Nie będzie spokoju, dopóki nie zostaną naprawione krzywdy z przeszłości, a sprawiedliwość się nie dokona.Wysoko postawiony polityk, za wszelką cenę usiłujący odzyskać kompromitujące go nagranie, uruchamia lawinę zdarzeń, których nic nie powstrzyma. Na jaw zaczynają wychodzić tajemnice z przeszłości Bezimiennego a każda niesie ze sobą śmiertelne niebezpieczeństwo. Bohater i jego rodzina zmuszeni są walczyć o życie, zdani wyłącznie na nieliczną grupę zaufanych osób. Ich garstka kontra agencje wywiadowcze, wojsko, tajne układy i specgrupy działające ponad prawem. W grę wchodzą najnowsza technologia wojskowa i intratne kontrakty, a za wszystkim stoi jedna osoba. Genialny strateg, mistrz manipulacji, człowiek na wskroś zły, który nie cofnie się przed niczym.Kogo dosięgnie ręka sprawiedliwości? Kto zdradzi? I kim tak naprawdę jest Bezimienny?Wyższa konieczność to piąte spotkanie z Bezimiennym. Na podstawie pierwszej części Prostej sprawy powstał dla Canal+ serial z Mateuszem Damięckim. Obecnie trwają prace nad ekranizacją kontynuacji, Długiem honorowym.
Wychuchane panienki z miasta i szefowe młodocianych gangów, dziarscy harcerze i niepoprawne łobuzy, wychowankowie domów dziecka i dziewczyny z zakładów poprawczych, nastoletni detektywi i ekscentryczne młode damy. Rodzeństwa zamieniające się rolami, dzieci rozwikłujące sekrety swoich opiekunów, dziewczęta podróżujące w czasie, zapracowani rodzice stosujący zimny chów, młodzież ze wsi i z miast, z domów dostatnich i takich, w których brakuje wszystkiego. To tylko ułamek barwnego asortymentu powieści młodzieżowych z PRL-u, a poddaje go analizie wysoko wykwalifikowana w tym obszarze czytelniczka - Olga Wróbel.Prawie sto powieści z lat 1952-1988 - tych kultowych i tych zapominanych - układa się w coś na kształt panoramy społecznej pozwalającej przyjrzeć się światu, w którym funkcjonowali ich bohaterowie. Jak wyglądały modele wychowania i rodziny? Czego oczekiwano od chłopców, a czego od dziewcząt? Jak traktowano dziecięce uczucia i szkolne problemy? Pisarki i pisarze PRL-u ochoczo brali na siebie odpowiedzialność poruszania tematów społecznych, a wbrew panującemu przekonaniu sprawne pióro niejednokrotnie pozwalało im omijać pułapki systemowej propagandy.Niezależnie od tego, czy w szkole pisaliście charakterystykę bohaterów Tego obcego, czy z rozrzewnieniem wspominacie Pana Samochodzika, czy ledwie kojarzycie Jeżycjadę, pryzmat powieści młodzieżowych pozwala przyjrzeć się temu, jacy byliśmy i z czego wyrastamy. A przy okazji dostarcza solidnej dawki absurdalnych przygód, romantycznych uniesień i autentycznych emocji młodych bohaterów. I wzruszeń, oczywiście.+++To prawdziwy literacki rarytas! Olga Wróbel ujawnia, że powieści młodzieżowe z okresu PRL-u nigdy nie były niewinne - pozostawały uwikłane w konteksty społeczne, obyczajowe i polityczne, w marzenia i w konkretny czas. Czyta się te eseje z zapałem i fascynacją. Błyskotliwe i znakomicie napisane, oferują coś pozornie niemożliwego -- podróż w czasie. Zdradzę Państwu, że dzięki autorce mam już listę tytułów, do których wrócę i które dopiero poznam. Idę czytać dalej!prof. dr hab. Bernadetta DarskaCzytać solidnie i z pełną uwagą książki absolutnie niemodne - oto wyzwanie. Tym bardziej że oprócz kilku młodzieżowych klasyków Olga Wróbel sięga po niekochane już tytuły z epoki paltocikow i kałamarzy. Nie brzydzi się nawet tych ostentacyjnie dydaktycznych, a czasem wręcz propagandowych. Dlaczego? Choćby dlatego, że między wierszami skrywają sporo o tym, jak żyli i jakim przemianom ulegali Polacy i Polki w XX wieku. Uczciwa robota!Olga DrendaOlga Wróbel wykonała gigantyczną pracę: przez pryzmat prawie setki książek zbadała wątki obyczajowe i polityczne obecne w powieściach młodzieżowych z PRL-u. Osoby urodzone w latach 70. i 80. - to książka dla was! Będziecie wzruszać się do łez na sam widok okładek Bahdaja, Ożogowskiej, Niziurskiego czy Musierowicz, śmiać się w głos (bo Wróbel nie tylko edukuje, ale i rozśmiesza) i wzdychać z tęsknoty za młodzieńczą wiarą w to, że da się zmienić świat (także literaturą).Agata NapiórskaOlga Wróbel prowadzi nas przez świat, którego już nie ma: szkoła w soboty, apele ku czci, kolejki po mięso i papier toaletowy. Świat analogowy i drastycznie inny od tego, w którym żyją współcześni nastolatkowie. Autorka udowadnia jednak, że dziewczyństwo i chłopactwo to doświadczenia ponadpokoleniowe, a serce i nostalgię łączy z solidną analizą socjologiczną i kulturoznawczą.dr Alicja Urbanik-Kopeć
