Książka oparta na faktach. Mówi o miłości, pokonywaniu trudności, o tym jak życie może nas zaskoczyć. Czytając ją dowiesz się, jak podnieść się po niemożliwym do zniesienia bólu po stracie najbliższych. A także o tym, że chociaż umieramy, to nie odchodzimy na zawsze jeśli zostaniemy w pamięci bliskich.
Ile kroków dzieli przyjaźń od miłości?
Kiedy przyjaźń ocala, a kiedy zaczyna truć?
Czy przyjacielowi wolno kłamać?
Czy seks w przyjaźni musi się skończyć katastrofą?
Pierwsza książka non fiction o relacjach przyjacielskich, które dziś stają się równie istotne jak miłość i rodzina. Znajdziecie w niej poruszające opowieści o niezwykłych głębokich i dramatycznych przyjaźniach, a także dziesięć rozmów ze znanymi psychologami i socjologami m.in. o tym, czy przyjaźń może być konkurentką miłości, jak przyjaźń nas leczy, do czego są nam potrzebni wirtualni przyjaciele, czy możliwa jest przyjaźń z eks, jak przetrwać kryzys w przyjaźni.
Lojalność w przyjaźni jest bezwarunkowa. Przyjaciela powinniśmy wspierać nawet wówczas, kiedy nas zawiedzie, gdy zachowa się niegodnie lub nieprzyzwoicie. Wspieranie to nie potakiwanie. Przyjaciel powinien pomóc odzyskać pion, naprowadzić na właściwą ścieżkę. Bez tak pojmowanej lojalności nie ma przyjaźni – może być znajomość, kumplowanie się, wspólnota interesów. Natomiast przyjaźń, relacja piękna i szlachetna, ratująca człowieka przed samotnością, opiera się na zaufaniu, ale także na wzajemnej trosce.
dr Ewa Woydyłło, psycholog, terapeutka uzależnień
Dla zawiązania przyjaźni niezbędne jest dostrzeganie podobieństw, umiejętność przyjmowania perspektywy drugiej osoby. Jednak w późniejszych etapach jej trwania nieuchronnie pojawią się różnice. Nie jesteśmy podobni do siebie we wszystkim. Różnice mogą ożywiać i wzbogacać związek, tylko musimy potrafić o nich otwarcie rozmawiać. Inaczej nie uda się nam zbudować trwałych i dobrych relacji z drugą osobą. O przyjaźń trzeba się troszczyć, jest wspólnym dobrem. Dbanie o nią wiąże się między innymi z odwagą mówienia o rzeczach, które nas dzielą.
Sylwester Bielas, psycholog i psychoterapeuta
Hanna Rydlewska – dziennikarka i redaktorka. Zastępczyni dyrektora serwisów informacyjnych Gazeta.pl, wcześniej szefowa Weekend.gazeta.pl. Była wicenaczelną serwisu Natemat.pl oraz „Przekroju”, przez kilka lat kierowała magazynem „Exklusiv”. Jej teksty ukazywały się m.in. w „Elle”, „Wprost”, „Kukbuku”, współpracowała też z magazynami „Viva!Moda” oraz „K Mag”. Prowadzi autorską audycję w Radiu ZET Chilli. Jest współautorką bestsellerowego poradnika „Slow sex. Uwolnij miłość”.
Nic nie budzi większych emocji niż one same!
Wydaje nam się, że w dorosłym życiu doświadczyliśmy już wszystkich uczuć i poznaliśmy wszystkie emocje.
Ale czy na pewno potrafimy je wszystkie nazwać?
To tylko kilka przykładów, które w różnych językach znalazła autorka:
umpty – poczucie, że pod każdym względem jest „bardzo źle”,
matutolypea – smutek, jaki ogarnia nas tylko o poranku,
basorexia – nagłe pragnienie pocałowania innej osoby
gezelligheid – błogość, jaka nas ogarnia, kiedy zimną nocą znajdujemy się pod dachem w towarzystwie przyjaciół!
Tiffany Watt-Smith w swojej książce przedstawia aż 156 mniej lub bardziej nam znanych uczuć i opisuje je w bardzo ciekawej formie anegdot i historii!
