Lauren, adoptowana jako dziecko, jest spragniona wiedzy na temat swojej tajemniczej przeszłości. Kiedy odkrywa, że mogła zostać odebrana swojej prawdziwej amerykańskiej rodzinie, jej dotychczasowe życie staje się jednym wielkim oszustwem. Dlaczego nikt nie chce odpowiedzieć na jej pytania? W jaki sposób ma odnaleźć biologicznych rodziców? Zaginiona Sophie McKenzie została nagrodzona: Red House Children?s Book Award for Older Readers (2007), najbardziej prestiżową nagrodą przyznawaną przez młodych brytyjskich czytelników najlepszym autorom Richard and Judy Best Kids? Book (2007) Manchester Book Award (2008) Bolton Children?s Book Award (2007) Grampian Children?s Book Award (2008) John Lewis Solihull Book Award (2008) Sakura Medal Award (2008), przyznaną przez International School Libraries of Japan Lewisham Children?s Book Award (2008)

· kolejna, po bestsellerowym Lektorze, prezentowana w MUZIE książka Bernharda Schlinka · zbiór opowiadań wydanych w 2000 roku, który utorował autorowi drogę do sławy · opowiadanie Ten inny zostało sfilmowane, w roli głównej wystąpił Antonio Banderas Siedem opowieści o miłości, których bohaterowie uwikłani są w przeszłość Niemiec. Mamy tu między innymi portrety młodzieńca zafascynowanego pewnym obrazem, portret uczestnika rewolucji 1968 roku uwikłanego w zawiłości liberalnego związku, mamy parę wschodnich berlińczyków, którzy popełniają zdradę, aby ratować swoje małżeństwo, i Niemca walczącego o miłość amerykańskiej Żydówki.

Wzruszająca walka o nowe życie po zniknięciu matki. Żona Pawła Anderena zniknęła bez śladu. Porzuciła męża i dwoje małych dzieci? A może przydarzyło jej się coś złego? Paweł wie, że nie wolno mu się zadręczać. Choć jest zdruzgotany, musi stworzyć dom swoim dzieciom. Wraca do rodzinnej Bretanii i chce tam zacząć nowe życie. Ale nawet w malowniczym miasteczku nad oceanem trudno znaleźć spokój i ukojenie. Olivier Adam maluje wnikliwy portret psychologiczny człowieka, który w dramatycznej sytuacji próbuje wziąć odpowiedzialność za rodzinę i na nowo określić swoje relacje ze światem. To głęboko poruszający zapis zmagań z rozpaczą, dający jednak wiarę w niezwykłą moc więzi międzyludzkich. ?Droga pod wiatr" to kolejna po ?Dziecku z chmur" i ?Milczeniu? nowość w serii Zbliżenia, opowiadającej o ludziach, którzy dzień po dniu mierzą się z wyzwaniami współczesnego świata. Prezentowane książki, zarówno powieści, jak i autobiograficzne relacje, dotyczą powszechnych problemów, z jakimi może się zetknąć każdy z nas.

Znakomity komiks alzackiego scenarzysty i rysownika, Christophe?a Chabouté, znanego polskiemu czytelnikowi z takich albumów, jak Henri Désiré Landru i Czyściec. W oddalonej od brzegu latarni morskiej żyje człowiek. Nikogo nie widuje, z nikim nie rozmawia. Nie pojawia się na nabrzeżu nawet wtedy, gdy raz w tygodniu przybija tam łódź z zaopatrzeniem. Kim jest i dlaczego ukrywa się przed światem? Co robi całymi dniami? Chabouté w tym poetyckim komiksie stara się pokazać, jak funkcjonuje ludzka wyobraźnia nieskażona wykształceniem i stereotypami. Próbuje jednocześnie odpowiedzieć na pytanie, czy możliwe jest życie w samotności? Klimat opowieści tworzą surowe, dynamiczne rysunki i sposób kadrowania przypominający technikę filmową. Samotnik jest znakomitym przykładem dzieła komiksowego, które opowiada niemal wyłącznie obrazem, nie tracąc przy tym czytelności i siły wyrazu.

