Wyrazy zawarte w pomocy zostały posegregowane na 14 grup analogicznie do porządku zaproponowanego w serii pani prof. Jagody Cieszyńskiej ""Kocham Czytać"". Podczas proponowanego treningu dzieci kolejno podczepiają do lokomotywy wagony i odczytują ""przyłączone"" wyrazy. Ciekawość - czym to jest tym razzem naładowany pociąg - urozmaica zabawę. Uczniowie po przeczytaniu: tłumaczą znaczenie wyrazu, układają z nim zdanie, wyszukują sylaby, które powtarzają się w wyrazach, wskazują podobieństwa i różnice w wyrazach, tworzą nowe wyrazy przez dodanie do wyrazu bazowego sylaby lub litery.Pomoc może być wykorzystywana w pracy z dziećmi z grupy ryzyka dysleksji, uczniami mającymi trudności w czytaniu i pisaniu, z nawykiem literowania, niedokształceniem mowy o typie afazji oraz z dziećmi objętymi wczesną nauką czytania.

Odwracamy obrazki, aby dziecko kochało czytać, nie bało się geometrii i czytania mapy na lekcji geografii.Ćwiczenia odwracania wzorów dla wszystkich dzieci uczących się czytać, a także dla uczniów leworęcznych, ze skrzyżowaną lateralizacją oraz dla przedszkolaków zagrożonych dysleksją. Są pomocą do wykorzystania w przedszkolach, gabinetach logopedycznych, podczas zajęć reedukacyjnych i rewalidacyjnych. To również świetna zabawa dla przedszkolaków na deszczowe popołudnie.

Dyrektorzy szkół lub placówek oświatowych są zobowiązani do tworzenia, oceny i stałego rozwijania systemu kontroli zarządczej! Prezentowana pozycja pomoże w szybkim i prawidłowym, zgodnym z prawem, zorganizowaniu systemu kontroli zarządczej zgodnie ze standardami ogłoszonymi w Komunikacie MF i wytycznymi Ministerstwa Finansów. Publikacja zawiera: szczegółowe omówienie wszystkich standardów kontroli zarządczej wraz ze wskazówkami praktyka dotyczącymi ich stosowania i licznymi przykładami konkretnych dokumentów, które pomogą w realizacji postanowień standardów; bardzo obszerny zbiór wzór ok. 70 dokumentów, przykładowych instrukcji niezbędnych do właściwego zorganizowania systemu kontroli zarządczej dołączona płyta CD ze wszystkim wzorami dokumentów w formacie MS Word ? pozwala na łatwe i proste stworzenie własnej dokumentacji. Opracowanie przygotowane przez doświadczonego specjalistę, wieloletniego dyrektora i pracownika administracji oświatowej, który przełożył swoje bogate doświadczenie zawodowe na szereg dokumentów, wzorów, podpowiedzi i instrukcji umożliwiających stworzenie systemu kontroli zarządczej w szkole lub placówce oświatowej.

Książka Hanny Olechnowicz- jednego z największych w Polsce autorytetów w dziedzinie - podejmuje bardzo ważny problem aktywizacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. Autorka przedstawia programy i metody animowania więzi dziecka z rodziną czy rówieśnikami, a także działania mające na celu budowanie poczucia własnej wartości oraz rozwijanie aktywności twórczej. Prezentowane eksperymenty ukazują potencjał dzieci z niepełnosprawnością intelektualną oraz sposoby jego rozwijania przez nauczycieli i terapeutów.Książka jest kopalnią pomysłów, jak pobudzać aktywność dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną w zakresie interakcji z rodzicami i rówieśnikami, jak budować ich samoocenę i poczucie własnej wartości, jak wyrywać z apatii, bezczynności, łagodzić zaburzenia emocjonalne, uczyć sprawstwa i płynącej z tego satysfakcji oraz rozwijać twórczość i chęć działania.(Z recenzji prof. dr hab. Anny Firkowskiej-Mankiewicz)