Kenia, 1953 rok. Trwa powstanie Mau Mau. Ernest Hemingway wraca na ostatnie w swoim życiu safari. Tuż po Noblu, u szczytu sławy, razem z czwartą żoną Mary osiada u stóp Kilimandżaro. Afryka wciąga go bez reszty. W centrum wydarzeń jest pozornie prosta historia: Mary za wszelką cenę chce upolować lwa, który terroryzuje okoliczne wioski, a Ernest coraz mocniej fascynuje się młodą Afrykanką Debbą.Ale Prawda o świcie to coś więcej niż opowieść o polowaniu i miłości. To rzadki dokument wewnętrznego życia pisarza - jego rozważania o naturze twórczości, wspomnienia Paryża i Hiszpanii, refleksje o innych pisarzach, o tym, co to znaczy pisać i co się pisaniu wymyka. Hemingway balansuje na granicy autobiografii i mitu, nie zdradzając, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie.Książka nigdy nie została ukończona. Dopiero w 1999 roku, w setną rocznicę urodzin pisarza, jego syn Patrick - uczestnik tamtego safari - przygotował ją do druku. Tak światło dzienne ujrzał ostatni tekst Hemingwaya - szorstki, momentami pospieszny, a jednak emanujący żywiołowym urokiem.
Ziemia drży, mrok wychodzi z ludzi, nadchodzi czas człowieczy.Jest sierpień 1920 roku. Na Górnym Śląsku wrze. Polszczyzna miesza się z niemczyzną, język śląski z angielskim i francuskim alianckich żołnierzy. Do biura Wilhelma Pisulli, ex-wachmeistra gliwickiej policji kryminalnej, a dziś prywatnego śledczego firmy Detektiv-Lux przychodzi zrozpaczona kobieta. Szuka swojego dziecka. Ale ani ona nie jest tą, za którą się podaje, ani on nie jest zwyczajnym detektywem. Pisulla ma bowiem dwie dusze i ta druga, nieochrzczona, jeszcze nigdy nie wyła tak głośno. Uspokoić ją mogą jedynie mleko i koniak. To za ich sprawą rozszalały głos pod postacią waldkauza, czyli puszczyka, wyrusza na subtelne łowy, by potem wracać do opuszczonego przez rodzinę mężczyzny. Syn Pisulli, Franz, zaginął na wojnie, zaś żona, zabierając młodszego Karliczka, odeszła. Wilhelmowi został tylko Wendelin Draga, najbliższy przyjaciel z dzieciństwa i człowiek zbyt wielu sekretów.Waldkauz jest historią pełną tajemnic, historią o męskiej przyjaźni i powinnościach względem najbliższych, o odkupieniu, miłości i o tym, co kryje się w ciemnościach oddzielonych od naszego świata tylko cienką, półprzepuszczalną błoną. Wilhelm Pisulla zna mowę ptaków i rozmawia z utopcami, ale nawet on nie potrafi odnaleźć pożartego przez bestię wojny syna.
Wartka opowieść o tym, jak Mattel szpiegował, kopiował i kradł, by zdobyć dominację na rynku, a następnie z militarną intensywnością walczył, żebyśmy kupowali coraz więcej. „The New York Times” Przez blisko siedem dekad Mattel przedstawiał Barbie jako rewolucję: pierwszą dorosłą lalkę. Tyle że jest niemal identyczną kopią niemieckiej lalki Lilli. To jeden z wielu sekretów firmy – i zdecydowanie nie najważniejszy. Tarpley Hitt odsłania kulisy narodzin najsłynniejszej lalki świata i barwnie opowiada o czasach jej świetności, w tym odpieraniu rywali strategicznym marketingiem, rządowych wpływach, bezwzględnych procesach sądowych i działaniach godnych powieści szpiegowskich. Jest więc o założycielce, którą zmuszono do odejścia z firmy, o skazanym za oszustwa królu obligacji śmieciowych (a zarazem zbawcy Barbie) i o imperium lalek Bratz, które niegdyś doprowadziło Mattel na skraj zapaści. O parze byłych nazistowskich producentów zabawek, magnacie branży zabawkarskiej zaprzyjaźnionym z J. Edgarem Hooverem, o frywolnym projektancie wojskowych systemów rakietowych, późniejszym dyrektorze Mattela (i mężu Zsa Zsy Gabor) oraz o zafascynowanym freudyzmem specjaliście od marketingu, który widział w lalce psychoseksualny klucz do kontrolowania amerykańskich umysłów. Dzięki dziennikarskiemu śledztwu, międzynarodowej kwerendzie i rozmowom z kluczowymi postaciami ze wszechświata Barbie, Barbieland to nie tylko dzieje kulturowego fenomenu, ale i historia XX wieku – z wszystkimi jej mrocznymi i szemranymi aspektami. +++ Gdyby stworzyć poprawną historycznie Barbie, zestaw nazywałby się „Barbie – bezwzględna bizneswoman”. Bo historia tej kochanej przez pokolenia zabawki to opowieść o morderczej konkurencji, braku poczucia humoru, patentach, pozwach i niekoniecznie etycznej reklamie. Wszystko po to, by uśmiechnięta lalka pozostała na szczycie. To wciągająca lektura, która pokazuje, że w świecie zabawek naprawdę nie ma nic zabawnego. Katarzyna Czajka-Kominiarczuk, Zwierz Popkulturalny To nie jest książka o plastikowej lalce. To jest książka o korporacyjnych rozgrywkach jak z Sukcesji, wielkiej polityce Stanów Zjednoczonych XX wieku i wolności słowa – także tej do napisania NIEAUTORYZOWANEJ historii Barbie. No dobra, to też książka o tym, czy umiemy wyobrazić sobie piękno inne niż parka fantastycznych sterczących cycków. Kaja Gołuchowska
