Wyznania współczesnej przyszłej matki.
Zapiski z życia ledwo żywej matki.
Opowieści o życiu z małym Tyrankiem.
Rebecca Eckler jest jedną z najpopularniejszych kanadyjskich dziennikarek i pisarek. Pisuje regularnie dla „The Globe and Mail” oraz „Maclean's”. Jej artykułu ukazywały się w „Elle”, „Fashion”, „Chatelaine”, „House and Home”, „Mademoiselle”, „The Los Angeles Times”. W Polsce nakładem Wydawnictwa Vesper ukazała się bestsellerowa trylogia młodej mamy: Wpadka, Padam na twarz i Dzikie dziaciaki.
W żywotach hagiograficznych można przeczytać „o życiu i śmierci świętych i o dokonanych przez nich cudach”. Fleur Jaeggy w swoich Żywotach domniemanych,
będących biografiami czterech pisarzy: Thomasa De Quincey’a, Johna Keatsa, Marcela Schwoba i Roberta Walsera, także pisze o ich życiu i śmierci, ale przede
wszystkim o tym jedynym cudzie, którego potrafili dokonać: o zdobyciu poczucia niepodważalnej jedyności własnego istnienia.
Niepospolite oznaki tego poczucia Fleur Jaeggy odnajduje w całym biegu życia każdego ze swych bohaterów i „domniemywa”, że to właśnie ono rozstrzygało o ich
losach. Gdyż jest przekonana, że było to poczucie do głębi pierwotne, fundamentalne, sprzed wielkich życiowych nieporozumień, mistyfikacji i całej
pospolitej codziennej krzątaniny. Jaeggy pisze o tym powściągliwie, stylem chłodnym, klarownym, niemal lakonicznym. Cztery niewielkie szkice eseistyczne zmieniają się w miniaturowe powieści. „To niezwykła proza”, zawyrokował kiedyś Josif Brodski, uzasadniając, że książki Fleur Jaeggy czyta się szybko, ale pamięć o nich pozostaje na całe życie.
Pozycja zawiera zbiór studiów przygotowanych przez specjalistów z wielu dziedzin humanistycznych (historyków, literaturoznawców, historyków sztuki), koncentrujący się na zagadnieniu przyjemności: jego definicji, roli i znaczeniu w kulturze XVIII wieku. Teksty podejmują kwestię przyjemności jako jednej z kluczowych dla oświecenia kategorii dotyczącej literatury, antropologii, edukacji, estetyki i życia codziennego. Praca jest pierwszym tego typu opracowaniem w polskiej literaturze naukowej.
Niniejsza książka przyjmuje kulturoznawcze i antropologiczne rozumienie eposu. Zwraca uwagę na najbardziej archaiczne źródła opowieści epickich, przedstawia ich rozmaite, często kontrowersyjne interpretacje, a także opisuje funkcje, jakie pełniły one w różnych kulturach w momencie powstania, kanonizacji i później, przez wieki nieraz burzliwych dziejów poszczególnych narodów. Czy przypadkiem postać mitycznego herosa nie wywodzi się z praktyk szamańskich albo rytuałów inicjacyjnych? Może prawdziwą treścią perskiego Szahname jest tajemnica cyklu kalendarzowego? Dlaczego najważniejsze opowieści dawnych Norwegów przechowały się na Islandii, a Duńczyków ? w Wielkiej Brytanii? Jak ma się Pierścień Nibelunga Richarda Wagnera do średniowiecznej wędrówki ludów? A epika powstająca w początkach historii USA do fińskich pieśni ludowych?
Poznając eposy w taki sposób, cofamy się do własnych korzeni, by odkryć fundamenty naszej cywilizacji, a także zbliżamy się do zrozumienia dziejów niekiedy bardzo egzotycznych kultur. Kolejne rozdziały książki można traktować jako podróż przez kontynenty i epoki, podczas której czasem zatrzymujemy się gdzieś na dłużej, a czasem zerkamy tylko przez uchylone drzwi do kolejnego świata, który być może uda nam się dokładniej zwiedzić przy innej okazji. Najwięcej miejsca poświęcono najsławniejszym eposom przetłumaczonym na język polski, nieco mniej tekstom zachowanym fragmentarycznie i przez to słabo znanym, przy czym obszerna literatura przedmiotu zachęca czytelnika do dalszych poszukiwań.
