Sahara Zachodnia, ostatnia afrykańska kolonia i – jak mawiają sami Saharyjczycy – największe więzienie świata. Szesnaście lat wojny między partyzantami Frontu POLISARIO a wojskami marokańskimi i dwadzieścia pięć lat negocjacji nie przyniosły rozwiązania konfliktu. W jego wyniku połowa rdzennej ludności uciekła do Algierii i mieszka w obozach uchodźców. Druga żyje pod brutalną marokańską okupacją. Dzieli ich zbudowany przez Marokańczyków 'mur wstydu' – fortyfikacja wojskowa, od której większy jest jedynie Wielki Mur Chiński. Tymczasem organizacje międzynarodowe, powołane by bronić pokoju na świecie, zdają się cierpieć na ciężki przypadek hipokryzji i przewlekłej niemocy. Gdy Bartek Sabela jechał do El Aaiún, stolicy okupowanej Sahary Zachodniej, instrukcja, którą otrzymał od saharyjskich aktywistów, brzmiała: 'Nie rozmawiaj z nikim dłużej niż czterdzieści sekund, nigdy nie podawaj żadnych szczegółów, miejsc, nazwisk'. Musiał kłamać, by przedostać się przez granicę, a ukrywając się przed marokańską policją, obserwował, jak wygląda życie w okupowanym mieście. Pojechał również na drugą stronę muru, na Terytoria Wyzwolone kontrolowane przez partyzantów walczącego o niepodległość POLISARIO. I do Algierii, gdzie przez wiele tygodni mieszkał w obozach dla saharyjskich uchodźców – jedynym w swym rodzaju w pełni zorganizowanym państwie na wygnaniu. "Książka przejmująca, świetna. Pierwsze dwie strony - o parzeniu herbaty i wymalowanym olejną farbą pokoju - czytałem z takim poczuciem, jakbym to sam napisał. Widywałem takie pokoje i piłem taką herbatę, chociaż nie w tak dramatycznych okolicznościach. No ale przecież w tej książce nie chodzi o picie herbaty. I mimo że chciałoby się nie dowiadywać już więcej, nie można przestać czytać." Krzysztof Środa
My z Jedwabnego to efekt pasji i ogromnej pracy, godzin badań archiwalnych, dziesiątek rozmów ze świadkami, rozplątywania wątków w poszukiwaniu prawdy o tragicznych wydarzeniach z lipca 1941 roku, które rozegrały się w małym miasteczku pod Łomżą. Anna Bikont poświęciła cztery lata na wydobycie z niepamięci faktów, którym dziś, między innymi dzięki tej książce, już nikt nie odważy się zaprzeczyć. My z Jedwabnego, część wielkiej dyskusji o zachowaniu pamięci, została wyróżniona prestiżową nagrodą European Book Prize.
"To jest najsmutniejsza książka, jaką czytałam, napisana przez najbardziej pogodną osobę, jaką znam." Wisława Szymborska
"Jedna z najważniejszych i najbardziej dramatycznych książek ostatniej dekady." Ryszard Kapuściński
"Lektura tej książki wywołuje niemal fizyczny ból, nie sposób się od niej oderwać. Anna Bikont z niezwykłą przenikliwością wczuwa się w cierpienie ofiar i daje porażający obraz nienawiści, która latem 1941 r. ogarnęła mieszkańców miasteczka Jedwabne, nienawiści, która pokutuje tam po dziś dzień." Marek Edelman
"Nie dała się zniechęcić: to stało się na cztery lata jej misją, obsesją, manią, jak chcecie to nazwać. Zbierała relacje i dokumenty, badała je krytycznie i porównywała, skrzętnie protokołując każdy krok, każdą rozmowę, odsłaniając cały swój warsztat badawczy i analityczny i nie ukrywając własnych emocji. W ten sposób w kanwę opowieści, zaiste porażających, o zbrodniach w ziemi łomżyńskiej przed sześćdziesięciu laty, o ich historycznym podłożu, o mordercach i o ich ofiarach, wplotła się książka o powstawaniu tej książki, nie mniej poruszająca nasze uczucia i świadomość moralną." Jerzy Jedlicki
