych mistycznych ścieżek, takich jak buddyzm czy joga? Pytanie 3: Wybierając ścieżkę Skąd mogę wiedzieć, że sufizm jest dla mnie odpowiednią ścieżką? Pytanie 4: Popularność sufizmu na Zachodzie W ostatnich latach wzrasta zainteresowanie sufizmem na Zachodzie. Czemu przypisujesz ten wzrost popularności? Pytanie 5: Uwarunkowania ludzi Zachodu Jaka jest różnica pomiędzy studentami mieszkającymi na Wschodzie a tymi, którzy mieszkają na Zachodzie? Pytanie 6: Osobista transformacja Nazwałeś sufizm „transformującym”. Czy mógłbyś rozwinąć temat zmian, jakie przynosi transformacja i jak one przebiegają? Pytanie 7: Humanizm i humanitaryzm Czy można uznać sufizm za filozofię humanistyczną? Czy uczeń na ścieżce angażuje się w działalność humanitarną? Pytanie 8: Zagadnienia globalne Czy sufizm zajmuje się zagadnieniami globalnymi, takimi jak niszczenie środowiska, ubóstwo czy konflikty? Pytanie 9: Stres, niepokoje i depresja Jaki wpływ mogą mieć metody sufich na stres,niepokój, depresje czy nerwice? Pytanie 10: Psychoterapia Dzisiaj wielu ludzi skupia się na istocie psychicznego dobrostanu. Jak sufi traktują psychologię? Czy sufizm można uważać za religijną formę psychoterapii? Pytanie 11: Nauki Gurdżijewa Czy poszukujący mogą osiągnąć doskonałość poprzez nauki Gurdżijewa? Pytanie 12: Rola kobiet Wiele się dziś dyskutuje na temat roli kobiet w społeczeństwie. Czy mógłbyś przybliżyć ten temat w kontekście sufizmu i islamu? Pytanie 13: Czynniki wpływające na powodzenie w podróży Które czynniki czy cechy są najistotniejsze, by osiągnąć powodzenie na drodze sufi? Pytanie 14: Trudności na duchowej ścieżce Słyszałem, że ścieżka suficka może być dla wielu dużym wyzwaniem i wytrwanie na niej jest już osiągnięciem. Czy to sama ścieżka jest trudna, czy trudności wypływają z innego źródła? Pytanie 15: Miłość i transformacja Wiele książek sufickich wspomina miłość jako technikę transformacji. W jakim stopniu stosujesz tę metodę? Pytanie 16: Progres Jak mógłbyś zdefiniować „progres” w kontekście sufickiej ścieżki? Pytanie17: Suficki styl życia Czy wymaga się, aby ludzie na ścieżce sufickiej przyjmowali konkretny styl życia? Na przykład czy muszą odrzucić wszystko, co posiadają, praktykować samowyrzeczenie lub oderwać się od wszelkich spraw ziemskich? Pytanie 18: Osiągnięcia studentów – przeszłość i teraźniejszość Czy studenci mogą dziś osiągnąć ten sam stopień wglądu jak ci w poprzednich wiekach? Pytanie 19: Długość podróży Jak dużo czasu zajmie podróż? Pytanie 20: Studia w grupie Czy twoi studenci zaangażowani są w grupowe praktyki? Czy możesz zasugerować jakieś wskazówki dla grup? Pytanie 21: Sufickie praktyki w codziennym życiu Jak sufickie praktyki przenoszą się na życie codzienne? Jak dużą wagę się do tego przywiązuje? Pytanie 22: Cechy rozwijane przez aspiranta Czy mógłbyś, proszę, opisać cechy człowieka, który osiągnął cel sufizmu? Pytanie 23: Przenoszenie sufizmu na Zachód Czy zetknąłeś się z jakimiś wyzwaniami, przenosząc metody sufickie z Indii na Zachód? Część II: Szczegółowe rozważania i wyjaśnienia techniczne Pytanie 24: Rola islamu na ścieżce sufickiej Czy