Tiffany Watt-Smith – antropolożka kultury, specjalizuje się w historii ludzkich emocji. Absolwentka filozofii na Cambridge, na University of London prowadzi badania w Centre for the History of the Emotions. Wcześniej pracowała w teatrach. Publikuje m.in. w „BBC Magazine”, „The Guardian” i „The New Scientist”. W 2014 przyznano jej tytuł BBC New Generation Thinker.
Publikacja przedstawia nowe spojrzenie na kulturę szkoły poprzez kulturę człowieka (nauczyciela i ucznia), a nie tylko kulturę organizacji. W prezentowanej monografii ukazano, że aspekt dotyczący kultury uczniów i nauczycieli stanowi podwalinę dla kultury każdej szkoły. Autorka jest przekonana, że to właśnie ostatni z wymienionych czynników, głównie jednak kultura nauczycieli, ma decydujące znaczenie w kształtowaniu kultury pracy szkoły: klimatu społecznego, stylu kierowania, oraz stosunków interpersonalnych pomiędzy wszystkimi podmiotami edukacyjnymi. Weryfikacja wiedzy o kulturze szkoły (szczególnie kulturze osobistej i osobowej nauczycieli oraz uczniów) i jej bogacenie wydaje się konieczna.
Wystąpienia publiczne - na to słowo często ludzi ogarnia paraliż, natomiast każdy z nas może dobrze występować. To nie zawsze talent lecz umiejętność, którą można nabyć. Codziennie występujemy w gronie przyjaciół, rodziny, w pracy - róbmy to dobrze!
Osoby które dobrze się komunikują i przemawiają, mają zdecydowanie prostszą drogę rozwoju swojej kariery.
Książka zawiera porady, jak przygotować się profesjonalnie do wystąpień publicznych i minimalizować stres.
„Mówił, że nie potrafi beze mnie żyć. A potem oszpecił mnie tak, żeby każdy odwracał ode mnie wzrok…”
Ta tragedia wstrząsnęła Wielką Brytanią. Pisały o niej wszystkie media: od „The Guardian”, przez „Mirror” „The Sun”, „Standard”, po „Marie Claire”.
„Trudno wyobrazić sobie bardziej dzielną kobietę”. „THE GUARDIAN”
„Nieustanna kontrola, odizolowanie od ludzi, zastraszanie, wyzwiska, przemoc - oto czym była miłość mojego życia”.
Adele miała szesnaście lat, gdy poznała Anthony’ego Rileya. Był czuły, opiekuńczy i zakochany do szaleństwa. Kiedy powiedział: „Nie chcę, żebyś rozmawiała z innymi chłopakami”, była pewna, że to dowód wielkiej miłości.
Potem zabronił jej widywać się z rodzicami i przyjaciółmi. Zmusił, by skasowała swoje konto na Facebooku. Zadręczał telefonami. Zamykał w domu. Wyzywał. Straszył. Bił.
Gdy wreszcie odważyła się z nim zerwać, wynajął bandytę, który oblał ją kwasem.
Adele pozostanie okaleczona na zawsze...
Oto szokująca historia przemocy domowej, ale i hartu ducha i siły woli dzielnej kobiety, która stoczyła niezwykłą walkę o to, żeby podnieść się i dalej żyć: prawie niewidoma na jedno oko, po stracie ucha i części włosów, z ranami, które zostaną na całe życie.
W swojej autobiografii ADELE BELLIS ostrzega inne kobiety, jak rozpoznać wczesne sygnały przemocy w związku. Współpracuje z fundacją Katie Piper, brytyjskiej modelki, tak jak Adele okaleczonej ofiary zazdrości byłego chłopaka.
Niniejsza książka została napisana przez lekarzy praktyków dla osób pracujących z ludźmi starszymi: internistów, geriatrów, psychiatrów, neurologów, lekarzy POZ, psychologów, socjologów, pracowników socjalnych, i zainteresowanych studentów, aby uzmysłowić złożoność mechanizmów chorób występujących w tym wieku i trudności związane z ich leczeniem. Nie tylko zawiera wiedzę podręcznikową, ale także próbuje zgłębiać obszary, w których pytań jest nadal więcej niż odpowiedzi. W monografii tej podjęto również nieporuszane dotychczas i przez to umykające naszej uwadze tematy, które mają istotne znaczenie praktyczne.