"Setki godzin prześlęczanych w bibliotekach i archiwach, kilometry przejechane po byle jakich prowincjonalnych drogach, dziesiątki rozmów z ofiarami, zbrodniarzami, świadkami, uparte rozplątywanie wątków, poszukiwanie śladów, podejmowanie tropów — Anna Bikont pracowała nad swoją książką blisko cztery lata, choć słowo "praca" nie oddaje ogromu jej zaangażowania, poświęcenia i pasji. Może raczej należałoby powiedzieć "żyła" swoją książką, oddając jej czas, myśli, emocje. Autorka daje nam do ręki bardzo osobisty zapis blisko czteroletnich, heroicznych zmagań z oporną materią przeszłości i pamięci, a też zapis własnej traumy związanej nie tylko z obcowaniem z niegdysiejszym bestialstwem, ale także z jego dzisiejszymi usprawiedliwieniami." Joanna Szczęsna
"Wynikiem czterech lat z życia Anny Bikont jest książka, w którą wpisani jesteśmy wszyscy. To tytułowe "my" naprawdę robi wrażenie. Mieszczą się w nim zarówno "ci Polacy, których sumienie jest poruszone tamtą zbrodnią" (Aleksander Kwaśniewski), jak i ci, których sumienie poruszone nie zostało. Mieszczą się wszyscy żydowscy Polacy i polscy Żydzi, którzy w Jedwabnem mieszkali, zostali zabici lub wyjechali, a także ci, którzy, jak pani Helena Cz., wciąż tam żyją i całkiem słusznie nie chcą uwierzyć, że wojna skończyła się naprawdę. Z książki Bikont wyłania się więc nareszcie pełny, choć zupełnie nierealny kształt polskiej wspólnoty narodowej. Wspólnoty, która być mogła, ale nigdy nie była." Joanna Tokarska-Bakir
"'My z Jedwabnego' chociaż dotyczy wielkiego koszmaru sprzed dziesięcioleci i jednego z najboleśniejszych przewartościowań polskiej samoświadomości, pozostanie książką ważną nawet wtedy, kiedy przycichnie już dyskusja o tragicznym losie żydowskich mieszkańców miasteczka w Łomżyńskiem. To książka o każdej małej społeczności, która poczuła się, nawet wbrew oczywistym faktom, upokorzona i osaczona, o pamięci i niepamięci, o każdej agresywnej obronie szkodliwych mitów, o tym, że straszna przeszłość i straszna wina, chociaż wydają się zapomniane, czyli raz na zawsze wygodnie załatwione, kiedyś z wielką siłą wrócą i będą się wreszcie domagać uczciwego wyznania." Marek Radziwon
Z wieloletnich doświadczeń Berta Hellingera, zarówno jako terapeuty jak i misjonarza wyłoniła się książka, która pokazuje ograniczające wierzenia umacniane przez religię. Znajdziemy tu odkrywcze, uwalniające rozważania na pytania takie jak: W jaki sposób w Kościele jest obecny kult składania ofiar? Co wspólnego ma celibat z kastracją? Czy od chrześcijan nie wymaga się nadal by nieśli krzyż razem z Jezusem? Jakie zgubne dla nas procesy są wspierane przez wiarę w zbawcze cierpienie? Czy przed poczęciem Marii jej rodzice zostali oczyszczeni z grzechu pierworodnego? Jak ma się sprawa z dziewictwem Marii, skoro miała męża i kilkoro dzieci? Czy jest to książka obrazoburcza? Przede wszystkim została napisana z miłością i może być przełomowa na tyle, na ile czytelnik będzie otwarty, aby podążyć za autorem w proponowane rozważania. Hellinger, choć proponuje kierunek i podaje przykłady z własnej praktyki, pozostawia nam wiele przestrzeni na indywidualne wglądy. Czytanie tej książki może stać się głębokim procesem weryfikowania naszych przekonań dotyczących Boga i religii oraz niesłużących nam postaw i wyborów wzmacnianych przez religię. Hellinger zastanawia się jak możemy znieść rozdwojenie między nami a Bogiem i to wszystko, co nas od Boga oddziela.
