William Blake (1757–1827) jest w kulturze europejskiej postacią wyjątkową i
odosobnioną, wymykającą się jednoznacznym określeniom. Może najstosowniej byłoby powiedzieć słowami Czesława Miłosza, że jest to „świadomy następca biblijnych proroków”. Mając poczucie duchowej misji, Blake wypowiadał się poprzez sztukę – słowo i obraz, a przez całe życie utrzymywał się z rzemieślniczej pracy rytownika. Często przypisuje mu się rolę myśliciela, herezjarchy i reformatora religijnego, choć on sam nie aspirował do innej roli niż rola artysty. Jednakże współczesne pojęcia sztuki i poezji są zbyt wąskie dla określenia zawartości jego dzieła, które jeśli jest sztuką, to taką, jaka była u swoich mitycznych początków – jednocześnie poznaniem, epifanią i duchowym przewodnictwem.
Kolejny bestseller autora ""Winnicy w Toskanii"". Książka, która wzbudza dzikie apetyty!Pod koniec lat osiemdziesiątych Ferenc i Candace Máté opuścili Nowy Jork, aby osiedlić się w starym gospodarstwie na wzgórzach Toskanii. Tak rozpoczęli swą życiową przygodę - nie mówiąc praktycznie po włosku i mając zaledwie cztery tygodnie na znalezienie wymarzonego domu w pobliżu miejscowości Montepulciano we Włoszech, gdzie postanowili zapuścić korzenie. Dwójka śmiałków z dnia na dzień coraz więcej dowiaduje się o Toskanii - o jej wzgórzach, słońcu, sztuce, jedzeniu i winie oraz, co najważniejsze, o zwykłych, pełnych pasji i rozkochanych w życiu ludziach. Niemal wbrew sobie Candace i Ferenc uczą się cieszyć z życia tak, jak robią to Toskańczycy - polują na dom razem z pośrednikiem nieruchomości, który ma fioła na punkcie funghi; szukają soczystych porcini i białych trufli w gęstym lesie; chronią się przed falą największych upałów w swym kamiennym domu; pomagają sąsiadom przy zbiorach, winobraniu i wytwarzaniu wina. A na dokładkę na nowo odkrywają siebie nawzajem i nowe życie w zaczarowanej i malowniczej Toskanii. ""Wzgórza Toskanii"" to autentyczna, często szalenie zabawna historia małżeństwa Máté w świecie toskańskiej zmysłowości, szlachetnych trunków i rozpływających się w ustach potraw. Doskonała lektura dla wszystkich italofilów i marzycieli. Wesołe i lekkie wspomnienia. Máté przywołuje nastrojowe i piękne krajobrazy, które są doskonałym dopełnieniem smakowitych toskańskich dań i win. ""Publishers Weekly"" Ferenc Máté Żeglarz, pisarz i producent wina. Z pochodzenia Węgier, mieszkał w Kanadzie, Kalifornii, Nowym Jorku, Paryżu i Rzymie. Następnie osiadł w trzynastowiecznym klasztorze w Toskanii, gdzie wspólnie z rodziną prowadzi winnicę Máté, produkującą cenione na całym świecie gatunki win. Autor bestsellerów ""Wzgórza Toskanii"" i ""Winnica w Toskanii"". Napisał także powieść ""Ghost Sea"", pierwszą część cyklu powieści historyczno-przygodowych.
W serii Lektura dobrze opracowana znajdziecie wszystkie informacje niezbędne na lekcjach: biografię autora, bezbłędne streszczenie książki, charakterystykę głównych bohaterów, problematykę utworu. A na marginesach książek z tej wyjątkowej serii postacie z lektury prowadzą was po świecie przedstawionym, opowiadając o sobie, innych bohaterach i wydarzeniach, opisanych przez autora. Ze Skrzatem nie będziesz się nudził! Szukaj innych lektur z tej serii!
Robinson ląduje na bezludnej wyspie. Musi się zatroszczyć o jedzenie, mieszkanie, ubiór, brak mu najpotrzebniejszych rzeczy. Jest sam, zdany tylko na siebie. Czy cywilizowany człowiek może przeżyć w ekstremalnych warunkach, gdzie ma do dyspozycji tylko potęgę natury? Czy przyroda jest wrogiem czy przyjacielem człowieka?