Karty Diagnozy dla terapeutów, logopedów, lekarzy pediatrów, psychiatrów, neurologów i rodziców: - charakteryzują 10 etapów rozwoju dziecka od 4. do 36. miesiąca życia; - zawierają dokładny opis umiejętności i sprawności, które powinno posiadać dziecko w określonym przedziale wiekowym; - pozwalają w prosty i czytelny sposób monitorować i diagnozować rozwój dziecka; - dzięki kartom diagnozy można łatwo sprawdzić, czy dziecko we właściwym czasie osiągnęło kolejne kamienie milowe rozwoju, a tym samym - zapobiec wszelkim nieprawidłowościom. Brak oczekiwanych zachowań, które zostały wyszczególnione w kartach, może być sygnałem wielu poważnych zaburzeń, w także tym autyzmu.

Plansze przeznaczone dla logopedów, neurologopedów, nauczycieli przedszkoli, szkół powszechnych i specjalnych, lektorów języka polskiego jako obcego, rodziców i opiekunów. Do pięciu serii ilustracji dołączone są teksty obrazujące narastanie słownika i zjawisk gramatycznych. Plansze powstały po to, aby ułatwić pracę wszystkim, którzy pragną, by ich podopieczni budowali zdania poprawne gramatycznie, pomagają również nawiązać kontakt z osobami mającymi trudności w wypowiadaniu się. Ilustracje mogą służyć też do ćwiczeń myślenia przyczynowo-skutkowego. Zestaw zawiera 75 kart (15 kart z ilustracjami + 60 z tekstami).

Prezentowana Czytelnikowi monografia zawiera 16 tekstów autorstwa 19 osób, z czego 15 to autorzy reprezentujący 9 uczelni z sześciu miast Polski: Bydgoszczy (Uniwersytet Kazimierza Wielkiego), Częstochowy (Politechnika Częstochowska), Gniezna (Gnieźnieńska Wyższa Szkoła Humanistyczno-Menedżerska „Milenium“), Krakowa (Akademia Wychowania Fizycznego, Politechnika Krakowska, Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej), Piły (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Stanisława Staszica) i Wrocławia (Uniwersytet Wrocławski), natomiast pozostałych czworo autorów reprezentuje trzy uczelnie z Federacji Rosyjskiej z następujących ośrodków akademickich: Czelabińsk (Czelabińska Państwowa Akademia Kultury i Sztuk), Górno-Ałtajsk (Górno-Ałtajski Uniwersytet Państwowy) i Kazań (Kazański Państwowy Uniwersytet Kultury i Sztuk). Oznacza to kontynuację współpracy między badaczami polskimi i rosyjskimi, nawiązanej kilka lat temu i ponawianej podczas kilku konferencji z cyklu Komunikacja społeczna w edukacji. Fragment Wstępu

Jak odkrywać w dzieciach ich własną ukrytą wiedzę i umiejętności pozwalające nadrabiać i wyrównywać niedostatki psychiczne? Jak wspomagać strategie autoterapeutyczne dzieci z dysfunkcjami więzi osobistych? Książka przedstawia oryginalną interdyscyplinarną koncepcję terapii z dziećmi, odwołując się do rozmaitych dziedzin wiedzy: antropologii, ekologii, psychoanalizy, psycholingwistyki oraz neuropsychologii. Nowe wydanie zawiera zaktualizowaną bibliografię i literaturę polecaną przez autorkę. Pozycja przeznaczona dla terapeutów, wychowawców, rodziców i opiekunów dzieci z głębokimi zaburzeniami rozwoju emocjonalnego, społecznego i umysłowego.

