Ks. prof. Michał Poradowski ukazał w Trzydziestoleciu Drugiego Soboru Watykańskiego przyczyny i kulisy zwołania II Soboru Watykańskiego. Autor wnikliwie przedstawił negatywne skutki, jakie przyniosły Kościołowi katolickiemu niektóre reformy zapoczątkowane na tym Soborze. Publikacja ta pomaga w zrozumieniu przemian zachodzących obecnie w Kościele katolickim, zarówno w Polsce, jak i na świecie.
Uczucia są czymś naturalnym. Gdy jesteśmy świadomi tego, co czujemy, i potrafimy to w odpowiedni sposób wyrażać, życie nabiera głębi, a relacje z innymi ludźmi pełni. Jeśli jednak ignorujemy uczucia bądź się ich boimy, zaczynają się kłopoty. Nawet najbardziej rozwinięty intelekt nie zastąpi inteligencji emocjonalnej. Seria bajek o uczuciach ma na celu wspomaganie wszechstronnego rozwoju dziecka. Opowieści są pomyślane tak, by uczyły rozpoznawania, akceptowania i właściwego okazywania uczuć. Są adresowanegłównie do dzieci w wieku 59 lat, ale także dorosłym przyniosą użyteczną wiedzę na ten temat. Złość i smok Lubomił opowiada o tym, co tracimy, gdy niedopuszczamy do głosu złości, a także co się dzieje, jeśli nie potrafimy nad nią zapanować. Książka zawiera "Instrukcję obsługi złości", w przystępny sposób przedstawiającą praktyczne sposoby radzenia sobie z tym uczuciem, a także wiele zabaw i ćwiczeń pomagających lepiej je poznać, również w kontekście innych emocji. Ta ostatnia część będzie przydatna zarówno dla rodziców, jak i osób pracujących z dziećmi. Kolejne bajki z serii przedstawiają smutek, strach, zazdrość, wstyd i radość. Warto zapoznać się również z nimi, gdyż wszystkie uczucia są ze sobą powiązane i tylko znajomość wszystkich pozwala nam korzystać w pełni z własnych możliwości.
Uczucia są czymś naturalnym. Gdy jesteśmy świadomi tego, co czujemy, i potrafimy to w odpowiedni sposób wyrażać, życie nabiera głębi, a relacje z innymi ludźmi pełni. Jeśli jednak ignorujemy uczucia bądź się ich boimy, zaczynają się kłopoty. Nawet najbardziej rozwinięty intelekt nie zastąpi inteligencji emocjonalnej. Seria bajek o uczuciach ma na celu wspomaganie wszechstronnego rozwoju dziecka. Opowieści są pomyślane tak, by uczyły rozpoznawania, akceptowania i właściwego okazywania uczuć. Są adresowane głównie do dzieci w wieku 59 lat, ale także dorosłym przyniosą użyteczną wiedzę na ten temat. Wstyd i latający śpiwór opowiada o pożytkach, jakie wynikają ze zdrowego wstydu, a także o jego destrukcyjnej sile pojawiającej się wtedy, gdy wstydzimy się nadmiernie. Książka zawiera Instrukcję obsługi wstydu, w przystępny sposób przedstawiającą praktyczne sposoby radzenia sobie z tym uczuciem, a także wiele zabaw i ćwiczeń pomagających lepiej je poznać, również w kontekście innych emocji. Ta ostatnia część będzie przydatna zarówno dla rodziców, jak i osób pracujących z dziećmi. Kolejne bajki z serii przedstawiają złość, smutek, strach, zazdrość i radość. Warto zapoznać się również z nimi, gdyż wszystkie uczucia są ze sobą powiązane i tylko znajomość wszystkich pozwala nam korzystać w pełni z własnych możliwości.
