Jeśli interesujesz się polityką, albo studiujesz politologię znajdziesz w tym dziale informacje o współczesnym świecie. Obszerna literatura naukowa, różne publikacje i elementy wiedzy politologicznej, najważniejsze zagadnienia i pojęcia z politologii, kontrowersyjne książki polityczne, powieści polityczne, nauki polityczne. Najlepsze książki społeczno-polityczne, bestsellery polityczne, książki o polityce, które warto przeczytać - zapraszamy po lekturę na Dobreksiazki.pl
Celem niniejszej publikacji jest wskazanie na aktualne zagrożenia dla tak zasadniczych wartości w dyskursie publicznym jak prawda i prawdomówność. Współcześnie globalną platformą dyskursu publicznego jest Internet. Jego cechą szczególną jest brak nadzoru, który charakteryzuje media tradycyjne, dzięki czemu trudniej w nich o mistyfikacje. Można więc pokusić się o tezę, że prawda przegrywa w Sieci i łatwiej tutaj o postprawdy. W tym kontekście termin ten można spróbować zdefiniować jako konstrukt rzeczywistości, fabrykowany dla osiągnięcia zakamuflowanych celów. Funkcjonuje on na styku polityki, mediów, Internetu i opinii publicznej, w interesie trudnych do zlokalizowania agentur wpływu. Najczęstszym motywem fabrykowania są cele polityczne głęboko zakamuflowanych dysponentów (kryptopolityka), w interesie których prowadzona jest określona narracja.
„…z góry wiem, że to się może nie podobać. No trudno. I tak należy to zrobić”.
Stasi umieściła go na liście sześćdziesięciu najbardziej niebezpiecznych polskich opozycjonistów. W duszpasterstwach akademickich, które prowadził, tworzył przestrzeń dialogu bezcenną w czasach PRL-u. Po 1989 roku nie przestał głosić Ewangelii wolności. Do dziś płaci za to wysoką cenę.
Odważna, inteligentna publicystyka o. Ludwika Wiśniewskiego pokazuje, w jaki sposób myśli człowiek wolny, wierzący, że „tylko prawda nas wyzwoli”. Najwcześniejszy artykuł pochodzi z 1960 roku, gdy jego autor był młodym klerykiem. Ostatni, napisany w 2017 roku, odnosi się do najbardziej aktualnych problemów Polski i Kościoła.
O ile ateizm wojujący jednostek, czy nawet całych grup (…) nie jest jeszcze dla społeczeństwa tragedią, o tyle ateizm wojujący państwa trzeba uznać za tragizm dla tego państwa i za tragizm dla ludzi w nim żyjących.
Z listu do Edwarda Gierka
Zasada, że „można czynić mniejsze zło, aby uniknąć większego” musi być wyrzucona poza burtę naszej świadomości, jeśli chcemy przetrwać jako społeczeństwo i jako Naród. Nie jest bowiem wykluczone, że za jakiś czas znowu zjawi się zbawca i zechce nam zafundować „mniejsze zło”.
Z listu do Adama Michnika
Obym okazał się fałszywym prorokiem: nie jest dobrze z polskim Kościołem. Jest duży, kolorowy, imponujący – ale tak naprawdę jest sztucznie nadmuchany jak balon. Boję się, że nie doceniamy zagrożeń.
Z listu do nuncjusza abp. Celestino Migliore
Iwan Turgieniew (1818-1883) uznawany jest za klasyka literatury rosyjskiej, twórcę tzw. Rosyjskiego realizmu krytycznego, dogłębnego znawcę rosyjskiego społeczeńtwa. ""Rudin"" to jego pierwsza powieść. Główny bohater to pozbawiony korzeni inteligent/rewolucjonista, ale w gruncie rzeczy człowiek bez właściwości i bez umiejętności przekucia swoich idei w czyn. Okazuje się być bohaterem jedynie w słowach, człowiekiem niezdolnym przejść do czynu. Turgieniew jest wyraźnie krytyczny wobec postawy Rudina - celowo kontrastuje jego wypowiedzi i jego zachowanie po to, by wykazać przepaść między słowami i czynami szlacheckiego rewolucjonisty, niezdolność do realizacji wyznawanych w teorii idei. Podkreśla, że niewątpliwe zalety bohatera - inteligencja, elokwencja, empatia - są niewiele warte w zestawieniu z jego apatycznym nastawieniem do życia, fatalizmem, który uniemożliwia mu podjęcie skutecznych działań. Z Rudinem wyraźnie skontrastowana zostaje Natalia - skromna, skrywająca swoje uczucia, ale gotowa do działania, gdy jest to konieczne, oraz Leżniew - człowiek praktyczny, trzeźwo oceniający każdą sytuację.