W oparciu o badania reprezentatywnej populacji więźniów Autor wnioskuje: ?Wychowawcza funkcja kapelana więziennego odgrywa ważną rolę w autoregulacji zachowań osób pozbawionych wolności, którą można zdefiniować jako zdolność do modyfikowania własnego postępowania?. [...] Praca ma charakter interdyscyplinarny. Tkwi głęboko w pedagogice resocjalizacji penitencjarnej, wkracza jednak i w takie dziedziny nauki, jak: psychologia, socjologia, kryminologia, pedagogika rodziny, teologia pastoralna i psychologia pastoralna. Z recenzji wydawniczej ks. prof. zw. dr. hab. Jana Śledzianowskiego

Książka porusza problem obecności muzyki rockowej w świadomości współczesnej młodzieży gimnazjalnej ujętej w trzech obserwowalnych wymiarach, takich jak: preferencje muzyczne, percepcja muzyki rockowej oraz wiedza na jej temat. Zawarte w monografii wyniki badań ujawniają dużą skalę zainteresowania rockiem (zwłaszcza jego współczesnymi trendami), a także wielorakie funkcje tej muzyki w życiu młodzieży, które czynią ją istotnym elementem zaspokajania potrzeb rozwojowych i kulturowych. Pozycja stanowi jednocześnie próbę wyłonienia walorów edukacyjnych muzyki popularnej (rockowej). Jest ona skierowana nie tylko do osób zajmujących się edukacją muzyczną na szczeblu teoretycznym i praktycznym, zainteresowanych wdrażaniem do programów nauczania treści dotyczących współczesnej muzyki popularnej, ale także do szerszego grona pedagogów oraz nauczycieli zorientowanych na permanentną aktualizację wiedzy o kulturze muzycznej uczniów i wykorzystujących w pracy dydaktycznej różne aspekty szeroko pojętej edukacji nieformalnej.

Studia Edukacyjne” to interdyscyplinarne czasopismo naukowe poświęcone problemom współczesnej pedagogiki i edukacji. Stanowi ono płaszczyznę pozytywnej konfrontacji różnorodnych sposobów postrzegania i badania rzeczywistości społecznej; płaszczyznę interparadygmatycznego i interdyskursywnego dialogu reprezentantów odmiennych opcji teoretycznych i metodologicznych. Debaty na łamach czasopisma pozwolić mają na swoistą krystalizację najważniejszych dylematów współczesnych nauk o edukacji oraz relacji między wychowaniem a tożsamością człowieka. „Studia Edukacyjne” rezygnują z jakiejkolwiek pedagogicznej ortodoksji, a ich celem jest szeroko rozumiana diagnoza współczesnej rzeczywistości edukacyjnej.

Dzieło zbiorowe przygotowane przez poznańskich pedagogów i psychologów reprezentujących różne specjalności. Przynosi dwanaście obszernych opracowań o dużych walorach poznawczych, kształcących i praktycznych, ukazujących różne sytuacje trudne w życiu dziecka i analizujących je z odmiennych punktów widzenia. Część autorów tekstów skupiła swą uwagę na rozmaitych problemach dziecka w kontekście oddziaływań rodziny, część zaś analizuje różne trudności pojawiające się w życiu szkolnym dziecka.

Zbyszko Melosik, Słoneczne (poza-kulturowe) wakacje - tożsamość typu all inclusive Sebastian Ciszewski, Wychowanie - kulturowe konteksty w ponowoczesnym świecie Marek Konopczyński, Przemiany tożsamościowe nieprzystosowanych społecznie w procesie destygmatyzacji Dzierżymir Jankowski, Ludzie starzejący się.Edukacja, aktywność kulturalna i rekreacja (Szkic diagnozy i prognozy) Ewa Skibińska, Badania biograficzne - dylematy metodologiczne (wybrane zagadnienia) Alina Szczurek-Boruta, Kapitał społeczno-kulturowy i poczucie tożsamości wielowymiarowej na Śląsku Cieszyńskim Katarzyna Górak-Sosnowska, Kobieta w świecie islamu. Wyobrażenia polskich licealistów i możliwości ich modyfikacji Monika Bartkowiak, Joanna Szłapińska, Praktyka zawodowa jako element kształcenia przyszłych doradców.