Po raz pierwszy na świecie zebrane w jednym tomie opowiadania wybitnego włoskiego pisarza, Caudia Magrisa. Przybrane w formę monologu teksty układają się w niezwykle spójną całość, a jednocześnie zawierają najistotniejsze motywy twórczości Magrisa. Łączą się tu w jedno: rzeka i morze mieniące się wielością znaczeń, historia i wieczne trwanie, ruch i bezruch, wędrówka i cel. Słowo wstępne Autora napisane zostało specjalnie na potrzeby niniejszej edycji. Wchodzi ono w swoisty dialog z posłowiem Tłumaczki; oba teksty dopełniają i zwielokrotniają "Głosy".

"Zawstydzeni, czyli skazani na.. samotność" to książka ukazująca życie osób chorobliwie nieśmiałych. W dwóch, jakże różnych opowiadaniach poznamy ich codzienne trudności oraz próby pokonania własnych słabości. W końcu nikt nie potrafi lepiej zrozumieć człowieka samotnego, niż inny samotny. Miłej lektury. Antonina Kostrzewa

Miłość jest wszystkim – początkiem i końcem. Najlepsze, co możemy uczynić na tym świecie, to zawierzyć miłości… i nareszcie zacząć kochać. Zawarte w niniejszej książce teksty Phila Bosmansa, pełne serdecznego ciepła i głębokiej refleksji, prowadzą nas poprzez pory roku, które są jednocześnie porami życia oraz ludzkiej duszy. Z książki tej bije typowe dla Bosmansa ciepło - ciepło serca. Poświęć czas na to, by być człowiekiem. Poświęć czas na to, by być człowiekiem dobrym. Kto kocha, znajdzie czas. Dzisiaj.

"Ostatnia kwadra Księżyca" to powieść, której akcja ma swoje początki w późnych latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia. Na świecie dobiega końca rewolucja społeczno-obyczajowa, dogasają ruchy hipisowskie. Grupa młodych ludzi wchodzi w dorosłe życie. Wśród nich jest ambitna i wrażliwa dziewczyna z tak zwanego dobrego domu. Niestety w wyniku tragicznego rozwoju wypadków trafia do więzienia o zaostrzonym rygorze. Wychodzi na wolność po dwudziestu latach odarta ze złudzeń, okaleczona. Samotna, bezdomna, z bagażem trudnych do zniesienia wspomnień, wraca do innego świata i próbuje się w nim odnaleźć. Jedyną podporą mają być jej dawni znajomi, przyjaciele z przeszłości. Tymczasem przez dwadzieścia lat wiele się w ich życiu zmieniło. Założyli rodziny, firmy, jedni odnieśli sukcesy, inni ponieśli porażki. Jak pomóc koleżance naznaczonej piętnem przeszłości, kiedy ich losy są też trudne i nie mniej zagmatwane?

W niniejszym tomie znalazły się trzy opowiadania: Armelle, Fascynacja oraz Koniec i początek. Ironiczny (a może raczej gorzki?) tytuł tomu — Związki uczuciowe — zakreśla horyzont poszukiwań, lęków, marzeń protagonistów tych opowieści. Rozłożona na trzy głosy historia mówi o porażce. O klęsce imaginacji. O nieuniknionej konfrontacji wyobrażeń z rzeczywistością. O powolnym dochodzeniu do zwątpienia. O stopniowym osadzaniu się w realności. To zapis procesu „wchodzenia w świat”, którego końcem wcale niekoniecznie musi być bycie-w-świecie. Ireneusz Iredyński, autor irredenty prozą wymierzoną w PRL. Wariat, chuligan — i dlatego kochaliśmy go czytać w pospolitej realności sprzed lat. Dziś ani pomnik z niego, ani wieszcz. Za to żywy człowiek — owszem. Czytając, pojmujemy: Iredyński żyje. Piotr Siemion