Kolejny tom pracy zbiorowej, która stanowi zbiór artykułów autorstwa badaczy wywodzących się z kilku ośrodków akademickich, archiwistów, pracowników IPN, jest przybliżeniem czytelnikowi tej tematyki z uwzględnieniem rezultatów ich najnowszych badań.
Najpotężniejszy władca w historii Rosji, skąpany w chwale jak żaden inny, 'pogromca Napoleona', 'wyzwoliciel Europy'. Cesarz Wszechrusi, król Polski, faktyczny pan Europy Wschodniej. Ale również jedna z najciekawszych postaci nowożytnych dziejów, której polityczna droga znakomicie odbija cały, ciągnący się po dziś dzień, dramat Rosji, wiecznie rozerwanej między pragnieniem oświecenia a mrocznymi realiami jedynowładztwa.
Książka Andrzeja Andrusiewicza to pierwsza popularnonaukowa biografia cara Aleksandra I napisana przez polskiego autora. To ważne, bo bodaj żaden car nie był tak uwikłany w nasze sprawy. Polką była wybranka jego życia, wieloletnia metresa Maria Naryszkina. Przyjacielem od wczesnych lat – Adam Jerzy Czartoryski, którego uczynił ministrem. Obiektem młodzieńczych sympatii – insurekcja kościuszkowska. Owacyjnie witany w Warszawie po kongresie wiedeńskim, Aleksander wzorem Napoleona nadał Królestwu Polskiemu konstytucję. Z czasem jednak musiał wybrać między rosyjską hegemonią a polskim duchem wolności.
Pełna barwnych postaci, przemocy, przepychu, pałacowych spisków, namiętności – opowieść o Aleksandrze to bardzo rosyjska historia z bardzo dramatycznej epoki w europejskiej, rosyjskiej i polskiej historii.
Przedmiotem książki jest seria akwarel z widokami zabytków Moskwy i okolic, sporządzona przez Giacoma Quarenghiego, znanego włoskiego architekta pracującego w Rosji na przełomie XVIII i XIX wieku. Te niezwykle interesujące pod względem artystycznym oraz ikonograficznym dzieła nie uzyskały do tej pory pełnego omówienia w literaturze naukowej, gdyż rosyjscy oraz włoscy badacze, zajmujący się twórczością Quarenghiego, skupiali swoją uwagę głównie na jego działalności architektonicznej.
Autor dokonał szczegółowej charakterystyki ośmiu widoków tworzących cykl, a także osadził badane akwarele w szerokim kontekście artystycznym, podkreślając ich związki zarówno ze sztuką zachodnioeuropejską, jak również rosyjską. Rozwinął hipotezę o powstaniu akwarel na okoliczność koronacji cara Pawła I w 1797 roku, wskazując na przemiany w zakresie recepcji sztuki staroruskiej, jakie dokonały się w końcu XVIII stulecia na dworze carskim.
„Krajobrazy” to cykl 6 tomów, w których autor zadaje pytania i stara się dać odpowiedź na fundamentalne psychologiczno-filozoficzne zagadnienia metafizyczne, epistemologiczne i ontologiczne dotyczące człowieka. To sokratejski przewodnik po tym, co ludziom znane i nieznane, czego chcieliby się dowiedzieć o sobie samych, a co często leży na pograniczach i peryferiach ludzkiej świadomości. Co leży w zakresie naszego poznania, a co być może na zawsze pozostanie tajemnicą.
Czy na Ziemi oprócz cywilizacji ludzkiej istnieje jakaś inna, niewidzialna dla nas cywilizacja?
Czy ponad poziomem materialnym dobro i zło nadal są swoimi przeciwieństwami?
Czy Bogu zależy na tym, co o nim myślimy?