Na czym polega fenomen uniwersytetu w społeczeństwie demokratycznym? Czy pozostaje ciągle miejscem wymiany myśli, zadawania pytań? Czy uniwersytet jako dostawca wiedzy, provider, współtworzący społeczeństwo oparte na wiedzy, pozostaje miejscem zadawania pytań? Czy pragmatyzm i kalkulacja są naturalnymi ograniczenia uniwersytetu w demokratycznym społeczeństwie? Czy w obliczu postępującego rozwoju "procesu bolońskiego" nie należałoby zadać kolejnych pytań o możliwość, kształt i wymiar wspólnego, europejskiego uniwersytetu? Podejmując refleksję nad tą tematyką, autorzy pragną podzielić się wiedzą, doświadczeniem i wizją uniwersytetu w początkach XXI wieku.

Christa Meves, przeżywająca wiele chwil w otoczeniu swych wnuków, przedstawia nam w tej książce, jak ważne dla psychicznego rozwoju dzieci są trwałe kontakty z dziadkami. Mogą one nawiązać się zarówno wówczas, gdy dziadkowie i wnuki mieszkają blisko, jak i wtedy, gdy są oddaleni o wiele kilometrów. Oczywiście babcie i dziadkowie niechcący mogą popełniać błędy. Christa Meves omawia je i przedstawia wiele porad, jak przezwyciężyć te trudne sytuacje w kręgu rodziny.

Podręcznik prezentuje oryginalną i uniwersalną propozycję uporządkowania wiedzy pedagogicznej, potrzebnej nauczycielom w codziennej praktyce szkolnej. Uwzględnia problemy wynikające ze zmieniającej się rzeczywistości szkolnej oraz postępu w badaniach pedagogicznych. Przedstawia zagadnienia z zakresu dydaktyki (cele kształcenia, wyniki kształcenia, metody nauczania, gry dydaktyczne, itp.), ujęte w sposób zgodny z założeniami reformy nauczania, treści dotyczące nowych zjawisk w szkole (negocjacje), agresji oraz uzależnienia młodzieży. Wiadomości na temat uczniów "niezwyczajnych", czyli zarówno trudnych, jak i zdolnych stanowią cenną pomoc w praktycznym rozwiązywaniu problemów szkolnych. Książka: omawia zagadnienia nauczania i uczenia się uwzględniając reorganizację systemu oświaty w Polsce oraz postęp w badaniach pedagogicznych; prezentuje praktyczne scenariusze różnych sytuacji dydaktycznych; podaje przykłady ciekawych metod nauczania i gier dydaktycznych do wykorzystania podczas zajęć lekcyjnych; przybliża problemy pracy z uczniami ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi; koresponduje z nowoczesnymi podręcznikami wydanymi w Europie i na świecie. Pozycja przeznaczona jest dla studentów kierunków nauczycielskich i pedagogicznych oraz nauczycieli w ich codziennej praktyce. Tom stanowi komplementarną całość z książką Sztuka nauczania. tom 2 Szkoła.

Problematyka publikacji porusza zagadnienie współwystępowania zaburzeń rozwojowych u dzieci. Tematyka ta, coraz częściej staje się przedmiotem zainteresowań wielu badaczy, diagnostów i terapeutów, tym bardziej, iż w praktyce klinicznej spotykamy coraz większą grupę dzieci, u których stwierdza się występowanie objawów kryterialnych przypisanych więcej niż jednemu zaburzeniu. Łączne występowanie kilku zaburzeń zdecydowanie modyfikuje proces rozwoju i funkcjonowanie dziecka na każdym jego etapie. Określenie profilu owego procesu rozwojowego oraz skali charakterystycznych objawów, ma centralne znaczenie do diagnozy klinicznej dziecka, a w szczególności diagnozy różnicowej. Wobec złożoności patomechanizmu odpowiedzialnego za współwystępowanie zaburzeń rozwoju u dzieci, grupa badaczy podjęła rozważania nad dylematami diagnostycznymi na styku takich zaburzeń, jak: autyzm, zespół Aspergera, zaburzenia semantyczno – pragmatyczne, niewerbalne trudności w uczeniu się, ADHD, centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego, opóźnienia w rozwoju, autyzm atypowy, schizofrenia wczesnodziecięca, zaburzenia zachowania oraz zaburzenia psychotyczne. Pewna część rozważań została poświęcona zaburzeniom współwystępującym w chorobie przewlekłej, mózgowym porażeniu dziecięcym, dyslalii rozszczepowej oraz przy defektach wzroku. Zamiarem autorów było przybliżenie Czytelnika do odpowiedzi na nurtujące go pytania o rozwój dzieci z zaburzeniami łączonymi. Książka adresowana jest do specjalistów różnych dziedzin – lekarzy, w tym głównie pediatrów, neurologów i psychiatrów dziecięcych, ponadto do psychologów klinicznych, pedagogów specjalnych, neurologopedów, rehabilitantów, a także do studentów, powyższych specjalności.

