Książka zawiera artykuły na temat roli i zadań metafizyki realistycznej oraz jej przemian na przestrzeni dziejów (m.in. próby jej esencjalizacji, ontologizacji, antropologizacji a także ideologizacji). W książce zamieszczono 21 artykułów autorstwa m.in. M.A. Krąpca, H. Kieresia, V. Possentiego, W. Chudego, J. Czerkawskiego, H. Jakuszko, I. Zielińskiego, T. Szubki, M. Wesołego.
Książka zawiera materiały z X Międzynarodowego Sympozjum Metafizycznego z cyklu ""Zadania Współczesnej Metafizyki"" pt. Spór o cel i celowościowe wyjaśnianie, które odbyło się 13 XII 2007 w Lublinie. W ramach sympozjum ukazano celowościowy sposób wyjaśniania świata, jego koleje historyczne i znaczenie celu jako przyczyny dla rozumienia świata. Autorzy w artykułach w I części zajęli się celowością na przestrzeni dziejów, w II podjęli problem celu w filozofii, w dziedzinie działania indywidualnego i społecznego, w sztuce i technice, w przyrodzie i w naukach przyrodniczych, zaś w III części analizowali powszechność celu i wyjaśniania celowościowego. W książce m.in. teksty: M. A. Krąpca, B. Walda, Z. J. Zdybickiej, H. Jakuszko, T. Biesagi, B. Chyrowicz, H. Kieresia, A. Lekkiej-Kowalik, P. Francuza, P. Lenartowicza, J. Turka, Z. E. Roskala, J. M. Dołęgi, J. Sochonia, E. Martineza.
Książka zawiera materiały z XVI Międzynarodowego Sympozjum Metafizycznego (12 XII 2013 r.) z cyklu ""Zadania współczesnej metafizyki"" poświęconemu filozoficznym interpretacjom natury ludzkiej. Publikacja składa się z trzech części. W pierwszej części, noszącej tytuł: ""Źródła sporu o naturę ludzką"", zostały wskazane podstawowe rozumienia natury w ogóle, a ludzkiej w szczególności oraz źródła i skutki jej deprecjonowania, a następnie zanegowania w filozofii nowożytnej i współczesnej. W drugiej części książki, pod tytułem ""Natura ludzka na areopagu"", zostały podjęte szeroko dziś dyskutowane szczegółowe zagadnienia dotyczące natury ludzkiej w kontekście historycznym lub systemowym. Autorzy rozważają tytułowy problem w relacji do naturalizmu, życia osobowego człowieka, kultury, życia biologicznego i cielesności oraz płciowości. Trzecia cześć książki, zatytułowana ""W obronie natury ludzkiej"", koncentruje się na niezbywalnej wartości poszanowania ludzkiej natury, tak dla życia osobowego człowieka, jak i społecznego, a także dla całej kultury, która jest wypadkową ujawniania się i aktualizacji natury ludzkiej.
Powszechna encyklopedia filozofii to pierwsza polska encyklopedia filozofii. Zawiera hasła omawiające problemy filozoficzne, systemy filozoficzne, które wywarły wpływ na współczesną kulturę, oraz biogramy filozofów, ze szczególnym uwzględnieniem filozofów polskich. W PEF umieszczono hasła dotyczące różnych odmian filozofii zachodniej, szczególnie filozofii klasycznej - arystotelesowsko-tomistycznej, jak też hasła wprowadzające w dziedzictwo filozofii krajów Wschodu: Chin, Japonii, Indii i in.
Publikacja zawiera materiały z III i IV Międzynarodowego Sympozjum Metafizycznego z cyklu ""Zadania współczesnej metafizyki"", organizowanego przez PTTA. III Międzynarodowe Sympozjum Metafizyczne pt. ""Osoba ludzka i sposoby jej spełniania się w kulturze"" poświęcone było rozumieniu człowieka jako osoby. IV Międzynarodowe Sympozjum Metafizyczne pt. ""O realizm w uprawianiu filozofii"" podjęło ważny dla filozofii i kultury problem sposobu uprawiania filozofii. Pozycja zawiera też materiały z obchodów jubileuszu 50-lecia pracy naukowo-dydaktycznej w KUL o. prof. Mieczysława A. Krąpca.
