Opresyjna rodzina, dramat dziecka i trauma przeniesiona w dorosłe życie. Przejmujący obraz dziecka malującego czekoladą na lustrze marzenie o byciu ładną dziewczynką zostaje w pamięci. Powieść o dwóch pokoleniach, napisana z ogromną wrażliwością na drugiego człowieka. Opowiada o młodych ludziach, ich radościach, problemach i miłosnych dylematach. A wszystko to z tajemnicą rodzinną w tle.Polecam - Maria Żywicka-Luckner Aneta Borewicz z zawodu jest plastykiem. Zadebiutowała w „Literackim Głosie Nauczycielskim”. Autorka utworów poetyckich, powieści, opowiadań i reportaży o warszawskiej Pradze. Jej „Studnia” i „Dom nad przepaścią” zostały nagrodzone i opublikowane w zbiorze science fiction „Pigmalion fantastyki”. Laureatka wielu konkursów literackich. Członek ZAiKS-u.
"Zapraszam smyki na wierszyki" to pięknie ilustrowana książka dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Zawiera rymowane wiersze oraz kolorowanki, które pobudzają wyobraźnię i kreatywność, pomagają lepiej zrozumieć przekaz utworów oraz utrwalić zawarte w nich treści edukacyjne. To książka o emocjach towarzyszących dzieciom każdego dnia, a także o dobrych postawach i zachowaniach, które rodzice pragną zaszczepić swoim pociechom na całe życie. W świecie pełnym pośpiechu i nadmiaru bodźców zaprasza do chwili wyciszenia, przypomina o tym, co naprawdę ważne, i zachęca do rozmów o życzliwości, wzajemnym szacunku i relacjach z innymi. Wiersze z morałem bawią, uczą i inspirują. Rozwijają wyobraźnię, wrażliwość oraz ciekawość świata, a dzięki humorowi i rytmicznym rymom zachęcają dzieci do wspólnego czytania. Każdemu utworowi towarzyszy ręcznie wykonana ilustracja, która nie tylko uzupełnia jego treść, lecz także pobudza wyobraźnię młodego czytelnika i pomaga utrwalić przekazywane wartości. Dołączone na końcu książki kolorowanki można pokolorować według wzoru lub dać dziecku pełną swobodę twórczej ekspresji. Pozwól dziecku odkrywać świat emocji, rozwijać wyobraźnię i czerpać radość ze wspólnego czytania. Monika Gerłowicz – pedagog, nauczycielka wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego oraz logopedka. Od ponad trzydziestu lat z pasją i zaangażowaniem wspiera rozwój dzieci, przekazując im wartości ważne zarówno w edukacji, jak i w codziennym życiu. Prywatnie jest mamą dwojga wspaniałych pociech.
"Introspekcja" to poetycka podróż przez pamięć, czas i najbardziej nieoczywiste zakamarki ludzkiego wnętrza. Autor przygląda się światu, ale przede wszystkim człowiekowi - jego pragnieniom, słabościom, miłości, samotności, wierze i zwątpieniu.W tych wierszach przeszłość nieustannie spotyka się z teraźniejszością, a dziecięca beztroska i wspomnienia młodości zderzają się ze świadomością przemijania. Autor pyta o szczęście, prawdę, dobro i zło, o granice ludzkiego poznania i o to, co pozostaje z nas w pamięci. Spogląda przy tym znacznie dalej - ku naturze, sztuce i bezkresowi wszechświata, próbując odnaleźć w nich miejsce pojedynczego człowieka.Ważnym bohaterem tego tomu jest również samo słowo. Raz staje się narzędziem poznania, innym razem źródłem złudzeń, ale przede wszystkim sposobem ocalania przeżyć i wspomnień od zapomnienia. Poezja jest tu zapisem nieustannej pracy myśli - swobodnej, niespokojnej, pełnej skojarzeń i zaskakujących obrazów."Introspekcja" nie przynosi prostych odpowiedzi. Jest raczej zaproszeniem do własnych poszukiwań - do spojrzenia wstecz, wokół siebie i w głąb własnego "ja". Bo czas przemija, świat się zmienia, a najtrudniejsze pytania człowiek wciąż zadaje samemu sobie.
Czy zdarzyło Ci się poczuć, że Twoje ciało wie więcej niż Twój rozum?
