Jak zadbać o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka? Oczywiście nie ma idealnych ojców ani idealnych matek – wszyscy popełniamy błędy. Większość rodziców robi wszystko, by okazać swoim dzieciom miłość, troskę i zrozumienie. Jeśli chcesz: poznać podstawowe potrzeby emocjonalne swojego dziecka; nauczyć się, jak zaspokajać te potrzeby w zrównoważony sposób; zbudować bliską więź z dzieckiem; konstruktywnie radzić sobie z codziennymi trudnościami ten dział jest własnie dla Ciebie. Mnóstwo praktycznych poradników i porad dla rodziców i specjalistów. Znani psycholodzy przekonują, że kluczowe dla prawidłowego, zdrowego rozwoju dziecka jest zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, do których należą: bezpieczne przywiązanie i akceptacja, zdrowa autonomia i kompetencja oraz wartości duchowe. Prezentujemy rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.
Każdego dnia mówię więcej. Materiały edukacyjne dla uczniów ze specjalnymi potrzebami i trudnościami w komunikacjiKsiążki z serii Każdego dnia mówię więcej mogą być pomocą do codziennej terapii i zabawy zarówno dla specjalistów (logopedów, pedagogów, terapeutów), jak i dla rodziców. Zamieszczone w publikacji obrazki zostały dostosowane do specyfiki pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami są odpowiednio duże, pozbawione tła i zbędnych szczegółów. Każdy obrazek jest podpisany, dzięki czemu dziecko nieświadomie zapamiętuje obraz wyrazu. Litery w podpisach są koloru czerwonego przykuwającego uwagę nawet maluchów. Zastosowano pismo bezszeryfowe, uznawane za najodpowiedniejsze dla małych dzieci lub dzieci niepełnosprawnych.
Materiały edukacyjne dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną to seria książek opracowana na podstawie Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. Będzie ona pomocna dla nauczycieli i terapeutów podczas realizacji treści nauczania i wychowania zawartych w podstawie programowej. W tej książce przedstawiono zagadnienia dotyczące działu Ubieranie się. Do ich omówienia wykorzystano zdjęcia. Na stronach parzystych znajdują się fotografie dla ucznia. Na stronach nieparzystych pytania, które czyta nauczyciel, terapeuta lub rodzic. Pierwsze pytania dotyczą zdjęcia. Kolejne pomagają zdobyć lub utrwalić dodatkowe wiadomości i umiejętności związane z omawianym tematem. Ostatnie pytania dotyczą doświadczeń ucznia. Pod pytaniami umieszczono ćwiczenia dla dziecka, dzięki którym ma ono utrwalić zdobyte informacje.
W niniejszej książce omówione zostały różne przedmioty z otoczenia dziecka takie, które dziecko prawdopodobnie widziało, ale może nie znać ich nazwy i zastosowania. Jeśli je zna, utrwali swoją wiedzę. Wśród omówionych przedmiotów są między innymi narzędzia używane w kuchni, przyrządy wykorzystywane w domu, narzędzia ogrodnicze, przyrządy medyczne, narzędzia kreślarskie, przyrządy powiększające. W książce przedstawiono 57 zdjęć. Na stronach parzystych umieszczono fotografie dla dziecka. Na stronach nieparzystych znajdują się pytania i polecenia, które czyta dorosły (nauczyciel, terapeuta, rodzic) pracujący z uczniem
Karty pracy powstały z myślą o uczniach mających problemy z komunikowaniem się. Proponowane zadania rozwijają kompetencje społeczne, uczą prawidłowych relacji oraz interakcji z innymi. Uczeń może lepiej pokonywać komunikacyjne bariery, zdobywając przy tym narzędzia do sprawniejszego porozumiewania się. Dzięki temu może on nabyć szereg umiejętności niezbędnych w codziennym funkcjonowaniu. Publikacja zawiera zbiór ćwiczeń do wykonania. Dziecko na kolejnych kartach pracy uczy się nazywać emocje, mówić o sobie, o opowiadaniach, które słyszało, poznaje bariery komunikacyjne i sposoby ich pokonywania, zaznajamia się z różnymi sposobami komunikowania się. Zadania uwzględniają specyfikę pracy z osobami porozumiewającymi się pozawerbalnie i są zróżnicowane pod względem stopnia trudności. Umożliwia to dostosowanie pracy do indywidualnych możliwości danego ucznia. Część z zadań po rozwiązaniu może posłużyć uczniowi jako karty do porozumiewania się z otoczeniem.
