W numerze 4/2018
W najnowszym wydaniu „Książek. Magazynu do czytania" jak zawsze znajdą się wywiady z pisarzami - z Georgem Saundersem porozmawiał Juliusz Kurkiewicz, a na pytania Michała Nogasia odpowiadali David Van Reybrouck i Elizabeth Strout.
Tylko w magazynie „Książki" czytelnicy będą mogli zapoznać się z opowiadaniem Carmen Marii Machado, pisarki, o której wkrótce będzie głośno. Ponadto, w nowym numerze magazynu czytelnicy znajdą m.in. recenzje najważniejszych premier jesieni - książek Zadie Smith, Marka Bieńczyka, Thomasa Manna i George'a Sundersa. Kulisy polskiego lotu w kosmos odsłonią Dariusz Kortko i Marcin Pietraszewski, autorzy reportażu „Cena nieważkości".
Jakub Majmurek opowie o swoich przemyśleniach po lekturze biografii Krzysztofa Kieślowskiego, Katarzyna Wężyk oceni thriller, którego współautorem jest były amerykański prezydent, a Zyta Rudzka podzieli się swoimi wrażeniami z lektury najnowszej książki Katarzyny Grocholi. W tym numerze literacką klasykę - „Trędowatą" zinterpretuje w komiksie Agnieszka Świętek.
Społeczno-ekonomiczne przemiany regionów są drugą monografią z cyklu opracowań dotyczących szeroko rozumianej gospodarki przestrzennej.
Tom zawiera społeczne oraz ekonomiczne uwarunkowania rozwoju miast i regionów miejskich, kraju, jak i kontynentu. Odrębne rozdziały poświęcono również problematyce rozwoju obszarów wiejskich oraz wykorzystaniu programu Natura 2000 w rozwoju regionalnym.
Seria może służyć jako pomoc dydaktyczna dla wykładowców i studentów gospodarki przestrzennej oraz osób zajmujących się problemami rozwoju regionalnego, planowania przestrzennego i urbanistyki.
Rozśmieszyć człowieka to znaczy przywrócić go do życia - uważa Alosza Awdiejew, naukowiec i artysta estradowy. "Życie po śmiechu" to wybór felietonów opublikowanych na łamach „Charakterów” w latach 2001-2006. Autor - baczny obserwator różnych sfer rzeczywistości - ukazuje w nich świat odbity w ironicznym, krzywym zwierciadle.
Jakie wyzwania stawia przed ludzkością teraźniejszość?Nowa książka autora światowych bestsellerów Sapiens i Homo deus. Krótka historia jutra.Yuval Noah Harari, słynny izraelski historyk i wizjoner, w swej najnowszej książce skupia się nie na przeszłości ani na możliwej przyszłości gatunku ludzkiego, lecz na problemach, w obliczu których stoimy obecnie.21 lekcji na XXI wiek to zaproszenie czytelnika do wzięcia udziału w debacie na temat naszych czasów. Harari z właściwą sobie lekkością, w krótkich rozdziałach, omawia i analizuje zjawiska, które dziś definiują cywilizację homo sapiens i wpływają na jej losy.Donald Trump, Brexit, fake newsy, biotechnologia, sztuczna inteligencja, rozszerzona rzeczywistość, dewastacja środowiska naturalnego, kryzys uchodźczy, terroryzm, schyłek liberalizmu. Co te zjawiska naszej codzienności mówią o człowieku i współczesnym świecie?Harari, jak zwykle, stawia prowokacyjne pytania, ale i udziela błyskotliwych odpowiedzi, dzięki którym nasz coraz bardziej rozpędzony XXI wiek wydaje się choć trochę pojmowalny przez ludzki rozum.Książka 21 lekcji na XXI wiek zamyka hat trick Harariego... Jak zawsze jego tekst jest niezwykle elegancki, ludzki, ujmujący, a często też ironiczny.Caroline Sanderson, The BooksellerAUDIOBOOK W INTERPRETACJI ROCHA SIEMIANOWSKIEGO
