"Chorał Kościoła zachodniego – podręcznik" (tytuł ang. "Western plainchant: a handbook", Oxford University Press) Davida Hileya to fundamentalna pozycja, która w sposób systematyczny, jasny i wyczerpujący porusza problematykę związaną z historią, systematyką, notacją, znaczeniem i interpretacją chorału gregoriańskiego. Książka autorstwa Davida Hilleya, profesora Instytutu Muzykologii w Ratyzbonie, jest pozycją bardzo cenioną wśród muzykologów i specjalistów w dziedzinie chorału, wyczerpująco i klarownie wprowadzającą w jego świat i jest podręcznikiem przydatnym zarówno dla osób, które dopiero poznają to zagadnienie, jak i do pogłębionych studiów. Podręcznik omawia wszelkie kwestie związane ze śpiewem kościoła, od opisu nabożeństw, do których śpiew chorałowy był przeznaczony, różnych rodzajów chorału oraz typów notacji począwszy, poprzez opis średniowiecznych źródeł i traktatów teoretycznych, rozwój repertuaru od czasów najstarszych, aż do odnowienia roli tego śpiewu we współczesności. Znajdziemy też porównanie różnic i relacji pomiędzy chorałem gregoriańskim a starorzymskim, ambrozjańskim, mozarabskim i innymi tradycjami chorałowymi, poznamy jego najważniejsze centra i historię rozprzestrzeniania się chorału w Europie. Książka zawiera ponad 200 wartościowych przykładów muzycznych, a także odniesienia do niezwykle szerokiej bibliografii, dając wskazówki do jeszcze bardziej szczegółowych studiów. Wydanie polskie jest najnowszą, aktualizowaną przez autora wersją książki.

Książeczki z serii Sylabowe potyczki mają służyć dzieciom w wieku przedszkolnym, które z rozpoczynają przygodę z czytaniem oraz dzieciom w wieku wczesnoszkolnym, które z różnych powodów mają z czytaniem problemy. Mogą z nich korzystać dzieci z dysleksją. Zawarte w drugiej części Sylabowych potyczek ćwiczenia pomagają dziecku w zdobywaniu nowych umiejętności w przygodzie z czytaniem. Dziecko poznaje kolejne sylaby, które naturalnie pojawiają się w rozwoju w takiej kolejności. Ćwiczenia pozwalają dziecku na doskonalenie różnicowania, syntezy i analizy. Wśród ćwiczeń pojawiają się również ćwiczenia z kodowaniem oraz ćwiczenia globalnego odczytywania wyrazów. Nauka w takiej formie jest nie tylko atrakcyjna dla dziecka, ale pozwala też na minimalizowanie liczby błędów podczas czytania. Sylabowe potyczki. Ćwiczenia do nauki czytania powstały w oparciu o bogate doświadczenie autorki – Olgi Wielińskiej – Jachymiak, która jako neurologopeda i fizjoterapeuta prowadzi terapię dzieci z różnymi deficytami rozwojowymi.

Książeczki z serii Sylabowe potyczki mają służyć dzieciom w wieku przedszkolnym, które z rozpoczynają przygodę z czytaniem oraz dzieciom w wieku wczesnoszkolnym, które z różnych powodów mają z czytaniem problemy. Mogą z nich korzystać dzieci z dysleksją. Cześć trzecia Sylabowych potyczek umożliwia dziecku poznanie kolejnych sylab oraz utrwalania samodzielnego czytania. Dzieci mają tu już możliwość wykazania się swoimi umiejętnościami czytelniczymi w zabawach sylabowych. Mogą je doskonalić w ćwiczeniach polegających na wydzielaniu sylab w wyrazach, samodzielnym układaniu wyrazów i prostych zdań oraz na zabawach w kodowanie sylabowe. Sylabowe potyczki. Ćwiczenia do nauki czytania powstały w oparciu o bogate doświadczenie autorki – Olgi Wielińskiej – Jachymiak, która jako neurologopeda i fizjoterapeuta prowadzi terapię dzieci z różnymi deficytami rozwojowymi.