Pisany w czasie I wojny światowej rozrachunek Thomasa Manna z niemiecką kulturą i polityką, ideą postępu, oświeceniem, liberalizmem, własną twórczością oraz bratem Heinrichem. To wielowątkowy traktat o intelektualnej panoramie i duchowym klimacie burzliwej wojennej epoki i źródłach ówczesnej umysłowości, w tym o autorach, którzy wywarli na nią wielki wpływ, jak Schopenhauer, Goethe, Nietzsche, Dostojewski, Tołstoj i Rolland. To także ważny głos w dyskusji o politycznym, kulturowym i cywilizacyjnym miejscu Niemiec w Europie oraz ich burzliwych relacjach z Francją głos, który stał się jednym z fundamentów ruchu konserwatywnej rewolucji.Liberalizm myli się, wierząc, że zdoła oddzielić religię od polityki, bez religii polityka wewnętrzna, to znaczy społeczna, nie jest na dłuższą metę możliwa. Człowiek bowiem jest tak urządzony, że pozbywszy się metafizycznej religii, przenosi religijność do sfery socjalnej, religijnie uświęca życie społeczne, co prowadzi albo do wrogiej kulturze społecznej czułostkowości, albo, jako że nie da się zlikwidować antagonizmu społecznego, a obiecane szczęście jakoś nie chce nadejść, do utrwalenia sporów o dobra materialne albo do rozpaczy.Europejczyk [] pragnie przede wszystkim robić interesy, ale załatwiając swoje interesy, chciałby zrealizować po drugie obyczajną, to znaczy postępowo-humanitarną misję. Oto definicja europejskości, jest ona jednocześnie polityką i cywilizacją. To, ku czemu literat cywilizacyjny pragnie wychować nas, Niemców, jest bezcenną, psychologiczną zdolnością utożsamiania moralności oraz interesu, humanitaryzmu i wyzysku, cnoty i pożytku na tym właśnie polega polityzacja
Książka, którą trzymają Państwo w ręku, to zbiór tekstów metodologicznych autorstwa polskich naukowców reprezentujących dziedziny zarządzania w kulturze i zarządzania mediami. To pierwsza w Polsce próba zgromadzenia w jednym tomie doświadczeń autorów zajmujących się tą tematyką. Monografia jest poświęcona metodyce badań dotyczących funkcjonowania rynków kultury i medialnych, podmiotów je tworzących, w tym organizacji i publiczności, relacji pomiędzy nimi oraz wielu innych zagadnień z tego zakresu. Przedstawiono w niej różnego rodzaju podejścia badawcze – zarówno ilościowe, jak i jakościowe. Omówiono rozmaite metody i techniki badań, a także zaprezentowano sposoby ich aplikacji w praktyce. Metodologia badań w sektorze kultury i mediów to publikacja dla badaczy oraz praktyków zarządzania – z pewnością będzie dla nich źródłem użytecznej wiedzy. Metodologia badań w sektorze kultury i mediów stanowi ciekawą próbę przybliżenia Czytelnikom różnych metod wykorzystywanych w badaniach branż kultury i mediów. W książce słusznie zastosowano podejście multidyscyplinarne – zamieszczono w niej rozdziały zarówno osadzone w humanistyce, jak i wykorzystujące dorobek nauk ekonomicznych, w tym narzędzia matematyczne. Słuszność owego podejścia wynika z tego, że tak złożone i specyficzne sektory, jakimi są media i kultura, można i należy badać przy wykorzystaniu różnych metod i podejść. Nic dziwnego więc, że w książce znajdziemy opisy metod jakościowych i ilościowych. Nie traktowałbym jednak tej pozycji jako podręcznika lub przeglądu różnych metod, lecz raczej jak wieloautorską monografię naukową. Wynika to z podejścia autorów poszczególnych rozdziałów, ponieważ niemal każdy z nich skupił się na zilustrowaniu opisywanych metod przykładami ze swoich własnych badań. Stanowi to o sile niniejszej publikacji. Z recenzji dra hab. Patryka Gałuszki, prof. UŁ Ewa Kocój – dr hab., prof. UJ, etnografka, antropolożka kulturowa, profesor nadzwyczajna w Instytucie Kultury Uniwersytetu Jagiellońskiego. Interesuje się zagadnieniami trudnego dziedzictwa i pamięci kulturowej oraz problematyką mniejszości narodowych, etnicznych i religijnych w różnych regionów karpackich i bałkańskich. Stypendystka Fundacji im. Lanckorońskich, Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, Ministerstwa Edukacji Narodowej w Rumunii i CEEPUS. Laureatka Nagrody im. A. Rojszczaka Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, nagrody Narodowego Centrum Kultury za najlepszą pracę doktorską z dziedziny nauk o kulturze w latach 2004–2005 w Polsce. Autorka kilku książek oraz licznych artykułów naukowych wydanych w Polsce i za granicą. Członkini Komisji Bałkanistyki PAN o/Poznań, Komisji Etnograficznej PAU o/Kraków, Komisji Zarządzania Kulturą i Mediami PAU oraz Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Współpracuje ze społecznościami lokalnymi w Polsce, realizując projekty badawcze dotyczące dziedzictwa i pamięci miejsca. Marcin Laberschek– doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie nauk o zarządzaniu. Pracownik Zakładu Badań Filozoficznych nad Kulturą w Instytucie Kultury Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor monografii Symboliczne stanowienie władzy w organizacjach (2018).