Współczesne nauki pedagogiczne, szczególnie pedagogika specjalna, w tym również pedagogika resocjalizacyjna, stanowiąca na razie subdyscyplinę pedagogiki specjalnej, nie tylko ukierunkowują się na działania mające na celu wpisanie dotychczasowych rozwiązań teoretycznych i praktycznych w wymogi aktualnego poziomu rozwoju cywilizacji ludzkiej, ale przede wszystkim dokonują nowej interpretacji oraz reinterpretacji zagadnień znanych i obecnych w przebiegu doświadczeń historycznych. Monografię przygotowaną przez dr Karinę Szafrańską postrzegam we wskazanych kontekstach, relacjach, wymiarach oraz założeniach. Opierając się na humanistyczno-emancypacyjnej wizji współczesnej pedagogiki resocjalizacyjnej, autorka podjęła badania naukowe, których założeniem było nie tylko poznanie celów życiowych wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych, determinant indywidualnych, społecznych i kulturowych, przyczyniających się do kształtowania przywołanych celów danej grupy adolescentów, ale także opracowanie modelu resocjalizacji, który uwzględnia zakres formowania, modyfikacji oraz rekonstrukcji celów życiowych młodzieży wykazującej zachowania zdefiniowane jako niedostosowane społecznie. Modelu o charakterze utylitarnym, postulującego zasadę otwartości na osobę, jej indywidualne potrzeby i środowisko. Modelu resocjalizacji we współpracy i współdziałaniu różnych ludzi i modalności socjalizacji: rodzinnej, instytucjonalnej, profesjonalnej, lokalnej. […] książka jest bardzo potrzebna, gdyż przedstawia zagadnienia resocjalizacji wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych w kontekście współczesności, humanizacji, inkluzji, czynienia działalności resocjalizacyjnej sublimowaną z potrzebami jednostkowymi, oczekiwaniami społecznymi oraz maksymalnie możliwą efektywnością.
Z recenzji prof. zw. dr hab. Marzenny Zaorskiej
Nowa książka [Krzysztofa Orzechowskiego], podobnie jak poprzednia, złożona jest z systematycznie prowadzonych zapisków sprowokowanych bieżącymi wydarzeniami. Są jednak między obu tomami istotne różnice, na co wskazują już tytuły. W pierwszym przypadku: Teatr świata – świat teatru, obecnie – Zapiski z niełatwych czasów. Teraz teren obserwacji jest niewątpliwie szerszy. Przykładowo: mieszczą się tu muzealne wystawy i programy telewizyjne (rozrywka, kabaret), aktualna „polityka kulturalna” i polski antysemityzm, skojarzenia i przeżycia związane za świętami Bożego Narodzenia, sens narodowego czytania Wesela i apel o godne jej wartości miejsce w kulturze dla poezji Norwida, polscy skoczkowie narciarscy na olimpiadzie i błędna organizacja ruchu samochodowego w śródmieściu Krakowa tudzież jej negatywny wpływ na walkę ze smogiem, wreszcie – różnice w zainteresowaniach i umiejętnościach młodych reżyserów filmowych i teatralnych. Listę można kontynuować. Nie oznacza to jednak zepchnięcia na drugi plan spraw teatru, współczesnego życia teatralnego i środowiska teatralnego.
Koncepcja monografii została dobrze przemyślana pod względem toku rozważań: od prezentacji idei najogólniejszych o charakterze filozoficznym, światopoglądowym, z odniesieniami do wydarzeń historycznych, poprzez analizy prowadzone na gruncie psychologii społecznej, psychologii komunikacji i psychologii polityki oraz socjologii, aż do prezentacji specjalistycznych badań ilustrujących kwestie integracji społecznej wybranych grup i jednostek, w tym przypadku osób z niepełnosprawnościami.
Tekst niejako „płynnie rozwija się” przed Czytelnikiem, dostarczając mu wiedzy naukowej na temat integracji, pozwalając pełniej zrozumieć mechanizmy integracji, czynniki jej sprzyjające i utrudniające – jednak nie narzucając jednoznacznej ich oceny, a raczej dając szerokie ujęcie fenomenu uznanego za ważny dla jakości życia jednostek i społeczności.