Zadanie, które podejmujemy w tej książce, zdaje się co najmniej karkołomne. Wspólnym tytułem Performanse pamięci w literaturach i sztukach staramy się bowiem objąć trzy odrębne rodzaje praktyk i towarzyszących im uogólnień teoretycznych, ściśle powiązanych z pamięcią i pamiętaniem oraz wiedzą o przeszłości w jej mniej lub bardziej instytucjonalnych formach: praktyki świadczenia, praktyki rekonstrukcyjne i praktyki spekulatywne. Nawet jeśli kierujemy uwagę przede wszystkim na formaty, sposoby i środki realizacji tych praktyk we współczesnych literaturach i sztukach, nie zamierzamy negować, marginalizować czy pomijać ich odrębności, gdyż byłoby to zapewne przedsięwzięcie skazane z góry na niepowodzenie. Różnią się one przecież nie tylko proponowanymi dotąd metodologiami opisu i analizy, lecz także okolicznościami, czasem powstania i etapem ich rozwoju jako odrębnych pól badawczych, a w konsekwencji usytuowaniem w krajobrazie nauk humanistycznych. Widać to wyraźnie choćby w chwili, kiedy uświadomimy sobie, że z jednej strony w dziedzinie studiów nad pamięcią coraz głośniej słychać diagnozy, które zapowiadają nadejście kultury posttraumatycznej i kryzys świadczenia, z drugiej zaś badania kontrfaktualne i spekulatywne dopiero się kształtują i konsolidują, wypracowując skuteczne na swoim polu narzędzia analityczne. Natomiast refleksja nad praktykami rekonstrukcyjnymi znajduje się właściwie pośrodku, czyli na etapie łączenia sprawdzonych już metodologii w bardziej rozbudowane i pogłębione ujęcia teoretyczne. Próba wspólnego połączenia tak różnorodnych pod wieloma względami praktyk przypominać więc musi sytuację z tej bajki Iwana Kryłowa, w której na nic się zdały ponawiane wysiłki łabędzia, raka i szczupaka, żeby ruszyć z miejsca ładowny wóz. Jedno wszakże z całą pewnością te praktyki łączy: tak w przypadku aktów świadczenia, jak prób rekonstrukcji i eksperymentów spekulatywnych mamy do czynienia z afektywno-kognitywnymi działaniami epistemicznymi, które w wybranych przez nas przykładach realizacji artystycznych sytuują się na nadal pilnie strzeżonej granicy między dyskursami uznawanymi za faktograficzne i dyskursami jawnie fikcjonalnymi.
Pierwsza w Polsce talia kart futharku armanicznego powstała we współpracy polsko-białoruskiej. Zawiera pełną talię run armanicznych (18 kart) wraz z instrukcją szczegółowo omawiającą widniejące na kartach symbole zwierzę, drzewo, minerał i żywioł. Doskonale nadające się do wróżenia przy zastosowaniu dowolnej techniki dywinacyjnej. Szczególnie skuteczna przy kwestiach dotyczących zdrowia i rozwoju osobistego.Ilość kart: 18Wielkość: 6 x 9 cm
Duch przychodzi z pomocą naszej słabości.Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami.Rz 8,26 Modlitewnik do Ducha Świętego zawiera: o codzienne ofiarowanie się Duchowi Świętemuo modlitwę o siedem darów Ducha Świętegoo akt poświęcenia się Duchowi Świętemuo litanie, nowennę i koronkę do Ducha Świętegoo hymny i modlitwy liturgiczne do Ducha Świętegoo modlitwy do Ducha Świętego (m.in. św. Jana Pawła II, św. Augustyna, św. Efrema Syryjczyka, kard. L. J. Suenensa i wiele innych). Królu niebieski, Pocieszycielu, Duchu Prawdy, Który wszędzie jesteś i wszystko napełniasz, Skarbnico wszelkiego dobra i Dawco życia, Przyjdź i zamieszkaj w nas, Oczyść nas z wszelkiej zmazy, I zbaw, o Dobry, dusze nasze.św. Efrem Syryjczyk Znakomita pomoc w modlitwie osobistej, a także na spotkania modlitewne, czuwania i nabożeństwa.
„Zgrana paczka”, ruszaj na wspaniałą przygodę z Psim Patrolem. Zestaw zawiera książkę z mnóstwem zadań i łamigłówek, kolorowe kredki oraz dwustronne puzzle. Jeden z obrazków układanki można pokolorować według własnego pomysłu. Zgrana Paczka naprawdę dobrze się układa. Sprawdź to!
Produkt zawiera zawieszkę na euro haczyk
Zbiór tekstów powstał z zamiarem rozwinięcia wystawy #dziedzictwo, która odbywała się w Muzeum Narodowym w Krakowie. Kontynuuje on problemowy układ ekspozycji odsłaniającej różnorakość sposobów odnajdywania i interpretowania śladów dziedzictwa, podejmując próbę dopisania jeszcze jednego zagadnienia do układu ""geografia"", ""język"", ""obywatele"", ""obyczaj"".This collection of texts was produced as an extension to the exhibition #heritage, held at the National Museum in Krakow. It continues a problem-based layout of the display showing various ways of tracing and interpreting tracks of heritage, with an attempt to add yet another element to the system: ""geography"", ""language"", ""citizens"", ""custom"".