"Gdy Dusza wraca do pamięci" to poruszająca i głęboko osobista opowieść o powrocie do samej siebie. O wybaczeniu przeszłości, ukojeniu dawnego bólu i odwadze, by wreszcie zacząć słuchać własnego wewnętrznego kompasu.
Iwona przez lata niosła bagaż, który do niej nie należał. Była siostrą, córką, emigrantką i opiekunką, zawsze stawiając potrzeby innych na pierwszym miejscu. Przełom nastąpił, gdy czas nagle zwolnił, a trudne doświadczenia stały się początkiem najważniejszej podróży – powrotu do domu, który każdy z nas nosi w sobie.
Ta książka nie poucza ani nie daje gotowych recept. Jest cichym, pełnym czułości zaproszeniem do wejścia w głąb własnego serca. Sięgnij po nią, jeśli potrzebujesz chwili wytchnienia, chcesz nauczyć się słuchać intuicji i szukasz ukojenia w historiach, które zamiast oceniać – przytulają.
Iwona Turocha – kobieta, która po latach poszukiwań i trudnych życiowych doświadczeń odważyła się otworzyć serce i opowiedzieć swoją historię. Pisze z potrzeby pamięci Duszy oraz dzielenia się światłem z drugim człowiekiem. Wierzy, że każda trudność niesie w sobie cichą mądrość, a miłość i wyrozumiałość wobec samej siebie mają moc uzdrawiania nawet najgłębszych ran.
Książka opowiada o czterech miesiącach spędzonych w Azji, ale zaczyna się dużo wcześniej - w momencie, w którym trzeba było zdecydować, czy zostać w życiu, które było bezpieczne, czy zaryzykować i spróbować czegoś innego, mimo strachu i braku pewności, co będzie dalej.Przed wyjazdem musiałem zerwać z tym, co nadawało mojej codzienności stabilność: z mieszkaniem, pracą, szkołą... Decyzja o wyjeździe nie była ucieczką - była czymś, co dojrzewało we mnie od dłuższego czasu.Ta podróż była także moim marzeniem, potrzebą sprawdzenia siebie i zmierzenia się z myślami, które narastały jeszcze długo przed wylotem. Podróż przez Tajlandię, Filipiny, Wietnam i Indie jest tu tłem dla czegoś ważniejszego - obserwowania siebie w drodze. Opisuję miejsca, ludzi i sytuacje, które mnie spotykały, a także zmęczenie, chaos, momenty zwątpienia i pytania, na które nie zawsze pojawiały się odpowiedzi.Książka powstała z połączenia relacji z podróży i fragmentów moich dzienników, prowadzonych od lat, także w trakcie wyjazdu. Pod koniec wracam również do kilku wątków już po powrocie - kiedy droga się kończy, ale jej konsekwencje zaczynają być naprawdę widoczne. To nie jest opowieść o zakończeniu. To zapis etapu, który wciąż trwa.Bo czasem krok w tył nie oznacza cofania się. Czasem jest jedynym ruchem, dzięki któremu całe życie może ruszyć do przodu.Zapraszam serdecznieMateusz Wczesny
Lidia Motrenko-Makuch - absolwentka Wydziału Geografii Uniwersytetu Warszawskiego. Od lat zafascynowana Afryką. Współorganizowała wyprawy poznawcze do Afryki Północnej, Wschodniej i Zachodniej. Na swoim koncie ma kilkadziesiąt tysięcy kilometrów afrykańskich dróg i bezdroży. Zdobywczyni Kilimandżaro. Ceni piękno i bliskość natury. Autorka "Espresso dla duszy" - relacji z podróży przez Saharę i Sahel.Podróż, która urodziła się z marzeń, trudna, niebezpieczna i niezwykła. Pobudzała wszystkie zmysły, atakowała kolorem, dźwiękiem, zapachem, oszałamiała różnorodnością i energią. Tytuł książki jest kluczem, podpowiedzią do poznania jej wnętrza. To wciągający reportaż-esej z wielomiesięcznej podróży trójki przyjaciół po krajach Afryki Zachodniej (Ghanie, Burkina Faso, Togo, Beninie, Nigerii i Kamerunie), miejscach pełnych tajemnic, gdzie historia wplata się w rzeczywistość. Warowne zamki na wybrzeżu Ghany przypominają o mrocznych kartach historii. Nie słabnie wiara w duchy i bogów, kult przodków, praktykowanie rytuałów wudu. Uderza również zjawisko wymykające się nauce - rytuał wzywania ducha Zangbeto, opiekuna ludzi. Zadziwia historia armii Amazonek w dawnym Królestwie Dahomeju. Te wojownicze kobiety zasłynęły z niezwykłej odwagi, brutalności