Jeśli już wymawiasz głoski,
poznaj bajek świat beztroski!
Czytaj teksty – są ciekawe!
Uczysz się i masz zabawę,
gdy powtarzasz trudne słowa
i sylaby – wciąż od nowa.
Przecież lubisz mówić ładnie
i wyraźnie, no i składnie!
Każda bajka mowę ćwiczy,
na książeczkę możesz liczyć,
Zacznij utrwalanie głosek,
do bajeczek zajrzyj,
proszę!
Czy współczesne dzieci są rozpieszczone?Czy rodzice pozwalają im na zbyt wiele?Jak przygotowywać je do wyzwań dorosłego życia?Czy trzeba przyzwyczajać dzieci do porażek, frustracji i cierpienia?Czy rywalizacja w młodym wieku rzeczywiście wzmacnia?Czy samodyscyplina może mieć jakieś ciemne strony?Kto korzysta na posłuszeństwie naszych dzieci?Alfie Kohn jest amerykańskim badaczem interdyscyplinarnym, cenionym ekspertem od edukacji i wychowania. Błyskotliwy krytyk kultury rywalizacji i wychowania opartego na kontroli. Autor wielu książek, m.in. Wychowanie bez nagród i kar (wyd. pol. 2013), Mit pracy domowej (wyd. pol. w przygotowaniu), No Contest. A Case Against Competition (1982).
Seria wydawnicza Przywrócić Pamięć ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 19111946.Reprint z 1936 r. ""3 Drużyna harcerzy im. X. J. Poniatowskiego w Warszawie"".PrzedmowaOddajemy niniejsze wydawnictwo do rąk wychowanków 3 Drużyny Harcerzy im X. J. Poniatowskiego w Warszawie oraz tych wszystkich, których 25-letnia działalność tej drużyny interesuje i wierzymy, że będzie ono nie tylko miłą dla nich pamiątką, ale zarazem przyczynkiem do historii harcerstwa na terenie Warszawy.Publikacje tego rodzaju, wykorzystując materjały zawarte w archiwach poszczególnych drużyn i komend wyższych jednostek harcerskich oraz relacje żyjących kierowników harcerstwa, umożliwićby mogły w przyszłości opracowanie wszechstronnej i źródłowej historii ruchu harcerskiego na ziemiach polskich.W tym przeświadczeniu doprowadziliśmy to wydawnictwo do skutku pomimo trudności na jakie napotkaliśmy i ryzyka, że fundusze, jakie zdobędziemy, nie pokryją wydatków. Pomyślny rezultat naszych usiłowań zawdzięczamy w pierwszym rzędzie autorom oraz ich pomocnikom, którzy nie szczędząc trudów, zdołali w krótkim czasie zebrać potrzebne materiały i przygotować rękopis w wyznaczonym terminie.Ukazanie się książeczki drukiem jest zasługą życzliwego stanowiska druha Kazimierza Malcolm-Morrisa, właściciela Drukarni Nowoświeckiej, za co składamy Mu jaknajserdeczniejsze podziękowania.Za wydatną pomoc, okazaną nam przy wydaniu książki, serdecznie dziękujemy druhowi inż. Adolfowi Horkiewiczowi.Fotografie, zamieszczone w tekście, pochodzą ze zbiorów drużyny. Nazwisk autorów nie podajemy, gdyż w wielu razach nie dało się ustalić ich z całą pewnością.Za bezpłatne dostarczenie klisz niektórych zdjęć dziękujemy wydawnictwu Tygodnik Ilustrowany.Komitet Organizacyjny Obchodu XXV-lecia3 Drużyny Harcerzy im. X. J. Poniatowskiego w Warszawie
Termin ""tatuaż"" wywodzi się z języka polinezyjskiego (""tatau"" dosłownie: zostawić ślad - znak, malowidło) i został przywieziony i po raz pierwszy użyty, w relacji z podróży dookoła świata, przez angielskiego podróżnika Jamesa Cooka w 1773 roku. W 1873 roku został wprowadzony do słownika języka francuskiego, jako tatouage. W Biblii Marcina Lutra, z 1534 roku, można znaleźć wyraz stygmat, a w XVII wieku pojawiły się takie określenia, jak grafizm, hieroglif, czy piętno, Późniejsze nazwy były przyjmowane w pewnych