Ponad pół miliona sprzedanych egzemplarzy Bo jutro – jeśli jutro nadejdzie, jeśli nawałnica ucichnie – Cora wskaże w urzędzie imię swojego syna. Czy też raczej – i to ją najbardziej trapi – oficjalnie zadecyduje o jego przyszłości. Rok 1987. Wkrótce po ustąpieniu niszczycielskiej burzy Cora wraz z dziewięcioletnią córką wyrusza, by zarejestrować narodziny syna. Jej mąż oczekuje, że zgodnie z rodzinną tradycją, chłopiec otrzyma jego imię. Jednak stając przed decyzją, Cora waha się i zastanawia, czy chce, by jej dziecko dzieliło imię z pokoleniami despotycznych mężczyzn. Wie, że od tego jak nazwie chłopca, będzie zależał los całej jej rodziny. Siedem lat później jej syn nosi imię Bear, wybrane przez starszą siostrę – imię równie rewolucyjne jak nawałnica, z której się wyłoniło. Albo Julian – to upodobała sobie jego matka z nadzieją, że pozwoli mu odnaleźć własną drogę. Albo Gordon – nazwany na cześć okrutnego ojca i ukształtowany na jego podobieństwo. A może wciąż jest szansa, by chłopiec przerwał krąg przemocy? To historia trzech imion, trzech wersji jednego życia i nieskończonych możliwości, które może otworzyć jedna decyzja. To historia jednej rodziny i miłości, która trwa – niezależnie od tego, co przyniesie los. +++ Jedna decyzja, trzy imiona i trzy zupełnie różne życia. To poruszająca opowieść o nadziei na lepsze jutro i cieniu bezlitosnej przemocy, który potrafi ścigać człowieka niezależnie od wybranej drogi. Efekt motyla i alternatywne wersje wydarzeń splatają się tu w dojmujący dramat rodzinny, który czyta się z zapartym tchem. Florence Knapp z niezwykłą czułością udowadnia, że słowa mają potężną moc, a finał tej historii zostawi was z krwawiącym sercem. Olśniewający, dojrzały debiut, obok którego nie da się przejść obojętnie. Łukasz Chmara, @talkincloud Najtrudniej zmierzyć się z dorastaniem w lęku. Florence Knapp przypomina, że dzieci dziedziczą nie tylko imiona, lecz także milczenie, strach i rany. To przejmująca opowieść o tym, czy można przerwać krąg przemocy i napisać własną historię. Ałbena Grabowska, pisarka W tym odważnie pomyślanym debiucie Florence Knapp w świeży sposób zadaje stare jak świat pytania. Kim jesteśmy? Czy nasz los jest z góry przesądzony? Autorka w przeplatających się scenariuszach odmalowuje wstrząsająco przekonujący obraz przemocy domowej, lecz w geście oporu przeciwstawia mu całe spektrum budujących relacji międzyludzkich, które kształtują nasze życie i mają moc zmieniania go na lepsze. Wciągająca i wzruszająca lektura! Elżbieta Janota i Paulina Rzymanek, podcast literacki Już tłumaczę A co gdybyśmy to my mieli możliwość podejrzeć trzy ścieżki naszego życia? Jedna decyzja może zmienić wszystko. Niestety w przypadku Cory każda jest naznaczona cierpieniem. Podglądamy te scenariusze i z całej siły pragniemy by jeden z nich okazał się bardziej realny niż dwa pozostałe. Jednej decyzji jednak wam oszczędzę –tę historię warto poznać. Kacper Kapsa, @dlaksiazek_blog
Nie będzie spokoju, dopóki nie zostaną naprawione krzywdy z przeszłości, a sprawiedliwość się nie dokona. Wysoko postawiony polityk, za wszelką cenę usiłujący odzyskać kompromitujące go nagranie, uruchamia lawinę zdarzeń, których nic nie powstrzyma. Na jaw zaczynają wychodzić tajemnice z przeszłości Bezimiennego a każda niesie ze sobą śmiertelne niebezpieczeństwo. Bohater i jego rodzina zmuszeni są walczyć o życie, zdani wyłącznie na nieliczną grupę zaufanych osób. Ich garstka kontra agencje wywiadowcze, wojsko, tajne układy i specgrupy działające ponad prawem. W grę wchodzą najnowsza technologia wojskowa i intratne kontrakty, a za wszystkim stoi jedna osoba. Genialny strateg, mistrz manipulacji, człowiek na wskroś zły, który nie cofnie się przed niczym. Kogo dosięgnie ręka sprawiedliwości? Kto zdradzi? I kim tak naprawdę jest Bezimienny? Wyższa konieczność to piąte spotkanie z Bezimiennym. Na podstawie pierwszej części Prostej sprawy powstał dla Canal+ serial z Mateuszem Damięckim. Obecnie trwają prace nad ekranizacją kontynuacji, Długiem honorowym.
