Ta kategoria dedykowana jest współczesnym czytelniczkom literatury kobiecej. Bardzo szeroki wybór romansów, kryminałów, powieści obyczajowe, poruszająca literatura kobieca, erotyki, harlequiny polskich i zagranicznych autorów. Każda lubiąca czytać kobieta znajdzie coś szczególnego dla siebie.
Polecamy literaturę Sergiusza Piaseckiego, Stanisława Srokowskiego, Diany Palmer czy w końcu Blanki Lipińskiej.
50 książek na 50‑lecie Znaku. Przedstawiamy najlepszy przewodnik po świecie literatury. Wybitni autorzy, ważne dzieła. Te dobrze znane i te niesłusznie zapomniane. Kultowe, prowokacyjne i refleksyjne. Seria 50 na 50 to książki, które po prostu trzeba znać.Bolesne i niebezpieczne arcydzieło w nowym przekładzie. Anglia, koniec XIX wieku. Czterech gentlemanów słucha opowieści żeglarza włóczęgi Charliego Marlowa o jego wyprawie do Konga będącego wtedy kolonią belgijską. Podróż do placówki przedsiębiorstwa handlującego między innymi kością słoniową okazuje się wędrówką do tytułowego ,,jądra ciemności"", w otchłań własnej podświadomości i do granic zrozumienia. Aktualnie brzmią dziś pytania stawiane przez Conrada - o genezę zła, o tożsamość człowieka i obecność Innego w każdym z nas, a także o to, czy pewne doświadczenia są w ogóle wyrażalne. Być może dlatego dzieło zainspirowało wielu pisarzy, a jego ekranowych adaptacji dokonali Werner Herzog i Francis Ford Coppola. Książka budzi do dziś wiele kontrowersji. Nowego przekładu Jądra ciemności dokonała Magda Heydel, która opatrzyła tekst Conrada znakomitym posłowiem. Joseph Conrad, właściwie Józef Konrad Korzeniowski (1857-1924) - polski pisarz i eseista tworzący w języku angielskim. W wieku siedemnastu lat zaciągnął się we Francji na statek, by rozpocząć życie marynarza, podróżnika i awanturnika. Wszystkie jego dzieła oparte są na motywach autobiograficznych. Jądro ciemności obok Lorda Jima należy do najważniejszych, najbardziej znanych i komentowanych powieści Conrada.
Co się stanie, jeśli w poukładanym i spokojnym życiu Agaty nagle pojawi się nowy kontakt w telefonie? Co, jeśli ten kontakt okaże się mężczyzną? Co prawda mężczyzną bez twarzy, jednak na tyle intrygującym, by wbrew zdrowemu rozsądkowi utrzymać kontakt dłużej? Co jeśli pojawią się emocje i lęki, które pojawić się nie powinny? Jak zatrzymać coś zakazanego nie tracąc równowagi życia? Jak dotknąć duszy mężczyzny, która należy do innej kobiety, by zatrzymać jej kawałek bez szkody dla pozostałych? Agata lubi samą siebie i swoje dotychczasowe życie, lubi swoją twarz w lustrze, chociaż pewnie mogłaby być trochę młodsza. Jej świat wydaje się spełniony i wypełniony, kiedy pewnego dnia dostaje smsa o treści: Jak życie?. Pod wpływem kilku kieliszków wina odpowiada na niego traktując to, jako jednorazowy incydent. Okazuje się jednak, że czasami życie postanawia dać nam coś jeszcze... Jakie będzie to jeszcze?