i dyscypliny. Nadal istnieją tu plemienne królestwa zarządzane przez królów. Kameruńskie Foumban zasłynęło jako centrum tradycyjnego rzemiosła Czarnej Afryki. Jednym z najstarszych ludów żyjących w Kamerunie są Pigmeje - "ludzie lasu". Stopniowo tracą podstawy swego bytowania. Lasy deszczowe są dewastowane przez intensywną wycinkę. Lud, który przez wieki żył we własnym świecie, jest przenoszony w miejsca zupełnie obce. Nocne polowanie w lesie deszczowym wywołuje skrajne emocje, wyzwala ogromne pokłady adrenaliny, sprawia, że chwile te stają się wyjątkowe. Podróż obfituje w wiele zaskakujących wydarzeń i zwrotów akcji. Są one jak odcisk kciuka - jedyne i niepowtarzalne. Afryka to zbyt wiele zmiennych. Tej intensywności nie da się kontrolować.
Zło i dobro dzieli wiele, łączy je tylko żądza sukcesu.Baza w Pearl Harbor - historia i chluba Marynarki Wojennej USA - zostaje zmuszona do obrony swojego wizerunku. Na dnie oceanu, w skrzyniach do transportu amunicji, wykryto znaczną ilość przemycanej kokainy. Kilka dni później w tajemniczych okolicznościach ginie porucznik Ralf Stocker.Michael Wood, podczas służbowego pobytu w bazie, wikła się w tę sprawę, co nie jest korzystne dla Nickolasa Lopasa, właściciela nocnego klubu Bliżej Nieba. Mężczyzna postanawia pozbyć się natręta. Michael ma jednak własny plan odwrócenia ról...Cywilna prokuratura wymusza odsunięcie od śledztwa komandor Susan Archer, szefowej biura śledczego w bazie, i nie jest skłonna do współpracy z wojskową konkurencją. Susan Archer potrzebuje dyskretnego partnera, a wybór może być tylko jeden.Michael Wood nie odmawia słusznych propozycji i skrytą akcją, działając według własnych zasad, postanawia pomóc ślepej Temidzie...Michael Wood w sensacyjnej akcji na Hawajach. Klimat armii, morskie sceny oraz rywalizacja kobiet sprawiają, że tej książki nie można odłożyć... na później.
Doktor Dolittle wraz z siostrzenicą Mary, synkiem Juniorem i gromadką ukochanych zwierząt wyrusza na krańce świata – na tajemniczą Wyspę Wielkanocną (Rapa Nui). Zamiast bujnej zieleni bohaterowie zastają jednak pustkowie, milczące kamienne posągi moai i dwa zwaśnione plemiona, którym grozi zagłada. Aby ocalić wyspę i jej mieszkańców, muszą pokonać uprzedzenia, pogodzić dawnych wrogów i przypomnieć wszystkim, że Ziemia jest naszym wspólnym domem. To pełna przygód, ciepła i humoru opowieść o najważniejszych wartościach – przyjaźni, miłości, tolerancji i trosce o przyrodę. Prawdziwymi gwiazdami są tu zwierzęta doktora – każde z własnym charakterem, odważne i zabawne. Niejeden raz to właśnie one ratują całą wyprawę. Po drodze bohaterowie odkrywają nowe gatunki i niezwykłe miejsca, rozbudzając w dzieciach ciekawość świata i miłość do natury. Książkę wzbogacają prawdziwe ciekawostki o Rapa Nui oraz pytania rozwijające spostrzegawczość i wyobraźnię małego czytelnika. A to jeszcze nie wszystko! Bohaterów znanych z książki można spotkać także na scenie – w spektaklach z udziałem żywych zwierząt. Twórca przedstawień, który pisze ich scenariusze i osobiście wciela się w rolę doktora Dolittle’a, jest autorem tej książki. Na co dzień opiekuje się swoimi zwierzęcymi przyjaciółmi, które występują u jego boku na scenie, dzięki czemu świat przedstawiony w książce wyrasta z prawdziwej, bliskiej więzi człowieka ze zwierzętami. To opowieść, którą dzieci pokochają, a rodzice będą przeżywać z równą przyjemnością. Dla całej rodziny – bez ograniczeń wiekowych! *** To historia osadzona w świecie wyobraźni, podróży i odkryć – świecie, w którym obecność zwierząt, relacji i jasnych zasad buduje poczucie bezpieczeństwa oraz sensu. Zawarta w niej narracja otwiera przestrzeń dla marzeń, ciekawości poznawczej i wrażliwości na otaczającą rzeczywistość, jednocześnie sprzyja wspólnemu czytaniu i rozmowie. - dr hab. Agnieszka Weiner, prof. AWSB, pedagog, badaczka edukacji i rozwoju dziecka *** Dziś widzę, jak ta historia cudownie żyje na scenie – w oczach i emocjach dzieci – i jak ten świat pięknie dopełnia się w książce. To zaproszenie do wspólnego odkrywania i budowania wyobraźni u dzieci w domu i w teatrze. - mgr Tomasz Karolak, aktor, reżyser, wokalista, pasjonat historii