Piękna. Uwielbiana. Ścigana. Niezwykłe życie i śmierć Diany, opowiedziane przez jej brata, Charlesa.
Kiedy ktoś pyta mnie, jak to było dorastać u boku Diany, moją pierwszą myślą jest zawsze: ""Ale ja nie wiem, jak to jest z nią nie dorastać""
We wrześniu 1997 roku Charles Spencer stanął w Opactwie Westminsterskim na oczach całego świata i podzielił się bólem po stracie ukochanej siostry Diany. Teraz, niemal trzydzieści lat później, opowiada niezwykłą historię swojego życia z Dianą i tragicznego tygodnia jej śmierci.
W dzieciństwie Charles i Diana, najmłodsi Spencerowie, byli nierozłączni - potajemnie nazywali się Duch i Carlos. Byli sobie najbliżsi i razem spędzali czas w rodzinnej posiadłości, znosili trudne warunki w szkołach z internatem, borykali się z koszmarnymi nianiami i wspierali podczas bolesnego rozwodu rodziców.
Ale wszystko się zmieniło, gdy Diana poślubiła księcia Walii, obecnie króla Karola III, i z dnia na dzień stała się globalną ikoną. Charles widział, jak jego starsza siostra wstawia się za ludźmi marginalizowanymi i spełnia się w macierzyństwie.
Jednak gdy jej małżeństwo legło w gruzach i prześladowały ją barbarzyńskie tabloidy, została rozpaczliwie sama. Charles zawsze starał się być przy Dianie - aż do tamtej mrocznej nocy w sierpniu 1997 roku.
W Łabędzim śpiewie Charles Spencer przedstawia jak dotąd najbardziej intymny, pełen miłości i szczery portret swojej siostry.
Zaraz po wojnie Helena i Henryk pakują swój skromny dobytek i ruszają z Małopolski na ziemie odzyskane. Osiadają w Strupicach koło Jeleniej Góry. Mają nadzieję, mają siebie, czekają na drugą córkę. Ale Dolny Śląsk tuż po wojnie to tygiel, w którym mieszają się języki, zwyczaje i traumy ludzi zewsząd – i w którym nowa Polska okazuje się inna od tej wymarzonej. Powojenny chaos i groźna mieszanka ludzkich postaw, lęków i krzywd doprowadzają do tragedii, która okazuje się trudniejsza do zniesienia, niż sama wojna. Jej ciężar przechodzi na kolejne pokolenie. Choć akcja rozgrywa się głównie na Dolnym Śląsku, Niedom opowiada o doświadczeniach, które mogły wydarzyć się wszędzie tam, gdzie historia wystawiła ludzi na próbę. Marzenia bohaterów nie sięgają wielkości ani chwały, lecz sprowadzają się do najprostszego i zarazem najtrudniejszego pragnienia, by po prostu żyć. To powieść o tym, czym jest dom, który trzeba stworzyć i który się traci, o więzi matki i dziecka, o fiasku, o nadziei budowanej uparcie na gruzach. O tym, że skutki każdej wojny – tej dawnej i tej dzisiejszej – trwają długo po tym, gdy milkną strzały. +++ Po wojnie, przesiedleniach i utracie domu pozostają ludzie i ich historie. Niedom opowiada o nich uczciwie, z niezwykłą precyzją. To książka o wykorzenieniu i potrzebie przynależności, szukaniu przestrzeni dla codziennego życia. Świetny, gęsty, dojrzały i ważny debiut. Łukasz Wojtusik / Alfabet Wojtusika
Nowe, poszerzone wydanie kultowej już książki, wzbogacone o nowe zdjęcia i dodatkowe teksty.Relacja badaczki samotnie podążającej ścieżkami natury. To pogranicze fizyki Newtona i poetyki, to matematyka i filozofia, a przede wszystkim szczera czułość dla żyjących zielonych istot.Czym są ekspresje roślinnego życia?Jak je wyrazić w granicach języka?Jak poruszają się pędy mięty i dyni?Czy wpływa na nie Księżyc?Co robi wiatr koronom drzew?W jaki sposób goją się rany i co sprawia, że rośliny się deformują?Skąd w nich ten pęd do przeżycia w każdych warunkach?Czy bywa im za gorąco?Kiedy i jak umierają? I czy wymierają?Kim są naukowcy i czy to dobrze, że są przezroczyści?W ludzkim rozumieniu rośliny są tłem. Ozdobą lub pokarmem. Nie myśli się o nich jak o bogatym świecie niezależnych istot, które odznaczają się niezwykłą wrażliwością, zdolnością do przekształcania własnych ciał i które istniały na długo przed tym, zanim pojawił się na ziemi jakikolwiek ssak.Patyki, badyle to spotkanie człowieka z wnętrzem ciał roślin, z ich językiem widocznym w budowie liści, łodygach i korzeniach. Takiej opowieści jeszcze nie było