Która z domniemanych wersji „pozagrobowego” życia Jezusa jest prawdziwa?
Czy nicość istnieje? Czy możemy jej doświadczyć? Czy możemy ją przekroczyć?
Czy Słońce ma świadomość i czy oddziałuje na naszą ewolucję?
Gustave Le Bon należy do klasyków psychologii społecznej. Jego ""Psychologia tłumu"" to dzieło do dziś niezwykle często przypominane w analizach społecznych. Nieco mniej znaną, choc równie ważną pracą francuskiego myśliciela jest właśnie ""Psychologia rozwoju narodów""Omawia w tej pracy tak doniosłe tematy jak podstawy idei równości oraz jej psychologiczne następstwa oraz wpływ na życie różnych społeczności. bada także jak poszczególne instytucje społeczne wpływają na zakorzenienie się, będź nie, w danej społeczności. często porusza - juz dziś może nieco nowocześniej formulowany - problem ras ludzkich. Omawia problem terroryzmu - i tu jego rozważania mimo upływu lat ciągle przystają do rzeczywistości. Zajmuje sie także przeobrażeniami rzeczywistości społecznej, przeobrażeniami w dziedzinie nauki, sztuki. Stawia wreszcie kontrowersyjną tezę o wpływie historii na charakter narodowy. Cóż, nie jest to dzieło które w obecnej rzeczywistości można uznać za ""poprawne"" politycznie, ale może właśnie ta kontrowersyjność jest tej ksiązki atutem.
Czy na podstawie preferencji wyborczych Polaków z Galicji, biorących udział w wyborach do Rady Państwa w Wiedniu na początku XX wieku, możemy prognozować wyniki wyborów w III RP? Czy jakość polityki II RP była uzależniona od zmieniających się sposobów przeprowadzania w niej wyborów parlamentarnych? Czy polska wieś rzeczywiście głosuje inaczej niż miasta, zaś Polska Wschodnia inaczej niż Zachodnia? Czy wyniki ogólnopolskich wyborów mają duży wpływ na życie przeciętnej polskiej miejscowości? Szukając odpowiedzi na te między innymi pytania, autorzy tomu analizują wyniki i przebieg wyborów w zaborze austriackim, II RP i III RP. Weryfikują stereotypowe opinie na ich temat i uzupełniają przedstawiany w debacie publicznej – często bardzo niedokładnie – ich obraz. Dostarczają tym samym nowych argumentów do dyskusji o wpływie czynników ciągłości i zerwania kultury politycznej – zwłaszcza tradycji demokratycznej – Polaków w ciągu XX wieku na tak powszechnie krytykowaną współczesną polską politykę.
„Na długo pozostanie wyczerpującym anglojęzycznym opracowaniem (…) trzymająca w napięciu i skrupulatna (…). Bez wyjątku wiarygodna, nierzadko autorytatywna synteza ogromu badań naukowych, zręczna mieszanka narracji i interpretacji – książka Evansa jest imponującym osiągnięciem”.
- Benjamin Schwarz, The Atlantic Monthly
„Znakomita”.
- Richard Cohen, The Washington Post
„Nadejście Trzeciej Rzeszy Richarda Evansa przedstawia najbardziej wyrazisty i trzymający w napięciu opis życia w Niemczech przed oraz w trakcie narodzin nazizmu, jaki czytałem”.
- A. S. Byatt, The Times Literary Supplement
„Nadejście Trzeciej Rzeszy Richarda J. Evansa jest fantastyczną syntezą – zawierającą masę wiedzy i wiarygodną (…) żywą (…). Evans pokazuje jak gromadzono składniki nazistowskiego triumfu i czego było potrzeba, by ze sobą współgrały: zmieszaj ze sobą wojnę i kryzys, gotuj w burzliwej atmosferze politycznej przez kilka lat, podawaj na gorąco”.