Na warszawską komendę zgłasza się tajemniczy mężczyzna twierdzący, że posiada informacje mogące pomóc w rozwiązaniu popełnionego przed laty porwania i zabójstwa. Sprawę komplikuje jednak fakt, iż człowiek ten uważa, że jest opętany. Zuzanna Solecka, psycholog, która zasłynęła przed rokiem rozwiązaniem sprawy porwania małej Justyny, siostrzenicy wiceministra sprawiedliwości, nie do końca z własnej woli zostaje wciągnięta w psychologiczną grę z rzekomo opętanym człowiekiem. Jej zadaniem będzie obalenie twierdzenia o opętaniu i wyciągnięcie potrzebnych informacji. Problem w tym, iż wszystko zaczyna wskazywać na działanie złych sił, które poczynają kumulować się wokół Zuzanny.Sebastian Konowoł od wielu lat interesuje się historią, głównie dziejami starożytnego Rzymu i I Rzeczypospolitej, a także starożytnej Grecji, Egiptu i dawnych cywilizacji Bliskiego Wschodu. Zwiedził wiele krajów, w których można było odnaleźć ślady rzymskiej cywilizacji, między innymi Turcję, Tunezję, Egipt, Włochy i Macedonię. Odwiedził także wiele miejsc i zamków w Polsce, w których miał sposobność na własne oczy ujrzeć ślady historii dawnej Rzeczypospolitej. Od najmłodszych lat kocha kino i filmy historyczne, które sprawiły, że zapragnął pisać powieści i tworzyć własnych bohaterów osadzonych w dawnych, niezwykłych czasach.Profil na Instagramie: historia_literacko
Jest Wigilia 1843 roku, a dobry niegdyś doktor Dolittle zmienił się nie do poznania – skąpi na wszystkim, nie chce świąt i zapomniał, czym jest ciepło rodzinnego domu. W wigilijną noc odwiedza go jednak niezwykły gość: Aurelia, jego kotka z dzieciństwa, teraz Duch Świąt, która pokaże mu przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Inspirowana klasyczną „Opowieścią wigilijną” Charlesa Dickensa historia wzrusza, bawi i przypomina, że najcenniejszym prezentem jest bliskość tych, których kochamy, a nie pieniądze. Pełna świątecznej magii, wzbogacona o prawdziwe ciekawostki i pytania, uczy i składnia do refleksji. To idealna lektura na rodzinny wigilijny wieczór – dla dzieci i dorosłych. I jeszcze jedno: ci bohaterowie istnieją naprawdę! Doktor Dolittle i jego zwierzęta na co dzień spotykają się z dziećmi na scenie – w spektaklach z udziałem żywych zwierząt. Autor tych przedstawień, który osobiście wciela się w rolę doktora Dolittle’a, przeniósł ich bohaterów również na karty książki. Historię dopełnia wyjątkowa muzyka – dostępna bezpłatnie w internecie. To opowieść, którą dzieci pokochają, a rodzice przeczytają z równą przyjemnością. *** To historia osadzona w świecie wyobraźni, podróży i odkryć – świecie, w którym obecność zwierząt, relacji i jasnych zasad buduje poczucie bezpieczeństwa oraz sensu. Zawarta w niej narracja otwiera przestrzeń dla marzeń, ciekawości poznawczej i wrażliwości na otaczającą rzeczywistość, jednocześnie sprzyja wspólnemu czytaniu i rozmowie. - dr hab. Agnieszka Weiner, prof. AWSB, pedagog, badaczka edukacji i rozwoju dziecka *** Dziś widzę, jak ta historia cudownie żyje na scenie – w oczach i emocjach dzieci – i jak ten świat pięknie dopełnia się w książce. To zaproszenie do wspólnego odkrywania i budowania wyobraźni u dzieci w domu i w teatrze. - mgr Tomasz Karolak, aktor, reżyser, wokalista, pasjonat historii