środowiskach, np. przestępczych.W zakładach penitencjarnych tatuaż jest nazywany: wzorem, wzorkiem, dziargą, dziarganką, grawerką, haftem, kalką, malowanką, malunkiem, obrazem. Sam proces tatuowania nazywany jest analogicznie: dziarganiem, grawerowaniem, haftowaniem, malowaniem, rysowaniem, kłuciem oraz odkuwaniem. W tym specyficznym środowisku także sposoby tatuowania są różne: skórę nakłuwa się lub nacina, drapie czy też wciera się różne substancje po wcześniejszym odbiciu na ciele wzoru tatuażu.Tatuaż jest jedną z najstarszych form dekorowania własnego ciała, stosunkowo łatwo dostępną. Jest nie tylko kolorowym rysunkiem wykonanym na własnym ciele, lecz znacznie czymś więcej - symbolem, który ma swe korzenie sięgające daleko w przeszłość, w antykultury plemienne i pogańskie. Tatuowanie jest sposobem nadawania własnemu ciału osobistych cech, ""tworzenie z niego prawdziwego domu i świątyni dla mieszkającego w nim ducha"". Znamię, zwłaszcza gdy przyjmuje formę rysunku lub ornamentu na ciele, jest niczym pieczęć, znak lub sygnał, zaś jego najgłębsze znaczenie jest zakorzenione w symbolice blizn, jako ślad ""kłów ducha"". Czym więc jest dla wielu amatorów takiego sposobu znaczenia swojego ciała?
Książka w skłaniający do refleksji sposób pokazuje, w jakich systemach nauczyciele i terapeuci konstruują dyskurs seksualności osób z niepełnosprawnością intelektualną. W jaki sposób reglamentują ich prawo do posiadania seksualności, do możliwości organizowania edukacji seksualnej czy też konstruowania profilaktycznych praktyk sterylizacyjnych. Tym samym – mimo deklaracji emancypacji i pracy podmiotowej – wzmacniają procesy marginalizowania osób z niepełnosprawnością intelektualną i deprywacją ich potrzeb – tak seksualnych, jak i społecznych.
Osoby pozbawione wolności pozostają dalej ludźmi i posiadają niezbywalne prawa przynależne każdemu człowiekowi, jednak ich sposób postrzegania rzeczywistości na skutek umieszczenia w więzieniu się zmienia, a pobyt w izolacji pozostawia trwały ślad w ich psychice. Psychologia penitencjarna próbuje opisać życie umysłowe osób poddanych izolacji więziennej, sposób ich myślenia i odczuwania, wyjaśnić psychospołeczne przyczyny zachowań oraz motywy, jakimi kierują się, podejmując takie, a nie inne działania. Niniejsza książka próbuje w sposób syntetyczny zebrać podstawowe informacje dotyczące procesów psychicznych, jakie zachodzą u osób pozbawionych wolności, wpływu tych procesów na funkcjonowanie więźniów i bariery, jakie stwarzają, oraz możliwości wykorzystania ich w procesie resocjalizacji penitencjarnej. Ponieważ środowisko więzienne oddziałuje również na pracujący tam personel, w podręczniku starano się w sposób uporządkowany opisać także psychikę funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz wskazać, jak służba wpływa na ich psychospołeczne funkcjonowanie. Książka w sposób metodyczny wprowadza Czytelnika w trudną dziedzinę psychologii człowieka-przestępcy uwięzionego w opresyjnej instytucji totalnej. Autor przystępnie, wykorzystując przykłady z praktyki oraz przegląd badań, opisuje psychologię penitencjarną jako dziedzinę nauki stosowanej. Następuje w niej połączenie teorii psychologicznej z metodyką pracy z osobami pozbawionymi wolności. Głównym adresatem podręcznika są studenci resocjalizacji, psychologii, bezpieczeństwa oraz funkcjonariusze Służby Więziennej.