- Mark Mazower, The New York Times Book Review
„Dlaczego, pyta pan Evans, Niemcy przerodziły się w Trzecią Rzeszę? Jego odpowiedzią jest znakomite, pełne rozmachu dzieło historyczne (…). Opanował ogrom wiedzy na temat polityki, gospodarki, ideologii i kultury weimarskich Niemiec (…) a co ważniejsze, przekuł całą tę wiedzę w przejrzystą, wciągającą, spektakularną i przystępną książkę”.
- Adam Kirsch, The New York Sun
„Mistrzowska i niezwykle pouczająca interpretacja tematu, która sprawia, że z niecierpliwością wyczekuje się kolejnych tomów”.
- Roger Morgan, The Times Literary Supplement
„Należy podkreślić, że czytelnik o szerokich zainteresowaniach będzie w pełni zadowolony (…). Książkę czyta się jednym tchem, obejmuje wszelkie istotne zagadnienia – społeczne i kulturalne – i z powodzeniem oddaje głos ludziom, którzy przeżyli opisywane w niej wydarzenia”.
- Roger K. Miller, The Denver Post
„Zapierająca dech (…). Evans rozszerza historyczną perspektywę i w sposób wolny od mitów ukazuje jak chorobliwie żyzne były lata poprzedzające II wojnę światową, by spełnić rolę wylęgarni Hitlera”.
- Publishers Weekly (recenzja główna)
„Doskonała synteza historii Niemiec wyliczająca i wyjaśniająca społeczne, polityczne i kulturowe trendy, które umożliwiły nadejście nazizmu (…). Bezkonkurencyjne opracowanie (…) o ogromnej wartości dla szerokiego grona czytelników – ciekawe również dla specjalistów – pragnących zrozumieć, jak wyglądały korzenie reżimu nazistowskiego”.
- Kirkus Reviews (recenzja główna)
„Evans prezentuje pełen erudycji, fascynujący, a czasami boleśnie poruszający obraz społeczeństwa powoli pochłanianego przez koszmar i zło”.
- Timothy Giannuzzi, Calgary Herlad
„Z jednej strony kończąc tę książkę pragniemy już kolejnego odcinka nazistowskiej sagi, a jednak nadal prześladują nas pytania, które Evans stawia, i z którymi tak mistrzowsko się zmaga”.
- Abraham Brumberg, The Nation
Niniejsza książka, powstała w oparciu o oryginale niemieckie dokumenty, nie poddawane dogłębnej analizie od ponad 60 lat (w tym o niedawno odkrytą dokumentację, którą przedtem uważano za utraconą w wyniku bombardowań Poczdamu podczas II wojny światowej), stanowi pierwsze studium niemieckich ofensyw 1918 roku, które koncentruje się na „poziomie operacyjnym sztuki wojennej” oraz na tym, co znane jest pod nazwą „sztuki operacyjnej”, nie zaś na poziomie taktycznym bądź strategicznym. Seria operacji ofensywnych na wielką skalę, służących pokonaniu Wielkiej Brytanii i Francji przed przybyciem wojsk amerykańskich, a zorganizowanych w pierwszej połowie 1918 r., przyniosła oszałamiające zyski taktyczne, których osiągnięcie uprzednio uważano za niemożliwe w sytuacji impasu, jaki stanowiła wojna pozycyjna. David T. Zabecki pokazuje, że powodów, dla których te zwycięstwa nie zaowocowały sukcesem strategicznym, należy szukać nie na poziomie taktycznym sztuki wojennej, lecz na operacyjnym – w odrębnej sferze działalności militarnej, która na początku XX w. dopiero się rozwijała. Przedstawia tu swoje odkrycia wraz z gruntowną analizą zachowanych oryginalnych planów i rozkazów operacyjnych, a także ogrom nowych spostrzeżeń na temat procesów decyzyjnych niemieckiego Sztabu Generalnego z czasów I wojny światowej. David T. Zabecki jako pierwszy jasno demonstruje, w jaki sposób fakt, że