To nie jest zwykła książka i przede wszystkim nie jest dla każdego.To opowieść o niesamowitej przemianie człowieka, jego symbolicznej podróży przez warstwy świadomości: od mechanicznej egzystencji opartej na nakazach i nieświadomości w świecie pełnym pułapek do pełni istnienia poza schematami.Od przetrwania do prawdziwego smaku życia.Ta książka jest dla tych, którzy czują, że zasługują na coś więcej i są gotowi przejść przez własne ciemności, by narodzić się na nowo."Papillon" (fr. motyl) nie daje prostych odpowiedzi, lecz prowadzi cię przez labirynt pełen sprytnie ukrytych pułapek, ale także piękna, abyś to właśnie ty zobaczył to wszystko swoimi oczyma.Każdy następny rozdział to kolejny etap metamorfozy - od gąsienicy zamkniętej w ciasnym kokonie utkanym z bólu i cierpienia do motyla, który już wie, jak latać.To nie jest historia o zmianie.To doświadczenie zmiany.Swoisty przewodnik dla odważnych dusz, dla tych, którzy są gotowi zejść w ciemność, aby zobaczyć światło.Bądź motylem, rozwiń skrzydła i unieś się tam, gdzie zawsze chciałeś być, albo na zawsze zostaniesz uwięziony w kokonie.ELIANA - nie przyszła, by podobać się światu, tylko go obudzić, nie podąża za tłumem, nie obiecuje cudów, wyznaje zasadę - odwaga zaczyna się tam, gdzie kończy się strach przed byciem innym.
Opowieść o ogromnej traumie oraz sile miłości, która potrafi przebaczać i leczyć nawet najgłębsze rany.Ola jest dziewiętnastoletnią studentką pierwszego roku historii na Uniwersytecie Gdańskim. Ze swojej rodzinnej Warszawy wyjechała, chcąc zapomnieć o tym, co ją tam spotkało. Dziewczyna pozostaje w konflikcie z matką oraz znienawidzonym ojczymem, który skrywa przed wszystkimi okrutną tajemnicę. Tylko ona zna część prawdy.Na studiach poznaje chłopaka, który całkowicie odmienia jej straumatyzowane, monotonne i pełne smutku życie. Ola długo broni się przed rodzącym się uczuciem, obawiając się, że ponownie zostanie skrzywdzona lub sama skrzywdzi kogoś bliskiego. Ostatecznie jednak ulega urokowi przystojnego bruneta, który - podobnie jak jej zmarły ojciec - kocha muzykę.Jeremi pozwala jej choć na chwilę zapomnieć o traumatycznych doświadczeniach. Pokazuje, że mimo cierpienia życie potrafi być piękne, a prawdziwa miłość może uleczyć nawet rany, które wydają się nie do zagojenia.
Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii - choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane - gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby - problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem - zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia - takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje - miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.
Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii - choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane - gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby - problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem - zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia - takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje - miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.
Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii - choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane - gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby - problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem - zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia - takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", już nie żyje - miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.
Iwo razem z mamą odwiedza schronisko dla zwierząt.Poznaje jego mieszkańców oraz ludzi, którzy każdego dnia o nich dbają. Pomagając przy karmieniu, sprzątaniu i opiece nad zwierzętami, odkrywa świat pełen merdających ogonów, cichego mruczenia i małych gestów, które mają wielkie znaczenie. Ten wyjątkowy dzień uczy go, że zwierzęta, tak jak ludzie, potrzebują miłości, bezpieczeństwa i troski.To wzruszająca opowieść o empatii, odpowiedzialności oraz o tym, jak jeden dobry uczynek może odmienić świat zwierząt na lepsze.