Nowe wydanie powieści, która zdobyła Nagrodę Impac 2004. Ta historia zdarzyła się naprawdę. Maroko, tajne więzienie Tazmamart. Bohater powieści, skazany za udział w zamachu na króla, zostaje – podobnie jak jego towarzysze – osadzony w celi wielkości grobu. Pod ziemią, bez światła, bez kontaktu ze światem zewnętrznym, ma umierać długo i w męczarniach. Jest jednak coś, co sprawi, że po osiemnastu latach nadal będzie żył i kiedy wyjdzie na wolność, opowie innym tę wstrząsającą historię. Tahar Ben Jelloun nada zaś jego relacji doskonałą artystyczną formę.
To jedna z najpiękniejszych i najbardziej przejmujących powieści ostatnich lat. Wpisuje się w tradycję literatury łagrowej i obozowej, ale wprowadza do niej nowe tony: odmienną wrażliwość i islamski mistycyzm. Dla jednych książka Ben Jellouna będzie zapisem dramatycznych przeżyć, dla innych – poetycką opowieścią o wyzwoleniu. Jest jednocześnie jednym i drugim: ukazuje pełnię człowieczeństwa.
Wyobraźnia w walce z barbarzyństwem. Literatura jako ostateczna forma wolności. „L’Express”
Arcydzieło, które pokazuje – a udaje się to tylko nielicznym książkom
– co powinno być celem literatury. Z werdyktu jury nagrody Impac
Życie jest wysiłkiem zbiorowym i wymaga struktur zbiorowych, zorganizowanych wokół instytucji, norm i procedur możliwych do uregulowania i wyegzekwowania. Jednostka jest i zawsze będzie bezbronna wobec struktur zorganizowanych w działaniach na jej szkodę. Demokracja i po-rządek liberalny są kierunkiem zorientowanym na dobro wspólne, budowane wysiłkiem i odpowiedzialnością różnego rodzaju podmiotów indywidualnych. Europa stoi przed zadaniem najtrudniejszym w dziejach, chociaż nigdy nie miała łatwo, a że jest zagrożona katastrofą, pokazał już wiek XX. Wiek XXI pokazuje z kolei, że możliwości katastrofy są nie-porównanie większe; ludzie, jeśli rozumieją rozmiar zagrożeń i osiągną świadomość, że da się tej katastrofy uniknąć, będą mieli szansę osiągnąć wyżyny determinacji niezbędnej do trzymania się tego trudnego i mało wyraźnego wolnościowego kierunku, ciągle zagrożonego degradacją i chaosem.
Fragment książki
Liberalizm stanowi społeczno-polityczne wyobrażenie o porządku, które współkształtowało proces powstawania nowoczesności. W centrum liberalnego modelu społecznego znajduje się obywatel, będący jednostką za siebie odpowiedzialną. Liberalne społeczeństwo to takie, w którym każdy człowiek może działać jako równouprawniony obywatel. Liberalne obywatelstwo opiera się zaś na sprawiedliwym dostępie do dóbr i możliwości rozwoju. Związane z tym ideałem oczekiwania oraz szanse ich realizacji zmieniały się z biegiem lat i były dyskutowane także przez samych liberałów. Historia liberalizmu jako idei i praktyki politycznej może być zatem traktowana i rozumiana tylko jako nieustanna walka o znaczenia. Jej rozwój opisywany jest w tej książce począwszy od XIX w. Autor zadaje następujące pytania: jak w najważniejszych okresach niemieckiej i europejskiej historii zmieniały się możliwości działania polityki liberalnej?, czym są naród i państwo narodowe widziane z pozycji liberalnych?