Lektura obowiązkowa dla każdej singielki, narzeczonej, żony i rozwódki ( i dla ich partnerów)!
"9 faz małżeństwa. Jak je stworzyć, zniszczyć, utrzymać".
Od pełnej namiętności miłości nowożeńców po oddalenie i miłość partnerską.
Książka powstała na podstawie rozmów Autorki z ponad dwustoma kobietami w różnym wieku, z rozmaitych środowisk i z różnym małżeńskim stażem.
Świat się zmienia, kobiety stają się coraz bardziej niezależne, stawiając na karierę zawodową i rozwój, ale wciąż prawie 90% kobiet na pewnym etapie życia chce zostać mężatkami. Dla wielu kobiet małżeństwo to wciąż priorytet i w pewnym sensie element ich własnej tożsamości. Większość małżeństw zawieranych jest z miłości, ale już po kilku latach ponad połowa kobiet deklaruje, że nie wyszłaby powtórnie za swojego męża, gdyby mogła cofnąć czas wskazując na przygnębienie i ogólny brak satysfakcji (emocjonalnej, finansowej i seksualnej).
Co zatem zrobić by małżeństwo albo stały związek był udany, a małżonkowie żyli razem długo i szczęśliwie? Jak uniknąć błędów swoich babć, matek i przyjaciółek? Jak przetrwać okres próby i wyjść zwycięsko z małżeńskich opresji?
Okazuje się, że małżeństwo, jeśli trwa, przechodzi przez kilka różnych faz i etapów.
Poznajmy je bliżej, aby uniknąć rozczarowań i stworzyć satysfakcjonujący, partnerski związek.
Faza pierwsza: Pasja i tęsknota
Faza druga: Żona idealna
Faza trzecia: Prawdziwe życie kręci się wokół dzieci
Faza czwarta: Napięcie: jedno łożko/ dwa marzenia
Faza piąta: Dystans: dwa pokoje/ dwa łóżka
Faza szósta: Rozwód w średnim wieku
Faza siódma: Drugie szanse¬ – powtórne małżeństwo i negocjacje
Faza ósma: Balans i ustępstwa
Faza dziewiąta: Dobra żona/ miłość partnerska
Dzięki tej książce można się skonfrontować z wadami i zaletami małżeństwa, lepiej zrozumieć swoją rolę, nie bać się poruszać spraw trudnych i niewygodnych (nierzadko zamiatanych pod dywan) oraz stworzyć lepsze małżeństwo oparte na równowadze i wzajemnym szacunku.
Kiedy mężczyzna spotyka kobietę, może się zdarzyć... wszystko: miłość, niechęć, nienawiść, przywiązanie, obojętność, sympatia, radość, nieufność. Może w jednej chwili powstać pustynia lodowa albo mogą z prędkością światła zacząć biegać iskry, które sprawią, że i ona, i on widzą tylko siebie. Jednak po latach wspólnych radości i trosk, napięć i uniesień iskry przestają biegać. Co wtedy? Powiedzieć sobie „do widzenia” czy szukać źródeł tych iskier w innych, jeszcze nieodkrytych miejscach? A może warto się rozstać po to, żeby na nowo odkryć siebie nawzajem?
Andrzej Wiśniewski jak mało kto zrozumiał niemal wszystko, co dzieje się w związku kobiety i mężczyzny. Jak mało kto wiedział, gdzie tkwią problemy, jak je rozwiązywać, w jakich zakamarkach duszy i umysłu szukać zarzewia, które może jeszcze przywrócić ciepło relacji między dwojgiem ludzi. Praktyczne, proste, ale głęboko mądre wskazania z całą pewnością pomogą zarówno tym, którzy dopiero chcą stworzyć trwałe związki, jak i tym, którym wydaje się, że wszystko, co dobre, już minęło.