Jest to bez wątpienia lektura warta przeczytania.
Z recenzji prof. dr hab. Hanny Liberskiej
Studium Tożsamość niejednoznaczna jest pierwszym w Polsce naukowym opracowaniem twórczości literackiej i eseistycznej B. Fundoianu, rumuńskiego autora pochodzenia żydowskiego, znanego jednak częściej jako Benjamin Fondane. To próba opisania twórczości Fundoianu – poety, eseisty filozoficznego, dramaturga i krytyka literackiego – przez pryzmat dylematów tożsamościowych, które bezpośrednio bądź pośrednio wpływały na poglądy i wybory estetyczne autora. Podzielona na trzy rozdziały, odpowiadające okresom biografii twórczej Fundoianu i źródłom jego inspiracji, praca przynosi wnikliwą analizę najważniejszych aspektów ideowych i artystycznych tego pisarstwa. Świadoma faktu, że Fundoianu jest właściwie nieznany polskiemu czytelnikowi, autorka proponuje formułę wprowadzenia (prolegomena) do jego twórczości, starając się uchwycić to, co w niej najistotniejsze z punktu widzenia autorskiej refleksji filozoficznej w eseistyce oraz tematyki i stylu utworów literackich. Istotnym atutem publikacji jest imponująca bibliografia obejmująca całość dostępnej literatury krytycznej dotyczącej twórczości Fundoianu/Fondane’a, a także obszerne cytaty z eseistyki niemal nieznanego w Polsce pisarza oraz pojedyncze przekłady jego wierszy”.
Z recenzji dr. hab. Kazimierza Jurczaka
Geniusz, dla którego najważniejszy był człowiek
Ten wie o człowieku więcej niż Freud, Heidegger, Levinas. ks. prof. Józef Tischner
Wielkość Antoniego Kępińskiego wyraża się tym, że – odwołam się tu do zwrotu banalnego, ale kluczowego – wyprzedził on epokę. Nigdy nie czułem tego rodzaju tremy i onieśmielenia, jak teraz, dzieląc się refleksjami o tej książce. Czy Kępiński przeszedł w swoim życiu epizod psychotyczny? Są przesłanki potwierdzające tę hipotezę i o tym autorka książki pisze wprost. prof. Bogdan de Barbaro
Uformował moje spojrzenie na psychiatrię, ale też – co ważniejsze – postawy, poglądy, systemy wartości. prof. Jerzy Aleksandrowicz
Gdyby zapytać polskich psychiatrów, czyje książki wpłynęły na ich wybór kierunku kształcenia, bardzo wielu odpowie, że Kępińskiego. Nie ma chyba drugiej takiej inspiracji w psychiatrii polskiej jak jego dzieła. dr Łukasz Cichocki
Nie cierpi obłudy, układów, sztywności, „chodzenia pod krawatem”, towarzyskiego ple-ple, konferencji organizowanych po to, by szermujący tak zwanymi złotymi myślami mogli się popisać. dziennikarka Ewa Owsiany
Poglądy Kępińskiego, spopularyzowane w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, wpłynęły nie tylko na środowisko psychiatryczne, ale w ogóle na społeczeństwo. Od tego czasu inaczej zaczęto patrzeć na chorych psychicznie. prof. Krzysztof Rutkowski
Krystyna Rożnowska – dziennikarka z wieloletnim doświadczeniem, autorka cenionych poradników medycznych oraz książek, w tym biografii prof. Juliana Aleksandrowicza Uleczyć świat. W Wydawnictwie WAM opublikowała Zwyciężoną i Można oszaleć – opowieść o pacjentach szpitala psychiatrycznego.