Oddana do rąk Czytelnika publikacja zawiera opracowania na temat izolacji penitencjarnej w perspektywie pejoratywnej oraz melioratywnej. Różnorodna tematyka, jakiej podjęli się autorzy, jest opisem i analizą różnych form aktywności więźniów. Zamysłem było ukazanie negatywnych aspektów uwięzienia oraz pozytywnych wymiarów (efektów) resocjalizacji. W pracy znajdziemy głos teoretyków, praktyków oraz studentów pedagogiki resocjalizacyjnej, co umożliwia wszechstronne podejście do zjawiska kary pozbawienia wolności oraz skazanego na nią człowieka. Mariusz Snopek

Dorastanie to nie tylko wyzwanie dla nastolatków, ale także ciężki okres dla ich rodziców i wychowawców. Często nie wiedzą oni, jakie problemy i troski mają ich dzieci. Podczas rozmów z młodymi ludźmi Anselm Grün porusza najważniejsze kwestie, które ich zajmują, natomiast na wszystkie pytania udziela konkretnych odpowiedzi wynikających z jego wieloletniego doświadczenia jako duchownego prowadzącego kursy dla młodzieży. Książka ta stanowi pomoc dla wszystkich rodziców, którzy chcą lepiej zrozumieć swoje dzieci i rozpocząć z nimi dialog. Fragment książki Sztuka dorastania Odpowiedzi na pytania młodych ludzi Wprowadzenie Młodzi ludzie chcą wydorośleć, jednak obawiają się tego. Podczas rozmów z młodzieżą pomiędzy 15. a 17. rokiem życia zrozumiałem jej obawy, które rodzą się podczas rozmyślań o przyszłości i dorosłym życiu. Lęk jest jednocześnie oznaką tęsknoty. Nastolatki chcą mieć kontrolę nad swoim życiem. Chcą być samodzielni, odpowiadać za siebie. Gdy myślą o przyszłości, zaczynają wątpić, czy będą w stanie ukształtować ją w taki sposób, by spełniała ich oczekiwania i pragnienia. Brytyjski autor bestsellerów Nick Hornby w wywiadzie z 26 sierpnia 2009 roku dla „Siiddeutsche Zeitung" w ogóle zakwestionował proces stawania się dorosłym. Często określa on mężczyzn jako niedojrzałych i głupich i uważa, że właśnie za to się ich lubi. Hornby uzasadnia to w ten sposób: „Bycie dorosłym nie jest zbyt atrakcyjne. (...) Ludzie, którzy naprawdę chcą być dorośli, często są rozczarowująco nudni - i mają kiepskie poczucie humoru". Nuda ta odnosi się nie tylko do mężczyzn, ale również do kobiet: „Kobieta, która całkowicie kontroluje swoje życie, jest idealnie ubrana, pewna siebie, rozważna - czyli ma cechy osoby dorosłej - nie jest przecież interesująca". Słuchając takich opinii, młodym ludziom nie jest łatwo wybrać się w drogę ku dorosłości, ponieważ wydaje się ona mało atrakcyjna. Zarówno w kulturach starożytnych, jak i w tradycyjnych, zamkniętych społeczeństwach młodzi ludzie brali udział w rytach inicjacyjnych. W Kościele katolickim jest to bierzmowanie, w ewangelickim - konfirmacja. Dzisiaj młodzież szuka jeszcze innych rytów. Można jednak stwierdzić z całą pewnością, że odnoszą one skutek odwrotny do zamierzonego. Kiedyś celem rytów było wprowadzenie w dorosłość. To dlatego w Afryce prowadzono do buszu osobno chłopców i dziewczęta. Młodzież była poddawana ascetycznym próbom, a następnie była zapoznawana z sekretami