Koduj, szyfruj 2. Ćwiczenia wprowadzające do kodowania to kontynuacja cieszącej się wielkim zainteresowaniem książeczki PUS Koduj, szyfruj 1, która skierowana jest do dzieci starszych. Podobnie jak część pierwsza, i ta książeczka zawiera ona zadania opracowane z myślą o pierwszych krokach w kodowaniu i szyfrowaniu.Koduj, szyfruj 2Zgodnie z obowiązującą podstawą programową uczniowie kla I III uczestniczą w zajęciach z kodowania i podstaw programowania. Jest to wstęp do późniejszych zajęć informatycznych. Jest to również ten element edukacji, który przygotowuje dzieci do życia we współczesnym skomputeryzowanym świecie.Kodowanienajczęściej kojarzy się ze skomplikowanymi operacjami informatycznymi i programami komputerowymi, czy też z zawiłymi wzorami lub schematami. Tymczasem kodowanie może być proste i może dostarczać dobrej zabawy. Pokazuje to niniejsza książeczka. Zawiera ona przykłady kodowania, z którymi każdy z nas ma do czynienia na co dzień.

Książeczki z serii Sylabowe potyczki mają służyć dzieciom w wieku przedszkolnym, które z rozpoczynają przygodę z czytaniem oraz dzieciom w wieku wczesnoszkolnym, które z różnych powodów mają z czytaniem problemy. Mogą z nich korzystać dzieci z dysleksją. Zawarte w pierwszej części Sylabowych potyczek ćwiczenia zaczynają się od nauki samogłosek, które początkowo odczytuje osoba dorosła. W następnych ćwiczeniach dziecko poznaje sylaby w takiej kolejności, w jakiej pojawiają się one w miarę rozwoju mowy. Tekst jest napisany czcionką bezszeryfową co powoduje lepszą koncentrację za zadaniu. Ćwiczenia mają atrakcyjną i różnorodną formę i służą doskonaleniu analizy i syntezy wzrokowej oraz słuchowej, pamięci, koncentracji uwagi, obserwowania i kojarzenia pojęć oraz umiejętności logicznego myślenia. Sylabowe potyczki. Ćwiczenia do nauki czytania powstały w oparciu o bogate doświadczenie autorki – Olgi Wielińskiej – Jachymiak, która jako neurologopeda i fizjoterapeuta prowadzi terapię dzieci z różnymi deficytami rozwojowymi.

Książeczki z serii Sylabowe potyczki mają służyć dzieciom w wieku przedszkolnym, które z rozpoczynają przygodę z czytaniem oraz dzieciom w wieku wczesnoszkolnym, które z różnych powodów mają z czytaniem problemy. Mogą z nich korzystać dzieci z dysleksją. Czwarta część Sylabowych potyczek to utrwalanie umiejętności czytelniczych i ciekawe zabawy sylabowe. Ćwiczenia w atrakcyjnej formie zachęcają dziecko do zabawy w „sylabowego detektywa” oraz odszukiwanie zakodowanych wyrazów i zdań, odpowiedzi na zadane pytania i rozwiązywanie logicznych zagadek. Wszystko po to, żeby pokazać, że czytanie jest atrakcyjne i niezbędne w naszym życiu i rozwoju. Sylabowe potyczki. Ćwiczenia do nauki czytania powstały w oparciu o bogate doświadczenie autorki – Olgi Wielińskiej – Jachymiak, która jako neurologopeda i fizjoterapeuta prowadzi terapię dzieci z różnymi deficytami rozwojowymi.

Językoznawcza opowieść o współczesnych kilkulatkach postrzeganych w wymiarze używanego przez nich słownictwa. Książka została przygotowana na podstawie bardzo dużego korpusu tekstów ukazuje dwa i pół miliona słów użytych przez dzieci w różnych sytuacjach komunikacyjnych: w monologach, opowiadaniach, rozmowach między sobą podczas zabawy czy rozmowach z dorosłymi. Książka zawiera słowniczek słów znanych dzieciom na tyle, że posługują się nimi w czynnej, mówionej odmianie swojej polszczyzny.Publikacja nawiązuje do książki pod tym samym tytułem, która ukazała się ponad trzydzieści lat temu, i stanowi znakomity materiał porównawczy.