Książka jest zbiorem rozmów przeprowadzonych specjalnie dla „Charakterów”. Z Andrzejem Wiśniewskim rozmawiały: Ewa Chalimoniuk, Dorota Krzemionka, Katarzyna Moczulska i Zofia Milska-Wrzosińska
Andrzej Wiśniewski (1950–2016), doktor filozofii i psychoterapeuta, superwizor treningu grupowego i psychoterapii PTP. Przez 20 lat prowadził terapię par i rodzin w Laboratorium Psychoedukacji. Współautor Kodeksu Etyki Psychoterapeuty Sekcji Naukowej Psychoterapii i Sekcji Naukowej Psychoterapii Rodzin Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, przewodniczący zarządu Polskiego Stowarzyszenia Integracji Psychoterapii. Napisał (razem z Katarzyną Grocholą) książki Związki i rozwiązki miłosne oraz Gry i zabawy małżeńskie i pozamałżeńskie. Wieloletni współpracownik „Charakterów”.
Depresja stanowi dobry przykład pełnej integracji ciała i psychiki, przejawia się bowiem zarówno objawami z kręgu psychopatologii, jak i dolegliwościami cielesnymi. To choroba powodująca upośledzenie funkcjonowania organizmu, która może w dużym stopniu przyczyniać się do inwalidyzacji pacjentów i sprawiać, że ich życie i aktywność ulegają znacznemu zubożeniu. Depresja jest uznawana za najbardziej dolegliwą chorobę (most painful medical disorder) ? 50% chorych ma myśli samobójcze, 30% podejmuje próby samobójcze, 15% popełnia samobójstwo. Według danych WHO rocznie notuje się około miliona samobójstw, z czego 70% jest spowodowanych depresją ? więcej niż zgonów wskutek działań wojennych czy katastrof. Depresję rozpoznaje i leczy psychiatra, ponieważ jest ona zaburzeniem psychicznym. Tak jednak jest tylko w teorii. W praktyce chorzy na depresję najczęściej najpierw zgłaszają się do lekarzy rodzinnych, lekarzy pierwszego kontaktu, internistów czy neurologów z prośbą o poradę i pomoc w związku z objawami depresji. Dlatego tak ważne jest, aby lekarze innych specjalności, a przede wszystkim lekarze rodzinni, posiadali umiejętności rozpoznawania i inicjowania leczenia depresji. Książka „Depresja w praktyce lekarza rodzinnego” pod redakcją prof. Marka Jaremy jest w tym względzie nieocenioną pomocą.
Poszczególne rozdziały poświęcone są m.in. takim zagadnieniom, jak: obraz kliniczny depresji, zagrożenia w depresji, leczenie farmakologiczne depresji, inne formy leczenia depresji oraz psychoterapia depresji.
Autoprezentacja jest aktualnie jednym z bardziej zastanawiających zjawisk społecznych i psychologicznych, o czym świadczą liczne poradniki, mówiące o tym, w jaki sposób korzystnie prezentować swoją osobę. Autoprezentacja jest zachowaniem społecznym podlegającym samokontroli i samoobserwacji, dlatego wywołuje emocje i procesy poznawcze z nią związane (Stojanowska 1998).
Prezentujemy Państwu książkę pt.: "Autoprezentacja młodzieży szkolnej", w której Autorka podchodzi do tematu autoprezentacji bardzo wnikliwie i szczegółowo.
Czy osoby z wysokim lękiem społecznym prezentują się bardziej negatywnie niż te z niskim poziomem lęku ? Do takich wniosków doszedł Arkin ze swoimi współpracownikami, na podstawie badań jakie przeprowadzili w 1980 r. Autorka te wnioski konfrontuje z kolejnymi badaniami i nową interpretacją. Wyniki są nie tylko ciekawe, ale także wartościowe pod kątem wykorzystania w pracy z młodzieżą.
Książka Weroniki Juroszek podejmuje się zadania rozwinięcia tematu lęku społecznego i jego wpływu na stopień jakości uczestnictwa społecznego. Celem badań było określenie znaczenia deprecjonującej i faworyzującej autoprezentacji dla zmian w poziomie lęku sytuacyjnego oraz metapercepcji u osób o różnym dyspozycyjnym lęku społecznym.