To przewodnik inny niż wszystkie! Nie da się z nim zwiedzać wystawy Moc muzeum, ale można się dowiedzieć, o co w niej chodzi.""Moc muzeum"" odpowiada na pytanie, co się z nami dzieje, gdy wchodzimy na wystawę muzealną. Jakimi środkami posługują się kuratorzy, a jakimi aranżerzy? Co wpływa na nasz odbiór dzieł sztuki na wystawach? Jaką rolę odgrywają w tym nasze zmysły? Wspomnienia? Zmęczenie?Książka przekłada treść wystawy na zadania i teksty, niekiedy poważne, niekiedy ironiczne, niekiedy zabawne. W środku czekają m.in. wywiad z kuratorami, kolorowanki i kolaże powstałe na bazie dzieł ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, przepis kucharski na tusz, ćwiczenia do samodzielnego wykonywania w domowym zaciszu bądź w trakcie zwiedzania wystaw muzealnych i wiele innych aktywności zainspirowanych wystawą ""Moc muzeum"".Książka jest ilustrowana rysunkami Marty Zabłockiej (autorki bloga ""życie-na-kreskę"").
""Pod stopami Kościoła"" prezentuje historię wieloletniego dialogu Klary z przedstawicielami Stolicy Apostolskiej, w trakcie którego dochodziło do licznych sporów o wizję żeńskiego życia mniszego i charyzmatycznej nowości powołania do życia w świętej jedności i najwyższym ubóstwie.Pragnieniem Świętej Klary z Asyżu było, aby siostry pozostawały zawsze poddane pod stopami świętego Kościoła i ugruntowane w wierze katolickiej i stale zachowywały ubóstwo i pokorę Pana naszego Jezusa Chrystusa i Jego Najświętszej Matki oraz świętą Ewangelię. Tymi słowami, wyjętymi z Reguły Świętego Franciszka, kończy ona Formę życia napisaną dla wspólnoty z San Damiano. Siostry dążąc do realizacji powołania do życia ewangelicznego, mają posłusznie poddać się rozeznaniu i decyzjom Kościoła.Po 25 latach od momentu publikacji została przetłumaczona na język polski książka Marii Pii Alberzoni Chiata e il papato, Milano 1995. Tłumaczenia podjęły się dwie siostry św. Klary - s. Judyta Katarzyna Woźniak OSCCap i s. Paulina M. Kaczmarek OSC. Pozycja ta stanowi do dzisiaj platformę odniesienia w kwestii wzajemnych relacji pomiędzy św. Klarą z Asyżu i hierarchią Kościoła.
Antologia gromadzi refleksje, manifesty i autokomentarze określające świadomość artystyczną ludzi teatru - wybitnych aktorów, reżyserów i inscenizatorów. Ich wypowiedzi są świadectwem różnych sposobów postrzegania sztuki scenicznej oraz zapisem doświadczeń płynących z własnej pracy twórczej. Dają podstawę do interpretacji zarówno postaw twórczych, jak i najważniejszych dzieł teatralnych drugiej połowy minionego stulecia.Zestawione w jednym tomie, w porządku chronologicznym, bez zachowania zwyczajowego podziału na gatunki czy środowiska, w których powstały, nabierają nowego znaczenia i pozwalają dostrzec bogactwo oraz wielobarwność dokonań całego polskiego teatru.