Książka prezentuje zbiór wizerunków herbów szlacheckich, ukazując ich ewolucję od średniowiecza do 1918 roku.Wobec braku polskiego urzędu heraldycznego nadzorującego i zatwierdzającego zmiany, konieczne jest graficzne zapisanie zbioru wszystkich legalnych, ale także prywatnych w istocie wersji herbów funkcjonujących urzędowo bez konkretnej podstawy prawnej.Swoboda w zakresie zmian wizerunków herbów spowodowała powstanie dziesiątków tysięcy odmian, niekiedy znanych tylko sąsiadom. Wiele takich wizerunków zaginęło. Zmiany barw, klejnotów, układu czy dodatkowych elementów służyły przede wszystkim wyróżnieniu się spośród innych przedstawicieli tego samego rodu herbowego.Ewolucja heraldyki była nieunikniona. W każdym okresie historii obraz heraldyczny szlachty był inny, zmieniał się wraz z państwami, wojnami, polityką, władzami, obyczajami i nauką. Każdy tworzony zestaw wizerunków jest odbiciem trwającej w tamtym czasie rzeczywistości.Podstawą tej pracy są źródła udokumentowane wydawniczo lub zabytki materialne (architektura, zachowane muzealne dokumenty).Najwyższa jakość druku pozwalająca rozpoznać nawet drobne detale oraz duża trwałość oprawy.Niezbędne narzędzie pracy dla antykwariuszy, konserwatorów, historyków, genealogów, heraldyków oraz badaczy przeszłości, także dla wszystkich poszukujących herbów swoich i cudzych przodków.Tadeusz Gajl (ur. 1940 r. w Wilnie) - artysta grafik, twórca współczesnych przedstawień historycznych herbów szlachty polskiej. Herby jego autorstwa zyskały powszechną akceptację.Jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi (1966).Autor herbarzy: "Herby szlacheckie Rzeczypospolitej Obojga Narodów" (Gdańsk 2003), "Herby szlacheckie Polski porozbiorowej" (Gdańsk 2005), "Herbarz polski od średniowiecza do XX A30wieku" (Gdańsk 2007, 2011), "Herby szlachty Polski" (Wydawnictwo Poligraf, 2023), "Odmiany herbów szlachty Polski" (Wydawnictwo Poligraf, 2025).Obecnie kontynuuje zadanie graficznego ukazania 600 lat ewolucji polskiej heraldyki. Za konieczną uznaje ideę dążenia do książkowego uzupełnienia braku państwowego urzędu heraldycznego.Jednocześnie pod nadzorem MSWiA projektuje herby ziemskie (województw, powiatów, miast, gmin).Prywatnie tworzy obrazy i grafiki.Wraz z informatykiem Lechem Milewskim stworzył wyszukiwarkę herbów, będącą elektronicznym uzupełnieniem herbarzy i pozwalającą wyszukiwać herb według jego graficznej zawartości.
Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii - choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane - gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby - problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem - zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia - takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje - miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.