Wojny z Zakonem Krzyżackim odegrały istotną rolę w dziejach Polski Piastowskiej i Jagiellońskiej od XIV aż do początków XVI stulecia. Rezultatami tych wojen stały się nie tylko traktaty pokojowe, lecz także doświadczenia polityczno-militarne oraz poniesione straty materialne. Poznanie poważnego wysiłku zbrojnego, finansowego i dyplomatycznego, jaki musiał być poniesiony dla złamania przewagi niemieckich rycerzy zakonnych i zapewnienia Polsce i Litwie należnego im miejsca nad dolną Wisłą i Niemnem, pozwala lepiej zrozumieć istotę konfliktu Polski, a od roku 1409 także Litwy z Zakonem Krzyżackim w Prusach i po części w Inflantach. Badania polskie nad tymi problemami mają dosyć dawną metrykę, sięgającą początków XX stulecia. Powstały wówczas poważne studia, które – polemizując z historiografią niemiecko-pruską – stworzyły podwaliny nowoczesnej historiografii polskiej, związanej przede wszystkim z bitwą grunwaldzką (Stanisław Kujot). W okresie Polski Odrodzonej rozwinęły się badania szczególnie w odniesieniu do wojen czasów Władysława Łokietka i bitwy pod Płowcami (Stanisław Zajączkowski), kampanii grunwaldzkiej (Otton Laskowski) oraz wojny trzynastoletniej (Karol Górski). Po roku 1945 nasiliły się poważnie badania odnoszące się do kampanii grunwaldzkiej (Stefan Maria Kuczyński, Andrzej Nadolski) i wojny trzynastoletniej oraz ostatniej „wojny pruskiej” z początków XVI w. (Marian Biskup). W dorobku tym, wzbogacanym ujęciami historiografii niemieckiej, a w ostatnich latach także szwedzkiej (prace Svena Ekdahla) zaznaczyła się przewaga ujęć analitycznych oraz opracowań jedynie poszczególnych fragmentów walki Polski i Litwy z Zakonem Krzyżackim, bez dążenia do opracowania całościowej syntezy. Na podstawie dotychczasowego znacznego dorobku polskiej i obcej historiografii możliwe stało się jego podsumowanie i ukazanie całości zmagań Polski z Zakonem w latach 1308-1521, tj. w okresie ponad dwóch wieków. Zadanie takie próbuję realizować w niniejszej książce, starając się zbilansować pokaźny dorobek poprzedników, częściowo i własnych badań. W toku pisania okazało się jednak konieczne dopracowanie tzw. małych wojen z lat 1414-1435, które w stopniu wyraźnie niewystarczającym były dotąd uwzględniane przez badaczy. Dla tego okresu podjąłem więc próbę pełniejszej analizy (rozdz. IV-V), opartej głównie na materiale źródłowym.

W 1514 r. w Moskwie podpisano rosyjsko-niemiecki sojusz zaczepno-odporny, wymierzony w Polskę. Nad państwem Zygmunta I zawisła groźba uderzenia oskrzydlającego. Dopiero udana interwencja polskiej dyplomacji w czasie zjazdu wiedeńskiego w 1515 r. doprowadziła do zawarcia porozumienia z Maksymilianem I, mocą którego uznawał on stan prawny Prus z 1467 r. i rezygnował z sojuszu z Rosją. Rozstrzygnięcie sprawy hołdu zawieszono na 5 lat... W swojej książce Marian Biskup omawia przyczyny oraz potencjał stron walczących w "Wojnie Pruskiej", fazy działań militarnych, próby rozjemstwa oraz pertraktacji pokojowych, a także dokonuje ogólnej charakterystyki lat 1519-1521. W aneksach znajdziemy zestawienie rotmistrzów oraz rot konnych i pieszych.