Wspomnienia Wojciecha Reszczyńskiego z lat 1971 do 1991. Autor pisze o swoim pierwszym zafascynowaniu radiem, gdy w czasie studiów trafił do Studenckiego Studia Radiowego Bielany Radio w Toruniu, opisuje swoją pracę w radiowej Jedynce, Trójce i Czwórce oraz szok jakiego doznał, gdy zobaczył od środka małe amerykańskie radio Waltera Kotaby WSSY 1330 AM i poznał kształt amerykańskiego rynku radiowego, na którym działało mnóstwo takich małych lokalnych stacji. Istotną część książki stanowi też wątek telewizyjny Wojciech Reszczyński był w tym czasie prowadzącym najpierw Teleexpress, a później Wiadomości w telewizyjnej Jedynce a także wyborczy Przy okazji przedstawiania swojej drogi autor ujawnia kulisy działania ówczesnych mediów. Wspomina m.in. jak po przyznaniu pokojowej Nagrody Nobla Lechowi Wałęsie z anten Polskiego Radia zniknęła muzyka z krajów popierających tę kandydaturę nie można było usłyszeć utworów urodzonego w Bonn Beethovena, ale kompozycje jego kolegów po fachu, którzy urodzili się na terenach należących po II Wojnie Światowej do NRD, były już prezentowane. Pisze też o niespełnionych nadziejach, gdy już po Okrągłym Stole miał być podwładnym tych samych osób, które szefowały mu w stanie wojennym. Książka ukazała się w roku 1991.
W połowie 2012 roku, czyli ponad rok po wypadku jądrowym w elektrowni Fukushima Daiichi, jednym z największych w dziejach ludzkości, dziesiątki tysięcy Japończyków wyszły na ulice, by zaprotestować przeciwko polityce energetycznej rządu. Dlaczego rok po wypadku? Kto protestował i dlaczego? Jakie były skutki tych protestów? Książka jest próbą odpowiedzi na te pytania. Na podstawie własnych badań terenowych i przeglądu dotychczasowej literatury autorka przedstawia genezę, formy organizacji i działania ruchu społecznego skierowanego przeciwko elektrowniom atomowym oraz omawia wpływ, jaki ruch ten wywarł na politykę energetyczną państwa. Powyższe zagadnienia przedstawione są na tle wcześniejszych wypadków i zdarzeń jądrowych, sytuacji politycznej w czasie wypadku, systemu decyzyjnego zdominowanego przez tzw. „nuklearną wioskę” oraz sposobu zarządzania kryzysowego przez władze. Warto dodać w kontekście polskich dyskusji na temat Fukushimy, że nie bez znaczenia był fakt, jak orzekła niezależna parlamentarna komisja badawcza ds. wypadku, że przyczyną „nie była ‘katastrofa naturalna’ [trzęsienie ziemi i tsunami], ale że była to jednoznacznie ‘katastrofa wywołana przez człowieka’ [jinsai]”.
Książka skierowana jest do Czytelnika, który chce zrozumieć fenomen Państwa Islamskiego, ale chce otrzymać wiedzę usystematyzowaną, naukową, pozbawioną medialnego szumu.Autorzy przedstawiają genezę ISIS, zarówno w aspekcie historycznym, jak i ideologicznym, pokazując przyczyny ruchów ekstremistycznych odwołujących się do fundamentalizmu islamskiego. Czytelnik pozna struktury ISIS, sposoby finansowania, werbunku i wpływ środowiska międzynarodowego na organizację i jej na stosunki międzynarodowe, nie tylko w wymiarze lokalnym.Istotnym walorem książki jest bardzo liczne wykorzystanie źródeł rosyjskich. Pojawia się też wiele wątków wskazujących na powiązania i problemy Federacji Rosyjskiej w kontekście powstania i działalności ISIS.
