Anna Wiatr, socjolożka, dziennikarka i blogerka. Jest absolwentką Uniwersytetu Wrocławskiego, doktorem nauk humanistycznych, specjalistka w dziedzinie badań biograficznych. Na podstawie rozmów z pacjentami hospicjów i mieszkańcami domów pomocy społecznej dla osób starszych przygotowała pracę doktorską Pomiędzy życiem a śmiercią: tożsamość i umieranie w Polsce późnej nowoczesności (2009). Jest autorską cyklu reportaży o osobach niepełnosprawnych, które ukazywały sie na łamach portalu pion.pl. Warsztatu przeprowadzania wywiadów narracyjnych uczyła sie u profesora Fritza Schutze na Uniwersytecie Otto-von-Guericke w Magdeburgu. Interesuje sie socjologią sztuki. Od trzech lat prowadzi blog Narracje.
Książka jest przenikliwym, świetnie napisanym studium w gatunku pisarstwa antropologicznego z zakresu socjologii intymności. Autorka dokonuje połączenia jednego z najtrudniejszych tematów z najczulszymi narzędziami socjologicznymi, jakich dostarcza warsztat Pierre?a Bourdieu. Wsparte wyobraźnią i inteligencją badaczki daje to fascynujący rezultat, intrygujący zarówno pod względem poznawczym, jak i literackim.
Z recenzji dr hab. Joanny Tokarskiej-Bakir
Corpus delicti ? ślad lub przedmiot stanowiący podstawę do przedstawienia wniosków dotyczących popełnionego czynu i sprawcy. Tak głosi słownikowa definicja. Lektura zaproponowanych w tym tomie tekstów nasuwa takie właśnie sformułowanie. Ciało jest tu przedmiotem rozważań, dokonuje się oględzin jego rozmaitych aspektów, prowadzone są one z różnych perspektyw i przy użyciu odmiennej terminologii. Stało się ono śladem stanowiącym podstawę do przedstawienia wniosków, tak dotyczących praktyk, jak i sprawcy/sprawców działania. Zbiór pomieścił w sobie prace o różnej treści, ale wszystkie dotyczą społecznych i kulturowych aspektów cielesności, seksualności i tożsamości oraz związków między tymi fenomenami we współczesnych społeczeństwach. Autorzy wychodzą od stwierdzenia, że ciało w każdej kulturze na przestrzeni wieków było obiektem rozmaitych manipulacji i mechanicznych ingerencji. Wiązało się to zarówno z dążeniem do realizacji specyficznych dla danej kultury wzorców atrakcyjności i piękna, jak i z funkcjonalnymi społecznie normami. Jednak w kulturze współczesnej obserwujemy ?nadobecność ciała?, wieloaspektowe zainteresowania nim, które, jak się wydaje, nie mają historycznego precedensu. Ciało wizualizowane, młode i nagie, wyzwolone z fatalizmu jest stale obecne w różnych tekstach kultury.
Przedmiotem pracy jest próba rekonstrukcji praktyk pogrzebowych ludności eneolitycznej kultury lubelsko-wołyńskiej, wyrażających się w sposobach przygotowania grobu, traktowania zwłok, aranżacji pochówku oraz ilości i jakości wyposażenia pośmiertnego. Wychodząc od archeologicznego zapisu tych zjawisk, Autorka próbuje następnie spojrzeć na człowieka i ludność kultury lubelsko-wołyńskiej w biologicznym, a przede wszystkim społecznym aspekcie, prowadzącym do rekonstrukcji panujących w tym zakresie stosunków. Zgromadzony materiał źródłowy jest w tej kwestii bardzo wdzięcznym tematem do rozważań, wykazuje bowiem wiele wspólnego z dobrze poznanymi obyczajami pogrzebowymi zhierarchizowanych społeczności eneolitycznych Kotliny Karpackiej i strefy zachodnionadczarnomorskiej.
Kochać i tracić...
Kochać i tracić, pragnąć i żałować
Padać boleśnie i znów się podnosić,
krzyczeć tęsknocie "precz !" i błagać "prowadź !"
Oto jest życie: nic, a jakże dosyć...
Zbiegać za jednym klejnotem pustynie, iść w toń za perła o cudu urodzie.