Prezentowany tom jest próbą analizy postaw społecznych w Polsce i w Niemczech po zmianach politycznych po roku 1989. Ewa Łepkowska porównuje obraz społeczeństwa polskiego i niemieckiego w literaturze pokolenia autorów urodzonych po roku 1960. Katarzyna Górska zwraca uwagę na kwestię ?szoku cywilizacyjnego" związanego ze zmianą ustrojową w Polsce i dawnych Niemczech Wschodnich. Obie prace tworzą interesujący obraz przeobrażeń dawnej wschodnioeuropejskiej mentalności. - z recenzji prof. Piotra Mitznera
Denis Diderot, jeden z najważniejszych filozofów oświecenia, był żywo zainteresowany sprawami teatru, którym poświęcił niemało miejsca w swoich pismach. Niniejsza antologia zawiera teksty Diderota poświęcone przede wszystkim dramaturgii, sztuce aktorskiej i inscenizacji. Diderot przemawia w nich zarówno jako wytrawny praktyk, rozprawiając na przykład o technikach pisania dramatów, jak i wnikliwy teoretyk, zainteresowany sztuką aktorską, rozumianą przezeń jako akt kreacyjny, lub tableau scenicznym, który to koncept można z kolei uznać za jedno z teoretycznych źródeł współczesnej reżyserii. Nawet jeżeli nie zwraca się bezpośrednio do Melpomeny, badając na przykład zjawisko iluzji w oku człowieka, stara się objaśnić, na czym polega iluzja sceniczna, będąca podstawą zrozumienia natury teatru.
Polityka literatury to zbiór najważniejszych tekstów napisanych w środowisku ?Krytyki Politycznej? na temat najnowszej polskiej literatury i krytyki literackiej, jej wymiaru społecznego i przekazu politycznego. Ambicją twórców książki jest stworzenie spójnej perspektyw poznawczej, dzięki której patrząc przez literaturę lepiej widać społeczeństwo - jego kondycję, przemiany, potrzeby i problemy. Publikacja zbiera teksty, które w ostatnich latach wywołały gorące dyskusje na temat literatury zaangażowanej, powinności artysty i krytyka literackiego.
?Danuta Kowalewska stawia sobie ambitny cel ustalenia miejsca i funkcji motywów magicznych i astrologicznych w literaturze polskiego oświecenia, a w konsekwencji weryfikacją zbanalizowanych sądów o jednostronnym i zdecydowanie krytycznym stosunku wieku świateł do magii i astrologii, przejawiającym się między innymi walką przedstawicieli oświecenia z tzw. zabobonami. Intencja ta rysuje się bardzo przejrzyście we wszystkich częściach opiniowanej książki. Praca oparta została na analizie utworów osadzonych w kontekście historycznym i teologicznym i dotyczy zasadniczo oświecenia, ale odwołuje się również do tradycji antycznych, Biblii oraz do literatury polskiej epok poprzedzających wiek świateł, zwłaszcza pierwszej połowy XVIII stulecia. Przez całą pracę przewija się wątek komparatystyczny. Autorka sygnalizuje ?miejsca zbliżeń? dawnych pisarzy polskich i europejskich".
(z recenzji Barbary Wolskiej)
?Autorka rozprawy konsekwentnie odsłania panoramę tekstów, postaw i przemyśleń ludzi polskiego oświecenia na temat duchowości oraz materii magii. [...] Swoje rozważania przedstawia na szerokim tle kulturowym, co niewątpliwie wzbogaca pracę i nic zawęża jej problemów do kwestii wyłącznie literackich. Pojawia się wykorzystywana przez pisarzy XVIII wieku tematyka opętania, paktu z diabłem, wiary w istnienie duchów nieczystych i ich ingerencja w świat ludzki".
(z recenzji Danuty Kiinstler-Langner)
Tematem książki Małgorzaty Dziewulskiej Inna obecność są związki, jakie łączą niektórych bohaterów teatralnych końca XX wieku ze społeczną i/lub teatralną wspólnotą. Postaci, którym przygląda się autorka, mają cechy konwencjonalnie uznawane za aspołeczne i negatywne – przejawiają skłonności do izolowania się, agresji i autoagresji. Obdarzone są przy tym zdumiewająco silną obecnością sceniczną, są w jakiś sposób nieusuwalne. Dziewulska sprawdza żywotność takiej właśnie podmiotowości negatywnej, pokazując, w jaki sposób teatry Swinarskiego, Kantora, Grzegorzewskiego, Lupy czy Warlikowskiego czerpały i wciąż czerpią swą siłę z romantycznego źródła, świadomie lub podświadomie podtrzymując ten rodzaj obecności, jaki stworzył kiedyś Mickiewicz dla Upiora, Widma i Pustelnika. Śledzi, jak współcześni artyści teatru naruszają symbole zbiorowej wyobraźni i starają się wydrzeć coś z jej terenu po to, aby ją odnowić. Autorkę interesują zatem miejsca własne, które stają się miejscami wspólnymi, dlatego nawet najbardziej hermetyczne dzieła teatralne widzi jako otwarte na dialog, czasem w formie przewrotnej gry z widzem. Operując szczegółem, Dziewulska po mistrzowsku uprawia swego rodzaju hermeneutykę, w której konkret obrazu i działania urasta do rangi filozoficznej.