Niemcy nie wykorzystali słabości systemu kolejowego BEF, doprowadził do porażki dwóch pierwszych ofensyw, i jak słabość systemu kolei samych Niemców zadecydował o wyniku trzech ostatnich. Studium jest również pionierskie pod tym względem, że nigdy wcześniej w języku angielskim ani niemieckim nie powstała analiza Operacji Hagen, zaplanowanej, lecz nigdy nie wykonanej ostatniej ofensywy tej kampanii. Książka ta będzie bardzo interesującą pozycją dla wszystkich badaczy zajmujących się tematyką I wojny światowej czy armii niemieckiej oraz ogólnie strategią i teorią militarną. David T. Zabecki rozpoczął swoją karierę wojskową, zaciągając się do piechoty podczas wojny w Wietnamie, gdzie walczył podczas Ofensywy Tet w 1968 r. Dowodził U.S. Southern European Task Force (Rear) i jako dyrektor Departamentu Obrony USA uczestniczył we wszystkich obchodach 60-tej rocznicy II wojny światowej zorganizowanych w Europie. W 2003 r. był starszym doradcą ds. bezpieczeństwa przy amerykańskiej Misji Koordynującej i Kontrolującej w Izraelu. Redaguje pismo „Vietnam”. Studiował w Royal Military College of Science, Cranfield University, gdzie otrzymał tytuł doktora nauk militarnych.
Wszystkie wojny faszystowskich Włoch w syntezie opracowanej przez najbardziej znanego włoskiego historyka wojskowości. Opowieść o mocarstwowej polityce dyktatury Mussoliniego i roli, jaką odegrały w tym siły zbrojne aż do katastrofy wojny światowej. Osiem lat nieprzerwanych walk. Etiopia, kruche, szybko utracone Cesarstwo. Wojna domowa w Hiszpanii. W Alpach przeciwko Francji. Porażka w wojnie z Grecją. Zmienne koleje zmagań z Anglikami na Morzu Śródziemnym i w Afryce Północnej. Trudna okupacja Bałkanów od Ljubljany do Morza Egejskiego. Także wojna w Rosji aż do linii Donu. Wszystkie te konflikty to wojny ekspansywne, toczone w pogoni za zasadniczym celem dyktatury Mussoliniego, których jednak nie potrafił prowadzić z determinacją niezbędną do uzyskania szczerego zaangażowania się w nie Włochów. Aż do katastrofalnej klęski wojny światowej. Wojny te zostały w większości zlekceważone i wyparte z włoskiej pamięci. Książka ta opisuje je poprzez pokazywanie tragicznej lekkomyślności, z jaką o nich myślano, a później je prowadzono: słabość wyższych dowództw i uzbrojenia oraz niedostateczne wyszkolenie żołnierzy, ale też zdolność tych ostatnich do walki i ponoszenia ofiar w konfliktach, których nie rozumieli, niemniej w których walczyli z poczucia obowiązku, dyscypliny i esprit de corps. Te dramatyczne wojny muszą zostać przywrócone pamięci włoskiego narodu. Giorgio Rochat (1936) jest badaczem z zakresu historii wojskowości i kolonialnej oraz współczesnej polityki włoskiej. Był profesorem historii współczesnej na uniwersytetach w Mediolanie, Ferrarze i Turynie, gdzie wykładał historię instytucji wojskowych, a także w Szkole Przygotowawczej Wojsk Lądowych. W latach 1996-2000 był prezesem Narodowego Instytutu Historii Włoskiego Ruchu Wyzwoleńczego, w latach 1990-1999 pełnił taką samą funkcję w Towarzystwie Badań nad Waldensami. Jego bogata twórczość obejmuje m.in. takie tytuły, jak: Armia włoska od Vittorio Veneto do Mussoliniego 1919-1925 (1967), Krótka historia armii włoskiej 1861-1943 we współpracy z Giulio Massobrio (1978), Wielka Wojna 1914-1918 we współpracy z Mario Isnenghi (2000).