Piąty tom piątej częściMateriałów do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitejobejmuje monografie 19 kościołów i kaplic, w 17 miejscowościach zlokalizowanych w południowo-zachodniej części województwa brzeskolitewskiego, w okolicach Brześcia i Kobrynia. Ponad połowa obiektów o charakterze sakralnych została na tym terenie zniszczona, przetrwały nieliczne i tylko kilka z nich pozostało świątyniami rzymskokatolickimi. Dawne kościoły w Stawach i Wistyczach są obecnie cerkwiami prawosławnymi pełnią więc nadal funkcję kultową i dzięki temu zachowały wygląd zbliżony do pierwotnego.Obecnie wszystkie te miejscowości leżą w obwodzie brzeskim Republiki Białorusi, w rejonach brzeskim, kobryńskim i drohiczyńskim (Zakoziel i Popina).W czasie działań wojennych w latach 19391945 zniszczeniu uległy kościoły w Żabince i Zaościu. Ocalałe kościoły w Antopolu, Horodcu, Popinie i Dywinie decyzją władz radzieckich zostały przeznaczone na budynki użyteczności publicznej; świątynie w Zbirohach, Popinie i Dywinie zostały zdewastowane, a następnie rozebrane, kościół w Horodcu rozbudowano i przekształcono na szkołę z całkowitym zatarciem formy architektonicznej, zaś rozbudowana świątynia w Antopolu służy jako remiza strażacka (jako jedyna ma możliwą do odczytania pierwotną formę). Zachowane kościoły w Stawach i Wistyczach zostały zamknięte obecnie użytkowane są jako cerkwie prawosławne. Niemal cudem przetrwała neogotycka kaplica dworska w Zakozielu nieużytkowany, popadający w ruinę obiekt doczekał się w ostatnim roku remontu. Druga z omawianych w niniejszym tomie kaplic dworskich kaplica w Hruszowej nie istnieje została zniszczona wraz z dworem i folwarkiem, zapewne już po wojnie, kiedy majątek przejął kołchoz. Jedynym nieprzerwanie czynnym pozostawał nadal kościół w Kobryniu, zamknięty przez władze radzieckie w r. 1962, wówczas część wyposażenia rzeźby i obrazy wywiezione zostały do Narodowego Muzeum Sztuki Białoruskiej w Mińsku pozostałe elementy wystroju uległy zniszczeniu. Po upadku ZSRR zostały reaktywowane parafie w Żabince i Horodcu, wzniesiono na ich potrzeby nowe świątynie.
Tradycja nabożeństwa drogi krzyżowej w Koloseum sięga roku 1750 r. Paweł VI podjął po długoletniej przerwie ten zwyczaj, a Jan Paweł II kontynuował.Z każdym rokiem pontyfikatu Jana Pawła II coraz większa liczba pielgrzymów uczestniczyło w drodze krzyżowej w Koloseum. Wielomilionowe rzesze mogły uczestniczyć w tym nabożeństwie dzięki transmisjom radiowym i telewizyjnym.W ciągu całego pontyfikatu Jan Paweł II przygotował trzy rozważania drogi krzyżowej. Prosił też różne osoby o przygotowanie rozważań. Na zakończenie nabożeństwa Ojciec Święty przygotowywał teksty podsumowujące nabożeństwo.Książka zawiera rozważania drogi krzyżowej przygotowane przez Jana Pawła II oraz teksty, które głosił na zakończenie nabożeństwa.
Święty Jan Paweł II był mocarzem wiary, nadziei i miłości. Był też mężem modlitwy. Na klęczniku w kaplicy watykańskiej przechowywał intencje, jakie kierowano do niego z całego świata z prośbą, by uwzględnił je podczas swoich modlitw. Wierzymy, że również teraz wstawia się za nami.
Nikt z nas nie spodziewał się pandemii koronawirusa, która przyniosła śmierć tak wielu ludziom i całkowicie odmieniła sposób funkcjonowania świata. I nawet jeżeli pandemia nie dotyka nas w sposób bezpośredni, to pomyślmy o innych, włączmy się w modlitwę o ustanie tej choroby. Pomocą niech będzie modlitewnik na czas pandemii.
Chcemy zaprosić cię do rozgrzewającej zabawy w testowanie gamy ostrych smaków. Odczucie, co jest tylko pikantne, a co już pali przełyk, stanowi kwestię indywidualnej wrażliwości, przyjęliśmy więc własną klasyfikację ostrości potraw, dzieląc potrawy na pikantne, ostre i „piekielne”.
Dobra wyrazista kuchnia nie może obyć się bez przypraw. Najczęściej używanymi są z pewnością sól i pieprz – to duet obowiązkowy, dzięki któremu jedzenie nie jest mdłe ani nijakie. Jednak, aby dania nabrały zdecydowanej pikanterii, trzeba doprawić je mocniej.
Do najważniejszych przypraw nadających potrawom pikantny charakter należą różne odmiany chilli: cayenne, jalapeno, habanero, piri piri i tabasco, a także czosnek, chrzan oraz imbir.
Ważna jest nie tylko ilość, ale także postać dodanej przyprawy. Świeży pieprz, chili,
ząbek czosnku czy korzeń imbiru zawsze będą miały większą moc niż proszek z torebki. Pikantność potrawy wzmacniają również określone kompozycje przypraw.
Nie wszystkie przyprawy pozwalają na uzyskanie najwyższego stopnia ostrości. Chrzan zwyczajowo dodaje się w takich ilościach, aby danie było pikantne, ewentualnie ostre – jak choćby krem czy sos chrzanowy. Natomiast gwarancją piekielnego smaku jest jedna z najostrzejszych papryczek – habanero, którą należy używać z dużą ostrożnością.
Testowanie smaków to znakomita okazja do kucharskich eksperymentów
oraz odkrywania nowych, tak dzisiaj modnych niekonwencjonalnych połączeń kulinarnych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