Rzadko mówimy w Polsce o tym, że surrealizm nie skończył się w dwudziestoleciu, a jego istota jest transoceaniczna. Romantyczno-antykapitalistyczny charakter surrealnego eksperymentu inspirował po wojnie artystów w Kairze, Meksyku, Turcji, Niemczech, Czechosłowacji, na Haiti i Kubie, w Aleppo i Belgradzie, Brazylii, Tajlandii i na Filipinach. Artyści ci – często krytycznie przywołując program André Bretona – nie godzili się z faktem, że surrealizm narodził się w Paryżu – uważając, że nie ma on źródeł (a jeśli nawet ma – to należy je pożreć!). Nowa książka Jakuba Kornhausera, wytrwałego nawigatora tego, co „wymyka się klasyfikacjom”, to nie tylko opowieść o surrealistach rumuńskich – Gellu Naumie i Gherasimie Luce – ale i o niezbyt rozpoznanych w Polsce przypadkach surrealizmów czeskiego i serbskiego, które na neoawangardowym etapie zahaczały o światowy ruch konceptualny, a także o surrealistycznych przesłankach poezji konkretnej i o polskiej, awangardowej Nowej Fali. Być może takie neoawangardowe przebitki sprawią, że będzie w końcu można mówić również o polskim surrealizmie. Prof. dr hab. Joanna Orska Surrealistyczna tragedia daje oczywiście możliwość wyzwolenia – od nawyków i nudy codzienności po lęki kastracyjne i inne traumy zalegające w zakamarkach id. A jednak zmagania z tym, co oferuje „boczny, iluzyjny świat”, pełen fałszywych bytów, tropów i „daremnych ułud”, nie dają ukojenia. Zwalczanie egzystencjalnego lęku konwulsyjnym przerażeniem niesie z sobą ryzyko popadnięcia w otchłanie „niebezpiecznych krajobrazów” niczym w czeluści czyśćcowe (zresztą Breton chętnie podbierze tę wizję myśli chrześcijańskiej w swoich manifestach). Omawiane w niniejszej książce teksty literackie są zapisem zmagań z tym lękiem. Niezależnie od tego, czy weźmiemy do ręki poematy Gellu Nauma z nomadycznymi podmiotami – i nomadycznymi przedmiotami – w rolach głównych, czy prozy Gherasima Luki, który uchyla w nich nieedypalne furtki, powinniśmy przygotować się na niespodzianki, poddać się ryzyku „wykolejenia”. To samo stanie się, gdy zerkniemy na inspirowane surrealizmem lub z surrealizmem dyskutujące prace twórców neoawangardy – tych profesjonalnych lub nieświadomych artystycznej misji (patrz: rozdział o smartach). Podłoża tego lęku, obecne w pracach i manifestach ruchu, wiążą się jednak z niejasnym statusem surrealizmu, w tym surrealizmu rumuńskiego. Bo owszem, można surrealizm zamknąć w kleszcze definicji, skoro sam Breton w Manifeście surrealizmu pozwala sobie na podobną zagrywkę (stąd wiemy przede wszystkim, że surrealizm to rzeczownik rodzaju męskiego). Tylko po co? Jakub Kornhauser – doktor literaturoznawstwa, poeta, tłumacz, eseista, krytyk literacki, edytor. Współzałożyciel i pracownik Ośrodka Badań nad Awangardą przy Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, adiunkt w Instytucie Filologii Romańskiej UJ. Zajmuje się przede wszystkim teorią awangardy i historią ruchów awangardowych, poezją eksperymentalną i współczesną kulturą krajów romańskich oraz Europy Środkowej. Autor trzech monografii naukowych, ostatnio Preteksty, posłowia. Małe kanony literatury światowej (2019), (współ)redaktor kilkunastu innych, ostatnio Polityki/awangardy oraz Najnowsze literatury romańskie. Samotność i wykorzenienie (obie 2021). Zastępca redaktora naczelnego czasopisma naukowego „Romanica Cracoviensia”, redaktor prowadzący serii wydawniczych awangarda/rewizje (Wydawnictwo UJ), Rumunia Dzisiaj (Universitas), wunderkamera (Instytut Mikołowski). Na język polski przekładał książki m.in. Dumitru Crudu, Gherasima Luki, Henriego Michaux, Gellu Nauma, Miroljuba Todorovicia, ostatnio kobalt Claudiu Komartina (2022). Laureat Nagrody Poetyckiej im. Wisławy Szymborskiej (2016) za tom poematów prozą Drożdżownia, nominowany do tej nagrody również za Dziewięć dni w ścianie (2020). Za książkę z esejami rowerowo-krakowskimi Premie górskie najwyższej kategorii wyróżniony w roku 2021 Nagrodą Znaczenia i nominacją do Nagrody Literackiej Gdynia.