Prezentowana praca składa się z pięciu rozdziałów. W rozdziale pierwszym omówiono problem autoprezentacji w świetle teorii i badań, przeanalizowano podstawowe założenia dotyczące autoprezentacji, jej funkcje i style, rolę lęku społecznego w kierowaniu wrażeniem. Kolejne punkty poświęcono autoprezentacji faworyzującej (jako podstawowemu stylowi stosowanemu przez osoby z niskim lękiem społecznym) oraz autoprezentacji ochronnej (charakteryzującej osoby z wysokim lękiem społecznym). Rozdział ten kończy analiza znaczenia metapercepcji dla autoprezentacji.
Rozdział drugi zawiera omówienie badań własnych. W punkcie pierwszym sformułowano pytania i hipotezy dotyczące faworyzowania i deprecjonowania się w sytuacji powodzenia i niepowodzenia w sferze społecznej i intelektualnej przez młodzież szkolną z wysokim i niskim lękiem społecznym (badanie ankietowe). W punkcie drugim sformułowano hipotezy, opierając się na badaniach eksperymentalnych. Punkt trzeci traktuje o tym, jak dyspozycyjna koncentracja na różnych rodzajach „ja” wpływa na faworyzującą i deprecjonującą autoprezentację oraz jej emocjonalne oraz poznawcze konsekwencje – lęk sytuacyjny i metapercepcję.
W rozdziale trzecim przedstawiono metodologię badań własnych – omówiono metody, określając zmienne i ich operacjonalizację, przy czym zmienne niezależne oraz zależne zostały szczegółowo wyodrębnione. W pracy wykorzystano następujące metody: ankietę do pomiaru stylu autoprezentacji (skonstruowaną przez autorkę niniejszej publikacji), Skalę Koncentracji na Sobie, Inwentarz Stanu i Cechy Lęku oraz arkusz „Jak widzą mnie inni?”.
Rozdział czwarty zawiera wyniki przeprowadzonych badań. Na początku scharakteryzowano omawiane zmienne osobowościowe, takie jak: lęk społeczny, ja-publiczne, ja-prywatne, zmienne określone w badaniach ankietowych oraz eksperymentalnych (podrozdziały pierwszy i drugi). W podrozdziale trzecim przedstawiono wyniki dotyczące autoprezentacji osób o wysokim i niskim lęku społecznym w sytuacji powodzenia oraz niepowodzenia. Podrozdział czwarty to weryfikacja hipotez zakładających wpływ faworyzującej i deprecjonującej autoprezentacji w sytuacji powodzenia, jak również niepowodzenia na lęk sytuacyjny i metapercepcję u osób o różnym poziomie lęku społecznego. W podrozdziale piątym przeanalizowano zależności między dyspozycyjną koncentracją na różnych rodzajach „ja” i lękiem społecznym a autoprezentacją oraz jej konsekwencjami.
Pracę zamykają rozdział dotyczący interpretacji wyników, zakończenie i streszczenie pracy.
Tabu jest częścią życia każdej społeczności i nieustannie oddziałuje na rządzące nią normy, mając za zadanie – jak dowodziła Mary Douglas – redukcję wspólnotowego poczucia chaosu. Tabu było także integralną częścią doświadczenia życia w PRL, a studium wyobrażeń na temat tego, co nieakceptowane, niewygodne, budzące niesmak lub wstyd, pozwala nam zobaczyć dzisiaj lepiej praktyki postrzegane wtedy w kategoriach niepodważalnej społecznej normy. Losy „panien z dzieckiem” pokazują kolosalną siłę często szerszej niż nuklearna rodziny i jej przewagę nad jednostką w poststalinowskiej Polsce. Publiczne przepychanki w sprawie rozwodu dowodzą utrzymującego się napięcia pomiędzy pożądaniem nowoczesności i paraliżującym lękiem przed jego społecznymi konsekwencjami. Niezależnie jednak od tego, czy mowa o przerywaniu ciąży, biciu, rozwodach czy matkach samodzielnie wychowujących swoje dzieci, wszystkie wymienione wyżej mechanizmy o charakterze makrospołecznym i politycznym odcisnęły swoje piętno na osobistym doświadczeniu konkretnych osób, których świadectwa narracyjne, szeroko przywoływane w książce, wchodząc do dyskursu politycznego, eksperckiego i popkulturowego, odegrały ważną rolę w procesie negocjowania nowych granic między tym, co dopuszczalne, a tym, co nie uchodzi w polskiej rodzinie w PRL.