Marcin Karas przedstawia heliocentryczną teorię Kopernika jako wynik jego badań astronomicznych, które zostały ukierunkowane przez dogłębną znajomość poprzedzających go dwóch tysięcy lat rozwoju astronomii. Dla historyka filozofii niezwykle przekonująco brzmi teza Kopernika wyakcentowana przez Karasa, że to rozwój astronomii, nawarstwiające się obserwacje nieba, kolejne próby ich zobrazowania i opisania doprowadziły najpierw do zakwestionowania geocentryzmu, z powodu nierozwiązywalnych aporii tkwiących w tym modelu świata, a następnie podjęcia próby zbudowania innego, bardziej spójnego modelu kosmosu. Przy czym owa spójność dotyczy nie tylko wewnętrznej koherencji modelu, ale przede wszystkim jego lepszej adekwatności do poczynionych obserwacji i obliczeń. W świetle tej tezy Kopernik jawi się jako kontynuator wielkich filozofów i astronomów przeszłości, a zarazem wielki odkrywca i reformator ludzkiego obrazu świata. Dla znawcy nauki starożytnej i średniowiecznej nie tylko nie stanowi to paradoksu, lecz jest raczej potwierdzeniem trafności ustaleń autora: rozwój nauki nie dokonuje się skokowo, a tak zwane rewolucje naukowe są, owszem, dziełem geniuszy, takich jak polski astronom, ale przygotowywane są przez lata pracy naukowej poprzedzających ich badaczy, którzy potem, szczególnie w popularnej świadomości, giną w cieniu swoich wielkich uczniów (jak Wojciech z Brudzewa „ginie” w cieniu Kopernika). Wszystko to świadczy o wyjątkowości i oryginalności opracowania profesora Marcina Karasa.
Z recenzji prof. dra hab. Artura Andrzejuka, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie
Książka Mai Biernackiej jest zwięzłą, dobrze skonstruowaną i napisaną rozprawą, poświęconą współczesnej Katalonii, targanej potężnymi konfliktami (...). Omawia problemy bardzo ważne i nad wyraz aktualne (...). Dostarcza informacji o kształcie współczesnego państwa hiszpańskiego oraz sporach o prawne umocowanie pojęcia narodu i narodowości. Są tu m.in. odwołania do historii Hiszpanii, prawna i porównawczo-językowa analiza dokumentów wyznaczających ustrój państwa, a wreszcie przedstawienie własnych badań empirycznych. (...).
Maja Biernacka dobrze i bez uproszczeń pokazuje w swych badaniach rzeczywistość. Są one źródłem informacji o poglądach mieszkańców Katalonii pokazując dowodnie olbrzymie zróżnicowanie wiedzy, stopnia znajomości języka katalońskiego i zakresu dyglosji, postaw, deklarowanych oczekiwań, możliwych zachowań i wyborów politycznych (...). Wyniki badań dobrze tłumaczą przebieg niedawnych wydarzeń politycznych i społecznych i pomagają Czytelnikowi zrozumieć skomplikowaną sytuację Katalonii (...). Badania mają także walor ogólniejszy, dostarczając argumentów w tak ostatnio żywej, zarówno w literaturze polskiej jak i światowej, teoretycznej debacie na temat narodu i grup etnicznych (...).
Na szczególne podkreślenie zasługują kompetencje językowe Autorki, rzadko który badacz byłby w stanie przeprowadzić w języku obcym tak rozbudowane wywiady, wymagające specyficznego słownictwa (...).
z recenzji prof. dr. hab. Marka Ziółkowskiego
Książka Mai Biernackiej jest bardzo ciekawa i wartościowa (...). Wypełnia lukę w istniejącym stanie wiedzy na gruncie dyscypliny naukowej, jaką jest socjologia. Wybór tematu badawczego uważam za interesujący, trafny i nowatorski (...). Ogromną wartością pracy jest odniesienie się do badań własnych, które Autorka przeprowadziła w Katalonii, stanowią one bardzo istotny materiał źródłowy.