niezbędne jest przyjęcie islamu w celu kontynuowania praktyk? Islam nie tylko jest mi obcy, ale – jak rozumiem – związany z inną kulturą i sposobem życia całkowicie odmiennym od mojego. Pytanie 25: Źródła sufizmu Jakie są źródła sufizmu? Niektórzy uważają, że wywodzi się on spoza filozofii i religii islamu. Jakie jest twoje zdanie? Pytanie 26: Bractwa sufickie (tariki) Kim byli pierwsi sufi? Wspominałeś o kilku bractwach. Jak powstały i co stanowi ich istotę? Pytanie 27: Rola sufizmu w życiu muzułmanina Co muzułmanin zyskuje, praktykując „tasawwuf”? Pytanie 28: Inicjacje (bajat) Czy udzielasz inicjacji rutynowo, nawet początkującym? Pytanie 29: Relacja nauczyciel-student Niektórzy uważają, iż mogą studiować sufizm bez nauczyciela. Czy każdy powinien mieć przewodnika? Pytanie 30: Akademickie studia sufizmu Czy akademickie studia sufizmu pomogą podróżującemu na ścieżce? Czy poleca się studentom czytanie prac sławnych mistrzów sufickich i uczonych muzułmańskich? Pytanie 31: Ośrodki świadomości (lata’if) Mówiłeś kiedyś o „lata’if” jako o „ośrodkach świadomości”. Czy mógłbyś je bardziej szczegółowo opisać? Czy są tym samym, co czakramy jogi, czy też mają odniesienie do psychologicznych terminów, takich jak „id”, „ego” czy „superego”. Jakie jest ich znaczenie? Pytanie 32: „Tam, gdzie inni kończą, jest nasz początek (indiradż an-nihaja fi’l-bidaja) Czy zechciałbyś wyjaśnić, na czym polega idea „gdzie inni kończą, tam jest nasz początek”? Pytanie 33: Transmisja (tawadżdżuh) i powinowactwo (nisba) Powiedziałeś, że w twoim bractwie nauka odbywa się poprzez transmisję („tawadżdżuh”) i powinowactwo między mistrzem i uczniem („nisba”). Jak te aspekty sufizmu rozwinęły się i dlaczego są stosowane? Czy stosował je już prorok Muhammad (s.a.w.s.)? Pytanie 34: Medytacja (murakaba) Rozumiem, że studenci twojej gałęzi bractwa Nakszbandijja-Mudżaddidijja wkładają wiele wysiłku w praktykowanie medytacji („murakaba”). Czy byłbyś łaskaw wyjaśnić tę praktykę? Pytanie 35: Obudzenie serca Co oznacza przebudzone i oświecone serce? Pytanie 36: Wspominanie (zikr) Czy mógłbyś, proszę, rozwinąć temat znaczenia określenia „zikr”? Jak stosuje się tę praktykę i jakie ma znaczenie dla studenta? Pytanie 37: Znajdowanie czasu na samodoskonalenie Sądzę, iż wielu ludzi ma problem ze znalezieniem czasu na duchowe praktyki. Jeśli studenci sufizmu nie są w stanie poświęcić czasu na medytację, czy istnieją inne drogi samodoskonalenia w codziennym życiu? Pytanie 38: Sajjid Abdul Bari Szach Wnioskuję ze sposobu, w jaki mówisz o Sajjidzie Abdulu Barim Szachu, że odegrał on znaczącą rolę w twoim bractwie, jednak nigdy wcześniej o nim nie słyszałem. Kim był i dlaczego jest znany? Pytanie 39: Urzeczywistnienie na ścieżce Czy mógłbyś, proszę, podzielić się wiedzą na temat duchowego spełnienia studentów na ścieżce sufizmu? Pytanie 40: Sufizm a przyszłość Jaką rolę może odegrać sufizm w przyszłości ludzkości? Aneks A.Szadżara (drzewo rodowodu) bractwa Mudżaddidijja, Nakszbandijja, Kadirijja, Czisztijja i Szazilijja Aneks B.Szaradża (drzewo rodowodu) mistrzów sufickich z uwzględnieniem dat i lokalizacji