życia kobiet lub mężczyzn. Dzisiaj dla niektórych młodych ludzi takim rytuałem inicjacyjnym jest upicie się do nieprzytomności. Niektórzy uważają to za dowód odwagi, w rzeczywistości prowadzi jednak do uzależnienia. A uzależnienie jest przecież odmową stania się dorosłym. Theodor Bovet, protestancki lekarz i pisarz, uważa, że nałóg zastępuje matkę. Człowiek chciałby pozostać w bezpiecznym gnieździe. Upijanie się jest procesem usypiania się w świecie, w którym nie trzeba przejmować odpowiedzialności za samego siebie. Mój brat, który jest świetnym nauczycielem, opowiedział mi o jednej z klas, z którą pojechał na rekolekcje. Mimo całonocnego czuwania wychowawcy nie mogli nic poradzić na to, że połowa klasy się upijała. Uczniowie przywozili alkohol w plecakach. Gdy osiemdziesięciu młodych ludzi nie potrafi się odpowiedzialnie zachować i daje się namówić na upicie do nieprzytomności, dorosłym również trudno jest wskazać młodzieży drogę ku dorosłości i towarzyszyć jej na tej drodze. Robert Bly, amerykański poeta i pisarz, po swoim bestsellerze Iron John napisał kolejną książkę poruszającą temat dorastania. W The Sibling Society opisuje przede wszystkim społeczeństwo amerykańskie, któremu zarzuca chęć pozostania infantylnym: dzieci sadzane są przed telewizorem i zapominają, w jaki sposób należy wziąć życie w swoje ręce. Później bronią się przed przejęciem odpo- wiedzialności za siebie. Taką dziecinną postawę przyjmuje całe społeczeństwo. Francuski filozof Pascal Bruckner nazywa to infantylizmem. Człowiek przyszłości przypomina starzejące się, wielkie dziecko, które ma ogromne oczekiwania wobec społeczeństwa, wzbrania się jednak przed samodzielną odpowiedzią na zawołanie, które dotyczy jego samego. Koniec końców wzbranianie się przed przyjęciem odpowiedzialności jest wzbranianiem się przed staniem się osobą dojrzałą i rozwijaniem swojej osobowości. Dorastanie jest nie tylko wyzwaniem dla młodzieży, lecz także pytaniem do nas, czy my sami rzeczywiście jesteśmy dorośli i czy tak jak oni się zachowujemy. Również wielu dorosłych cofa się do dziecięcego modelu zachowania. Podczas rozmów z młodymi ludźmi wyczułem, że naprawdę walczą o swoją drogę do dorosłości. Mają swoje przemyślenia i rozmawiają o nich. Jednocześnie jednak potrzebują dorosłych, którzy zajmą się ich pytaniami i problemami, wysłuchają i nie będą zbywać gotowymi odpowiedziami. Młodzi chcą być traktowani serio. Potrzebują jednak pomocy. Są ciekawi, w jaki sposób dorośli pojmują swoje bycie dorosłymi, jak dotarli do tego etapu, co wnosi w ich życie wiara i co ona dla nich oznacza. I tak procesem dojrzewania interesują się nie tylko nastolatki, ale także my, dorośli, niezależnie od tego, ile mamy lat. Młodzi ludzie nie chcą się z nami spoufalać. Pragną spotkania z nami. Chcą wiedzieć, kim jesteśmy, w jaki sposób pojmujemy i opanowujemy nasze życie. Nie chcą być pouczani, lecz podczas rozmowy pragną się dowiedzieć, w jaki sposób opłaca się żyć i w co należy się angażować oraz którędy prowadzi droga do