Ażeby po nas zostały jedynie ślady na piasku i kręgi na wodzie.
Leopold Staff
Jan Paweł II, 24 maja 1987 r., w czasie pobytu w sanktuarium św. Michała Archanioła w prowincji Foggia, powiedział: Ta walka z szatanem, którą wyraża postać Michała Archanioła, jest aktualna także i dziś, ponieważ szatan nadal żyje i działa w świecie.
"[...] Staraliśmy się omówić zarówno najistotniejsze etapy rozwoju współczesnych badań nad dyskursem, postacią oraz płcią biologiczną i kulturową, jak też ich odzwierciedlenie w teorii i metodach badań dramatu, tyleż nowego, co tego należącego już do obowiązującego kanonu, zwracając uwagę na wszystkie możliwe pożytki z zastosowania nowych metodologii." (Ze wstępu)
Studiowanie retoryki zawsze obejmowało trzy obszary wiedzy: znajomość teorii, naukę stosownych wzorów oratorskich i literackich oraz ćwiczenia umiejętności retorycznych. Do tych zakresów poznawczych dostosowany jest niniejszy podręcznik. Część teoretyczna obejmuje najważniejsze problemy dialektyki, retoryki i erystyki. Opracowanie wyposażone jest w aneks źródłowy, zawierający najniezbędniejsze do studiowania teksty klasyczne. Ćwiczenia praktyczne, zgrupowane wokół umiejętności dialektycznych i pięciu działów retoryki, umożliwiają poznanie podstaw rzemiosła kaznodziejskiego i podjęcie prób komponowania własnych przemówień.
O liberalizmie, pustoszącym serca i umysły nawet głęboko wierzących katolików, Kościół katolicki wypowiadał się zawsze w sposób stanowczy i jednoznaczny.
Kolejni biskupi Rzymu od początku przestrzegali przed zgubnymi wpływami ideologii liberalnej opartej na błędnym rozumieniu wolności i jej absolutyzacji; ideologii wprost ubóstwiającej ludzki rozum i jego dokonania; ideologii z gruntu ateistycznej i fałszywej, będącej „korzeniem herezji, drzewem zła, w którego gałęziach znajdują pojemne schronienie wszystkie harpie niewiary”.
Mamy nadzieję, że niniejszy wybór dokumentów i artykułów skłoni do głębokiej refleksji także nad naszą epoką. Nie wolno zapomnieć, iż oznaką męstwa chrześcijańskiego jest niesienie krzyża wśród burz i powodzi nowych idei, które kształtują świat w oparciu o iluzoryczne, a nie autentyczne wartości zapisane w Dekalogu.
Opowieści o mocy to czwarta część cyklu (po Naukach don Juana, Odrębnej rzeczywistości i Podróży do Ixtlan) relacjonującego podróż Carlosa Castanedy ku najgłębszym tajemnicom magii. W tym tomie opisuje dopełnienie się jego niezwykłej inicjacji, w wyniku której stał się ""człowiekiem wiedzy"" i ""człowiekiem mocy"". Pokazuje jednocześnie, że nasza mądrość, zdolności i siły mają źródło w nas samych - trzeba je tylko wyzwolić.
Najbardziej znany góralski dowcip opowiadany przez Tischnera ma za bohatera nieśmiertelnego Franka Gąsienicę. „Po mnie nic nie zostanie, oprócz tych paru dowcipów - tym raduję się oczywiście - które Franek Gąsienica wymyśla, a ja, jak ten magiel, powtarzam”, mówił Tischner podczas jednego z wykładów. Otóż w czasie powodzi w Łopusznej chłopi stali przy moście na Dunajcu i obserwowali, co się dzieje. Przedmiot refleksji był zawsze ten sam: czy woda zabierze most, czy nie zabierze. Ale tym razem chłopów coś zaintrygowało: unoszący się na wodzie góralski kapelusz. Patrzą - stanął na prądzie. Za chwilę - pod prąd. Zaś stanął - i z prądem. „Coz to? Cud?”, pyta jeden. „E nie, to Franek Gąsienica. Pedzioł, że ma w dupie powódź i orze”.