Praca Mariana Biskupa składa się z trzech części. W pierwszej, autor omawia ogólne przyczyny wojny trzynastoletniej, przedstawiając w najogólniejszych tylko zarysach przeobrażenia wewnętrzne zachodzące w państwie zakonnym połowy XV w., opozycję stanów pruskich i ich poddanie się Polsce w lutym 1454 r. Więcej uwagi poświęcono analizie potencjału zbrojnego i wojskowości stron walczących z uwzględnieniem wpływów niemieckiej i czeskiej sztuki wojskowej. W części drugiej i trzeciej ukazano zasadniczy zrąb działań militarnych i polityczno-dyplomatycznych lat 1454-1466 oraz rokowania pokojowe z lat 1464-1466, uwieńczone zawarciem traktatu toruńskiego. W części podsumowującej omówione zostały zagadnienia wojskowości tego okresu. Autor podjął próbę analizy charakteru wojsk zaciężnych, jak również poruszył niektóre kwestie finansowe wojny oraz jej wpływ na przeobrażenia wewnętrzne Polski, Prus i Zakonu Krzyżackiego.

Wizjonerskie organizacje skuteczne praktyki na

Czy można przełamać strach przed mówieniem, ciemnością lub burzą? Czy złość mieszka za szafą? Czy dorośli są empatyczni? Jak znaleźć sposób na coś, czego się nie lubi? To tylko niektóre z pytań zadawanych przez bohaterów bajek Klaudii Giese-Szczap psychologa z wieloletnim doświadczeniem w terapii dzieci i młodzieży.Bać się czy nie bać? to zbiór kilkunastu opowieści terapeutycznych, napisanych z myślą o dzieciach, przeżywających rozmaite trudności. Bajkowy świat jest przedstawiony z dziecięcej perspektywy. Bohaterami opowieści są dzieci, a czasem zwierzęta, które uczestniczą w sytuacjach, mogących wzbudzać w nich lęk. Poprzez identyfikację z bohaterami bajek dziecko może nauczyć się rozpoznawać swoje emocje i poradzić sobie ze strachem lub z niepokojem.Bajki przeznaczone są dla dzieci w wieku od pięciu do dwunastu lat, lecz mogą z nich korzystać również dzieci starsze, a nawet dorośli, gdyż dotykają one wielu ważnych spraw. Poruszają problem rozmaitych lęków, trudności, pokazują, jak można sobie z nimi radzić.

Autor zgłębia współczesną polską literaturę dziecięcą o Zagładzie, wykorzystując badania nad recepcja? antyku. Prezentuje źródła, które wpłynęły na współczesne postrzeganie antycznego labiryntu, ukazuje związki między labiryntem a doświadczeniem Zagłady, dokonuje analizy wybranych tekstów polskiej literatury dziecięcej. Rozważa także zagadnienie relacji między mitem a Zagłada? i możliwymi konsekwencjami wykorzystania archetypów antycznych w opowieści o Holokauście. Proponuje nowe spojrzenie zarówno na twórczość dla najmłodszych, jak i reprezentację Holokaustu w kulturze oraz stosunek do tradycji starożytnej, adresując tym samym publikację do szerokiego grona odbiorców, w tym literaturoznawców, pedagogów, nauczycieli, bibliotekarzy. ****** Childhood in the Labyrinth of the Ghetto: Reception of the Labyrinth Myth in Polish Children’s Literature about the Holocaust The book is an analysis of contemporary Polish Holocaust children's literature basing on the classical reception studies. It consists of description of the ancient labyrinth, presentation of the relationship between the labyrinth and the experience of the Holocaust and a nalysis of selected texts of Polish children's literature. The final part is a reflection on the relationship between the myth and the Holocaust and possible consequences of using classical archetypes in the story of the Holocaust.