ORNO znaczy po łacinie zdobię. Warszawska spółdzielnia, która przyjęła tę nazwę w 1949 roku, przez cztery dekady produkowała biżuterię srebrną inną niż wszystkie - masywną, fakturowaną, nieupiększoną kamieniami szlachetnymi, wytwarzaną ręcznie, początkowo także z materiałów pochodzących z odzysku - łusek nabojów czy blaszanych puszek. Rzemieślnicy często uczyli się swojego fachu od zera, jednak dzięki wyjątkowej strukturze spółdzielni i bliskiej współpracy z artystami, byli w stanie rozwijać swoje umiejętności i artystyczną wrażliwość.Biżuterię ORNO nosiła wielkomiejska inteligencja, aktorki i prezenterki. Dziś, po dekadach zapomnienia, wróciła do łask i stała się przedmiotem pożądania. Książka Michała Myślińskiego i Pauliny Mazurek podejmuje próbę przedstawienia fenomenu ORNO z kilku perspektyw - historyka sztuki, kolekcjonerki oraz byłego pracownika. Ich rozważaniom towarzyszą setki fotografii - zarówno archiwalnych, jak i dokumentujących współczesne kolekcje - układających się w wizualną historię spółdzielni i jej biżuterii.To barwna opowieść o ludziach, pasji, rzemiośle i o tym, że przedmioty mają pamięć, którą warto ocalić. A przede wszystkim o biżuterii, która przetrwała upadek spółdzielni, transformację i dekady zapomnienia.
Zwykła powieść o niezwykłych ludziach. Albo odwrotnie.Elsa ma siedem lat i nieco się różni od rówieśniczek. Babcia ma siedemdziesiąt siedem lat i jest szalona w stylu, że staje nago na balkonie i celuje z paintballa w przypadkowych ludzi. Ale jest też najlepszą, a zarazem jedyną przyjaciółką Elsy. Nocami Elsa i Babcia zanurzają się w świecie bajek - w królestwie Miamas, jednym z sześciu w Kraju-Między-Snem-A-Jawą, gdzie nikt nie jest za bardzo normalny i niczego nie trzeba udawać.Kiedy Babcia umiera i zostaje po niej plik listów z przeprosinami do osób, którym wyrządziła krzywdę, zaczyna się największa z przygód Elsy. Instrukcje prowadzą ją na klatkę schodową, gdzie poznaje pijaków, potwory, psy bojowe i stare prukwy, ale również prawdę o bajkach i wymyślonych królestwach, i o Babci innej niż wszystkie.Pozdrawiam i przepraszam napisana jest z tą samą precyzją, ciepłem i dowcipem co pozostałe książki Fredrika Backmana. To opowieść o życiu i śmierci oraz o jednym z najważniejszych praw człowieka: prawie do bycia innym. +++ Poruszająca opowieść o rodzinie i międzypokoleniowych relacjach, która po przeczytaniu zostaje z nami na dłużej. O nostalgii, tęsknocie, potrzebie posiadania własnego świata, lęku i czasem skomplikowanych emocjach. Pozdrawia i przeprasza wszystkie babcie, matki, córki i wnuczki.Julia Święch, dziennikarka, twórczyni internetowaSą książki, które wzruszą nawet osoby o tak kamiennym sercu jak moje. Pozdrawiam i przepraszam jest jedną z nich. Po lekturze uświadomicie sobie dwie rzeczy: gdy tracimy najbliższych lub dorastamy, to czas czarów się kończy, ale czas superbohaterów trwa zawsze. Bo każdy ma moc. A szczególnie babcie. Nawet jak odchodzą na zawsze do Kraju-Między-Snem-A-Jawą.Paweł Truskolaski, influencer książkowy
Żyjemy w świecie, w którym pomnażanie własnego majątku jest ważniejsze od walki z nędzą. W świecie, który daje najwięcej tym, którzy potrzebują najmniej.Stany Zjednoczone, najbogatszy kraj na ziemi, zmagają się z ubóstwem bardziej niż jakiekolwiek inne rozwinięte państwo demokratyczne. Dlaczego ta kraina obfitości pozwala, by co ósme dziecko żyło bez podstawowych potrzeb, obywatele umierali na ulicach, a korporacje płaciły głodowe pensje?W tej przełomowej książce wybitny socjolog Matthew Desmond analizuje historię, badania naukowe i własne odkrycia, by pokazać, jak zamożni Amerykanie - świadomie i nieświadomie - utrwalają biedę. Jak ci, którzy żyją w dostatku, czerpią korzyści z wyzysku ubogich: zaniżają wynagrodzenia, zmuszają do przepłacania za mieszkania czy ułatwiają dostęp do pożyczek, których nie da się spłacić.Bieda w Ameryce z empatią pokazuje, jak inaczej można myśleć o problemie, który domaga się działań i który może dotknąć każdego z nas. Ale też podpowiada rozwiązania i wzywa, by każdy z nas - zwłaszcza ci, których na to stać - stał się uczestnikiem wspólnoty, która polepszy życie nas wszystkich.Książka zdobyła Goodreads Choice Award w kategorii Nagroda Czytelników.