Książką tą rozpoczynamy nową serię pod tytułem Są takie miejsca. Proponowana publikacja jest zbiorem 28 opowieści o twórcach literatury i ich siedzibach-pracowniach, w których powstawały ich najwybitniejsze dzieła. Autor przedstawia niezwykłych ludzi i niezwykłe miejsca, które nazwał gniazdami literackimi. W tych miejscach narodziło się wiele utworów na stałe wpisanych do historii literatury polskiej. Obecnie znajdują się tu muzea z pamiątkami po pisarzach. Na kartach książki spotykamy m.in.: Marię Dąbrowską, Jarosława Iwaszkiewicza, Marię Kuncewiczową, Zofię Nałkowską, Henryka Sienkiewicza, Władysława Reymonta i ich ukochane siedliska. Każdy szkic jest bogato ilustrowany fotografiami współczesnymi i archiwalnymi. Interesującym uzupełnieniem jest kalendarium twórczości pisarzy oraz adresy muzeów.
Pismo Święte to uporządkowany zbiór ksiąg Starego i Nowego Testamentu w ich gotowej i ostatecznej postaci. Trzeba jednak uświadomić sobie, że poszczególne księgi mają długą historię powstawania i tworzenia, a ostateczną postać literacką nadano im często po długim okresie rozwoju.
Prezentowane dzieło przedstawia tę historie, historyczną drogę, na której formowała się Biblia i przekształcały poszczególne jej księgi zanim osiągnęły ostateczną postać. Jest to droga ludzkiego wysiłku, jaki wnosi człowiek w dzieło literackie, które dzięki Bożemu natchnieniu staje się Słowem Bożym w ludzkiej szacie literackiej.
Dzieje spisywania Biblii rozpoczynają się na Synaju, gdzie powstają kamienne tablice, zawierające dziesięć słów Boga, a kończą nowotestamentalnymi pismami przełomu I i II wieku po Chrystusie. Do śledzenia tej drogi zostały dodane krótkie wzmianki o literaturze apokryficznej, która stanowi literackie tło ksiąg natchnionych.
Jednym z centralnych motywów pisarstwa Josepha Conrada jest konfrontacja wiedzy dyskursywnej z doświadczeniem kontekstu kulturowego. Stawiając swych bohaterów w sytuacji transgresji, pisarz pokazuje, że to, co obce, inne, nigdy nie może zostać w pełni oswojone, zinterpretowane. Conrad ostrzega, że nie wolno nam łudzić się, że istnieje spójny kulturowo świat, który można ogarnąć za pomocą uniwersalnego modelu poznawczego. Wsparta na nauce wiedza przestaje być uniwersalna, kiedy zostaje przeniesiona w obcy kulturowo kontekst lub kiedy jej dyskursy pojawiają się nieoczekiwanie w nowych konfiguracjach.
Przyszedłem na świat w roku 1632 w mieście Yorku. Rodzina moja, acz zacna, była cudzoziemskiego pochodzenia. Ojciec, przybysz z Bremy, osiedlił się najpierw w Hull, skąd dorobiwszy się majątku na kupiectwie, przeniósł się do Yorku. Tam ożenił się z moją matką, której rodzice nazwiskiem Robinson pochodzili ze starej znanej familii w całym hrabstwie. Z tego to powodu nazwano mnie Robinsonem, a po ojcu Kreutznaer, lecz przekręcanie jego nazwiska w Anglii sprawiło, że wymawiają teraz i my sami wymawiamy i piszemy się Kruzoe, Moi współtowarzysze nigdy mnie inaczej nie nazywali...(fragment książki)
Rozprawy i artykuły zamieszczone w niniejszym tomie odsłaniają różne poziomy głębi myślenia o kobiecie jako o "zdarzeniu w strukturze bytu", nośniku wartości i określonych ról do spełnienia, "symbolu symboli" bądź swoistym :aniele" dzieła sztuki (w Durandowskim rozumieniu tego pojęcia). Przedmiotem analizy i interpretacji stają się symboliczne dyskursy o kobiecie, sam język, jakim się o niej mówi - o cielesności kobiecej, o kobiecie jako uniwersalnym modelu ciała i metaforze duszy - w konkretnych utworach literackich i dziełach sztuki, w twórczości filozofów rosyjskich i europejskich. Interpretacji i reinterpretacji zostały poddane znane i mniej znane literackie kreacje i wizerunki kobiet w literaturze rosyjskiej: u Mierieżkowskiego i Gippius, u Sołoguba, Arcybaszewa, Achmatowej, Zamiatina, Bułhakowa, Pasternaka, Ulickiej, Narbikowej, Marininy i innych.Istotnym problemem obecnym w zamieszczonych tekstach, jest kwestia "kobieta i/jako Inny" - kobieta jako model myślenia o Innym, o różnych przejawach i aspektach inności, relacji z innością, zaprzeczenia inności np. inności płci w radzieckim dyskursie o kobiecie.