Dyslektyczne potyczki 3. Zadania językowe to trzecia z serii 3 książeczek PUS przeznaczonych dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym i szkolnym, zagrożonych dysleksją oraz dyslektycznych, a także dla dzieci z zaburzeniami komunikacji językowej. Zawarte w książeczkach zadania doskonalą – niezbędne w procesie prawidłowego czytania i pisania – umiejętności ogólnorozwojowe takie jak: analizę i syntezę wzrokową analizę i syntezę słuchową pamięć koncentrację myślenie logiczne, analogiczne i przyczynowo-skutkowe. Uruchamiają też strategie lewopółkulowe, przez co znajdą zastosowanie nie tylko wśród dzieci dyslektycznych, ale także w terapii logopedycznej lub pedagogicznej, jak też w czasie ćwiczeń w domu. Zadania w kolejnych książeczkach serii „Dyslektyczne potyczki” zostały ułożone zgodnie z zasadą stopniowania trudności – od łatwiejszych do trudniejszych. w części 1 znajdują się zadania oparte głównie na materiale obrazkowym, nie wymagające jeszcze umiejętności samodzielnego, płynnego czytania część 2 to ćwiczenia oparte na materiale obrazkowo-językowym, wymagające znajomości liter, sylab, cyfr oraz umiejętności samodzielnego czytania prostych wyrazów część 3 zawiera zadania oparte na materiale językowym, które wymagają umiejętności samodzielnego czytania, znajomości sylab, głosek oraz znaków, a także umiejętności liczenia i wykonywania prostych działań matematycznych. Ilustracje znajdujące się w książeczkach z serii „Dyslektyczne potyczki” to jedynie czarno-białe znaki i symbole graficzne, które dodatkowo wspomagają procesy poznawcze oswajając dziecko ze światem liter, wyrazów i dłuższych tekstów. Niektóre ćwiczenia mogą być wykorzystywane przez terapeutów i pedagogów jako materiał diagnostyczny. Rozpoczynając pracę z dzieckiem mogą oni sięgnąć po te ćwiczenia, aby stwierdzić, czy dziecko ma problemy dyslektyczne, a jeśli tak, to w jakim stopniu. Dyslektyczne potyczki to taki materiał w Systemie Edukacji PUS, który od dawna był oczekiwany przez wielu pedagogów, terapeutów i rodziców. Mamy nadzieję, że książeczki spodobają się również dzieciom, do których są adresowane. Pomysłodawczynią i autorką serii „Dyslektyczne potyczki” jest Katarzyna Knopik, pedagog, logopedka, specjalista terapii ręki, autorka znanego i cenionego bloga „LoogoMOWA”.

Dyslektyczne potyczki 2. Zadania obrazkowe-językowe to druga z serii 3 książeczek PUS przeznaczonych dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym i szkolnym, zagrożonych dysleksją oraz dyslektycznych, a także dla dzieci z zaburzeniami komunikacji językowej. Zawarte w książeczkach zadania doskonalą – niezbędne w procesie prawidłowego czytania i pisania – umiejętności ogólnorozwojowe takie jak: analizę i syntezę wzrokową analizę i syntezę słuchową pamięć koncentrację myślenie logiczne, analogiczne i przyczynowo-skutkowe. Uruchamiają też strategie lewopółkulowe, przez co znajdą zastosowanie nie tylko wśród dzieci dyslektycznych, ale także w terapii logopedycznej lub pedagogicznej, jak też w czasie ćwiczeń w domu. Zadania w kolejnych książeczkach serii „Dyslektyczne potyczki” zostały ułożone zgodnie z zasadą stopniowania trudności – od łatwiejszych do trudniejszych. w części 1 znajdują się zadania oparte głównie na materiale obrazkowym, nie wymagające jeszcze umiejętności samodzielnego, płynnego czytania część 2 to ćwiczenia oparte na materiale obrazkowo-językowym, wymagające znajomości liter, sylab, cyfr oraz umiejętności samodzielnego czytania prostych wyrazów część 3 zawiera zadania oparte na materiale językowym, które wymagają umiejętności samodzielnego czytania, znajomości sylab, głosek oraz znaków, a także umiejętności liczenia i wykonywania prostych działań matematycznych. Ilustracje znajdujące się w książeczkach z serii „Dyslektyczne potyczki” to jedynie czarno-białe znaki i symbole graficzne, które dodatkowo wspomagają procesy poznawcze oswajając dziecko ze światem liter, wyrazów i dłuższych tekstów. Niektóre ćwiczenia mogą być wykorzystywane przez terapeutów i pedagogów jako materiał diagnostyczny. Rozpoczynając pracę z dzieckiem mogą oni sięgnąć po te ćwiczenia, aby stwierdzić, czy dziecko ma problemy dyslektyczne, a jeśli tak, to w jakim stopniu. Dyslektyczne potyczki to taki materiał w Systemie Edukacji PUS, który od dawna był oczekiwany przez wielu pedagogów, terapeutów i rodziców. Mamy nadzieję, że książeczki spodobają się również dzieciom, do których są adresowane. Pomysłodawczynią i autorką serii „Dyslektyczne potyczki” jest Katarzyna Knopik, pedagog, logopedka, specjalista terapii ręki, autorka znanego i cenionego bloga „LoogoMOWA”.