Ze względu na aktualność poruszanej tematyki książka ma szansę stać się publikacją, po którą chętnie będą sięgać Czytelnicy. Może być polecana studentom takich kierunków jak socjologia, politologia czy bezpieczeństwo.
z recenzji dr hab. Małgorzaty Myśliwiec, Uniwersytet Śląski w Katowicach
Maja Biernacka – socjolog (doktorat – Instytut Studiów Politycznych PAN), tłumacz (studia translatorskie – Instytut Lingwistyki Stosowanej UW), lektor i licencjonowany egzaminator języka angielskiego (Pearson 2006), a także licencjonowany pilot wycieczek zagranicznych (UKFiT 3/1992). Autorka licznych artykułów publikowanych m.in. w czasopismach: Kultura i Społeczeństwo (2016), Kultura Popularna (2016), Polityka i Społeczeństwo (2016), Czas Kultury (2016, 2017), Przegląd Socjologii Jakościowej (2017), Studia Migracyjne – Przegląd Polonijny (2017), Przegląd Humanistyczny (2017), Sensus Historiae (2017), Studia Historica Gedanensia (2017), Kultura i Edukacja (2017), Journal of Urban Ethnology (2017), Politeja (2018).
Autorka książek: Człowiek korporacji. Od normatywizmu do afirmacji własnego Ja (2009) oraz Hiszpania wielokulturowa. Problemy z odmiennością (2012), redaktor naukowa i współautorka tomu Od Ameryki Łacińskiej do Gwinei Równikowej. Tożsamość, granice, naród (2017). Adiunkt w Instytucie Socjologii i Kognitywistyki Uniwersytetu w Białymstoku, wykłada również w Collegium Civitas, mieszka w Warszawie.
"Safari za progiem domu
Brawurowa podróż w codzienność dzikich zwierząt Polski. Opowieść o narodzinach i śmierci, miłości i zdradzie, przyjaźni i kanibalizmie, atakach i sztuce uniku.
: kto gryzie żaby w tyłek zamiast je całować,
: łosie korzystające z anten i wzmacniaczy sygnału
: niedźwiedzie tańczące twista
: żywe trupy w siedzibach Czarnego Pana
: namiętność w grządce rzodkiewek
: koncerty trupich główek na trąbkę
: roztańczone zaloty basujących dorszy
: dzieciństwo w cmentarnej krypcie - chrząszcze z rodziny omarlicowatych
: biedronki trujące niczym muchomory
Nowakowska wśród dzikich zwierząt
Marzenna Nowakowska od ponad ćwierć wieku opowiada w mediach o wszystkich odcieniach zwierzęcych zachowań w oparciu o odkrycia ekologii behawioralnej i socjobiologii. Prezesowała Polskiemu Stowarzyszeniu Dziennikarzy Naukowych - Naukowi.pl, była prezenterką serialu przyrodniczego „Dzika Polska”, rzeczniczką prasową Fundacji WWF Polska i sekretarzem redakcji czasopisma naukowego „Acta Ornithologica”. Wydała książki „Dzikość serca. Wielka Księga Zachowań Zwierząt” i „Zwierzęta Polski”.
Wyprowadziła się z centrum Warszawy, żeby na skraju Puszczy Wierzchucińskiej, między jeziorami, lasami i wzgórzami łagodnie opadającymi ku Bałtykowi, znaleźć się bliżej przyrody. Opisuje i pomaga dojrzeć innym świat, który dla każdego jest dostępny, ale świetnie potrafi się maskować przed zabieganym gatunkiem Homo sapiens.
Po przeczytaniu tej książki każdy spacer za próg domu zamieni się w fascynującą przygodę z dzikimi zwierzętami.
"
Prezentujemy Czytelnikom, po raz pierwszy w całości, lwowskie wykłady akademickie Profesora Kazimierza Twardowskiego. Prowadził je nieprzerwanie w latach 1895-1931, tj. od przyjazdu do Lwowa, aż do przejścia na emeryturę. Wykłady próbujemy odczytać i poddać krytycznemu opracowaniu na podstawie rękopisów i maszynopisów archiwalnych złożonych w Archiwum Połączonych Bibliotek WFiS UW, IFiS PAN i PTF oraz Polskiej Akademii Nauk Archiwum w Warszawie, Archiwum Profesora Kazimierza Twardowskiego.