Czy potrzebne byłoby namalowanie lasu, krajobrazu czy jakiejś twarzy tylko po to, aby wyrwać te przedmioty z tyranii przemijania? Nie, to byłoby nawet grzechem gdybyśmy próbowali konkurować z tworzeniem i za pomocą kolorowych płaszczyzn opierali się o nieuchronność boskiego planu. Zadaniem sztuki jest pokazywanie istoty rzeczy. Jej dążeniem jest rejestrowanie tego, co wyjątkowe w przepływającym nurcie wydarzeń.
Eskadra – Janusz Meissner
Eskadry to pierwsza powieść kpt. Meissnera. Znajdziemy w niej opisy brawurowych szarż powietrznych.
Eskadra
Akcja „Eskadry”, bo taki tytuł nosi ta książka, toczy się podczas wojny polsko-bolszewickiej. Śmierć jednego z pilotów w rozbitym samolocie i ciężka rana dowódcy eskadry pociągną za sobą wiele zmian w życiu porucznika Szyllinga i jego kolegów. Czy nowy dowódca zdobędzie zaufanie zgranego zespołu? Któremu z odważnych pilotów odda swe serce piękna sanitariuszka? I czy wszyscy szczęśliwie wrócą ze swych podniebnych akcji, gdy po nimi rozgrywać się będzie jedna z najważniejszych bitew w naszej historii?
Fragment książki
Plujący żelazem lotny potwór już zwinął się w nagłym zwrocie przed czołem, błysnął złowrogo w słońcu i z rosnącym wciąż szumem i gwizdem pędził tuż blisko z powrotem. Na jego grzbiecie stał człowiek i strzelał.
Książka, będąca kompleksowym, rzetelnym oraz bezstronnym opracowaniem, konfrontuje poglądy Świadków Jehowy z nauką Kościoła katolickiego. Jej niewątpliwym atutem jest bogaty materiał źródłowy, na który powołuje się autor, omawiając poszczególne zagadnienia.
Amerykański socjolog Richard Sennett (ur. 1943) należy do (lewicowych) krytyków nowoczesności, lecz ta książka o człowieku, „ciele”, wśród, „kamieni”, na szczęście nie jest historią z tezą, lecz fascynującą opowieścią o tym, jak mieszczanie – od starożytnych Aten po dzisiejsze Greenwich Village – współżyją i zmagają się z miastem, które sami sobie stworzyli. Za pomocą reprezentatywnych obrazów kilku metropolii w kluczowych momentach historii autor skłania czytelników do namysłu nad otoczeniem, w którym żyją. Obecna sytuacja mieszkańców miasta jest wynikiem długiego okresu przemian jego funkcjonowania, które nie są wcale jednokierunkowe. Od greckiej agory przez rzymską geometrię forum i via czy rozmaite podziały miejskiej przestrzeni na getta i oazy miłosierdzia po nowożytne „udrożnienia” dochodzimy do dzisiejszego urbanistycznego ideału neutralnego ośrodka bezkolizyjnego poruszania się: miasto jest tym doskonalsze, im mniej zauważalne. Sterylność przestrzeni, alienacja i bierność jednostki, której osobista wolność zarazem ma dziś najwyższe notowania, to napięcia, które Sennett ciągle uwidacznia. „Kamień” jednak (który zdążył już się zmienić w szkło i aluminium) pamięta o „ciele” i o historii swojej relacji z nim. Agora powraca w dzisiejszej kawiarni, współczesne fora są miejscami spotkań i poznawania „innego”. Lektura książki Sennetta pozwala odnaleźć się w tej historii, zobaczyć, czym (po)nowoczesność mimo wszystko różni się od minionych form i jak z nich wyrasta.