Nowy przekład Ryszarda Wojnakowskiego Powieść Na Zachodzie bez zmian należy do najgłośniejszych dzieł literatury XX wieku. Jej bohaterowie, podobnie jak sam autor, należą do „straconego pokolenia”: pokolenia, którego młodość przepadła w okopach pierwszej wojny światowej. Osiemnasto-, dziewiętnastolatkowie trafiają na front niemal prosto ze szkolnej ławy, namawiani przez nauczycieli do spełnienia obowiązku wobec ojczyzny. Czymże jednak jest ten obowiązek? – pytają siebie, świadomi, że strzelają do takich jak oni młodych, tęskniących za domem i pokojem i pytających o sens wojny wrogów. Okrucieństwo machiny wojennej, w której są zaledwie trybikami, odbiera im najpierw poczucie człowieczeństwa, a w końcu i życie – i w tym sensie są oni dosłownie „straconym pokoleniem”. Mistrzowskie wniknięcie w emocje bohatera, gwałtowność opisu ataków z lądu i powietrza, atmosfera nieuchronności śmierci – wszystko to sprawia, że Na Zachodzie bez zmian do dziś przejmuje grozą. Erich Maria Remarque (1898-1970), nim zyskał sławę dzięki pacyfistycznej powieści Na Zachodzie bez zmian, parał się dziennikarstwem, był też księgowym i organistą. Po dojściu do władzy Hitlera książki Remarque’a trafiły na stos, a ich autor został pozbawiony obywatelstwa niemieckiego. Lata II wojny światowej spędził w USA, gdzie powstała jedna z jego najlepszych powieści – Czas życia i czas śmierci. Autor Łuku triumfalnego nie był eksperymentatorem. Uznanie czytelników i krytyki zdobył za jędrny styl, „publicystyczną” aktualność tematyki, mistrzowskie budowanie scenerii i sylwetek bohaterów. Dom Wydawniczy REBIS spośród jego utworów opublikował m.in. Trzech towarzyszy, Nim nadejdzie lato, Hymn na cześć koktajlu, Cienie w raju, Noc w Lizbonie, a także w nowym przekładzie Ryszarda Wojnakowskiego Łuk triumfalny.

Balsam dla duszy matki składa hołd macierzyństwu – temu uniwersalnemu powołaniu, które wymaga umiejętności najlepszych rozjemców i mentorów, mistrzów kucharskich i doradców. Te nadzwyczaj ciepłe opowieści ukazują najważniejsze momenty macierzyństwa, zarówno te najbardziej triumfalne, jak i te banalne: od porodu po kształtowanie w sobie macierzyńskiej intuicji, od powstawania szczególnych wspomnień i walki o rodzinne szczęście do chwili, w której matka wypuszcza swe dziecko w świat.

Najnowsza powieść Pétera Esterházyego Niesztuka nawiązuje do powstałego w latach osiemdziesiątych cyklu Wstęp do literatury pięknej, a zwłaszcza Czasowników posiłkowych serca, uznawanych przez węgierską krytykę za jedno z najwybitniejszych dokonań nurtu tzw. nowej prozy węgierskiej. Autor, podobnie jak w większości swoich powieści, sięga do własnego życiorysu, analizując dzieciństwo, a zwłaszcza trudną relację z matką. O ile w Czasownikach widzimy ukochaną matkę umierającą na oczach zrozpaczonego syna, w Niesztuce Esterházy kreśli obraz matki dalekiej od ideału, niekiedy burzącej jego wyobrażenia o rodzinie. Opuszczona przez męża kobieta zmaga się z siermiężną, trywialną rzeczywistością przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, starając się stworzyć wolny od dramatów dom nieświadomym brutalnych realiów dzieciom. Niesztuka to powieść pełna czarnego humoru, przywołująca tragikomiczny klimat tamtych lat, bardzo sugestywna w opisie, zniewalająca prawdziwością bohaterów, a jednocześnie wpisująca się w kanon specyficznego węgierskiego postmodernizmu.

Krzyk ciszy ? to powieść, która na długo zapada w pamięć. Opowieść o akceptacji siebie i życia, które nie jest perfekcyjne, w świecie wymagającym perfekcjonizmu. Poznajcie Isabel Murphy: odnosząca sukcesy dziennikarka telewizyjna, kochająca żona, idealna córka. Ma poprowadzić na żywo specjalne wydanie wiadomości poświęcone najgorętszemu wydarzeniu roku. W trakcie programu Isabel traci kontrolę nad sobą na oczach milionów telewidzów. Nie ma pojęcia, dlaczego trafia do luksusowej kliniki psychiatrycznej. Czy powodem były próby samobójcze? A może katastrofalna wpadka w czasie programu na żywo? Przecież ona tu zupełnie nie pasuje. Nie ma takich problemów jak inni pacjenci. Chce po prostu stąd wyjść i spokojnie się zabić.