udanego życia. W tej książce nie chcę pouczać młodzieży, jak ma dojrzewać. Chciałbym raczej wskazać ogólne przesłanki stawania się dorosłym i odpowiedzieć na jej pytania. Pragnę zastanowić się nad tym, w jaki sposób religia może pomóc młodym ludziom we wkraczaniu w dorosłość. Chciałbym również poruszyć kwestię dojrzałej wiary. Pytania młodzieży traktuję bardzo poważnie i w odpowiedzi chcę opisać wiarę w taki sposób, żeby poruszyć najgłębsze tęsknoty i pragnienia młodych. Chciałbym, aby w wierze nie upatrywali czegoś, co zostało im narzucone, lecz sposobu na poradzenie sobie w życiu. Pytania dzisiejszej młodzieży poznałem podczas spotkań z uczniami Gimnazjum im. Egberta z naszego opactwa oraz Szkoły Realnej franciszkanek z pobliskiego Yolkach. Na podstawie poruszanych przez młodzież tematów uświadomiłem sobie podstawowe problemy dorastania w dzisiejszym świecie. Jednocześnie dowiedziałem się, że dla większości młodych ludzi odpowiedzi Kościoła są nieprzejrzyste. W książce tej sięgam do mojego wieloletniego doświadczenia płynącego z towarzyszenia młodym ludziom oraz z troski o ich dusze. Rozmowę tę kontynuuję właśnie za pomocą niniejszej publikacji. Nie chciałbym przy tym podawać gotowych odpowiedzi, lecz wnieść swój wkład w dyskusję na temat dorastania i sposobu przekazywania wiary dzisiejszej młodzieży. Sztuka dorastania Odpowiedzi na pytania młodych ludzi Spis treści: Wprowadzenie Etapy dorastania Przyjmowanie odpowiedzialności Odnaleźć własną tożsamość Przyjaźnie Zaufanie — wiara w siebie, wiara w innych Oczekiwania otoczenia Seksualność Odnaleźć sens życia Odmowa dorastania - trzy analizy Pokolenie pozbawione wartości Społeczeństwo dziecięce Pokolenie infantylne Wyzwania dla wychowawców Uwolnienie dzieciństwa Zmierzenie się z własnym cieniem Odkrywanie własnych ran Zachowanie w wypadku buntu Wychowanie jako szansa na własne dorastanie Odpowiedzi na pytania młodych ludzi Dlaczego trzeba dorosnąć? Czy można w ogóle być szczęśliwym, gdy jest się dorosłym? Czy stanie się dorosłym powinno być celem? Czy nie powinno się zachować w sobie chociaż kilku cech dziecka? Czy nie mogę być po prostu taki, jaki jestem? Czego tak naprawdę oczekuje się ode mnie? Czy muszę spełniać te oczekiwania? Czy muszę dopasować się do systemu, czy też mogę robić to, co chcę? Czy dorastanie oznacza przyjęcie odpowiedzialności za ludzkość? Dlaczego dorastanie oznacza przyjęcie odpowiedzialności? Jak mam się kierować wzorami, które nie istnieją, i w jaki sposób Kościół może mi w tym pomóc? W jaki sposób mogę wybrać swoją drogę i podążać nią, nie raniąc przy tym swoich rodziców? Chodzi na przykład o wybór partnera czy zawodu. W jaki sposób wytłumaczyć rodzicom, że nawet autorytety, takie jak nauczyciel, szef czy profesor, mogą popełniać błędy i nie zawsze ja jestem wszystkiemu winien? W jaki sposób mogę ponownie zbliżyć się do moich rodziców po konflikcie bądź nieporozumieniu? W jaki sposób mogę nawiązać kontakt z Bogiem? Gdzie On jest? Wszędzie? Nigdzie? Czy On w ogóle istnieje? W jaki