Rozważania prowadzone przez reprezentantów różnych dyscyplin naukowych, zgromadzone w tej książce, związane są z jakością życia, zaś kanwą spajającą te rozważania jest miasto w ogromnym bogactwie toczących się w nim procesów i zjawisk. Autorzy nie pisząc z myślą wyłącznie o specjalistach, wychodzą poza hermetyczny krąg języka swoich dziedzin nauki starając się przybliżyć czytelnikowi zainteresowanemu miastem to, co opierając się na zdobytej wiedzy mogą mu o nim powiedzieć. To powoduje również, że każdy rozdział wychodzi poza utarte szlaki i stanowi pewne novum nawet dla samych autorów.Książka może okazać się cenną lekturą dla naukowców i studentów, architektów, psychologów, socjologów, urbanistów, jak też wielkiej rzeszy czytelników zainteresowanych miejskością oraz miejscami, w których żyją.Prof. Katarzyna Popiołek w recenzji tej książki napisała: Czytając ją ma się wrażenie chodzenia po mieście z przewodnikiem, który otwiera nam oczy na rzeczy dotychczas niedostrzegane. Patrzymy tu na miasto jak na pasmo światła, które pryzmat ku naszemu zdziwieniu rozbił na wiązkę wielu kolorów, jakich nie spodziewaliśmy się zobaczyć. Wiemy, że gdy po jej przeczytaniu wyjdziemy na znane nam ulice, będziemy starać się wnikliwie je czytać, poznawać trudny język przestrzeni, by dzięki temu ogarnął nas świat doznań, których nie mieliśmy okazji w niej doświadczyć"".
Książka jest popularnonaukową analizą przypadków ludobójstw. Autor w bardzo czytelny sposób definiuje samo pojęcie poprzez ukazanie różnych typów ludobójstwa i masowych zbrodni, ich przyczyn i wpływów na społeczeństwa, odwołując się do różnych teorii nauk społecznych.
To powieść o ojcach, o których się nie mówi. O niby rodzinach, których oficjalnie być nie może. O krzywdzie dzieci, która przez hipokryzję i system praktyk Kościoła katolickiego, jest zamiatana pod dywan.A przede wszystkim to autentyczne historie ludzi uwikłanych w relacje, które zmieniły ich życie: kobiet i mężczyzn, którzy coś zyskali i coś stracili w związkach z księżmi, ludzi, którzy są owocami związków, niekiedy zapoczątkowanych gwałtem, z duchownymi. Wychowywani na plebanii, w wynajmowanych przez lata mieszkaniach, zmuszeni wyjechać zagranicę, niekiedy zaakceptowani, częściej odrzuceni i napiętnowani. Żyją wśród nas, choć nie chcemy tego dostrzec.Poruszający reportaż otwierający bolesny temat, o którym do tej pory nie mówiło się na głos.
O jej poprzedniej książce Krystyna Janda mówiła, że to specjalna, mocna i poruszająca lektura.Marta Abramowicz, autorka bestsellera Zakonnice odchodzą po cichu, powraca z nowym reportażem! Książka Dzieci księży. Nasza wspólna tajemnica porusza, bo przełamuje kolejne tabu. Ten, kto ją przeczyta, inaczej spojrzy na nasz kraj.Ludzie znają dzieci księży. Znają ich matki i ojców. Ale o tym się głośno nie rozmawia. Niektórzy mówią - tabu. Inni - hańba. Wszyscy wiedzą, że księża nie przestrzegają celibatu. Jest to wiedza tak powszechna, że u wielu nie budzi ani zgorszenia, ani zdziwienia. A więc skąd ta tajemnica? Dlaczego matki są odsądzane od czci i wiary, a księży-ojców oczyszcza się ze wszystkich grzechów?Co jest ważniejsze: dobro dziecka czy dobro Kościoła? Co usłyszymy, gdy dzieci księży zaczną głośno mówić o swoich rodzinach?W reportażu Marty Abramowicz znajdziecie odpowiedzi.