Przedmiotem analiz Autorka uczyniła językowe i poetyckie obrazy miłości erotycznej, uczucia, które w naszej kulturze zajmuje szczególnie eksponowane miejsce, będąc dla jednych ideałem, dla innych być może czymś moralnie podejrzanym lub szkodliwą mrzonką, ale chyba dla nikogo sprawą obojętną. Fakt, iż miłość i jest ważna dla członków naszej wspólnoty językowej, znajduje potwierdzenie w wielości jednostekslownikowych i gramatycznych polszczyzny, które służą nam do tego, by mówić o kochaniu. Jednostki te pokazują uczucie z rozmaitych perspektyw, a wszystkie te ujęcia tworza razem to, co nazywamy "językowym obrazem milości". W swoich rozważaniach Autorka pragnie odsłonić te fragmenty owej rozległej panoramy, które korespondują z wizjami poetyckimi i prześledzić, w jaki sposób to, co wspólne, konwencjonalne, kulturowe, przejawia się w tym, co jednostkowe i twórcze.
Książka poświęcona jest doświadczeniu Zagłady widzianej z perspektywy żydowskiego dziecka. Wyjątkowość dziecięcego punktu widzenia polega na tym, że Holokaust nie burzy żadnej poprzedzającej go wizji świata, staje się natomiast obszarem pierwszych rozpoznań. Prowadzone tu analizy ukazują, w jaki sposób owe rozpoznania są dokonywane, gdzie w wypowiedziach dziecka przebiega granica wyrażalności, o której tak często mówimy w odniesieniu do kategorii traumy. W pierwszej części zatytułowanej „Okupacyjne »tu i teraz«” przedmiotem rozważań są dzienniki i wypracowania napisane po polsku przez dzieci żydowskie podczas drugiej wojny światowej. Część druga „Literackie powroty do dzieciństwa czasu Zagłady” poświęcona jest polskiej literaturze wspomnieniowej, której autorzy wracają pamięcią do lat dziecinnych naznaczonych doświadczeniem Holokaustu.
Publikacja zawiera zbiór esejów o literaturze, sztuce, filozofii, w których myśl ojca psychoanalizy i jego francuskiego kontynuatora stanowi główną inspirację. Psychoanaliza powraca dziś jako jeden z najciekawszych języków przydatnych w interpretacji rozmaitych zjawisk kultury, choć wciąż chyba niedostatecznie reprezentowana jest na wydziałach filologicznych, filozoficznych czy katedrach historii sztuki. Stąd też pomysł na książkę, która – sto lat po ukazaniu się słynnego Freudowskiego eseju Pisarz i fantazjowanie – zbiera szkice czerpiące z dziedzictwa Freuda i Lacana bez uprzedzeń, za to dzięki świeżemu spojrzeniu odkrywa w nierzadko klasycznych już tekstach literackich (Joyce, Witkacy, Leśmian, Schulz, Miłosz), dziełach sztuki (Duchamp, Hopper) nowe znaczenia. Autorzy zawartych w tomie szkiców wchodzą w dialog z dziełem samego Freuda – opisem przypadku prezydenta Schrebera, interpretacją Gradivy Jensena – i Lacana, by skonfrontować je z koncepcjami innych znaczących myślicieli XX wieku (Hannah Arendt, Michela Foucault, Jacques’a Derridy, Gillesa Deleuze’a, Harolda Blooma, Julii Kristevej), feministyczną krytyką literacką i teorią queer. Nie unikają także jednego z najtrudniejszych tematów współczesności – pytania o kulturę po Zagładzie, o egzystowanie wspólnoty naznaczonej traumą.