Znakomita książka kaznodziei Domu Papieskiego. Zawiera medytacje na temat błogosławieństw ewangelicznych przeprowadzone dla Domu Papieskiego w obecności papieża Benedykta XVI, w Adwencie 2006 roku i w Wielkim Poście 2007 roku. Autor analizuje ewangeliczne teksty błogosławieństw na podstawie współczesnych badań egzegetycznych, jak również wydobywa ich duchowy sens w oparciu o teksty ojców Kościoła, świętych i myślicieli chrześcijańskich. Ukazuje błogosławieństwa ewangeliczne jako skuteczne drogowskazy do osiągnięcia szczęścia. Do błogosławieństw stosują się słowa, które św. Grzegorz Wielki mówi na temat Pisma Świętego w ogólności, tzn., że ono rośnie wraz z tymi, którzy je czytają, objawia ciągle nowe zastosowania i coraz bogatszą treść, w zależności od wyzwań i pytań z jakimi się je czyta. W takim duchu pragnę zastanawiać się nad błogosławieństwami starając się rozjaśniać życie błogosławieństwami i błogosławieństwa życiem.Wstęp, Raniero Cantalamessa OFMCap
Tym, co łączy zebrane teksty jest również waga podejmowanych tematów oraz głębokość refleksji teoretycznej. Teoretyczna dociekliwość Ziółkowskiego, która wyniosła go na pozycję jednego z najbardziej znaczących polskich socjologów, daje o sobie znać niezależnie od tego, czy analizuje on różne aspekty zjawiska władzy, czy też zastanawia się nad funkcjami pamięci zbiorowej, bądź rozpatruje indywidualne tendencje zachowań, leżące u podstaw kształtowania się nowego ładu społecznego w Polsce. Ukazując Czytelnikowi mnogość znaczeń generowanych przez powszechnie używane – by nie powiedzieć: nadużywane – pojęcia, nie stroni przy tym od zajmowania własnego stanowiska, najczęściej podbudowując je interesującymi danymi empirycznymi.
z recenzji prof. dr hab. Mirosławy Marody
Marek Ziółkowski – socjolog, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, a także Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej i Instytutu Studiów Politycznych PAN. Wykładał m.in. w USA, Francji i Australii.
Autor ponad 200 publikacji, najważniejsze książki to: Znaczenie – interakcja – rozumienie, Wiedza – jednostka – społeczeństwo, Przemiany interesów i wartości społeczeństwa polskiego oraz współautorskie Zróżnicowanie językowe a struktura społeczna, Mentalność Polaków, Jednostka wobec władzy.
Był przewodniczącym Komitetu Socjologii PAN, przewodniczącym Rady Fundacji CBOS, wiceprzewodniczącym Europejskiego Towarzystwa Socjologicznego, senatorem RP oraz wicemarszałkiem Senatu.
Tajne kompleksy lotnicze Trzeciej Rzeszy - Szymon Wrzesiński, Krzysztof Urban
Tajne kompleksy lotnicze Trzeciej Rzeszy to efekt kilkuletniej pracy dwóch przyjaciół, którzy połączyli swe pasje regionalistyczne z faktografią historyczną.
Tajne kompleksy Trzeciej Rzeszy
Ta unikalna książka ukazuje dzieje powstania i funkcjonowania obozów pracy dla więźniów i robotników przymusowych, zatrudnionych w zakładach produkcji lotniczej, przeniesionych na Dolny Śląsk i na Ziemię Lubuską w końcowym okresie II wojny światowej. Dzięki temu czytelnik dowie się o miejscach, w których wytwarzano silniki odrzutowe, śmigła, urządzenia pokładowe, skrzydła, kadłuby, a nawet składano samoloty.
Gdzie jest grób faraona Ramzesa VIII, od lat poszukiwany przez archeologów?Kto chce zabić rudowłosą amerykańską modelkę Cassandrę Black?Kim jest prześladowca?Czy zafascynowany piękną klientką detektyw może być dobrym gliną?Co spowodowało, że znakomity prawnik z Los Angeles rzucił zawód adwokata i został biznesmenem?Kogo kochała Cassandra - Alexa czy Jaya?Na te i wiele innych pytań odpowiada prezentowana powieść. Od jej lektury trudno się oderwać.Młoda nieznana dotąd autorka okazała się zdolną uczennicą mistrzów gatunku: wielkiej Agaty Christie i równie sławnego Alfreda Hitchcocka.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