Dowcip ten - góralska wersja wezwania: „Róbmy swoje!” - zrobił zrozumiałą karierę w latach stanu wojennego. Przy różnych okazjach Tischner powtarzał, że nie ma czasów tak złych, żeby nie można było uprawiać nauki, a w szczególności - oswajać świata myśleniem.
(fragment)
„Czasami się śmieję, że najpierw jestem człowiekiem, potem filozofem, potem długo, długo nic, a dopiero potem księdzem” - mawiał o sobie Józef Tischner. Nowa książka Wojciecha Bonowicza przedstawia wybitnego myśliciela, duszpasterza i publicystę przede wszystkim jako „Józka z Łopusznej”, który zjednywał sobie wszystkich ogromnym poczuciem humoru i dystansem do samego siebie. Z połączenia krótkich obrazów powstał barwny portret Tischnera, człowieka nietuzinkowego, wnoszącego ożywczy ferment do polskiego życia intelektualnego i publicznego.
W czym tkwi tajemnica atrakcyjności tego, co religijne, dla współczesnych mediów? Czy media, jak chce wielu, rzeczywiście ze swej natury są wrogie religii, niszcząc i wynaturzając w niej to, co dla niej najbardziej właściwe i najgłębsze? Jaki jest kulturowy sens procesów tabloidyzacji mediów? Skąd biorą się napięcia między mediami a religiami instytucjonalnymi? Na czym ma polegać odpowiedzialność mediów dziennikarskich w relacjonowaniu wydarzeń religijnych? Jakim wyzwaniem dla teologii akademickiej są współczesne media?
Autor bada relację między mediami a religijnością, rozumianą szeroko jako społeczna lub jednostkowa potrzeba sensu opierającego się na tym, co przekracza świat empiryczny: Kościoły, religie instytucjonalne, grupy nieformalne, duchowość, spirytyzm, wiara w nadprzyrodzoność czy zjawiska ponadnaturalne. W kolejnych rozdziałach książki proponuje refleksję nad pytaniami o powrót religijności w wieku mediów audiowizualnych i o (quasi-)religijną funkcję samych mediów.
Wyrastających z odmiennych tradycji intelektualnych Richarda Rorty'ego i Gianniego Vattima łączy krytyczna postawa wobec tradycji metafizycznej. Rzucone przez nich wyzwanie wykracza poza filozofię i wymaga od nas ponownego rozważenia podstaw wiary w Boga oraz życia religijnego. Autorzy twierdzą, że odrzucenie metafizycznej prawdy nie wymaga uśmiercenia religii, rysując przed nami perspektywę nowego sposobu ujmowania religijności.
Jest to dzieło będące szczególnym połączeniem pragmatyzmu (Rorty) z hermeneutyką (Vattimo), uwzględniajace ograniczenia zarówno tradycyjnej wiary religijnej, jak i nowoczesnego sekularyzmu. Richard Rorty, rozważając poglądy zawarte w książce Gianniego Vattima Belief, stawia tezę, że kres metafizyki przeciera szlak religii pojmowanej na sposób antyesencjalistyczny, Vattimo tropi zaś zdumiewające zbieżności między chrześcijaństwem a hermeneutyką w kontekście rozpadu metafizycznej prawdy. W rozmowie zamykającej tę książkę obaj filozofowie zastanawiają się nad przyszłością religii oraz politycznymi, społecznymi i historycznymi aspektami współczesnego ? ponowoczesnego, postmetafizycznego i postchrześcijańskiego ? świata.
Przyszłość religii to zupełnie wyjątkowa próba spojrzenia na religię jako na najgłębszy wymiar ludzkiej egzystencji, dla której współczesna myśl filozoficzna jest paradoksalnym przygotowaniem. Odrzucenie tradycyjnej metafizyki jawi się w tym kontekście jako quasi-religijny gest odrzucenia idoli przysłaniających czekającego na człowieka Boga.
Z recenzji dra hab. Stanisława Obirka, prof. UŁ
Richard Rorty był profesorem literatury porównawczej i filozofii na Uniwersytecie Stanfordzkim oraz autorem wielu znanych prac, takich jak Filozofia a zwierciadło natury, Przygodność, ironia i solidarność i What's the Use of Truth?