Bauman czynić swojskie obcym rozmowa petera ha

Autorka proponuje inspirujący zestaw technik ludycznych, które umożliwiają sterowaną zabawę z dzieckiem, dzięki czemu dorośli mogą skutecznie stymulować rozwój mowy i języka swoich podopiecznych, w naturalny sposób wzmacniając przy tym bliskie relacje w rodzinie. Ludyczny charakter Maluchodźwięków ma dodatkowy walor – służy pobudzeniu i podtrzymaniu motywacji dziecka do zabaw z językiem. Ma to szczególne znaczenie zwłaszcza w przypadku rodzin wielojęzycznych, w których może pojawić się, skądinąd zrozumiała, konkurencja między językami i niechęć dziecka do używania jednego z języków – najczęściej tego, który jest dla niego mniej dostępny. (…)należy podkreślić, iż Maluchodźwięki Michaliny Biernackiej są bardzo ciekawą i potrzebną pomocą dydaktyczną, rozwijającą percepcję słuchową i artykulację dzieci jedno- i wielojęzycznych. Książeczka ma bardzo dobry tytuł, trafnie oddający jej zawartość i „chwytający” za ucho. Część wstępna, przeznaczona dla osób dorosłych, jest napisana familiarnym, przyjaznym dla odbiorcy językiem, który ma charakter dialogu z rodzicami/opiekunami. Jak powszechnie wiadomo „potrzeba jest matką wynalazku”, dlatego często najciekawsze i najbardziej skuteczne materiały edukacyjne powstają właśnie z osobistych pobudek rodziców. Tak stało się i w tym przypadku. Połączenie doświadczenia mamy oraz zawodowca – językoznawcy, logopedy i glottodydaktyka, współpracującego z rodzinami dwu- i wielojęzycznymi za granicą, przyniosło jak najlepsze rezultaty. Z recenzji dr Agnieszka Rabiej

Mietek, Bobek, Dudek, Wiesio, czyli Czechowicz, Kobiela, Dziewoński, Michnikowski. Czterech przypisanych i kojarzonych z komedią aktorów. Znakomitych. Czy ta kwalifikacja zawodowa odebrała im możliwość zmierzenia się z tzw. poważnym repertuarem? To pytanie i kilka innych kwestii oraz mijający bezpowrotnie czas doprowadziły do napisania książki.

Wyspiański. Posłowie jest kolejnym katalogiem Muzeum Narodowego w Krakowie poświęconym twórczości Stanisława Wyspiańskiego. Publikacja zawiera katalogi prac prezentowanych w ramach dwóch kolejnych wystaw Wyspiański. Posłowie i Wyspiański. Skarby ze Lwowa.Część pierwsza to podsumowanie poszukiwań nieznanych dzieł Wyspiańskiego w zbiorach obcych. Na apel Dyrekcji MNK zgłosiło się kilkudziesięciu prywatnych kolekcjonerów, którzy w swych zbiorach mają pastele, rysunki i sztukę użytkową artysty oraz pamiątki związane z jego życiem i twórczością. Ich opisowi i analizie, jak również losom dzieł Wyspiańskiego w rękach prywatnych, poświęcony został krótki esej. Poruszono w nim także kwestię zuchwałych fałszerstw arcydzieł Stanisława Wyspiańskiego w okresie dwudziestolecia międzywojennego.W drugiej części omówiona została kolekcja dzieł artysty przechowywana w zbiorach Lwowskiej Narodowej Galerii Sztuki. W jej skład wchodzą cztery pastele oraz 64 rysunki wykonane ołówkiem i tuszem. Prace te w większości zostały w 1906 roku nabyte przez ówczesną Galerię Miejską bezpośrednio od samego artysty, pastele zaś w latach 19051907 podarowali prywatni właściciele. W tekście omówiona została historia kolekcji, a także kontakty artystyczne Wyspiańskiego ze Lwowem.