There are various kinds of censorship, but most often this term is connected with some kind of political tense and oppression. However, many important intellectual or artistic movements have developed under censorship in various countries over the years. So does censorship have a positive or negative influence on people’s work and creation? Do people become more creative or intellectually fertile when they are oppressed in some way?
In recent years – as it is often said – democracy throughout the world has seemed to collapse, and various political forces (e.g. ISIS or pro-Russian unrest in Ukraine) have oppressed people. Those who have decided to comment on current political situations have been punished for their words (as the journalists of Charlie Hebdo), and those who have broken national or political taboo have been incarcerated (as the members of a Russian feminist band Pussy Riot). When we live in such times, we start to think about the past – comparing it to presence – and ask ourselves numerous questions: Where does the freedom end, and where does the oppression start? What can we do to prevent such situations? How can we live under censorship and political oppression?
This book includes approaches both of experienced scholars and of young academics at the start of their careers, as well as doctoral students. Due to its interdisciplinary nature, this publication brings many interesting observations on and discussions about the role of censorship in the past and in the present-day world.
Podręcznik protestowania skierowany do osób zaniepokojonych zmianami – lub przeciwnie, brakiem zmian – w kraju w którym żyją, w instytucji, w której uczą się lub pracują, czy w najbliższym sąsiedztwie. Chodzi tu zwłaszcza o osoby, które podjęły pierwszą próbę zaangażowania – uczestniczyły w marszu, podpisały petycję, czy przekazały pieniądze na wybrany cel – ale nadal mają poczucie, że ich działania nie przynoszą efektu. Jak doprowadzić do wymiernych efektów, jak przekuć energię protestu w konkretne, skuteczne działania, jak przejść od definicji problemu do określenia celów i środków?
To z jednej strony zbiór inspirujących historii o tym, jak zwykli ludzie wspólnym wysiłkiem doprowadzili do rewolucyjnych zmian, a z drugiej - praktyczny zestaw konkretnych porad i kroków, które po kolei należy podjąć, by przekuć swoje niezadowolenie w zmianę, jakiej pragniemy.
Matthew Bolton doskonale wie, o czym mówi - jest wicedyrektorem grupy Citizens UK, zrzeszającej organizacje i ruchy społeczne i odpowiedzialnej za wiele kampanii na rzecz poprawy jakości życia mieszkańców Wielkiej Brytanii - w tym dwóch najważniejszych tamtejszych kampanii ostatniego dwudziestolecia: dotyczącej płacy minimalnej oraz przyjmowania uchodźców. Jest również coachem, który szkoląi działaczy społecznych.
Książka dotyczy przejawów, sposobu działania i skutków funkcjonowania metafor - zarówno werbalnych, jak i wizualnych - w wielu obszarach życia. Szczególną uwagę poświęcono w niej dziedzinom praktycznym, takim jak: prawo, polityka, edukacja, psychoterapia, perswazja. Z tego powodu ta niezwykle pasjonująca publikacja może stać się źródłem inspiracji nie tylko dla osób zainteresowanych zagadnieniami filozoficznymi czy kognitywistycznymi, lecz także dla każdego, kto „tropi” metaforę we współczesnym języku.
Monografia zawiera konkretne wskazówki i analizy wpływu zewnętrznej formy metafory na jej znaczenie oraz oddziaływania metafor na doktryny i praktyczne aspekty życia. Jej celem jest zachęcenie czytelnika do świadomego korzystania z opisanych mechanizmów.
Naprawdę myślisz, że gorzej już być nie może?
Rok 2020. W przedwyborczych sondażach wysoko prowadzi urzędujący prezydent Adrian Dudek, za jego plecami czai się powracający z Brukseli Donek Zus. Tymczasem w prezydenckim wyścigu pojawia się nieoczekiwanie dwójka kandydatów, o których Polacy już dawno woleli zapomnieć: Józef Stalin i Adolf Hitler.
Wobec zerowego poparcia dwie oburzające kandydatury budzą początkowo jedynie uśmiech politowania. W tajemniczych okolicznościach z gry odpadają jednak kolejni rywale, a efektowne kampanie wyborcze obu dyktatorów zaczynają przysparzać im zwolenników…
Prowokująca, demaskatorska książka, która więcej niż o Hitlerze i Stalinie, mówi nam o nas samych.