Oto Twoja najważniejsza życiowa relacja. Zadbaj o nią!
Może już to słyszałaś: tyle jesteś w stanie dać z siebie innym, ile masz wewnętrznych zasobów. I odwrotnie ― jeżeli ich nie posiadasz, nie masz się czym podzielić. Dlaczego miałabyś być dla innych życzliwa, cierpliwa i wyrozumiała, jeśli zbyt dużo wymagasz od siebie? Skąd masz czerpać siłę do spotkania ze światem, jeśli czujesz się nieszczęśliwa? I wreszcie ― jak miałabyś kogoś prawdziwie pokochać, skoro nie kochasz siebie?
W Twoim życiu wszystko zaczyna się od Ciebie. By pójść dalej, zmienić się, wzmocnić, spełniać marzenia albo ― po prostu ― być szczęśliwszą, warto cofnąć się do własnego wnętrza. To ważne, aby zajrzeć w siebie z odwagą, odpowiedzieć sobie na pytania o własne samopoczucie i potrzeby, zacząć czule rozmawiać ze sobą i zbudować zdrową, dojrzałą relację z tą cudowną istotą, jaką jesteś TY SAMA.
I dopiero wtedy, kiedy wreszcie będziesz miała z czego czerpać, podziel się na nowo sobą z innymi. Autorka książki poprowadzi Cię krok po kroku i pomoże Ci rozpocząć praktykę kochania siebie.
Książka Dagmary Gmitrzak Jak pokochać siebie różni się od jej wcześniejszych publikacji przede wszystkim tym, że jest bardzo osobista. Przedstawia drogę rozwoju autorki ― i zaprasza inne kobiety, by, podobnie jak ona, uczyły się kochać siebie. Bo to właśnie kobiety wydają się mieć większy problem z przyznaniem sobie prawa do miłości własnej. Dlaczego? Z poczucia winy ― bo to czysty egoizm. Z zaburzonej samooceny ― bo nie zasługuję. A może z niewiedzy ― bo co to właściwie znaczy. Książka Dagmary Gmitrzak pozwala dotrzeć do źródła problemu, ale przede wszystkim podpowiada, jak sobie z nim poradzić. Autorka poprzez osobiste doświadczenia inspiruje do zmiany i poszukiwania drogi do miłości własnej. Warto, bo jak napisał Jean-Jacques Rousseau, to ona każe nam zadbać o siebie, a rozciągnięta na innych, staje się cnotą powszechną.
Monika Stachura, redaktor naczelna magazynu psychologicznego Sens
Najbardziej przystępny przewodnik po uważności dla tych, którzy nie wierzą w techniki relaksacji i nie mają na nie czasu. Ale nie chcą, żeby życie im uciekało. Chcą wyzwolić się ze stresu i lęku. I żeby żyć w pełni, praktykują uważność.
Uważność nie jest modą, choć tak o niej głośno na świecie.
Nie jest religią, choć daje nadzieję.
Nie jest fi lozofi ą, choć pokazuje drogę świadomego
i spokojnego życia.
Zbyt często życie biegnie zbyt szybko obok ciebie. Nie doświadczasz go w pełni, bo pochłaniają cię myśli o tym, co musisz zrobić jutro albo rozprasza to, co już się zdarzyło wczoraj. Twój umysł wiecznie komentuje i osądza. Zatrzymaj się, zacznij żyć inaczej. Możesz!
Uważność pozwala doświadczyć życia w chwili, gdy ono trwa, zamiast przez nie pędzić. Dzięki poradom i wskazówkom wybitnej terapeutki Gill Hasson będziesz mógł:
• stosować pozytywne wzorce myślenia i zachowania
• zyskać spokój i pewność siebie
• uwolnić się od złych myśli i schematów myślowych
• wprowadzić pozytywne zmiany w relacjach z ludźmi
Życie rozgrywa się właśnie teraz; uważność pomoże ci żyć w obecnej chwili tak, by ci nie umknęła!