Nasza książeczka to zbiór wesołych wierszyków, których czytanie będzie dla Ciebie i Rodziców wspaniałą zabawą i nauką. Będziesz mógł uczyć się poprawnego wymawiania sylab, wyrazów i zdań.Każdy z wierszyków logopedycznych pomoże Ci w ćwiczeniu wymowy dotyczącej innego problemu fonetycznego. Czytając o wesołych przygodach bohaterów wspólnie z Rodzicami, masz okazję do utrwalania wyodrębnionych głosek w różnych trudnych słowach. Zapraszamy do świata wierszyków logopedycznych i życzymy Ci dobrej zabawy!
Bardzo łatwe ćwiczenia logopedyczne to seria książeczek dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, które mają problemy z prawidłową wymową niektórych głosek. Zadania zostały ułożone zgodnie z zasadami postępowania logopedycznego i opierają się na materiale obrazkowym, aby mogły z nich korzystać także dzieci nieumiejące czytać. Wyrazy do ćwiczeń wybrano tak, aby nie pojawiały się w nich głoski z szeregów syczącego i ciszącego oraz inne głoski szumiące. Ćwiczenia z tej serii można wykorzystać na kilka sposobów: jako ćwiczenia uzupełniające podczas terapii logopedycznej, jako pracę domową, jako zadania utrwalające po zakończeniu terapii lub jednego z jej etapów.
Bardzo łatwe ćwiczenia logopedyczne to seria książeczek dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, które mają problemy z prawidłową wymową niektórych głosek. Zadania zostały ułożone zgodnie z zasadami postępowania logopedycznego i opierają się na materiale obrazkowym, aby mogły z nich korzystać także dzieci nieumiejące czytać. Wyrazy do ćwiczeń wybrano tak, aby nie pojawiały się w nich głoski z szeregów syczącego i ciszącego oraz inne głoski szumiące. Ćwiczenia z tej serii można wykorzystać na kilka sposobów: jako ćwiczenia uzupełniające podczas terapii logopedycznej, jako pracę domową, jako zadania utrwalające po zakończeniu terapii lub jednego z jej etapów.
Bardzo łatwe ćwiczenia logopedyczne to seria książeczek dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, które mają problemy z prawidłową wymową niektórych głosek. Zadania zostały ułożone zgodnie z zasadami postępowania logopedycznego i opierają się na materiale obrazkowym, aby mogły z nich korzystać także dzieci nieumiejące czytać. Wyrazy do ćwiczeń wybrano tak, aby nie pojawiały się w nich głoski z szeregów syczącego i ciszącego oraz inne głoski szumiące.Ćwiczenia z tej serii można wykorzystać na kilka sposobów: jako ćwiczenia uzupełniające podczas terapii logopedycznej, jako pracę domową, jako zadania utrwalające po zakończeniu terapii lub jednego z jej etapów.
Bardzo łatwe ćwiczenia logopedyczne to seria książeczek dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, które mają problemy z prawidłową wymową niektórych głosek. Zadania zostały ułożone zgodnie z zasadami postępowania logopedycznego i opierają się na materiale obrazkowym, aby mogły z nich korzystać także dzieci nieumiejące czytać. Wyrazy do ćwiczeń wybrano tak, aby nie pojawiały się w nich głoski z szeregów syczącego i ciszącego oraz inne głoski szumiące.Ćwiczenia z tej serii można wykorzystać na kilka sposobów: jako ćwiczenia uzupełniające podczas terapii logopedycznej, jako pracę domową, jako zadania utrwalające po zakończeniu terapii lub jednego z jej etapów
Pierre de Coubertin (1863–1937) swoją działalnością pisarską i organizacyjną tworzył „symfonię” pedagogiczną składającą się z dwóch części: igrzysk olimpijskich i reformy oświaty. Pierwsza z nich „poszybowała przez świat jak błyszczący sterowiec”, druga (niedokończona) „torowała sobie drogę jak kret”.
Tytuł książki sugeruje, że jeśli współczesna edukacja olimpijska uwzględni postulaty pedagogiki międzykulturowej, będzie dokończeniem tej pedagogicznej „symfonii”. Zaproponowany przez Autorów termin „międzykulturowa edukacja olimpijska” ma podkreślać, że edukacja olimpijska już w swojej istocie, a zwłaszcza ze względu na historyczne intencje twórcy olimpizmu – Pierre’a de Coubertina – musi mieć charakter międzykulturowy.