I chociaż szalone zwroty akcji i błyskotliwe historyczno-polityczne nawiązania niezmiennie bawią, to niepokojąco często jest to śmiech przez łzy…
Książka, która wstrząśnie Polską bardziej niż Blitzkrieg.
Adolf Hitler
Za takie kpiny wsadzałem do łagru na minimum 10 lat.
Józef Stalin
Przedwiośnie to wybitna powieść Stefana Żeromskiego wydana w 1924 (z datą 1925) w Warszawie. Składa się z trzech części: Szklane domy, Nawłoć, Wiatr od wschodu. Opowiada o życiu Cezarego Baryki, urodzonego i wychowanego w Baku, przyjeżdżającego do odrodzonej po I wojnie światowej Polski.Tytuł utworu ma charakter metaforyczny. Można go zrozumieć jako czas, w którym kształtowało się państwo polskie po okresie zaborów, a w kraju panował niepodległościowy entuzjazm. W roku 1928 swoją premierę miała adaptacja Przedwiośnia w reżyserii Henryka Szaro. Powieść Żeromskiego przeniósł na ekran Filip Bajon. Film Przedwiośnie miał swoją premierę 2 marca 2001 roku, a główną rolę Cezarego Baryki zagrał Mateusz Damięcki.Polska szklanych domów weszła do tradycji kultury polskiej jako gorzka refleksja na temat wspaniałych, ale niespełnionych oczekiwań na kraj naszych marzeń. Gorzka bo rzeczywistość okazał się nie taka, jakiej spodziewał się Cezary Baryka. I do dzisiaj taka nie jest
Daniel Passent, jedna z najbardziej wyrazistych autorskich osobowości w historii polskiej prasy kończy w tym roku 80 lat, z czego 60 spędził w tygodniku POLITYKA. Czytelnicy często przyznają, że zaczynają lekturę od jego felietonów. Z tej okazji oddajemy w Państwa ręce autorski wybór tekstów, które ukazywały się w latach 1965-2018.. Zapraszamy do spaceru przez kilkadziesiąt lat polskiej historii z klasykiem felietonu.
„Był Passent, przez wszystkie lata uprawiania swego ironicznego i złośliwego pisarstwa, krytykowany, pomawiany, atakowany z każdej politycznej i ideologicznej strony. Z tego zbioru da się odczytać dlaczego : otóż Daniel Passent jest radykalnym – jak byśmy dziś powiedzieli – symetrystą, poszukiwaczem złotego środka, zasadniczo zdystansowanym wobec każdej historycznej epoki , jakby wciąż zdziwionym, że można tak brzydko i źle się różnić. (…). Co prawda, mam wrażenie, że Jego symetryzm ostatnio słabnie , ale to może być kwestia optyki: po prostu żyjemy w bardzo pokrzywionych czasach, jakby świat zaczął stawać na głowie, tracił kierunki i stałe punkty oparcia. Robi się nieswojo i niedobrze. W tych okolicznościach warto utrzymywać kontakt wzrokowy z Passentem. Regularne przyjmowanie jego felietonów ułatwia powrót do równowagi , a dawka książkowa może nawet działać jak szczepionka”.
Jerzy Baczyński, redaktor naczelny POLITYKI
W kraju stojącym na krawędzi wojny domowej spotyka się dwoje młodych ludzi – zmysłowa, zaciekle broniąca swej niezależności Nadia i łagodny, powściągliwy Saeed. Wdają się w sekretny romans, ale już wkrótce rozruchy ogarniające miasto zamykają bohaterów w niedojrzałej intymności ich związku. Kiedy zamieszki wybuchają z pełną siłą, zmieniając znajome ulice w mozaikę wojskowych posterunków i wybuchających bomb, do ich uszu zaczynają docierać plotki o drzwiach – drzwiach, które mogą błyskawicznie przenieść ludzi w odległe miejsca, chociaż jest to niebezpieczne i kosztowne. W miarę jak nasila się przemoc, Nadia i Saeed dochodzą do wniosku, że nie mają już wyboru. Porzucając ojczyznę i dawne życie, znajdują drzwi i przez nie przechodzą...