GILL HASSON od 20 lat prowadzi treningi uważności dla osób z różnych środowisk i w różnych sytuacjach życiowych. Wierzy w pozytywne zmiany sposobu myślenia o życiu, innych ludziach i o sobie. Jest nauczycielem University of Sussex, prowadzi szkolenia w QA, jednej z największych w Wielkiej Brytanii fi rm zajmujących się treningami interpersonalnymi i rozwojem osobistym. Pracuje również dla Mumsnet, największego brytyjskiego portalu dla rodziców. Jest autorką kilku bestsellerowych książek psychologicznych.
Jesteś rodzicem? To zapewne zdarza ci się krzyczeć na swoje dziecko. Z bezsilności, zdenerwowania, z miłości. „Jak nie krzyczeć na swoje dziecko” Carli Naumburg to pełen praktycznych rad i wskazówek przewodnik, który pomoże ci zostać spokojniejszym, szczęśliwszym rodzicem spokojniejszych, szczęśliwszych dzieci. Polecane w książce nawyki i strategie nie tylko pomagają zostać cierpliwym i bardziej wyluzowanym rodzicem, sprawiają również, że poczujesz się ogólnie szczęśliwszy, bardziej produktywny, i skuteczniej zapanujesz nad innymi dziedzinami życia.
Hejt i krytyka to zjawiska, z którymi musimy się mierzyć w dzisiejszym życiu. Jednak zdarza się, że najsurowszym krytykiem jest wewnętrzny głos, który ukrywa się w naszej głowie i mówi nam „znowu dałaś plamę”, „to ci się nie uda”, „siedź cicho, są mądrzejsi od ciebie” itd. Najczęściej te oskarżenia nie mają nic wspólnego z faktami, ale sprawiają, że rezygnujemy z wyzwań, przejmujemy się nadmiernie porażkami i czujemy się gorsi od innych.W książce autorki proponują różne strategie, które pomogą zmierzyć się z tym wewnętrznym głosem i sprawić, aby w końcu zamilkł lub - co więcej - zaczął wspierać i zachęcać do działania. Zaprosiły do rozmów na te tematy: Katarzynę Cichopek, Darię Ładochę, Odetę Moro, Honoratę Skarbek, Dorotę Welman, Zofię Zborowską-Wronę.Alina Adamowicz – blogerka i Joanna Godecka – psychoterapeutka i life coach, autorka: Bądź pewna siebie, Nie odkładaj życia na później, Przestań się zamartwiać, Szczęście w miłości.
Jak wykorzystać ludzką skłonność do unikania wysiłku i chodzenia na skróty, by lepiej komunikować się, zarządzać i sprzedawać? Choć nie zawsze to dostrzegasz, spotykasz się z nią na każdym kroku. Zasada najniższej energii to naturalna, ewolucyjna ludzka skłonność do oszczędzania energii – powód, dla którego nie robimy rzeczy, które powinniśmy robić, a kiedy już je robimy, wybieramy tę łatwiejszą drogę. Ta niepozorna tendencja okazuje się mieć niebagatelne znaczenie dla naszej komunikacji, kształtowania dobrych i złych nawyków, dla sposobu, w jaki łączymy się w grupy i pary, sprzedajemy i kupujemy, w jaki projektujemy nasze otoczenie, zarządzamy swoimi zespołami, ale też w jaki podlegamy zarządzaniu jako podwładni. Dzięki analizie tego zjawiska dowiesz się między innymi: •Jak drogą najmniejszego oporu poprowadzić klienta do decyzji o kupnie. •Jak reklamować, by być zauważonym i skłonić do działania. •W jaki sposób ustalać zasady, które będą przestrzegane. •Jak kształtować nawyki swoje i innych. •W jaki sposób formułować pytania, by uzyskać prawdziwą i precyzyjną odpowiedź. •Czemu łatwiej jest być szefem despotą i czemu warto nim jednak nie być. •Jak szybko dostać odpowiedź na email. Przy okazji odkryjesz, co naprawdę sprzedajemy, kiedy pracujemy, czemu pierścionek zaręczynowy powinien kosztować dwie wypłaty i dlaczego warto stosować emotikony. A także: co ma wspólnego tresura psów z codzienną rozmową z bliskimi oraz kiedy i dlaczego warto pomyśleć o zmianie pracy. To książka dla każdego, kto chce doskonalić swoje zdolności komunikacyjne i sprzedażowe oraz umiejętności przywódcze i strategiczne lub też pragnie lepiej zrozumieć motywacje stojące za ludzkimi decyzjami. Została napisana zgodnie z zasadą, którą opisuje – tak by łatwiej było kontynuować czytanie niż je przerwać: jest podzielona na krótkie rozdziały i podrozdziały, bogata w obrazowe przykłady, odniesienia, historie i ciekawostki, a także uzupełniona o notatki ułatwiające powrót do najważniejszych zagadnień i wniosków. *** Michał Słotwiński – menedżer, lider i ekspert od ponad dziesięciu lat związany z branżą contact center. Zafascynowany sztuką skutecznej komunikacji. Obsługą klienta, sprzedażą, wsparciem rekrutacji oraz badaniami rynku zajmuje się na rynkach polskim, czeskim i słowackim. W przeszłości recenzent poetycki i teatralny oraz kompozytor muzyki teatralnej. Zasada najniżej energii jest jego debiutem. Wcześniej publikował między innymi w magazynie literackim „Odra”.