Sto lat temu restaurator igrzysk olimpijskich nie używał jeszcze tego określenia, bo wypracowano je na gruncie pedagogiki dopiero w drugiej połowie XX w. Autorzy stosują je, ponieważ międzykulturowość jest warunkiem sine qua non edukacji olimpijskiej. Nie ma znaczenia, czy jest ona realizowana na poziomie globalnym w trakcie igrzysk, czy w małej szkole na prowincji podczas lekcji wychowania fizycznego. Wszędzie tam, gdzie powiewa flaga olimpijska, powinny unosić się duch wzajemnego szacunku dla odmienności kulturowych oraz troska o własną narodową tożsamość.
Katarzyna Płoszaj – pedagog, doktor nauk o kulturze fizycznej. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie oraz Międzynarodowej Akademii Olimpijskiej w Olimpii. Zawodowo związana z warszawską AWF. Autorka wielu publikacji naukowych i popularnonaukowych z zakresu pedagogiki sportu i pedagogiki olimpijskiej.
Wiesław Firek – filozof, doktor nauk o kulturze fizycznej. Absolwent krakowskiej AWF, Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Międzynarodowej Akademii Olimpijskiej w Olimpii. Badacz olimpizmu i sportu z perspektywy filozoficznej. Autor Filozofii olimpizmu Pierre’a de Coubertina (2016).
prof. dr hab. Anna Wiłkomirska
WYDZIAŁ PEDAGOGICZNY UW
Międzykulturowa edukacja olimpijska jest publikacją nowatorską, interesująco napisaną, stanowiącą warte zauważenia osiągnięcie naukowe. Jej nowatorstwo wiąże się z odkrywaniem lub odczytywaniem na nowo piśmiennictwa Pierre’a de Coubertina. Jest to dorobek ważny w wymiarze międzynarodowym, w Polsce ciągle bardzo mało znany i wykorzystywany, zwłaszcza w pedagogice. Tym bardziej przedsięwzięcie to należy uznać za wypełniające lukę w literaturze pedagogicznej. Twórca olimpizmu był pedagogiem z szeroką wizją edukacyjną z wyraźnymi oświeceniowymi korzeniami i pozytywistycznymi ideami. Milczą o tym podręczniki historii wychowania. Może dlatego, że o ile nowożytny ruch olimpijski rozwinął się w niebywałym stopniu, o tyle reforma edukacji pozostała zamierzeniem niezrealizowanym, przynajmniej na miarę planów i idei, zarówno wpływowego barona, jak i jego następców. Autorzy książki postawili w centrum swojego zainteresowania międzykulturowość jako naturalną podstawę i cel procesów wychowawczych, nie tylko edukacji olimpijskiej, gdzie jej znaczenie nabiera szczególnego charakteru. Z sukcesem ukazali te wartości olimpizmu, które zdecydowanie wykraczają poza obszar sportu i mogą dzisiaj być szczególnie ważne w pełnym napięć społecznych globalnym społeczeństwie.
"Nie taka szkoła straszna, jak o niej mówią
Szkoła – coś, co przeżył każdy, ale niewielu dobrze wspomina. Dlaczego tak jest? Na to oraz wiele innych pytań odpowiada w swojej książce Mateusz Kądziołka. Autor patrzy na współczesne szkolnictwo okiem praktyka szukającego pracowników, a nie teoretyka, będącego częścią systemu. Jego nietuzinkowy poradnik w przystępny sposób opisuje bolączki szkolnictwa oraz zawiera propozycje zmian, które mogą je uwspółcześnić.
Jednak przede wszystkim dostarcza uczniom oraz rodzicom wielu prostych, a zarazem skutecznych porad, w jaki sposób odnieść sukces w szkole, nie spędzając mnóstwa czasu nad książkami. To poradnik, który w atrakcyjnej formie pokazuje, jak się uczyć oraz czym się kierować, wybierając potencjalną ścieżkę kariery.