Wiosną 1957 roku, w wieku osiemdziesięciu czterech lat, Carl Gustav Jung, po długich namowach zdecydował się opowiedzieć historię swojego życia. Była to trwająca kilka lat seria rozmów z koleżanką i przyjaciółką Anielą Jaffé. Pierwsze oraz ostatnie rozdziały napisał Jung samodzielnie, niektóre są adaptacjami wcześniej publikowanych esejów, pozostałe to autoryzowany wywiad z redakcją i poprawkami Junga. Jung opisał swoje życie poczynając od najwcześniejszych wspomnień, snów i wizji z okresu dzieciństwa. Wspomina lata nauki w szkole, okres studiów medycznych w Bazylei małżeństwo i życie rodzinne a także liczne, nieraz egzotyczne podróże. Trzeba podkreślić, że Jung był intelektualnym klejnotem końca XIX w. – w tamtym stuleciu urodził się i odebrał edukację ukończył medycynę (specjalizacja w psychiatrii) i w wieku 27 lat obronił doktorat na Uniwersytecie w Zurychu. Był profesorem Politechniki Federalnej w Zurychu i Uniwersytetu w Bazylei, otrzymał szereg tytułów honoris causa na wielu uniwersytetach świata, znał gruntownie historię i mitologię tak współczesną jak i starożytną w czym pomocna była biegłość w łacinie, grece, francuskim, czy angielskim, znał także podstawy arabskiego oraz swahili. To bogate podłoże intelektualne owocowało ideami, które wyrażone i sformułowane przez Junga zmieniły świat, jaki znamy, pozostawiając nam obraz psychologii człowieka, która pomaga jednostkom zrozumieć własne życie oraz stanowi mapę drogową pomocną w bardziej świadomym i wypełnionym większym sensem życiu. Ta wyjątkowa autobiografia, w przeciwieństwie do większości podobnych publikacji nie jest chronologiczną serią dat, wydarzeń i spotkanych ludzi, ale przede wszystkim fascynującym spojrzeniem na wewnętrzne doświadczenia Junga, jego marzeń, wizji i doświadczeń, które ukształtowały rozumienie psychiki człowieka XX w. Dzieląc się swoimi snami, Jung pokazuje, jak ważne jest stosowanie interpretacji marzeń sennych w celu zrozumienia własnego życia; sposobu, w jaki funkcjonujemy w świecie, powtarzających się wzorców, które nieświadomie kierują naszymi zdarzeniami i wyborami, a także jak uczyć się interpretacji snów, aby uzyskać dostęp do naszej wewnętrznej mądrości, pozwalającej przekształcać i osiągać potencjał każdego człowieka. We „Wspomnieniach, snach wizjach” Jung opowiada także o swoich związkach z Zygmuntem Freudem i ich rozstaniu, co doprowadziło do „nocnej podróży” Junga. Być może właśnie ta uzdrawiająca podróż i jego własne doświadczenie ze zranieniem oraz traumami z dzieciństwa uczyniło Junga wielkim uzdrowicielem oraz przykładem i nadzieją dla milionów ludzi na całym świecie (tak przynajmniej uważa wielu analityków i psychoterapeutów z różnych szkół – np. Winnicot). W tej książce, w przystępny i zrozumiały sposób Jung dzieli się spostrzeżeniami na temat teorii oraz praktyki psychiatrycznej i psychoanalitycznej, wyjaśnia skąd się wzięły i jak powstawały niektóre z kluczowych pojęć analizy jungowskiej, jak typy psychologiczne, ekstrawertyzm, introwertyzm, persona, cień, anima / animus, Jaźń pojęcie nieświadomości indywidualnej i zbiorowej czy synchroniczność. Opisuje