Książka „Drzwi na Zachód” śledzi losy tych niezwykłych postaci, wkraczających w zupełnie nieznaną im i niepewną przyszłość, starających się pozostać wiernymi sobie nawzajem, swojej przeszłości, samej istocie tego, kim naprawdę są. Napisana w sposób bardzo osobisty i z ogromnym polotem, opowiada niezapomnianą historię miłości, lojalności i odwagi, która jest nie tylko obecnie na czasie, ale też ponadczasowa.
Jedna z najważniejszych książek ostatniej dekady w Hiszpanii
„Wnikliwy opis upadku moralne go wywołanego przemocą”.Mario Vargas Llosa, „El País”
Porażający obraz kilkudziesięciu ostatnich lat historii Kraju Basków – od połowy lat 80. do 2011 roku – stworzony z opowieści o losach członków dwóch baskijskich rodzin. Książka o ludzkim strachu, zniszczonych przyjaźniach i związkach, bezsilności wobec niekontrolowanej spirali terroryzmu, a w końcu także o wybaczeniu.
„Jeśli Chata wuja Toma stała się ostatecznym impulsem dla abolicjonizmu... Jeśli Jeden dzień Iwana Denisowicza uświadomił to, co się działo w ZSRR… To z Patrią powinno być podobnie, bo wstrząsa nasz ymi sumieniami. Nie możemy zapomnieć, że wszystko, co zostało w niej opisane, wydarzyło się naprawdę. I miało miejsce tutaj”.Fernando Hernández, „Diario de Navarra”
„Kiedy skończysz ją czyta ć, będziesz wiedział, że przeczytałeś klasykę”.Ignacio Martínez de Pisón
„Aramburu stworzył niezwykły mural, potrzebny, by zrozumieć dziesiątki lat, podczas których w Kraju Basków przelewała się krew”.Félix Teira, „El Periódico de Aragón”
Wyspa z dala od świata. Przerażający psychologiczny eksperym ent.Siedmioro kandydatów do tajnej pracy, a wśród nich morderca. Zdecydujesz się wejść do gry? – Postanowiliśmy przeprowadzić test na odporność w warunkach stresu. Nasi kandydaci znajdą się w realnej sytuacji, a pani dokona oceny ich zachowań. Powie nam pani, kto nadaje się na przywódcę, kto umie strategicznie myśleć, kto jest dyplomatą, a kto się na niego nie nadaje. Nadal nie wiedziałam, do czego Przewodniczący zmierza. – A tak konkretnie… co miałabym robić? Przewodniczący spojrzał na mnie z radosnym uśmiechem. – Właściwie to bardzo proste. Będzie pani udawać martwą. fragment książki „Eksperyment Isola to obraz społeczności ukształtowanej przez donosicielstwo i ukryty szantaż. Autorka odtwarza kafkowskie nastroje, w których przewijają się takie słowa jak »przesłuchanie« czy »protokół«. Główna postać, Anna Francis, niewiele się różni od słynnego bohatera filmowego, Jamesa Bourne’a. Jest królikiem doświadczalnym w służbie państwa, który został poddany psychologicznej przemocy i przemocą zaprogramowany. Autorka rysuje portret Anny, w każdej pojedynczej scenie odmalowując istotę dyktatury. Imponujący debiut dziennikarki telewizyjnej Asy Avdic”. Arbetarbladet „Eksperyment Isola to szwedzkie Igrzyska śmierci dla dorosłych”. Jönköpings-Posten Na jedną z wysp wśród sztokholmskich szkierów trafia siedem osób. Wiedzą, że mają wziąć udział w teście, który wyłoni kandydata na stanowisko oferowane przez jedną z tajnych służb. Nie mają jednak pojęcia, że równocześnie uczestniczą w socjologicznym eksperymencie. Anna Francis też ma wziąć w nim udział. Uważana jest za jedną z najzdolniejszych urzędniczek – jedną z najlepszych w protektoracie Szwecji w ramach Unii Przyjaźni. Niestety błąd, który popełniła w przeszłości, oraz fakt, że matka, niegdyś oddana partii, została uznana za dysydentkę, utwierdzają Annę w przekonaniu, że i jej kariera wkrótce dobiegnie końca. Udział w eksperymencie na wyspie ma być więc dla niej okazją do naprawienia dawnych błędów. Sytuacja na wyspie wkrótce jednak wymyka się spod kontroli – kandydaci uczestniczący w teście zaczynają po kolei znikać… Anna musi się dowiedzieć, czy naprawdę wie tyle, ile jej się wydawało, i kto właściwie pociąga za sznurki…
We like to think that there is a clear distinction between true and false. Unfortunately, the reality is far murkier.