Studium Marleny Krupy poświęcone jest zagadnieniom języka poetyckiego jako narzędzia służącego do odzwierciedlania i przekazywania głębokich doświadczeń religijnych. Przedmiotem badań jest liryczna twórczość hiszpańskiego mistyka doby renesansu, św. Jana od Krzyża, a ściślej jego wielki poemat mistyczny ? Pieśń duchowa (Cántico espiritual) oraz jego polskie przekłady. Autorka bada relacje łączące przeżycie religijne z ekspresją liryczną. Ukazuje, w jaki sposób poezja naśladuje doświadczenia religijne i na czym polega swoista energia poematów, których celem jest przekazanie odbiorcy chociażby śladów tych głębokich doświadczeń. Książka ta przybliża czytelnikowi również twórczość św. Jana od Krzyża, która w Polsce stanowi głównie przedmiot badań teologicznych, tymczasem na całym świecie poświęcają jej swoje prace również liczni filologowie.
Tołstoj cofa się do podstawowego „pytania życiowego” sformułowanego najprościej, jak to tylko możliwe: po co żyję i co po mnie zostanie?Lew Tołstoj (1828–1910), rosyjski klasyk światowej literatury, w latach siedemdziesiątych XIX wieku przeżywał egzystencjalny kryzys, rozważał sens, a właściwie bezsens swojego życia i prawdy szukał w religii, do której wcześniej miał obojętny stosunek. W tym okresie miał już za sobą dwa główne dzieła: „Wojnę i pokój” oraz „Annę Kareninę”. Od kilkunastu lat mieszkał w Jasnej Polanie, cieszył się poważaniem i sławą. Nieortodoksyjne eksperymenty z religią doprowadziły do wykluczenia go z Cerkwi, ale nastąpiło to dopiero w 1901 roku, na razie zaś wynikiem rozmyślań nad sensem życia stał się ich zapis w postaci tej „Spowiedzi”, dokonany w 1879 i 1882 roku, ale z racji niecenzuralności (religijnej) opublikowany dopiero w 1884 roku w Szwajcarii, a w Rosji w 1906. Tołstoj cofa się do podstawowego „pytania życiowego” sformułowanego najprościej, jak to tylko możliwe: po co żyję i co po mnie zostanie? Dramatyczna opowieść o poszukiwaniu odpowiedzi na to pytanie, poruszająco szczera, choć zarazem dzieło pisarza świadomego swej sztuki, ma uniwersalny sens i przemówi także do dzisiejszego czytelnika z innej epoki, innej cywilizacji.
Wbrew oczywistemu, szkolnemu podziałowi na fikcję i nie-fikcję, obszary dziennikarstwa i literatury przenikają się na różne sposoby. To, co zdaje się wykazywać cechy wspólne obu obszarom, bywa określane jako gatunki pograniczne. Taka nazwa może być wprawdzie przydatna do sporządzenia tymczasowej klasyfikacji, lecz przecież nie stanowi rozwiązania problemu wzajemnych związków literatury i dziennikarstwa. Związki dziennikarstwa i literatury w tomie Mistrzowie literatury czy dziennikarstwa? są rozpatrywane na konkretnych przykładach twórczości mniej lub bardziej współczesnych polskich autorów. Podstawę konstrukcji tomu stanowią kolejne gatunki dziennikarskie ? od szeroko pojętej publicystyki, poprzez felieton, reportaż i fotoreportaż, aż po gatunki radiowe i portal internetowy. W każdym z tych gatunków można się doszukać mniej lub bardziej wyraźnych związków z dziełami literackimi. Widoczne są jednak również zdecydowane odstępstwa.
Choć o związkach literatury i dziennikarstwa napisano w Polsce bardzo wiele, wydaje się, że problematyka ta nigdy nie zostanie wyczerpana. Dowodzi tego niniejszy tom Mistrzowie literatury czy dziennikarstwa?, zawierający kilkanaście ciekawych opracowań dotyczących zarówno historii, jak i współczesności literatów uprawiających dziennikarstwo oraz dziennikarzy piszących książki. Jak barwne i nieszablonowe jest to środowisko świadczą choćby trzy postaci: Hanna Krall, Leopold Tyrmand i Ryszard Kapuściński, o których, ale nie tylko o nich, znowu czegoś nowego dzięki tej publikacji możemy się dowiedzieć.
Mistrzowie literatury czy dziennikarstwa? śmiało wkroczyli w świat współczesnej prasy, występują w radiu i w telewizji, są obecni w internecie. Autorzy publikacji próbują za nimi podążać, dokonać analizy tej aktywności, przewidywać, jak będzie wyglądała w przyszłości. To właśnie stanowi walor tego podręcznika, ukazującego mistrzów i klasyczne gatunki funkcjonujące we współczesnej komunikacji społecznej.
prof. zw. dr hab. Tomasz Mielczarek
Instytut Bibliotekoznawstwa i Dziennikarstwa
Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach
W serii Akademickie warsztaty dziennikarskie ukazują się podręczniki akademickie, książki o charakterze monograficznym i warsztatowym, a także tłumaczenia ważnych publikacji z dziedziny mediów ukazujących się zagranicą.