Autorka stworzyła własny i oryginalny zestaw instrumentów badawczych, skonstruowała metody pozwalające na penetrowanie skomplikowanych zagadnień z zakresu historii społecznej i antropologii historycznej. Za ich pomocą bada normy społeczne i kulturowe oraz zwyczaje, które odbiegały od akceptowanego wzorca społecznego oraz od wzorca państwowego propagowanego przez władze. Bada proces tabuizacji i tabu w społeczeństwie, traktując je jako klucz pozwalający lepiej przyjrzeć się rodzinie w dobie PRL. Dzięki jej badaniom możemy inaczej ocenić skalę, charakter i skutki transformacji społecznej, jaka dokonała się po II wojnie światowej, a przed upadkiem systemu w 1989 roku w Polsce.
Z recenzji prof. Andrzeja Chwalby
Barbara Klich-Kluczewska – historyczka, adiunkt w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego, profesor wizytujący w University of Rochester (2010), członkini międzynarodowych grup badawczych Cliohres (2005–2010) i Physical Violence and State Legitimacy in Late Socialism (2011–2014), stypendystka projektu Sozialistische Diktatur als Sinnwelt (2009). Zajmuje się historią społeczno-kulturową dwudziestowiecznej Polski, historią prywatności i rodziny, historią kobiet i seksualności oraz mikrohistorią. Autorka książki Przez dziurkę od klucza. Życie prywatne w Krakowie w latach 1945–1989 (Warszawa 2005).
Iwona Majewska-Opiełka
jest psychologiem, specjalistą w zakresie kierowania ludźmi, mentorem, coachem i doradcą dla najwyższej kadry kierowniczej. Od 1990 roku w ramach własnej firmy prowadziła szkolenia i doradztwo w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Była współzałożycielką Akademii Sukcesu w Chicago. W 2000 roku założyła w Polsce Akademię skutecznego działania, która działa według unikatowego programu szkoleń opartych na świadomym wpływaniu na podświadomość, doskonaleniu własnego charakteru oraz kształtowania życia w zgodzie z życiowym posłannictwem i pryncypialnymi zasadami.
O swojej misji mówi: „Poszerzam wciąż własną świadomość i wspieram w tym innych. Przyczyniam się do dobrych zmian w ich sercach i umysłach. Z radością i wdzięcznością przeżywam kolejne chwile, a każdym działaniem dokładam do świata dobrą energię”. Tę misję Iwona Majewska-Opiełka realizuje w swojej najnowszej książce O lepszym życiu. Rozmyślania z psychologią w tle. Opierając się często na własnych doświadczeniach, podpowiada czytelnikom, w jaki sposób mogą osiągnąć to, co ona sama uważa za najważniejsze wartości: miłość, spójność wewnętrzna, piękno, dobry wpływ i spokój.
W wypadku rozwoju osobistego, zmian i wszelkich zainspirowanych działań to właśnie serce i dusza mają decydujący głos. Niech te felietony działają tak, jak tego potrzebujesz: będą wskazówką, inspiracją do konkretnych działań albo niech po prostu wprowadzą Cię w lepszy nastrój. Wiem jedno, na pewno będzie Ci z tym wszystkim dobrze, bo w każdej z miniaturek jest cząstka mojej miłości do ludzi i wiary w to, że proponowane spojrzenie zwiększa szansę na odczuwanie szczęścia.