Gianni Vattimo wykłada hermeneutykę na Uniwersytecie Turyńskim; do jego najbardziej znanych jego prac należy zaliczyć: After Christianity [Dopo la cristianita. Per un cristianesimo non religioso], Nihilism and Emancipation: Ethics, Politics and Law [Nichilismo ed emancipazione. Etica, politica e diritto], Dialogue with Nietzsche [Dialogo con Nietzsche. Saggi 1961?2000] i After the Death of God.
Santiago Zabala jest redaktorem Weakening Philosophy: Essays in Honor of Gianni Vattimo oraz autorem The Hermeneutic Nature of Analytic Philosophy i mającej się niebawem ukazać pracy The Remains of Being.
Dużym walorem książki Pawła Wojciechowskiego jest umiejętność rozszyfrowania palimpsestowej struktury tekstów Antoniego Langego. W zaproponowanej tu lekturze rozszyfrowane zostają wykorzystane przez artystę interteksty. Podkreślić trzeba także kompetencje autora w dziedzinie filozofii i projektów antropologicznych przełomu XIX i XX wieku.
prof. E. Paczoska
Praca dra Krzysztofa Wojcieszka stanowi odważną próbę zastosowania klasycznej antropologii filozoficznej do zrozumienia problemów współczesnego świata, a zwłaszcza problemów alkoholowych. Niewątpliwą jej wartością jest interdyscyplinarność, gdyż autor korzysta zarówno z wiedzy filozoficznej (metafizyka, antropologia, etyka), jak i z wiedzy zgromadzonej przez nauki szczegółowe – fizjologię, farmakologię, psychologię, socjologię. Książka jest czymś w rodzaju systematycznej encyklopedii problemów alkoholowych w aspekcie ich genezy, ale też poszukiwania rozwiązań i zapobiegania. Szczególnie interesującym wątkiem jest zarys oryginalnej teorii powstawania problemów alkoholowych w wyniku zazębiających się ludzkich pomyłek poznawczych i procesu rozpaczy. Ostateczny kształt pracy dowodzi, że z pozoru anachroniczna teoria człowieka, skonstruowana w wiekach średnich i rozwinięta współcześnie w ramach szkoły tomizmu konsekwentnego (M. Gogacz), świetnie nadaje się do zgłębiania spraw bardzo aktualnych i ważnych dla współczesnego człowieka.
Autor postuluje, aby jako cel pedagogiczny przyjąć wypracowanie u wychowanka stałej gotowości do abstynencji, nawet w przypadku osób umiarkowanie spożywających alkohol. Książka stanowi cenny materiał dla osób mających wpływ na wychowanie młodzieży, jak również zajmujących się zawodowo terapią i profilaktyką problemów alkoholowych. Teza autora, że zasadniczym warunkiem skutecznej profilaktyki i terapii jest obecność, rozumiana filozoficznie jako trwanie relacji osobowych, wyznacza ważne pole przyszłych badań nad skutecznością rozwiązywania problemów alkoholowych.
Fragment recenzji ks. prof. dra hab. Tomasza Stępnia (UKSW)
Giorgio Agamben nie jest już w Polsce filozofem nieznanym. Brakowało jednak dotąd przekrojowego wprowadzenia do bogatej i wielowątkowej twórczości autora Profanacji. Agamben. Przewodnik Krytyki Politycznej przedstawia filozofa polityki, ale także teoretyka języka, sztuki i teologii. Prezentujemy eseje Agambena oraz teksty czołowych współczesnych filozofów zagranicznych (Ernesto Laclau, Antonio Negri i in.) i polskich autorów (Agata Bielik-Robson, Paweł Mościcki i in.). Aby ułatwić czytelnikowi zrozumienie twórczości Agambena, każdy dział uzupełniają konteksty - omówienia prac, które zainspirowały lub wciąż inspirują filozofa.
Prezentowana praca jest szeroką i głęboką analizą przemian w moralności współczesnej młodzieży polskiej, opartą na wynikach badań socjologicznych, przeprowadzonych przez autora w regionie Kalisza i okolic wiejskich wśród uczniów szkół gimnazjalnych w latach 2001-2004. W pracy tej autor poddaje naukowej weryfikacji stereotypowe i powszechne przekonanie o szerokim odrzucaniu przez młode pokolenie katolików polskich etycznych norm chrześcijańskich z zakresu moralności seksualnej i małżeńsko-rodzinnej. Badania prezentowane w książce wskazują na wpływ kilku czynników na przekonania i postawy gimnazjalistów dotyczące moralności małżeńskiej, rodzinnej i seksualnej.