Dominującą opinią w społeczeństwie jest ta mówiąca o tym, iż sukces w szkole gwarantuje powodzenie w dorosłym życiu. Opinia ta, pomimo że nie zawsze ma przełożenie na rzeczywistość, powtarzana była od początków zinstytucjonalizowanej edukacji. Sami zapewne nie raz słyszeliście ją od waszych rodziców, a być może mieliście już okazję oznajmić ją także waszym dzieciom. Powtarzanie jej może zmobilizować dziecko do bardziej wytężonej nauki, ale czy faktycznie dobre oceny są gwarantem świetlanej przyszłości?"
Książka łączy w sobie międzykulturowe aspekty savoir-vivre`u, etykiety biznesu oraz wybrane zagadnienia protokołu dyplomatycznego, takie jak: sposoby tytułowania osób, posługiwanie się wizytówkami, właściwe kreowanie swojego wizerunku (dobór strojów i dodatków zależnie od okazji), precedencja (ustalanie hierarchii ważności osób w różnych wydarzeniach organizacyjnych), zasady korespondencji, skróty używane w zaproszeniach, organizacja wizyt, a także cała sfera etykiety stołu. Wprowadzono także część dotyczącą netykiety, omawiającą zachowania w Internecie na forach i czatach, a także pisanie listów elektronicznych i komentarzy w sieci.
Kolejna publikacja z serii „Edukacja dla Mądrości”, inspirowanej koncepcją i dokonaniami Roberta J. Sternberga (teaching for wisdom), stanowi syntetyczne i zarazem nowe ujęcie kategorii mądrości dziecka. Oparta została na wynikach badań własnych autorki przeprowadzonych wśród starszych dzieci przedszkolnych. Czytelnik znajdzie tu przegląd zagadnień teoretycznych związanych z pojmowaniem kategorii mądrości - autorka ilustruje wielość znaczeń przypisywanych temu pojęciu, a także liczne uwarunkowania procesu dochodzenia do mądrości. Zagadnieniom teoretycznym towarzyszy część prezentująca wyniki własnych nowatorskich badań autorki opartych na samodzielnie skonstruowanych narzędziach badawczych.
Przedstawione wnioski stanowią bogaty, świetny i poznawczo wartościowy materiał, także dla praktyki pedagogicznej, co odzwierciedlają umieszczone na końcu postulaty, przydatne tym bardziej, że poruszany problem ma kluczowe znaczenie dla edukacji i dużą nośność dla praktyki. Celne powiązanie uzyskanych wyników z postulatami pedagogicznymi daje świadectwo znajomości realiów, problemów i sposobów funkcjonowania współczesnego przedszkola.
Z recenzji prof. dr hab. Iwony Czai-Chudyby
W serii ukazały się:
E. Płóciennik, Rozwijanie mądrości dziecka. Koncepcja i wskazówki metodyczne
E. Płóciennik, Rozwijanie mądrości w praktyce edukacyjnej. Scenariusze zajęć w przedszkolu i szkole podstawowej
E. Płóciennik, Rozwijanie mądrości w praktyce edukacyjnej. Scenariusze zajęć dla młodzieży
Robert J. Sternberg, Linda Jarvin, Elena L. Grigorenko, Mądrość, inteligencja i twórczość w nauczaniu. Jak zapewnić uczniom sukces
Ocenianie to fundamentalne narzędzie motywacji w procesie uczenia się ucznia. Jeśli spełnić ma swoją diagnostyczną i kształtującą funkcję i przyczynić się do pełnego wykorzystania i rozwoju potencjału każdego ucznia, musi być prowadzone z uwzględnieniem prawidłowości, które mu towarzyszą. Od nauczyciela zależy, jakie de facto funkcje będzie spełniać w procesie edukacji szkolnej, czy stanie się narzędziem służącym głównie klasyfikacji ucznia i uczyć go będzie strategii przetrwania czy wzbudzać będzie motywację wewnętrzną, wyrażającą się w gotowości ucznia do poznawania siebie i swoich możliwości, samodzielnego planowania ich rozwoju i ponoszenia za ten rozwój odpowiedzialności. Ocenianie to zadanie niełatwe. Stawia przed nauczycielem szereg trudności, dylematów i wyzwań. Zmusza do rozpoznawania i pokonywania mechanizmów zakłócających proces poznawczy, a więc i ocenę.[...]
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