To tryskająca dowcipem, pełna ciepła, optymizmu, a także refleksji opowieść o przyjaźni, kontrowersyjnych wyborach życiowych i... miłości.Jest to historia ludzi, których los zetknął ze sobą w mającym 90-letnią tradycję Liceum Sacr Coeur w Pobiedziskach pod Poznaniem, nazywanym żartobliwie Klasztorkiem.Fabuła została zainspirowana pobytem autorki w tymże miejscu.Wprawdzie historie opisane w książce są fikcją, jednakże - zapewne - do każdej z nich byliśmy zdolni!Miły Czytelniku! To z myślą o Tobie napisałam książkę, która ma ogrzać nasze serca i myśli niczym filiżanka gorącej czekolady, lampka wina albo rozmowa z przyjacielem. Sprawić, by czas spędzony na lekturze był radosny, wzruszający, po prostu... wyjątkowy...Jak napisał Carlos Ruiz Zafón: Książki są lustrem: widzisz w nich to, co już masz w sobie. - DorotaLekturę powieści zostawiłam sobie na niedzielę. Teraz jednak żałuję, bo ze śmiechu okropnie bolą mnie wszystkie mięśnie, a w niedzielę trudno o dobrą pomoc medyczną (). - Sława Przykucka-Makarowicz - wychowawczyni z LO, polonistkaCiekawa książka, świetnie napisana, doskonale się czytało. Rysunki - genialne! - Agnieszka Przybylska - przyjaciółkaDzięki, Doris! Książka mądra i megazabawna jednocześnie. Widzę, że mam idealny prezent dla mojej mamy, narzeczonej i przyszłej teściowej! - Andrzej Piotrowski - kuzynUśmiałam się do łez. Potrzebowałam tych wszystkich pozytywnych emocji i wzruszeń. Polecam! Ta książka natchnie optymizmem każdego! - Monika Babula-Sobkowiak - koleżanka ze szkolnej ławy
Sawantka jest książką o miłości, pasji, ale też rozterkach egzystencjalnych dojrzałej kobiety. Choć wydawałoby się, że Lena jest szczęśliwą żoną, matką i nauczycielką, to jednak tak nie jest. Kocha, ale po latach spędzonych przy boku męża, ma coraz większe wątpliwości, czy jest to miłość odwzajemniona.
Gdy już wie, że jej dorosłe dzieci radzą sobie bez niej, postanawia odejść od męża, wyprowadzić się z ich wspólnej willi i zamieszkać w wynajętym domu na wsi. Tam, w chwilach wolnych od pracy zawodowej, oddaje się pasji pisania. Cisza odosobnienia pozwala na snucie refleksji, powroty w przeszłość, w końcu podjęcie decyzji, której nie jest do końca pewna.
Powieść ukazuje siłę uczuć matczynych, rolę zawodowej misji, potrzebę tego, co nieznane i terapeutyczną rolę pasji pisania.
Opisy miejsc i wszechobecnej przyrody, liczne odniesienia do polskiej tradycji i obyczaju sprawiają, że fabuła nie jest jednorodna, a Czytelnik, za sprawą retrospekcji i przemyśleń bohaterki, znajdzie odniesienia do realiów z poprzednich epok.
Mówi się, że czas jest najlepszym lekarzem - zasklepia rany zarówno na ciele, jak i duszy.
Ile trzeba czekać, aby odzyskać życie, które odebrał wypadek, a przywrócił cud?
A może Alicji wystarczy siła i determinacja, by zrozumieć, że najwyższa pora zacząć żyć tak, jakby jutra miało nie być?
Zaskakująca, pełna emocji i inspirująca opowieść o utraconym czasie, przewartościowanych marzeniach i niezłomnej woli.
Tamtego dnia Alicja zatrzymała się w czasie i "jutro" nie nadeszło przez wiele lat. Teraz musi zapomnieć o przeszłości i zmierzyć się z przyszłością, której nie wyobrażała sobie nawet w najgorszych koszmarach.
Czy Alicji uda się odbudować jej życie, odzyskać rodzinę i odnaleźć samą siebie? Czy wróci do rzeczywistości i nauczy się żyć tak, jakby jutra miało nie być?