Debiut literacki jednego z największych pisarzy amerykańskich, autora sfilmowanej w 2000 roku powieści Requiem dla snu. Kontrowersyjną treść o ogromnym ładunku emocjonalnym przekazuje za pomocą oszczędnych środków, bezceremonialnie traktując reguły sztuki pisarskiej.

Koedycja z oficyną wydawniczą Volumen. Nierzeczywistość Kazimierza Brandysa, która ukazała się w 1977 roku nakładem Niezależnej Oficyny Wydawniczej NOWa, była pierwszą książką polskiego pisarza współczesnego opublikowaną w tzw. drugim obiegu. Nierzeczywistość to rozliczenie pisarza z samym sobą, polskością i PRL-em, w którego tworzenie był przecież w pewien sposób zaangażowany.

Kiedy krzywdy nie da się opisać, zapada milczenie. Malwina ma trzynaście lat i pozornie zwyczajne życie. Jej ojciec, dyrektor szkoły, to surowy i apodyktyczny mężczyzna. Matka cierpi na migreny i ciągłe zmiany nastroju. Kiedy babcia dziewczyny umiera na raka, Malwina ma się zająć dziadkiem. Jest ulubienicą starszego pana, ale nikt nie wie, że pod uczuciem do wnuczki kryje się coś więcej. Czy Malwina będzie umiała przełamać strach i wstyd, wykrzyczeć prawdę, która ją dusi? „Milczenie” w delikatny i rozważny sposób podejmuje jeden z najtrudniejszych tematów, z jakim musi zmierzyć się człowiek – wykorzystywania seksualnego w rodzinie. „Milczenie” to kolejna po „Niewdzięcznej pamięci” i „Dziecku z chmur” nowość w serii Zbliżenia, opowiadającej o ludziach, którzy dzień po dniu mierzą się z wyzwaniami współczesnego świata. Prezentowane książki, zarówno powieści, jak i autobiograficzne relacje, dotyczą powszechnych problemów, z jakimi może się zetknąć każdy z nas.

Najnowsza powieść Jasia Kapeli, autora m.in. powieści Stosunek seksualny nie istnieje. Jestem jedynym opowiadaczem tej historii. Jej jedynym bohaterem i uczestnikiem. Gdyby nie ja, zginęłaby ona w zalewie nikomu niepotrzebnych informacji. Zresztą i tak zginie. Mało kto ją przeczyta. Dzieci w Afryce nigdy jej nie przeczytają. A mogłyby się z niej dowiedzieć wielu interesujących rzeczy. fragment książki Ostrzeżenie: w niniejszej publikacji autor pragnie zareklamować nihilizm i pragnienie śmierci. Janusz Hrystus mieszka na strzeżonym osiedlu i chciałby uratować cały świat, ale na razie ma problem z wychodzeniem z domu. Więc ogląda filmy i kłóci się z dziewczyną starannie obmyślając plan ostatecznego rozwiązania swojej historii.

Akcja powieści, napisanej w formie dziennika przez współczesnego polskiego autora, rozgrywa się w ciągu paru miesięcy poprzedzających odejście Jana Pawła II. Chory na raka lekarz, Józef Kowalski, cyniczny, zgorzkniały i ogarnięty antyklerykalną obsesją ateista, z niejasnych przyczyn, na których wyjaśnienie czytelnik musi czekać do samego końca, obwinia siebie o przyśpieszenie śmierci papieża. Dręczony wyrzutami sumienia, dokonuje obrachunku swojego życia i doznaje niespodziewanej przemiany duchowej.Tę napisaną brawurowo, niezwykle barwnym i sugestywnym językiem książkę czyta się jak kryminał. Zadziwiająca, miejscami bulwersująca, ale za to pozbawiona taniej moralistyki opowieść o umieraniu nawróconego grzesznika poruszy każdego czytelnika, bez względu na wiek i światopogląd.