Autor książki Krajobraz po odwilży... podejmuje próbę wyodrębnienia i opisania czynników, kształtujących poradziecką identyfikację religijną. Koncentruje się przy tym na relacjach biograficznych rozmówców z trzech miast: zamkniętego w czasach radzieckich Krasnojarska (czerwone miasto), bardziej inteligenckiego i oddalonego od centrum władzy politycznej Tomska czy specyficznego ze względu na podłoże etniczne i narodowe oraz przedradziecką konfesyjną specyfikę przemysłowego Ułan Ude.Obficie cytowane wywiady wskazują przy tym, w jak dużym stopniu na religijne wybory tożsamościowe, dokonywane przez Rosjan po upadku w ZSRR, wpływał przypadek. A więc: nie tylko znaczący inni, ale i epizodyczne postaci, napotykane na drodze życiowej respondenta. Nie tylko wzruszenie duchowe czy kierunek poszukiwań intelektualnych, ale i lokalizacja świątyń (odległość od domu), a także zasłyszane w tramwaju komunikaty, zdania wypowiadane przez przechodniów, ogłoszenia uliczne itd. Przypadek ów determinowany był odcięciem od znaczących zasobów kapitału kulturowego, wynikającym z uwarunkowań historycznych.
Książka Kochani krwiopijce! Własność´ literacka i prawo autorskie w XIX-wiecznej Polsce jest pierwszą pracą całościowo przedstawiającą problematykę własności literackiej i praw autorów na ziemiach polskich w XIX w. Autorka traktuje temat wielowymiarowo, wychodząc daleko poza kwestie czysto prawne. Na podstawie szerokiego materiału źródłowego rekonstruuje poglądy i stanowiska wydawców, autorów, prawników i analizuje je w kontekście praktyk literackich i wydawniczych oraz procesów komercjalizacji literatury. Uwzględnia m.in. powszechne w tym okresie zjawisko publikacji w odcinkach prasowych. Stanowiska polskich autorów i wydawców okazują się szczególnie interesujące w odniesieniu do umiędzynarodowienia prawa autorskiego. Teoretycznie przyjęcie konwencji berneńskiej powinno być korzystne dla wydawców działających na podzielonym polskim rynku, na którym obowiązywały trzy różne ustawy. Wydawcy polscy zachowywali jednak dystans albo byli wprost przeciwni konwencji międzynarodowej, zwłaszcza zaś postulowanej przez nią ochronie tłumaczeń. Więcej korzyści wiązali z wolnością tłumaczeń utworów zagranicznych niż z ochroną przed przedrukami, o którą sami potrafili dość dobrze zadbać, tworząc wewnętrzne prawa zwyczajowe, funkcjonujące ponad kordonami. Książka ukazuje sprzeczności koncepcji uniwersalnego prawa autorskiego oraz konflikty interesów w polu wydawniczym i literackim. Dekonstruuje też ideał autora romantycznego. Pokazuje, że produkcja literacka ufundowana jest na pragnieniu rozciągającym się pomiędzy dwoma dążeniami, do oryginalności twórczej i ekonomicznego sukcesu. Wymiary te nigdy się nie schodzą, ale sprzeczne w sobie marzenie o jednoczesnym ich osiągnięciu nakręca wydawniczy biznes, zabezpieczany prawem autorskim.
Egipskie piramidy, greckie świątynie, Forum Romanum… Ślady dawnych kultur niezbicie dowodzą, że nawet najwspanialsze cywilizacje przemijają. Temu prawu podlega również licząca dwa tysiące lat cywilizacja judeochrześcijańska. Michel Onfray opisuje jej powolny zmierzch, jednocześnie odmalowując bogactwo idei, które leżą u jej podstaw.
„Dekadencja” to opowieść o dwóch tysiącleciach istnienia chrześcijaństwa, czasach inkwizycji, procesach wytaczanych zwierzętom, krwawych dyktaturach i rodzących się ekstremizmach. Francuski filozof odważnie zestawia fakty i wysuwa niepokojące wnioski. Czy to możliwe, że żyjemy u kolejnego kresu wielkiej cywilizacji?
Michel Onfray – autor ponad osiemdziesięciu książek, dekonstruuje mity religijne, filozoficzne, społeczne i polityczne, leżące u podstaw wielu powszechnych iluzji. Dekadencja jest drugim tomem w serii Krótka historia świata. Nakładem Wydawnictwa Czarna Owca ukazały się jeszcze: Antypodręcznik filozofii, Zmierzch bożyszcza oraz Manifest hedonisty.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