Wszystkie dzieci odczuwają emocje. Będą szczęśliwe, jeśli potrafią jezaakceptować i rozpoznać ich ukryty sens. Dzięki tej mądrej książeczce,obfitującej w zabawne i pouczające ćwiczenia rysunkowe, mali czytelnicy nauczą się, że uczucia są dobre i pożyteczne. Czasem motywują do działania, a czasemprzestrzegają przed niebezpieczeństwem. Dzieci dowiedzą się, że wszystkie emocje trzeba szanować i nie można się ich bać. Wspólne rysowanie z dziećmi to świetna, pouczająca zabawa także dla dorosłych! Dzięki niej lepiej poznają swoje dziecko, jego ukryte niepokoje i radość z przeżywania świata. MNÓSTWO ĆWICZEŃ I GOTOWE SCENARIUSZE ZAJĘĆ Książkajest tak skonstruowana, że każdy jej rozdział to gotowy scenariusz zajęć. Stanowi znakomitą pomoc edukacyjną dla nauczycieli w przedszkolach i w młodszychklasach szkolnych. Pomysłowe scenariusze pomogą rozwinąć wyobraźnię, kreatywność, samodzielność myślenia dziecka, jak również podbudują jego wiarę w siebie.
OPOWIADANIE DLA DZIECI Z KOMENTARZEM CERTYFIKOWANEJ PSYCHOTEREPEUTKI POZNAWCZO-BEHAWIORALNEJ KAROLINY ZIEGART-SADOWSKIEJ
„Dlaczego się złoszczę? Jak się zachowuję, gdy czuję złość? Czy to uczucie może całkowicie zniknąć?” – to pytania, które zadaje sobie Staś. Chłopiec szuka odpowiedzi w tajemniczym laboratorium. Pod czujnym okiem badacza sprawdza, kiedy pojawia się złość i jakie reakcje jej towarzyszą. Do dyspozycji ma magiczne księgi oraz probówki pełne dziwnych substancji, ale rozwiązanie zagadki będzie możliwe tylko wtedy, gdy wykona zadanie, dzięki któremu rozpozna zbliżającą się złość i zrozumie swoje zachowanie…
Czy Staś podejmie wyzwanie badacza? I jak właściwie trafił do jego laboratorium? Czy chłopiec pozbędzie się złości? Jeśli chcesz poznać rozwiązanie zagadki, przeczytaj tę książkę.
Dzięki tej książce twoje dziecko:
- razem z bohaterem przeżyje niezwykłą przygodę,
- zrozumie, że złość towarzyszy także innym ludziom,
- dowie się, jak ciało informuje nas o złości,
- rozpozna swoje zachowania powodowane złością,
- pozna strategie radzenia sobie z tym uczuciem,
- oswoi złość i odzyska spokój.
Drodzy czytelnicy, przyglądając się Stasiowi, będziecie mogli razem z nim odpowiedzieć na ważne pytania dotyczące złości. Dzięki temu lepiej poznacie tę emocję i przekonacie się, że panowanie nad własnym zachowaniem jest możliwe. Jeśli chcecie spędzić miło czas ze swoimi bliskimi, a jednocześnie zrozumieć, po co nam złość, koniecznie przeczytajcie „Stasia i laboratorium emocji”. Przyjemnej lektury!