Najnowsza książka Tomka Tryzny "Blady Niko" to ostatnia część trylogii dziecięcej, zamyka śląską opowieść o dojrzewaniu, zapoczątkowaną bestsellerową "Panną Nikt" (książkę na ekran przeniósł w 1996 roku Andrzej Wajda), i rozwiniętą w "Idź kochaj". Dyskusje i wódka w kawiarni Casanova, przeplatają się tu z seansami w Gdyni. Filmowo-baśniowa Świdnica jest świadkiem pierwszych miłości, poważnych wyborów i porażek artystycznych tytułowego bohatera. Pragnienie sławy, fascynacje Antonionim, Langiem i Nouvelle Vague rozbijają się o siermiężną rzeczywistość Polski Ludowej, gdzie lekcje francuskiego są gestem politycznym i skąd uciekać można tylko w sztukę. "Blady Niko" to niezwykła podróż w czasy, kiedy kochało się do szaleństwa, piło na umór i marzyło o tym, by być jak Jean Luc Godard, mieć na własność kamerę "szestnastkę", scotch do klejenia taśmy i być naprawdę wolnym. Recenzja Leszka Żulińskiego Nowa powieść Tomka Tryzny nikogo nie zawiedzie. Jest realistyczna aż do bólu i "artystowska" aż miło! Kiedy przed laty (chyba w 2003) pisałem felieton o drugiej powieści Tomka Tryzny pt. Idź, kochaj, nazwałem ją, podobnie jak Pannę Nikt, "powieścią inicjacyjną". W jakiejś mierze najnowsza książka proponowana przez Tryznę też należy do tej kategorii, i dobrze, bowiem ten "klucz" rozpoznawania świata jest mocną stroną tego autora, choć bohater Bladego Niko jest starszy od Romka z Idź, kochaj. Akcja, podobnie jak w poprzedniej książce, dzieje się na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych w Świdnicy; bohatera (noszącego w środowisku kolegów ksywkę Blady Niko) poznajemy od wieku lat piętnastu. Jest on rówieśnikiem autora, urodził się w 1948 roku, i wkraczając w wiek dojrzewania, ulega fascynacji kinem i filmem. Zadawałem sobie pytanie o przynajmniej częściowy autobiografizm tej fabuły (i ten wiek, i praca Tryzny w branży filmowej...); do końca jest on nieodgadniony, ale zapewne nie pozostał bez wpływu na pomysł i jego szczegóły. Ale to mniej ważne. Ważniejsze, że Tryzna znowu napisał fascynującą książkę o "nietypowych" ludziach i ich pasjach, które niczym sen przez mrok, przebijają się przez przaśną rzeczywistość przaśnych lat. Ach, ten obraz Świdnicy z tamtejszego okresu (pełnej jeszcze radzieckich żołnierzy) i wizerunek biednej młodzieży, zbaczającej albo na niziny życia, albo przebijającej głową ich mur, właśnie dzięki ambicjom i fascynacjom, jakie ich porywają. Blady Niko jest kimś z tego grona - złych uczniów, drobnych pijaczków, meneli, wykolejeńców, abnegatów... Ale szybko dostrzegamy, że wyrasta ponad tę "średnią prowincjonalną" dzięki swojej pasji - porywa go możliwość robienia amatorską kamerą filmów, które bez większego sukcesu wysyła na różne lokalne konkursy filmowe, lecz które jednak wzbudzają zaciekawienie i dają jakieś świadectwo talentu ich autora. Jest tam zresztą kilku takich chłopaków ogarniętych "manią kina", jest i kilku poetów, prozaików, różnej maści artystów, jednym słowem Świdnica ma swoją amatorską bohemę, także swój Dom Kultury, swój Dyskusyjny Klub Filmowy itd. Wspaniały obraz ówczesnej prowincji, standardów życia, obyczaju - z nie nachalną, acz nie pozbawioną swego "swoistego wdzięku" Komuną w tle. W tej mierze zapis Tryzny jest celnym, spostrzegawczym dokumentem. Realizm tej książki uważam za wręcz znakomity. Za osobliwy, lecz równie realistyczny, uważam ów "artystowski kontrapunkt" owej ambitnej, nie pozbawionej zapału do "celów wyższych" młodzieży. Tak, zmenelonej, niedouczonej, dziwacznej, rozpitej - a jednak patrzącej ku gwiazdom! Nasz Niko to także chłopak z zupełnie przeciętnej rodziny. Nie jest orłem w szkole, "kombinuje jak koń pod górkę", pieniądze zarabia u swojego ojca, krawca, pikując na maszynie kurtki ortalionowe, wtedy modne. Ale te pieniądze wydaje niemal całe na materiały niezbędne do robienia amatorskich filmów. Tylko tym żyje, tylko to go naprawdę kręci. Całymi godzinami pracuje nad jednym ujęciem kamery, nad montażem kilku klatek itd. Jest to postać piękna, mimo "lekkiego trybu życia", wódeczki, wińska, dziewczynek itp., mająca prosty kręgosłup, siłę determinacji, cel w życiu i "przyzwoitą aksjologię". Człowiek pasji! Pewnego dnia przychodzi wieść, że tajemniczy doktor Wunde z Niemiec dowiedział się o talencie Niko i obiecuje przysłać profesjonalną kamerę. Ach, jakież pobudza to nadzieje, jakie scenariusze, plany, marzenia, przygotowania... Kiedy okazuje się, że dr Wunde w ogóle nie istnieje, a kamery nigdy nie będzie - wszystko obraca się w gruz. Wspaniałe zakończenie tej powieści przypomina trochę ostatnią scenę z Greka Zorby. Nie wiemy, czy Niko dojdzie kiedyś swego, tak jak to np. udało się Martinowi Edenowi, nie wiemy... Ale książkę zamykamy we wzruszeniu, zadumie, skrywanej łezce nad tym pięknym światem posadowionym w in-nym świecie - burym, nędznym, trywialnym... Nowa powieść Tomka Tryzny nikogo nie zawiedzie. Jest realistyczna aż do bólu i "artystowska" aż miło, ma dziesiątki odcieni psychologicznych, powołuje do życia niesamowite typy ludzkie, jest sympatycznie "erotyczna" (a jakże!), jest - pardon! - "pedagogiczna" (choć śmiała obyczajowo - ale cóż to dziś znaczy?), pokazuje ludzi, KTÓRYM O COŚ CHODZI. Jest w tej powieści kawał Polski, kawał człowieka, "kawał etyczności" (bez rodzimej świętoszkowatości), a i szczypta dobrego dystansu oraz humoru. No i wiele scen naprawdę wzruszających... Co ciekawe: ten autor nie wpisuje się w nurt współczesnej polskiej "nouveau roman", tzn. nie eksperymentuje w języku, narracji, kompozycji itd. A jednak pozostaje nowoczesny i oryginalny, rozpoznawalny i "własny". Brawo! Tomek Tryzna utwierdza swoją klasę znakomitego pisarza! Decyzja druku? - dla mnie oczywista! (Leszek Żuliński)