Pod koniec ubiegłego roku skończyłem 67 lat. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjąłem naukę w średnim studium zawodowym o profilu społeczno-prawnym. Następnie odbyłem dwuletnią służbę w OHP. Później rozpocząłem pracę w Hucie Warszawa.Resztę życia wyobrażałem sobie jako niekończącą się podróż dookoła świata własnym jachtem. Zamierzałem podróżować samotnie. To być może istotna cecha mojej osobowości, zwykle określana mianem mizantropii - choć zapewne nie jest to określenie do końca trafne. Nawet rozpocząłem budowę jachtu. Prace były już mocno zaawansowane - gotowy stał kadłub. Niestety okoliczności zmusiły mnie do porzucenia planów związanych z morzem. Ich realizacja ograniczyła się do kilku rejsów po naszych wodach przybrzeżnych i osłoniętych.Później podjąłem pracę w niewielkiej firmie nagrywającej kasety z muzyką z gatunku pop-jazz. Przede wszystkim projektowałem okładki, ale zajmowałem się także wieloma innymi rzeczami. We wczesnych latach 90. wstąpiłem do szkoły o profilu ezoterycznym. Jej dźwięczna nazwa brzmiała Akademia Astrobiologii. Wbrew pozorom nie wykładano tam niczego na temat życia w kosmosie.Pod koniec lat 90. pojawiły się u mnie ciężkie i przewlekłe choroby - problemy żołądkowe oraz choroby stawów. Jeszcze później opiekowałem się matką, która z wiekiem zniedołężniała i popadła w chorobę psychiczną.Od chwili jej śmierci zajmuję się psychotroniką, ezoteryką i oczywiście pisaniem. Cokolwiek opisuję, miało miejsce w rzeczywistości. Choć niektóre sprawy mogą wydawać się mało wiarygodne i część osób uważa zapewne, że co najmniej przesadziłem - zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej niezwykłe wydarzenia - takie opinie są mi nawet na rękę. Niech sobie myślą, że zmyśliłem. Tymczasem za każdym razem dochodzę do wniosku, że zdarzenia, które naprawdę miały miejsce, są ciekawsze od czegokolwiek, co mógłbym wymyślić.Rodziny nie założyłem i nie noszę się z takim zamiarem.Przed kilkunastoma laty przeniosłem się z Warszawy do Żyrardowa, gdzie na razie pozostaję. Na przeprowadzkę wpłynęły względy ekonomiczne. Mieszkam sam z dwoma kotami. Nie chciałem żadnego, a mam dwa. O tym, w jaki sposób wszedłem w ich posiadanie, również pisałem. Ten kot, o którym była mowa w opowiadaniu zatytułowanym "Mrówki", zamieszczonym w książce "Dzień jak co dzień", już nie żyje - miał raka. Zamiast niego jest inny. Koty muszą być dwa.
Jak wychowywać dzieci z czułością, nie rezygnując ze stanowczości? Jak wyznaczać granice w świecie, który obiecuje natychmiastowe zaspokojenie każdej potrzeby?Żyjemy w czasach, w których dzieci od najmłodszych lat uczą się, że wszystko można mieć "tu i teraz". Jedno kliknięcie wystarczy, by obejrzeć ulubioną bajkę, zamówić wymarzoną rzecz czy uwolnić się na chwilę od nudy i frustracji. Tymczasem dojrzewanie wymaga czegoś zupełnie innego - cierpliwości, umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami, wytrwałości oraz doświadczenia, że nie każda potrzeba może zostać zaspokojona natychmiast.BLISKOŚĆ i GRANICE to przewodnik dla rodziców i opiekunów, którzy chcą wychowywać dzieci z empatią i szacunkiem, nie rezygnując z rodzicielskiej odpowiedzialności i spokojnej stanowczości. Autorka pokazuje, że czułość nie oznacza pobłażliwości, a konsekwencja nie musi wiązać się z karą ani emocjonalnym dystansem. To właśnie połączenie bliskości i jasno wyznaczonych granic buduje w dziecku poczucie bezpieczeństwa, odporność psychiczną oraz zdolność do tworzenia zdrowych relacji.Ta książka nie oferuje prostych recept. Przynosi natomiast wiedzę opartą na psychologii rozwojowej i doświadczeniu terapeutycznym oraz praktyczne wskazówki, które pomagają odnaleźć równowagę w codziennych wyzwaniach rodzicielstwa. To zaproszenie do świadomego wychowywania dzieci, które potrafią czekać, rozumieją siebie i innych oraz z odwagą i spokojem odnajdują się w świecie natychmiastowej gratyfikacji.KATARZYNA KULAWIŃSKA psycholog, neurologopeda. Od wielu lat pracuje z dziećmi i ich rodzicami. W swojej praktyce zawodowej wspiera rodziny w wyzwaniach współczesnego rodzicielstwa, pomagając budować relacje oparte na bliskości, wzajemnym szacunku i świadomym wyznaczaniu granic. Szczególnie interesuje się wpływem nowych technologii, wszechobecnego pośpiechu i kultury natychmiastowej gratyfikacji na rozwój emocjonalny, społeczny oraz komunikacyjny dzieci.Łącząc wiedzę naukową z doświadczeniem terapeutycznym, pokazuje, jak wychowywać dzieci na samodzielnych, odpornych i empatycznych ludzi. Wierzy, że największym darem, jaki rodzic może ofiarować dziecku, jest uważna obecność, cierpliwość i mądre towarzyszenie mu w drodze do dorosłości.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