+++Ulgi podatkowe dla bogaczy, spychanie biednych do gorszych dzielnic i pomoc socjalna tylko na papierze - Desmond metodycznie opisuje system cementujący nierówności społeczne w USA. To ważna lektura o kraju, który nie jest dla ubogich ludzi.Marta Zdzieborska, dziennikarka "Press", była korespondentka w USA, stała współpracowniczka "Tygodnika Powszechnego"Matthew Desmond wraca z kolejną książką, by pokazać całościowy obraz amerykańskiej biedy. Nie chodzi jednak wyłącznie o pobudzenie sumień historiami indywidualnego cierpienia - choć te autor kreśli niezwykle poruszająco. Desmond stawia sobie ważniejszy cel: zrozumieć, skąd bierze się ten problem i dlaczego ubogich nie ubywa, mimo że gospodarka USA zawrotnie urosła w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Łączy zmysł reportera z dociekliwością naukowca, by obalić najbardziej utrwalone stereotypy (czy w Stanach rzeczywiście brakuje socjalu? Czy biedni są leniwi? Kto korzysta na wyzysku najuboższych?). A potem stawia kolejny krok: przedstawia własną propozycję naprawy sytuacji. To pozycja obowiązkowa dla osób pragnących lepiej zrozumieć, dlaczego największa gospodarcza potęga świata wciąż mierzy się z problemami typowymi dla państw rozwijających się.Andrzej Kohut, analityk Ośrodka Studiów Wschodnich, autor Bitwy o Amerykę
Są miejsca, które leczą, i domy, które nosimy w sobie.Gosia ma to, o czym marzy większość kobiet: dobrą pracę w wielkim mieście, ustabilizowane życie, poukładaną codzienność. Wprawdzie czegoś jej brakuje, ale nie skupia się na nazwaniu tej rzeczy. Jednak pewnego dnia grunt usuwa się jej spod nóg i nie widzi przed sobą już nic, prócz rozpaczy.W obliczu beznadziei postanawia odwiedzić mieszkającą na Mazurach matkę, której nie widziała od dwudziestu lat. Pośród jezior, zapachu łąk i ciszy, jakiej dawno nie doświadczyła, powoli odnajduje siebie, na nowo uczy się ufać ludziom i odbudowuje relację z tą, która ją porzuciła. Odkrywa też, jak żyć w prawdziwie wiejskiej wspólnocie - z jej ciepłem, plotkami, gotowością do pomocy w potrzebie i miłością, której się nie szuka, a która po prostu przychodzi.Dom nad rozlewiskiem to pełna humoru i życiowej mądrości opowieść o wyboistej drodze, jaką czasami trzeba przejść, by w końcu odnaleźć swoje miejsce na ziemi. Historia o tym, że nigdy nie wiemy, która zmiana może nam przynieść zupełnie nowe życie.Nowym wydaniem świętujemy dwudziestą rocznicę premiery tego bestsellera i literackiego fenomenu.
Zanim powstały Chłopki, były ich listy - poruszające historie polskich emigrantek, które w latach trzydziestych XX wieku wyjechały za pracą do Francji
Francja, lata trzydzieste XX wieku. Młode kobiety z polskich wsi przyjeżdżają do pracy na tamtejszych farmach. Nie znają języka, są odcięte od bliskich, często nie wiedzą nawet, dokąd dokładnie trafią. Pracują w polu i w gospodarstwach, zmagając się z wyzyskiem, samotnością i tęsknotą za domem.
Piszą listy.
Ich adresatką jest Julia Lachowicz-Duval - lwowianka, absolwentka Sorbony i inspektorka opiekująca się polskimi emigrantkami. Kobiety zwracają się do niej: "Kochana Mamusiu", "Droga Pani i Matko nasza". Proszą o pomoc, radę, wsparcie. Opowiadają o ciężkiej pracy, niesprawiedliwości, przemocy, miłości i macierzyństwie. Dzięki jej zaangażowaniu i trosce po niemal stu latach możemy usłyszeć głosy tych, które historia zwykle pomija.
Polki w polu to książka, której kanwę stanowią autentyczne listy polskich robotnic rolnych pracujących we Francji w latach 1930-1935. Właśnie te dokumenty stały się jednym ze źródeł wykorzystanych przez Joannę Kuciel-Frydryszak podczas pracy nad bestsellerowymi Chłopkami. To przejmujące świadectwo kobiecej emigracji, ale także opowieść o odwadze, solidarności i walce o godność.
Steventon, Hampshire, rok 1795. Na plebanii przy biurku siedzi Jane – córka wikarego, wieczna obserwatorka, dziewczyna, która woli spędzać noce nad arkuszem papieru, niż na balach szukać męża. Palce ma poplamione atramentem, a jej myśli nieustannie uciekają w świat bohaterów, którzy rodzą się w jej wyobraźni.