Iwona Majewska-Opiełka, O lepszym życiu. Rozważania z psychologią w tle
Prezentowana książka dotyczy przejawów dyskryminacji, jej przyczyn oraz sposobów przeciwdziałania. Zakaz dyskryminacji stanowi jedną z najbardziej fundamentalnych zasad prawa międzynarodowego, ale mimo mocnych uregulowań w tym zakresie, zarówno o charakterze międzynarodowym, jak i krajowym, przeciwdziałanie dyskryminacji pozostaje wciąż zadaniem aktualnym i nadal trudnym z uwagi na istniejące różnice kulturowe, brak wiedzy oraz stereotypy []. Przedstawiona praca stanowi zbiór artykułów na temat różnych przejawów dyskryminacji. Próbuje zwrócić uwagę na nowe jej formy i sfery życia publicznego oraz pogłębić wiedzę na ten temat. Stąd też wynika jej walor publiczny, gdyż nie tylko przynosi wyniki naukowe, ale także materiał do dyskusji publicznych (w tym także o charakterze regionalnym dotyczącym województwa lubelskiego) oraz możliwych reakcji politycznych (i publicznych). [Z recenzji wydawniczej prof. dr. hab. Sławomira Łodzińskiego]
Gniew nie tylko jest wszechobecny, jest także popularny. Wielu ludzi sądzi, że nie da się wymierzać sprawiedliwości bez wyrażenia gniewu na niesprawiedliwość. Wielu też uważa, że jednostki nie mogą odzyskać szacunku dla samych siebie lub przejść do porządku dziennego nad własnymi zranieniami bez odczuwania gniewu. Brak złości w takich wypadkach uważa się za podejrzany. Czy właśnie tak powinniśmy traktować gniew, czy może gniew jest nade wszystko chorobą deformującą życie osobiste i polityczne?
W tej książce Martha Nussbaum dowodzi, że złość jest pojęciem wielostronnym i szkodliwym jako element normatywny. Zakłada ono, że cierpienie winowajcy przywraca stan sprzed szkody i zdradza zbytnie zainteresowanie sprawami statusu i upokorzenia. Badając gniew występujący w zażyłych kontaktach międzyludzkich, zwykłych codziennych sytuacjach, w miejscach pracy, w systemie sądownictwa karnego i ruchach na rzecz zmian społecznych, Nussbaum wykazuje, że podstawowe pojęcia związane z gniewem są jednocześnie infantylne i szkodliwe.
Czy przebaczenie jest najlepszym sposobem wyjścia poza gniew? Nussbaum bada różne koncepcje tego wyidealizowanego pojęcia, zarówno w tradycji żydowskiej i chrześcijańskiej, jak w moralności świeckiej. Twierdzi, że niektóre formy przebaczenia są pod względem etycznym obiecujące, ale inne są subtelnymi sprzymierzeńcami odwetu, na przykład te, które jako warunek rezygnacji z gniewu wymagają aktu skruchy i ukorzenia się. Ogólnie rzecz biorąc, autorka dowodzi, że okazywanie wspaniałomyślności (w niektórych wypadkach w oparciu o rządowe opiekuńcze instytucje prawne) stanowi najlepszą reakcję na doznane krzywdy. Głęboki i poparty erudycją wgląd Nussbaum w problematykę gniewu i przebaczania, zastosowany w sferze osobistej i na polu politycznym, stawia oba te pojęcia w zadziwiającym i nowym świetle.
O tysiącu przeróżnych lęków, wypełzających nie wiadomo skąd. O lękach społecznych, o niczym nieuzasadnionych potrzebach spełniania cudzych oczekiwań, o rozrastających się w naszych głowach katastroficznych obrazach przyszłości.
To także ekstremalny zapis nieustannego przełamywania własnych ograniczeń i trudów w trakcie wychodzenia z tzw. strefy komfortu, prowadzącego ostatecznie do ustanowienia nieoficjalnego rekordu świata oraz trzech oficjalnych rekordów Europy w skoku formacji spadochronowej z balonu na ogrzane powietrze.
Książka w dość zabawny, a czasami wzruszający sposób pokazuje siłę drobnostek, które przybierając monstrualnych rozmiarów zaczynają mieć niemal nieograniczony wpływ na procesy podejmowania przez nas ważnych życiowych decyzji.
Czyta Sławomir Pacek
O tysiącu przeróżnych lęków, wypełzających nie wiadomo skąd. O lękach społecznych, o niczym nieuzasadnionych potrzebach spełniania cudzych oczekiwań, o rozrastających się w naszych głowach katastroficznych obrazach przyszłości.
To także ekstremalny zapis nieustannego przełamywania własnych ograniczeń i trudów w trakcie wychodzenia z tzw. strefy komfortu, prowadzącego ostatecznie do ustanowienia nieoficjalnego rekordu świata oraz trzech oficjalnych rekordów Europy w skoku formacji spadochronowej z balonu na ogrzane powietrze.