Przedmiotem rozważań zawartych w niniejszym tomie są motywy samotności i wspólnoty. Autorzy artykułów, działający w rozmaitych ośrodkach uniwersyteckich w Polsce, są specjalistami dawnych literatur romańskich: francuskiej, hiszpańskiej i włoskiej. Połączyło ich poszukiwanie realizacji wspomnianych motywów literackich z jednej strony poprzez wieki, od Średniowiecza do końca epoki Oświecenia, z drugiej w rozmaitych kulturach romańskich dawnej Europy.
Tematy: samotność postrzegana jako istotna, a czasem nawet zbawienna wartość zarówno dla filozofujących mężczyzn jak i dla rozważnych kobiet, zagadnienia związane z przeciwstawianiem samotności bohatera określonej wspólnocie, teksty dotyczące sytuacji jednostki, która staje w opozycji wobec wspólnoty, sytuacji jednostki we wspólnocie oraz roli miłości, która nierzadko alienuje bohaterów, związki łączące tekst literacki z określoną społecznością, zwłaszcza w sytuacji, kiedy to właśnie literatura taką wspólnotę współtworzy.
Popkomunizm to interdyscyplinarny zbiór tekstów naukowych, dotyczących kultury popularnej w komunizmie i komunizmu w kulturze popularnej. Autorzy proponują:
dla początkujących ? dzieje czeskiej komedii,
dla dociekliwych ? rozwiązanie Hydrozagadki,
dla turystów ? podróż Zastawą 750 po Jugosławii albo zwiedzanie Nowej Huty i elektrowni w Czarnobylu,
dla smakoszy ? tajniki kuchni Marszałka Tity,
dla prawdziwych mężczyzn ? losy Kapitana Żbika i Majora Zemana,
dla odważnych ? horror w wydaniu polskim i czechosłowackim,
dla znudzonych ? peerelowską wersalkę lub odrobinę hippisowskiego buntu,
dla kolekcjonerów ? polski vintage i peerelowskie komiksy,
dla sympatyków nieoczywistego mistycyzmu ? życie po życiu powieści milicyjnej lub drugie życie radzieckiego imperium znaków,
dla postępowców ? nowomowę w krzywym zwierciadle,
dla nostalgików ? gejowskie wczasy w Lubiewie, ostalgię i różne inne powroty do komunistycznej przeszłości.
Teatr europejski narodził się w starożytności. Po upadku Rzymu został jednak zapomniany. Musiał narodzić się po raz drugi. Stało się to w średniowiecznych klasztorach. Anglosascy mnisi, zapiekli przeciwnicy pogańskich spektakli i rozrywek - a także "teatru antycznego", cokolwiek przez to rozumieli - zapoczątkowali teatr nowożytnej Europy. Dokonali tego jednak w błogiej nieświadomości, reformując życie religijne.
Masz przed sobą jedną z lektur, które będziesz omawiał na lekcjach języka polskiego. Znajdziesz tu jej treść oraz dokładne, wyczerpujące opracowanie. Jego autorka uwzględniła Twoje potrzeby, omówiła zagadnienia związane z lekturą, biorąc pod uwagę tematy lekcji, tematy wypracowań, pytania zadawane przez nauczyciela. Miała również na uwadze wszystkie rady naszych czytelników, dotyczące zarówno treści, jak i układu opracowania, oraz zalecenia metodyczne dotyczące sposobu omawiania lektury.Mamy nadzieję, że praca z książką stanie się łatwiejsza i bardziej przyjemna.
Gdańsk, Sopot i Gdynia to miasta rewolucji - politycznych, artystycznych, feministycznych i muzycznych. To z Trójmiasta wywodzi się idea słynnych DKF-ów, czyli dyskusyjnych klubów filmowych. To tu zaczął się polski big-beat, yass i rockowa nowa fala.
Stocznia dziś to nie tylko nieruchome dźwigi i pamięć o robotniczych wystąpieniach, ale też działający w tej przestrzeni artyści.
Trójmiasto to również wybitni pisarze (Günter Grass, Stefan Chwin, Paweł Huelle, Izabela Filipiak), słynni muzycy (Tymon Tymański, Leszek Możdżer, Mikołaj Trzaska) i politycy (Lech Wałęsa, Lech Kaczyński, Donald Tusk).
W "Przewodniku Krytyki Politycznej" o Trójmieście opowiadają ich mieszkańcy - uczestnicy i obserwatorzy trójmiejskich rewolucji. Nasza książka to alternatywa dla kolorowych przewodników. To opowieść, której nie da się przeczytać nigdzie indziej.