"Historia Stasia to tak naprawdę historia wielu dzieci, które zmagają się ze światem swoich emocji. Bardzo mi się podoba, że treść jest adresowana również do nieco starszych dzieci. Termostat takiego człowieka wciąż pozostaje niedojrzały, kształtuje się. W tym samym czasie - my dorośli często ulegamy złudzeniu, że jeśli dziecko rozpoczyna przygodę szkolną - staje się dojrzałe. Zdarza się, że my dorośli - gubimy z oczu tą oczywistość, jaką jest bujny świat emocji dziecka. Uważam, że historia Stasia jest świetną „przypominają" dla rodzica, ale przede wszystkim spełnia bardzo ważną funkcję w percepcji dziecka : normalizuje emocje. Obrazuje i uświadamia dziecko, że każdy człowiek przeżywa różne uczucia i każde z nich są w porządku. Uczy, że kłopotliwe jest nie przeżywanie emocji, a sposób ich wyrażania. To cenna lekcja dla nas wszystkich : rodziców i dzieci. "
Olga Czajka
Aby przewidzieć przyszłość, należy poznać przeszłość, ponieważ wszystko, co na świecie się dzieje, ma swój odpowiednik w minionych czasach Niccolo Machiavelli Machiavelli został surowo oceniony przez potomnych. Jego Księcia okrzyknięto podręcznikiem dla amoralnych tyranów, ale przecież opisane w nim doktryny nie zostały odkryte przez Machiavellego. On jedynie miał odwagę opisać to, co praktykowali inni, aby rządzić skutecznie i zapewnić przetrwanie państwa. Zasady spisane w Księciu obowiązują zresztą po dziś dzień - tam, gdzie dochodzi do konfliktu moralności i polityki, ta druga święci tryumfy. Historie florenckie są jednym z najważniejszych dzieł Machiavellego, napisanym w latach 1521 - 1525 i zadedykowanym papieżowi Klemensowi VII. W pierwszej księdze renesansowy filozof opisał kluczowe wydarzenia z przeszłości Italii, aby w drugiej skoncentrować się na historii Florencji. Dzieło to charakteryzuje się prostą, logiczną narracją, dzięki której autor skutecznie podtrzymuje zainteresowanie czytelnika. Jest to zresztą nie tylko pozycja historyczna, ale również traktat o polityce, kulturze i społeczeństwie. Machiavelli zawarł w niej najważniejsze refleksje dotyczące konfliktów społecznych i politycznych, oparłszy się na rozważaniach o sytuacji średniowiecznej i renesansowej Florencji. Te przemyślenia dotyczące istoty władzy i tego, jaki jej rodzaj i jakie sprawowanie przyczyni się do wzrostu zamożności i znaczenia państwa, pozostają w zadziwiający sposób aktualne. Także dziś bowiem konflikt polityczny jest grą, której stawkę stanowią wolność, godność, odpowiedzialność, dobrobyt i samostanowienie. I właśnie o tym są Historie florenckie Machiavellego. Czasami trzeba jako dobro oceniać mniejsze zło Niccolo Machiavelli
IV tom słownika składa się z sześćdziesięciu dwóch biogramów postaci kluczowych dla dziejów ruchu narodowego w Polsce. Dobór bohaterów jest bardzo zróżnicowany, znajdują się tam zarówno osoby świeckie, duchowne, ludzie polityki, czy akademicy, których wiara wpłynęła na działalność w przestrzeni publicznej.Dzięki temu opracowaniu otwierają się nowe perspektywy poznawcze nad zagadnieniami i pojedynczymi wątkami, myślą polityczną, ideologią, programem i szeroką działalnością obozu narodowego. Każde z haseł umieszczonych w słowniku może stanowić zalążek i inspirację do podjęcia dalszych i pogłębionych badań. Bohaterami słownika są osoby zmarłe, które w różnych formach i zakresie współtworzyły ideowy, polityczny i organizacyjny dorobek obozu narodowego. Mimo dużego zaawansowania badań dotyczących dziejów obozu narodowego w Polsce ciągle wiele zagadnień pozostaje niezbadanych. W tym kontekście należy podkreślić wyjątkowy charakter opracowania. Nie tylko znacznie wzbogacającego historiografie dziejów polskiego narodu i państwa, lecz otwierającego nowe obszary badawcze, nowe perspektywy naukowe dla badaczy, a zwłaszcza historyków, socjologów, politologów - pisze w recenzji dr hab. Aneta Dawidowicz
Wciąż pojawiają się nowe teorie, kto jest wrogiem, a kto sojusznikiem. Stale majdruje się nowe listy podejrzanych i wykonuje dokumenty równie prawdziwe jak doniesienia, że Mojżesz zawarł pakt z kosmitami, Hitler kochał Żydów, Stalin wprowadził w Polsce demokrację, a rządzący mówią prawdę dbając o społeczeństwo. Proceder się nigdy nie skończy. I nie ma powodu, by się skończył. Władcy uzupełnili piąte przykazanie. Empusy i metanoje służb specjalnych rozumieją je tak: "Nie zabijaj niepotrzebnie. Jeżeli jednak musisz zabić - nie wahaj się. Zrób to szybko i nie zostawiaj śladu". Wezwanie do palenia węglem brunatnym w gospodarstwach domowych jest wezwaniem do mordowania ludzi...