Jednocześnie z badań tych wynika, że mimo sygnalizowanych negatywnych zmian w postawach młodzieży wobec katolickiej moralności małżeńskiej i rodzinnej, a zarazem jej pozytywnego stosunku do alternatywnych form życia rodzinnego, dominujący odsetek ludzi młodych własne szczęście obecne i przyszłe lokuje właśnie w szczęśliwym związku małżeńskim i w spójnej, harmonijnie funkcjonującej rodzinie; ci respondenci także wysoko oceniają rolę dziecka w małżeństwie i rodzinie, której nic nie potrafi tu zastąpić.
Radosław Kossakowski, doktorant w Instytucie Socjologii UMK w Toruniu. Jego zainteresowania akademickie koncentrują się na zagadnieniach związanych z kulturą konsumpcyjną oraz tzw. zachodnim buddyzmem. Dotychczas opublikował kilkadziesiąt prac akademickich i popularnonaukowych, m.in. w ?Studiach Socjologicznych?, ?Kulturze i Społeczeństwie?, ?Przeglądzie Religioznawczym?, ?Humanizacji Pracy?, ?Kulturze i Edukacji?, ?Odrze?, ?Przeglądzie Powszechnym? i w tomach zbiorowych.
Podstawowe pytanie, jakie stawia sobie autor brzmi: czym jest zachodni (a zatem również polski) buddyzm? Czy jest to rodzaj ?denominacji? ? nowoczesnej formy dobrowolnego, indywidualistycznego i pluralistycznego stowarzyszenia religijnego? Czy buddyzm w jakichś aspektach można porównywać do tzw. ?ponowoczesności?? Ostatnio na polskim rynku wydawniczym ukazuje się bardzo wiele prac na temat buddyzmu, ale to ujęcie wydaje się być wyjątkowo oryginalne.
Z recenzji dr hab. Marty Kudelskiej
Dialog Augustyna z własnym rozumem jest jednocześnie intymnym zwierzeniem i filozoficznym traktatem. Żarliwy, wręcz namiętny stosunek filozofa do prawdy i filozoficznych dociekań nadał taką formę także pozostałym dialogom - O NIEŚMIERTELNOŚCI DUSZY i O WIELKOŚCI DUSZY. Posługując się językiem pełnym metafor, Augustyn z pasją dyskutuje nie tylko o tajemnicach duszy, ale też o sprawach codziennych. Jak rozpoznajemy fałsz, jak pracują nasze zmysły, jak odczuwa nasze ciało, jak rozumiemy poszczególne słowa? Dla Augustyna bowiem życie, myślenie, wiedza, miłość do ludzi i miłość do Boga stanowią jedność.
„Nie sposób usunąć ich z ludzkiego świata. Monstra, potwory, dziwolągi...
Zawsze gdzieś w końcu je dojrzymy – co więcej, będziemy ich szukać, gdyż ich natura intryguje nas i pociąga. Wystawiamy je na pokaz, tłumacząc, że to potrzebne, gdyż odstępstwo wskazuje regułę, bo nieforemność uczy, czym jest forma. Dzieje się tak, jakby monstra chciały udowodnić, że do czegoś są nam potrzebne, jakby chciały powiedzieć, że bez nich nie określimy naszej własnej natury i nie zrozumiemy świata, który chcemy uporządkować i rozjaśnić”. /Anna Wieczorkiewicz/
Klasyczny podręcznik do bioetyki, napisany wspólnie przez filozofa, psychologa oraz lekarza i bioetyka. Autorzy przyglądają się genezie sporów moralnych oraz pojęciu choroby i dolegliwości, poruszają temat etyki zawodowej, kondycji epistemologicznej lekarza, prawdomówności pacjenta, paternalizmu w medycynie, rozpatrują definicję śmierci, próbują rozstrzygnąć spór o etykę eutanazji czy przerywania ciąży – ukazując je z punktu widzenia różnych dziedzin wiedzy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