Książka w dość zabawny, a czasami wzruszający sposób pokazuje siłę drobnostek, które przybierając monstrualnych rozmiarów zaczynają mieć niemal nieograniczony wpływ na procesy podejmowania przez nas ważnych życiowych decyzji.
Zaburzenia depresyjne to kolejna pozycja z serii DSM-5 Selections, publikacji książkowych, z których każda jest poświęcona zaburzeniom opisanym całościowo w DSM-5® Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders.
W niniejszej pozycji omówiono proces rozpoznawania zaburzeń depresyjnych. Książka jest bezcennym uzupełnieniem innych publikacji z serii DSM-5 Selections, a także stanowi istotny wkład w rozwój wiedzy z zakresu zdrowia psychicznego.
Treść niniejszej publikacji opiera się na starannie wybranym materiale dotyczącym zaburzeń depresyjnych, który zaczerpnięto z:
podręcznika DSM-5® Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, wyd. V (DSM-5® Diagnostyka i Statystyka Zaburzeń Psychicznych)
DSM-5® Guidebook (Przewodnik po DSM-5®)
DSM-5® Clinical Cases (Przypadki kliniczne według DSM-5®)
DSM-5® Self-Exam Questions (Pytania do samodzielnego sprawdzania wiadomości według DSM-5® ̶ przewodnik z pytaniami i odpowiedziami)
Prezentowana publikacja zawiera omówienie, w sposób kompleksowy, problematyki związanej z możliwością pojednania małżonków w toku procesu o rozwód.
Praca obejmuje rozważania dotyczące pozytywnych przesłanek rozwodowych oraz środków prawnych o charakterze mediacyjnym, którymi dysponuje sąd rozwodowy, ze wskazaniem współzależności tych instytucji.
Dokonana przez Autorkę analiza teoretyczno-prawna doktryny i orzecznictwa jest wsparta wynikami przeprowadzonych przez nią badań empirycznych (z zastosowaniem różnych metod) i przeglądem dorobku nauki psychologii w zakresie m.in. przyczyn rozwodów oraz uzupełniona rozważaniami prawno-porównawczymi (omówienie systemu prawnego dwóch stanów Ameryki Północnej – Luizjany i Kalifornii, a także systemu prawa kanonicznego).
Książka jest polecana przede wszystkim prawnikom, sędziom i mediatorom, którzy mają styczność ze sprawami rozwodowymi, a także pracownikom naukowym, studentom, a nawet rozwodzącym się małżonkom.
Publikacja powstała pod opieką naukową prof. zw. dr hab. Wandy Stojanowskiej.
Słyszałeś pewnie twierdzenie, że prawdziwy mężczyzna powinien zrobić w swoim życiu trzy rzeczy: zbudować dom, spłodzić syna i zasadzić drzewo. Jeśli to zrobi, to może spać spokojnie: rodzina będzie miała bezpieczny dach nad głową, dorosły syn zapewni przekazanie dalej nazwiska, a drzewo pozostanie w świecie na wiele pokoleń, jako coś trwałego.
Problem polega na tym, że ani dom, ani nazwisko, ani dziedzictwo nie są - a przynajmniej nie powinny być - najważniejsze. Dla mężczyzny najważniejszą sprawą, o którą powinien zadbać jest… rodzina.
Rodzina dla prawdziwego mężczyzny to najważniejsza firma na świecie!
Za żadne skarby nie można pozwolić, aby ta firma splajtowała, bo od tego zależy trwałe szczęście każdego faceta, którego powołaniem jest bycie ojcem.
Co ciekawe kluczem do przetrwania tej firmy i fundamentem do budowania szczęśliwej rodziny jest... relacja z żoną.
Niewielu mężczyzn zdaje sobie z tego sprawę. Świat podpowiada coś zupełnie innego. Wielu, bazując na współczesnym wzorze „mężczyzny sukcesu”, skupia się na zarabianiu pieniędzy, budowaniu domu i gonitwie za dobrami tego świata, tracąc z oczu to, co najważniejsze.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