Głupota to słowo posiadające w języku polskim 283 synonimy występujące w co najmniej 28 różnych grupach znaczeniowych.W Szkicach zostały opisane wyłącznie "przypadki zawinione" wynikające z gnuśności, ewentualnie etycznej niegodziwości określonych osób, a nie przypadki, na które ktoś nie mógł mieć żadnego wpływu. Autorzy opisują swoje własne doświadczenia związane z głupotą i głupcami w myśl przekonania, że każda próba mająca na celu "policzenie" i "ponazywanie" głupoty jest warta zachodu.Trzej wybitni profesorowie i myśliciele: M. Heller, J. Stelmach i B. Brożek po świetnie przyjętym Sporze o rozumienie (CCPress 2019) ponownie zdecydowali się na współpracę. Ich "Szkice z filozofii głupoty" to wyjątkowy, wyrafinowany intelektualnie, ale także zabawny zbiór traktatów, anegdot, czy - jak wolą Autorzy - szkiców, swoisty "strumień świadomości" trzech uczonych.Bartosz Brożek - filozof, kognitywista i prawnik, profesor nauk prawnych, pracownik Katedry Filozofii Prawa i Etyki Prawniczej na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego.Michał Heller - teolog, profesor nauk teologicznych specjalizujący się w filozofii przyrody, fizyce, kosmologii relatywistycznej oraz relacji nauka-wiara. Pierwszy polski laureat Nagrody Templetona.Jerzy Stelmach - teoretyk i filozof prawa, profesor nauk prawnych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, radca prawny.
Poruszająco głębokie spojrzenie na rolę uczuć w życiu codziennym, które podważa potoczny pogląd, że rozum i emocje są przeciwieństwami Każdego dnia podejmujemy setki decyzji, począwszy od tego, co zjeść na śniadanie, a kończąc na sposobach inwestowania naszych pieniędzy, i żadna z tych decyzji nie byłaby możliwa bez udziału emocji. Od dawna mówi się, że myślenie i odczuwanie to oddzielne i przeciwstawne siły naszej osobowości. Jednak według autora niezwykłe postępy w psychologii i neurobiologii dowiodły, że emocje są tak samo ważne dla naszego powodzenia jak myślenie. Jak lepiej komunikować się z innymi? Jak zrozumieć naszą frustrację, strach i niepokój? Co zrobić, aby uczynić nasze życie szczęśliwszym? Odpowiedzi na te pytania możemy znaleźć dzięki zrozumieniu swoich emocji. Podróżując między laboratoriami naukowców prowadzących pionierskie badania a realnymi, niekiedy dramatycznymi sytuacjami, Leonard Mlodinow pokazuje, jak emocje mogą służyć nam pomocą, dlaczego czasami ranią i jaka płynie dla nas nauka w obu tych przypadkach. Dokonując głębokiego wglądu w naszą ewolucję i biologię, autor daje nam narzędzia do lepszego zrozumienia naszych emocji i pełnego wykorzystania płynących z nich korzyści. „Błyskotliwy uczony i wspaniały pisarz Leonard Mlodinow wprowadza nas w arkana pasjonującej nauki o tym, co i dlaczego czujemy oraz pokazuje nam, jak możemy wykorzystać tę wiedzę. Wiele się nauczyłem z tej wspaniałej książki - jest to przejrzyste, pomocne i dobroczynne arcydzieło”. Dr Rick Hanson, współautor książki Mózg Buddy. Podręcznik do osiągania szczęścia, miłości i mądrości
Ojciec Maksymilian od samego początku chciał być świętym. Do sprawy podszedł programowo i z pasją. Jako młody kapłan podczas rekolekcji w lutym 1920 roku ułożył dla siebie Regulamin życia (Regulamentum vitae) . Być świętym jak największym jest praktyczną i twórczą lekturą zasad życia duchowego ojca Kolbego. Choć tekst powstał sto lat temu, nic nie stracił ze swej mądrości. Odczytanie Regulaminu w perspektywie współczesnej myśli teologicznej i duchowości XXI wieku pozwala odkryć jego aktualność i głębię. Prawdę i skuteczność proponowanych zasad życia, w którego centrum stoi Bóg i Niepokalana, potwierdza niezmiennie heroiczna świętość Męczennika Miłości. Książka ta ucieszy nie tylko jego czcicieli i członków Rycerstwa Niepokalanej, ale każdego, kto w dzisiejszych warunkach również chce być świętym.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