Książka Marty Wójcickiej jest pierwszą w Polsce pozycją zawierającą systematyczne opracowanie formuł, tj. początku i końca, funkcjonujących w prozatorskich tekstach folkloru. Praca przynosi systematyzację, typologizację i zapisy schematów modelowych formuł różnego typu. Autorka stanęła przed bardzo trudnym problemem klasyfikacji prozatorskich gatunków folkloru i sytuowania przez badaczy tych samych tekstów w obrębie różnych typów gatunkowych, a nawet gatunków, np. bajki, opowieści, legendy czy jeszcze innych. Cenne w pracy jest to, że Autorka przy charakterystyce poszczególnych typów formuł przyjmuje te same kroki, które zapewniają opisom porównywalność. Praca Marty Wójcickiej po opublikowaniu stanie się ważną pozycją w kanonie lektur tekstologów i folklorystów
Rozprawa Mikołaja Tyrchana jest opracowaniem znamionującym erudycję, dociekliwość badawczą i rzetelność. Cechują ją dar łączenia źródłowej analizy z syntetycznymi uogólnieniami oraz poczucie odpowiedzialności za słowo. Lektura pracy skłania do refleksji nad losami polskimi. Autor trafnie rozpoznaje przełomowe momenty w historii PRL i poddaje je wnikliwym analizom i ocenom, formułowanym na łamach paryskiej "Kultury".
Trafny jest wielostronny obraz roli, jaką odgrywa "Kultura" wobec demokratycznej opozycji w kraju: jako trybuny opozycji krajowej, jako "bezstronnego moderatora" w licznych dyskusjach programowych toczonych w środowiskach demokratycznych, jako propagatora zachodnich wartości: filozofii liberalizmu, pluralizmu idei, poszanowania praw mniejszości narodowych.
Prof. dr hab. Henryk Olszewski
Próba przyjrzenia się powszechnej opinii, że filozofia niemiecka – zwłaszcza od Kanta do Hegla – wpłynęła na literaturę polskiego romantyzmu. Autorka pokazuje stopień i przyczyny zainteresowania tym zagadnieniem od początku XIX wieku aż do dziś, gromadzi, porządkuje oraz weryfikuje poglądy i metody badaczy, przygląda się inspiracjom płynącym z konkretnych dzieł i z „ducha epoki”, zwraca uwagę na pojawiające się przy opracowywaniu tego tematu problemy, stereotypy, schematy i prawidłowości. Książka udowadnia, że szczegółowe przyjrzenie się zjawiskom uznanym za oczywiste może odkryć rzeczy nowe i ciekawe.
Książka Antoniny Lubaszewskiej, choć implicite teoretycznoliteracka, ujmuje problemy poetyki i teorii działania w świetle antropologii i filozofii oraz w semiotyczno-historycznych koncepcjach kulturowej semiozy symboli, mitów, obrazów i wyobrażeń, od Leo Spitzera i Kenetha Burke?a począwszy, a na dzisiejszej antropologii francuskiej i anglosaskiej skończywszy.
Cechą najważniejszą dyskursu tej książki jest dialog oparty na silnym przeżyciu dzieła, na nieomal religijnym jego poszanowaniu przez uwznioślenie, na ? co zrozumiałe w świetle takiej postawy ? twórczej empatii otwierającej możliwość kontaktu z ?drugim?. W tym sensie całość książki przeniknięta jest siłą ekfrazy rozumianej przez mnie jako kontaktowanie się z drugim (nigdy innym) za pośrednictwem dzieła sztuki; stąd wyzwala się teoria jako rozsądne uświadomienie tego procesu. Jestem przekonany, że książka Antoniny Lubaszewskiej, tak jasno, mądrze zbudowana i wielokroć wzruszająca po prostu, odnajdzie wielu czytelników. Autorka odsłania ? choć bez zbędnego patosu, wysokiej retoryki i trudnej mowy teoretyka literatury ? zasady antropologii tekstu jako pomostu łączącego naszą tożsamość z tożsamością tych, którzy odchodząc siebie zostawili.
Z recenzji prof. dra hab. Włodzimierza Szturca
To więcej niż tylko alfabetycznie ułożony zbiór wspomnień, historyjek, osobistych definicji, anegdot o miejscach i ludziach, którzy pozostawili ślad w pamięci poety. Mistrz wskazuje możliwości znalezienia wewnętrznej harmonii, sposoby ?ułożenia się? ze światem, który dla pisarza jest zawsze nieobjęty, wielowymiarowy, przeniknięty tajemnicą. Książka jest, zwłaszcza dla młodego czytelnika, elementarzem życiowych nauk, historią XX wieku z komentarzem człowieka zadomowionego w kilku kulturach: wschodnio-, środkowo-, zachodnioeuropejskiej i amerykańskiej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?