Catherine Bell zabiera nas w podróż przez całe twórcze życie Jane Austen – od pierwszych, pisanych w ukryciu szkiców, przez niespełnioną miłość do Toma Lefroya, która odciśnie swoje piętno na każdej kolejnej powieści, aż po długo wyczekiwany moment publikacji Rozważnej i romantycznej, a potem Dumy i uprzedzenia. Mimo dekad odmów, przeprowadzek, finansowej niepewności i osobistych tragedii Jane nie przestaje pisać. Nie dlatego, że nie ma nic innego do roboty – lecz dlatego, że pisanie jest jedyną formą wolności, na jaką może sobie pozwolić.
To powieść o pisarce, która powołała do życia uwielbiane postaci: siostry Bennet, pana Darcy’ego, Elinor i Marianne Dashwood, Emmę Woodhouse i wiele innych. W świecie, w którym los kobiety zależy od tego, kogo poślubi, ona miała odwagę wybrać poszukiwanie własnego głosu, a z życiowych ograniczeń stworzyła literaturę, która od ponad dwustu lat trafia do serc czytelniczek i czytelników na całym świecie.
+++
Catherine Bell ożywia postać Jane Austen, pisarki, która dała nam Lizzie Bennet, Elinor Dashwood i Emmę Woodhouse. Z dużym wyczuciem maluje sceny z codzienności rodziny Austenów, wspierając się solidnym researchem historycznym. Z ocalałych listów, dzienników i fragmentów powieści Jane wyłania się obraz kobiety, w której ciche, nudne życie na wiejskiej plebanii nie zabiło wielkiej wyobraźni, empatii i poczucia humoru. Inteligentna, solidna biografia niezwykłej osobowości.
Alicja Urbanik-Kopeć
Zagłębiając się w losy książkowych bohaterów, bardzo często dajemy się zwieść, że ich historie wydarzyły się naprawdę. A kiedy czytamy fabularyzowaną opowieść o życiu jednej z najbardziej znanych pisarek na świecie, to możemy dodatkowo szukać związków między jej życiem a znanymi nam dobrze postaciami z jej książek. Czy wszystko wymyśliła? A może inspirowała się nie tylko tym, co widziała, ale także tym, co sama przeżywała? Odkryjcie opowieść o Jane Austen i jej pisarskiej drodze. Ciekawe, czy znajdziecie jakieś punkty styczne z jej powieściami…
Paulina Holtz
Gruppa nabierała energii w czasie karnawału Solidarności, by wybuchnąć w stanie wojennym - szóstka studentów i absolwentów warszawskiej ASP postanowiła tworzyć razem i odpowiedzieć na brutalność politycznej rzeczywistości dziką, bezczelną sztuką: figuratywną, ironiczną, czasem obsceniczną, operującą groteską i śmiechem, który bywa jedyną możliwą reakcją na absurd. Ryszard Grzyb, Paweł Kowalewski, Jarosław Modzelewski, Włodzimierz Pawlak, Marek Sobczyk i Ryszard Woźniak nie mieli oficjalnego programu. Chcieli malować żywiołowo, ekspresyjnie, opowiadając, a raczej wykrzykując swoje historie. Razem stworzyli coś, czego polska sztuka wcześniej nie widziała.Byli jak granat eksplodujący w różnych kierunkach: buntowali się przeciwko władzy i Kościołowi, abstrakcji swoich profesorów, konceptualizmowi rówieśników - i świetnie się przy tym bawili. Wzięli udział w Documenta 8 w Kassel, wystawiali we Włoszech. Potem każdy poszedł swoją drogą. Dziś są częścią kanonu, ale takiego, który wciąż zadaje niewygodne pytania.Borysław Czyżak przygląda się tej formacji z bliska: jej narodzinom w mroku stanu wojennego, rozkwitowi, rozpadowi i swoistemu renesansowi. Przypomina także o jej mniej znanych członkach - Małgorzacie Rittersschild czy Macieju Wilskim - którzy w pierwszych latach wystawiali z kanoniczną szóstką. Jego bogato ilustrowana monografia to pierwsze tak całościowe spojrzenie na fenomen Gruppy.
Jarosław Iwaszkiewicz często powtarzał, że "twórca musi mieć dużo i różnych przeżyć", a tego dostarczali mu otaczający go ludzie.
Młodzi poeci, jak choćby Zbigniew Herbert, wprowadzali go w nową poetykę wiersza. Z młodymi prozaikami - Włodzimierzem Odojewskim czy Julianem Stryjkowskim - dzielił trud doskonalenia warsztatu pisarza. Przyjaźń z Andrzejem Wajdą otworzyła go na nowe formy wyrażania sztuki.
Nie mniej cenił przyjaźnie z kobietami - do grona jego bliskich należały argentyńska arystokratka Carmen Quintana, francuska pianistka Hlne Kahn-Casella, tłumaczka i dziennikarka Rena Jeleńska, pisarka Irena Krzywicka czy ikona polskiego wzornictwa Wanda Telakowska.
Wierności wielu przyjaźniom dochował także w pożodze II wojny światowej. Narażając bezpieczeństwo własne i najbliższych, pomagał przyjaciołom żydowskiego pochodzenia, za co pośmiertnie otrzymał medal Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. Po powstaniu warszawskim, gdy tysiące ludzi straciło dach nad głową, do domu w Stawisku przyjął przeszło osiemdziesiąt osób. Z tego okresu wyszedł jako człowiek o niewzruszonych zasadach moralnych. Dzięki temu na kompromisy, które zawierał z komunistyczną władzą, spoglądano łagodniejszym okiem.