także tło, treść (w skróconych omówieniach) oraz własne refleksje na temat swoich kluczowych prac, takich jak typy psychologiczne, symbole transformacji, energii psychicznej, relacje między ego a nieświadomością i wiele innych. Jest to fascynująca podróż rzucająca tło oraz będąca zarazem gruntowną i przydatną podstawą pozwalającą lepiej rozumieć inne pisma Junga. Jeśli czytelnik nie zna prac Junga – to zdecydowanie warto zacząć wszelką lekturę jego spuścizny właśnie od tej pozycji. Dla czytelników, którzy są miłośnikami listów, książka zawiera wcześniej niepublikowaną korespondencję pomiędzy Jungiem a Freudem oraz innymi znaczącymi osobami. W miarę lektury czytelnik zauważy, że Jung to równie charyzmatyczny, co zajmujący i dowcipny gawędziarz, zaś „Wspomnienia, sny, myśli” okażą się wciągającym, fascynującym, łatwym w czytaniu dziełem, pełnym bogatych opisów i anegdot o życiu wewnętrznym (i zewnętrznym!) tego wielkiego umysłu XX stulecia. A przy tym wszystkim Jung prezentuje pełną skromności i pokory, głęboką i nie pozbawioną humoru, bardzo rzadko spotykaną świadomość. Na łamach książki przewija się teza, że cała wiedza i dzieło Junga – jego zdaniem – wcale nie należy do niego, ani nie jest jego osobistym „wytworem”. Z niezwykłą pokorą i skromnością Jung sugeruje, że to, co dane mu było opisać i doświadczyć jest raczej przepływem pewnej uniwersalnej wiedzy, której jedynie w swoim jednostkowym, ponad 80-letnim życiu autor pozwolił zaistnieć i wyrazić bądź nadać formę. Już w latach 30-tych XX w. pisze mianowicie: (…) Chociaż powstają one (powszechnie akceptowane idee) w określonym czasie, to są i zawsze były bezczasowe; wyłaniają się z tego obszaru pro-kreatywnego życia psyche, z którego efemeryczny umysł pojedynczego człowieka wzrasta na podobieństwo rośliny, rozkwita, wydaje owoc i nasienie, a później usycha i obumiera. Idee wyskakują ze źródła, które nie mieści się w zakresie osobistego życia pojedynczej osoby. My nie tworzymy idei; to one nas tworzą. C.G. Jung; („Modern Man in Search of a Soul” Harcourt, Brace&World, Inc. str.115) Na początku autobiografii Jung ujmuje to takimi słowy: „Życie zawsze przypominało mi roślinę żyjącą ze swego kłącza. Właściwe życie rośliny jest niewidoczne, tkwi bowiem w kłączu. To, co można ujrzeć nad powierzchnią gruntu, wytrzymuje zaledwie jedno lato, później więdnie — efemeryczna zjawa. Kiedy się pomyśli o nieustannym powstawaniu i przemijaniu życia i kultur, odnosi się wrażenie, że to nieskończona marność; nigdy jednak nie straciłem poczucia, że jest to coś, co żyje i trwa w ciągu wieczystej przemiany. To, co widać, to kwiat — kwiat przemija. Kłącze trwa. W gruncie rzeczy godne opowiadania wydają mi się te tylko wydarzenia z mego życia, w których świat nieprzemijający wdziera się w świat, który przemija. Dlatego też mówię głównie o przeżyciach wewnętrznych. Do nich należą moje sny i marzenia. One też stanowiły tworzywo mej pracy naukowej.” Książka „Wspomnienia, sny, myśli” ukazała się w kilkudziesięciu językach świata, w milionach egzemplarzy stanowiąc nieustającą inspirację dla milionów ludzi na całym świecie.