Hector Macdonald has spent his entire career exploring the ways that two completely true statements about the same thing can give wildly different impressions to the people listening. For instance, the internet can be described as a place that spreads knowledge or a place that spreads misinformation and hatred. Both statements are true, but they would paint radically different pictures of the internet for person who had never heard of it before.
Now, in Truth: A User's Guide, Macdonald explains how and why these so-called 'competing truths' are used intentionally and unintentionally by businesses, media, politicians, advertisers and even regular people having regular conversations. He shows how understanding competing truths makes us better at navigating the world and more influential within it. Combining great storytelling with practical takeaways and a litany of fascinating, funny and insightful case studies, Truth is a sobering and engaging read about how profoundly our mindsets, attitudes and actions are influenced by the truths that those around us choose to tell.
MIROSŁAWA JAWOROWSKA obecnie jest profesorem Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie. Na Uniwersytecie Warszawskim uzyskała m.in. stopień doktora habilitowanego. W swojej pracy badawczej specjalizuje się w analizach przeobrażeń kultury. Zajmuje się także badaniami socjalizacji i następstwa pokoleń w społeczeństwie, socjokulturowymi zjawiskami i procesami współczesnych mi-gracji, w tym zjawiskiem wielokulturowości i ewolucji tożsamości oraz świadomości, zachodzących pod wpływem procesów integracji europejskiej oraz wzmożonej ruchliwości i komunikacji globalnej. Jej pasją naukowo-metodologiczną są badania terenowe, prowadzone za pomocą dokumentów autobiograficznych oraz wywiadów biograficznych. Dokumentuje to jej dorobek naukowy w postaci licznych publikacji książkowych, m.in.: Młodzież w zwierciadle przełomu 1989–1995 (1999), Polityka i politycy w oczach licealistów 2000–2002 (2002), Polityka życia młodego pokolenia przełomu XX/XXI wieków (2004 i 2006), Świat kultury Maori w Nowej Zelandii (2010), Golgota i wybawienie. Dzieci Pahiatua od Syberii do Nowej Zelandii (2011) oraz wydanie w języku angielskim tej ostatniej pozycji Salvation from the land of torment. Polish children of Pahiatua – from Siberia to New Zealand (2012), Dzieci Pahiatua. Studium losów polskich sierot w Nowej Zelandii 1944–2015 (2016). Dodać do tego trzeba dwie ważne pozycje współautorskie: Nowozelandzkie rozmowy (2004 i 2007) oraz Przyszłość jest teraz. Wartości badań Margaret Mead nad socjalizacją młodych pokoleń na Samoa i w USA dla współczesności (2013 – w języku polskim i angielskim). Począwszy od roku 2000, systematycznie prowadziła badania w środowisku studentów Uniwersytetu Warszawskiego i innych uczelni metodą dokumentów autobiograficznych, pisanych przez studentów w kolejnych latach, i opublikowała serię opracowanych przez siebie wyborów. Zorganizowała i przeprowadziła trzy ekspedycje badawcze na Polinezji w latach: 2003, 2008 i 2011 oraz przygotowała wystawę w Muzeum Etnograficznym w Warszawie na temat: „Wartości tradycyjnej kultury Polinezji dla współczesności”. W 2015 i 2016 roku odwiedziła syberyjskie wyższe uczelnie i środowiska Polaków Ałtaju i Górnego Ałtaju.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