sposób mogę Go doświadczyć lub poczuć? W jaki sposób mogę doświadczyć tego, że Bóg jest przy mnie i odpowiada na moje modlitwy? Co mogę zrobić, jeśli czuję, że Bóg mnie opuścił? Czy życie ma sens? Po co żyję? Kim jestem? Dlaczego często jest mi źle bez powodu, chociaż nie wiem, co jest ze mną nie tak? Czy to jest normalne? Czy młodzi ludzie tracą wiarę przez to, że muszą „ wrosnąć " w Kościół, by być mile widzianymi? Czy w Kościele zawsze muszą panować powaga, koncentracja i dyscyplina? Czy religia nie jest formą słabości, pełną rozpaczy próbą stworzenia sobie iluzji celu i „sposobu na zniesienie życia ", abyśmy nie musieli patrzeć w oczy nicości i beznadziei życia? Czy szukanie mocy lub siły w sobie nie byłoby lepsze? Czy muszę przerzucać tę siłę na Boga? Czy nie można tak po prostu zaakceptować tego, że pochodzi ona ze mnie i z moich bliźnich? Wierzę w Boga i nie potrzebuję Kościoła, aby się rozwijać. W bliźnich znajduję oparcie. Kościół nie odgrywa w moim życiu żadnej roli. Niczego nie oczekuję od tej instytucji. Co ojciec o tym sądzi? Dlaczego Kościół i papież często mają tak staroświeckie poglądy i opinie? Czy nowoczesny chrześcijanin musi trzymać się starych kościelnych wyobrażeń o moralności - na przykład tych dotyczących seksu przedmałżeńskiego albo antykoncepcji? Dlaczego według Kościoła należy trwać w małżeństwie do końca życia? Czy mogę być członkiem Kościoła, jeśli wierzę w Boga, ale nie w Jezusa? Czy ojciec wypróbował już jakąś inną religię (poza Jezusem)? Dlaczego Jezus umarł na krzyżu z własnej woli? Czy rzeczywiście zmartwychwstał, czy Jego uczniowie i uczennice po prostu to sobie wmówili? Czy Bóg rzeczywiście jest w stanie uzdrowić człowieka, tak jak uczynił to Jezus? A może Jezus nikogo nie uzdrowił? Niebo, które czeka na nas po śmierci, wydaje mi się nudne. Czy chrześcijaninowi opłaca się pójście do nieba? Moja babcia umarła. Gdzie jest teraz? Co się dzieje, gdy ktoś umiera? Czy na końcu świata Bóg ukarze złych ludzi? Wiara jako pomoc w życiu dla młodych ludzi Oczekiwania młodzieży wobec wiary Wolność w obchodzeniu się z innymi Zaufanie do samego siebie a wiara Tęsknota za związkiem Wiara młodzieży na jej drodze do dorosłości Bóg, mój Stwórca, i stworzenie Jezus Chrystus - Jego wkład we mnie Duch Święty - źródło, z którego czerpię życie Do czego jest nam potrzebny Kościół? Czego oczekujemy? Zakończenie Literatura

Tylko trafna diagnoza pozwala ruszyć do przodu. Efektywne badanie gotowości szkolnej przekłada się na późniejszy sukces edukacyjny dziecka. Aby pomóc nauczycielom wychowania przedszkolnego w sprawnym przeprowadzeniu takiego badania, opracowaliśmy całościową strategię diagnozowania i wspomagania rozwoju dziecka przedszkolnego. Umożliwia ona rozpoznanie możliwości dziecka we wszystkich sferach rozwojowych i zapewnienie mu odpowiedniego wsparcia z uwzględnieniem jego możliwości, potrzeb i zainteresowań. Warto pamiętać, że podstawa programowa określa dokonanie analizy gotowości do podjęcia nauki w szkole jako czynność obowiązkową.