Beata Izdebska-Zybała stworzyła złożony obraz wielkiego twórcy, którego ani nie rozgrzesza, ani nie potępia, lecz pokazuje człowieka uwikłanego w skomplikowane relacje.
W ciepłą noc pachnącą jaśminem i wilgotną ziemią kobieta kładzie się obok swojego kochanka. On prosi ją o historię, której jeszcze nigdy nikomu nie opowiedziała. I Eva Luna – gawędziarka i czarodziejka słów – otwiera usta. I nie zamyka ich przez dwadzieścia trzy opowieści. Spotykamy w nich kobiety uwięzione przez mężczyzn, przez konwenanse, przez własne serca – i te, którym udaje się wyzwolić. Jest też człowiek, który opiekuje się duszą zmarłej z takim oddaniem, że zakochuje się w niej do szaleństwa, kobieta, która sprzedaje słowa potrafiące odpędzić melancholię, i dziewczynka, która rzuca czar na kochanka swojej matki. To świat, w którym magia i mit splatają się z codziennością, ale przede wszystkim świat rządzony przez kobiety – stare i młode, proste i wykształcone, zawsze jednak silne, wrażliwe i niepokonane. Świat, w którym miłość triumfuje nad nienawiścią, nadzieja nad rozpaczą, a prawdziwa mądrość przekazywana jest szeptem, z pokolenia na pokolenie. Isabel Allende powraca do scenerii i bohaterów znanych z powieści Eva Luna, tworzy jednak zupełnie nowe historie o miłości, władzy, empatii i zemście. To zbiór, w którym realizm magiczny osiąga swoją najintymniejszą formę: jako jedyny możliwy sposób wypowiedzenia najgłębszych prawd i pragnień. Allende pisze o pożądaniu w jego różnych odsłonach – kiedy potrafi pchać ono do aktów pięknych, ale też do czynów niecnych. Dobrze rozumie jego naturę: kobieta może dać się uwieść mężczyźnie, który potrafi ją rozbawić, może dać się z miłości zniewolić, może miłością opętać. Narratorka tego zbioru jest jak Szeherezada – uwodzi słowami, złożonymi tak wprawnie, że nie możemy przestać słuchać i pragniemy więcej. Allende bywa niepoprawna, bo pisze o ludzkich namiętnościach, które wymykają się sztywnym konwenansom. Tacy jesteśmy, gdy płoniemy. Paulina Reiter, „Wysokie Obcasy” Kolejne obrazy zmysłowych Opowieści Evy Luny przypominają poezję. Historie są idealnie skonstruowane i niezwykle zróżnicowane. Barbara Kingsolver Książka urzekająca i absolutnie wyjątkowa, ważna i zapadająca w pamięć. Doskonała do czytania na głos i powtarzania kolejnym pokoleniom. „Los Angeles Times”
Sycylię można pokochać od pierwszego wejrzenia. Trudniej pokochać własne życie, gdy odrzuca się miłość. Polacco mieszka w domu nad urwiskiem i codziennie rozkoszuje się widokiem na morze. Od dawna nie szuka szczęścia, wystarczają mu przyjemności. Nieoczekiwany przyjazd pięknej przyjaciółki przywołuje wspomnienia, ale rodzi też pytania: jaki jest cel jej wizyty? Co tak naprawdę ich łączyło? Teraz, wracając do przeszłości, poznają się na nowo. Niewinne rozmowy i wspomnienia prowadzą do konfrontacji z rzeczywistością – przemocą wobec kobiet w środowisku artystycznym, współczesną wędrówką ludów po wyspach, równie niebezpieczną jak przed wiekami – i z własnymi demonami. Czy kilka dni wystarczy, żeby odczarować nienazwane traumy? Niepokojący Grek, atrakcyjna sąsiadka i jej nastoletnia córka, stary notariusz z pobliskiego portu – czy któraś z tych osób ma klucz do wnętrza bohatera? Czy może dopiero wizyta przyjaciółki otworzy to, co skrywane przez lata? Pies, który zabrał sny. Wino, dużo białego wina. Czarna kawa. Sycylijskie jedzenie. Zapach. Noce – gwiaździste, gorące, gęste. Sześć dni, dwoje ludzi i palące włoskie słońce. Czy finał tej historii będzie wstrząsający niczym wybuch Etny czy łagodny jak pożegnalne muśnięcie dłoni? +++ Kobiety, przeczytajcie tę książkę! Zrozumiecie, dlaczego niektórzy mężczyźni wolą stracić miłość, niż przyznać, że jej potrzebują. Ałbena Grabowska Sycylia Wyszogrodzkiego, równie zmysłowa jak u Iwaszkiewicza, to raj pełen śródziemnomorskich skarbów. Chciałoby się pozazdrościć głównemu bohaterowi jego skąpanej w słońcu samotni, lecz gdy na wyspie pojawiają się niespodziewani goście, a przeszłość powraca z siłą sirocco, nic nie jest już takie oczywiste. Powieść mocna i wytrawna jak najlepsze sycylijskie wino. Maja Wolny
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