Gdy James Redfield napisał Niebiańską przepowiednię, miliony czytelników odkryły afirmujące życie prawdy o synchronii, intuicji i osobistym przeznaczeniu. Inspirująca podróż trwa dalej i teraz prowadzi nas ku nowym przygodom oraz nowym duchowym prawdom, które objawiają się ludzkiej świadomości. W niedostępnych, pokrytych śniegiem górach w Tybecie żyje społeczność od dawna uważana jedynie za mit zwany Shambhalą. Jest tam skrywana od stuleci wiedza i wtajemniczenie, które może mieć głęboki wpływ na to, jak przeżywamy swoje życie. Poszukiwanie Shambhali rozpoczyna się od słów dziecka i wizji, które prowadzą do Katmandu, a potem do Lhasy w Tybecie. Wśród śnieżnych zamieci w niebezpiecznych górach spotykamy członków tajnej sekty, która strzeże dawnej legendy — przekazywanych od wieków ustnych instrukcji, jak doświadczyć wewnętrznej przemiany, aby wejść do Shambhali. W końcu docieramy do miejsca, gdzie objawia się zaskakująca rzeczywistość stworzona dzięki energii ludzkiej modlitwy. Tajemnica Shambhali, jak inne książki Redfielda, ma moc przypowieści — z pewnością poszerzy nasze widzenie świata, ułatwi też kierowanie własnymi myślami i pragnieniami tak, by zmieniać je w dynamiczną siłę, która pomoże osiągnąć osobistą wolność, podnieść wartość życia oraz aktywnie zmieniać świat.