Książka ta wynika w z konfrontacji dzisiejszego literaturoznawstwa ze współczesnym życiem publicznym. Wydawałoby się, że nauka o literaturze niewiele może mieć wspólnego z ideologią tolerancji czy fanatyzmu, będąc raczej dziedziną neutralnej retoryki figur. Jednak od czasów poststrukturalizmu praxis stała się nieodłącznym elementem wiedzy literaturoznawczej w takich kierunkach, jak przeżywający renesans dialogizm Bachtinowski, feminizm, teoria queer, pragmatyzm, badania kulturowe i antropologiczne czy nawet kognitywizm. Już wcześniej zaś bywała praxis - jako domena postaw - wyznacznikiem sposobu myślenia o przedmiocie i wyboru metod badań. Co więcej, jeśli pisarze tacy jak Salman Rushdie, John M. Coetzee czy Orhan Pamuk są orędownikami wolności słowa i tolerancji zarazem (wcześniej w Polsce rzecznikiem tych wartości był np. Czesław Miłosz), to i literaturoznawcy nie mogą uciec od samego tematu tolerancji i implikowanego przez nie zagadnienia praw człowieka.
Nie przypadkiem w tytule tej książki znalazła się data jej powstania. Stało się tak przede wszystkim dlatego, że ""Dziennik 1954"" jest kroniką określonego czasu, i to czasu jak na dziennik wyjątkowo krótkiego: nie jednego roku nawet, lecz zaledwie jednego kwartału, okresu od 1 stycznia do 2 kwietnia 1954. Stało się tak też dlatego, że w postaci książki dziennik Tyrmanda ukazał się po raz pierwszy po ćwierćwieczu od napisania, w roku 1980 i autor pragnął zaznaczyć ten dystans. Stało się tak wreszcie chyba dlatego, że rok 1954 był w biografii i twórczości Tyrmanda rokiem przełomowym. Kim był Leopold Tyrmand przed rokiem 1954? Mimo młodego wieku wiele miał już za sobą. Urodzony 16 maja 1920 w Warszawie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, po maturze wyjechał do Paryża, by w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych studiować architekturę (1938-39). Z początkiem wojny znalazł się w Wilnie. Aresztowany w kwietniu 1941, został skazany na dwadzieścia pięć lat więzienia za ""konspirację antylitewską"". Z wybuchem wojny niemiecko-radzieckiej mógł więzienie zamienić na roboty przymusowe. Imał się różnych prac: był robotnikiem i kelnerem, kreślarzem i palaczem, wreszcie marynarzem. W tej ostatniej roli spróbował ucieczki; schwytany w Norwegii, trafił do obozu koncentracyjnego. Pobyt w Norwegii przyniósł Tyrmandowi znajomość języka norweskiego i materiał do pierwszej książki - Hotel Ansgar (Poznań, 1947). Po powrocie do kraju (1946) Tyrmand pracował najpierw jako dziennikarz w ""Expresie Wieczornym"" i ""Słowie Powszechnym"". W latach 1947-49 był członkiem redakcji ""Przekroju"", w roku następnym rozpoczął stałą współpracę z ""Tygodnikiem Powszechnym"". Praca ta skończyła się z chwilą odebrania pisma prawowitym redaktorom i przejęcia go przez Jana Dobraczyńskiego (1953).
Stefan Wilkanowicz to nietuzinkowa postać współczesnego polskiego Kościoła: wieloletni redaktor naczelny miesięcznika „Znak”, bliski współpracownik kard. Karola Wojtyły i papieża Jana Pawła II (m.in. jako członek Papieskiej Rady ds. Świeckich), człowiek zaangażowany w szereg inicjatyw ekumenicznych, edukacyjnych i społecznych, w szczególności w dialog chrześcijańsko-żydowski - a jednocześnie ktoś, kto przez całe życie starał się być na drugim planie i przede wszystkim działać, rozwiązywać konkretne problemy.
W rozmowach z młodym dziennikarzem Tygodnika Powszechnego Tomaszem Ponikło opowiada o tym, czym dla niego jest chrześcijaństwo i jaką rolę ma do spełnienia chrześcijanin w nieustannie zmieniającym się świecie. Wilkanowicz, niepoprawny optymista, patrzy na człowieka i świat z nadzieją. Podkreśla, że to, co nieraz wydaje się nam zmarnowanym wysiłkiem, może owocować niespodziewanie w innym miejscu - i w innym życiu. Pytany o szczęście, cytuje ulubionego autora: „Szczęście polega na przechodzeniu do trudności wyższego rzędu”.
3 stycznia 2009 Stefan Wilkanowicz skończył 85 lat.
Do książki dołączono bezpłatną płytę CD zawierającą pliki z tekstami dwóch innych książek: Marii Teresy Trân Thi Lai-Wilkanowicz Z Wietnamu do Polski. Opowieść córki mandaryna oraz Stefana Wilkanowicza Dlaczego i jak wierzę.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?