""Nie jestem egzekutorem. jestem ANTY.""Autobiografia wyróżnionego polskiego antyterrorysty.""Policja jest najbardziej złożoną i największą służbą odpowiedzialną za bezpieczeństwo obywateli w Polsce. Działania kontr terrorystyczne to niewielki procent zdarzeń obsługiwanych przez policjantów ale bardzo odpowiedzialnych i niebezpiecznych. Tam niewielki błąd może kosztować życie ludzkie. Dlatego tak ważnym jest właściwy dobór i szkolenie antyterrorystów. Dostać się do służby w AT jest bardzo trudno. Trzeba mieć predyspozycje, doskonałą sprawność fizyczną i być mocno zdeterminowanym. Cichy pokazał, że jeśli się bardzo chce, doskonali swoje umiejętności to można osiągnąć każdy cel. Służba w pododdziałach AT nie jest łatwa, z jednej strony wymaga ogromnych poświęceń, z drugiej nie daje satysfakcjonującego wynagrodzenia. Trzeba sporej siły woli, aby zawsze stać po stronie prawa. Autobiografia Cichego pokazuje spojrzenie na działania policji z punktu widzenia operatora pododdziału AT. Każdego, kto interesuje się Policją, działaniami kontr terrorystycznymi zachęcam do przeczytania tej publikacji"" - nadinsp. Adam RapackiGrzegorz ""Cichy"" MikołajczykCałe swoje życie związany jest z Wrocławiem. Tu jako dwudziestolatek zrobił pierwszy ochroniarski kurs. Stąd wyruszył do wojska, tu przyjął się do policji i grupy antyterrorystycznej. Dziś jest szefem oraz założycielem COUNTERTERRORISM TRAINING POLAND Cichy Fight & Tactics Group Consulting - zespołu specjalistów zajmujących się szkoleniem taktycznym funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Ministerstwa Obrony Narodowej oraz Ministerstwa Sprawiedliwości. Szkoli także kadrę kierowniczą oraz pracowników firm cywilnych, przeprowadza analizy zagrożeń z zakresu bezpieczeństwa personelu i obiektów, zagrożeń terrorystycznych, bandycko-rabunkowych oraz opracowuje procedury bezpieczeństwa na prawidłowe i zgodne z prawem funkcjonowanie obiektów strategicznych oraz użyteczności publicznej.Trzykrotnie został odznaczony medalem, w tym od Prezydenta RP, za ofiarne, z narażeniem życia i zdrowia, wykonywanie zadań służbowych z poświęceniem i uratowanie życia zakładnikom oraz innym osobom.
Tajemnice Wenecji T.1Mroczne zaułki średniowiecznej Wenecji, przebiegłe spiski, tajne wyroki, walka o władzę i wielka miłość...Edyta Amalfi, nieślubna córka i spadkobierczyni fortuny hrabiego Mirafiore, traci swojego ukochanego Rodriga. Dziewczyna musi opuścić Wenecję, ale odważnie podejmuje walkę przeciwko najwyższej władzy okrutnym inkwizytorom.Kim jest tajemnicze widmo ukazujące się na Moście Westchnień?Czy Królowa Nocy zdoła ocalić mnichów z Bractwa Św. Czaszy?Czy Edycie uda się pomścić śmierć ukochanego i odzyskać spadek?Tajemnice Wenecji T.2Druga część wielowątkowej powieści ukazującej średniowieczną Wenecję w cieniu Wielkiej Inkwizycji.Edyta Amalfi, nieślubna córka i spadkobierczyni fortuny hrabiego Mirafiore, traci swojego ukochanego Rodriga. Dziewczyna musi opuścić Wenecję, ale odważnie podejmuje walkę przeciwko najwyższej władzy okrutnym inkwizytorom.Kim jest tajemnicze widmo ukazujące się na Moście Westchnień?Czy Królowa Nocy zdoła ocalić mnichów z Bractwa Św. Czaszy?Czy Edycie uda się pomścić śmierć ukochanego i odzyskać spadek?
Po latach daremnych oczekiwań Weronice i Nikodemowi Zalipiakom rodzi się syn Gabriel. Bernadeta, w obawie, by nie ziściła się klątwa z przeszłości, ponownie podejmuje próbę odnalezienia cudownego źródła na Studzieńcu. Poczynania kobiety narażają na szwank jej małżeństwo, ponieważ Prokop zaczyna podejrzewać, że przed laty Bernadetę połączył romans z Antonim Parnickim. Dodatkową zgryzotą Prokopa jest brak godnego dziedzica ojcowizny. Ostatecznie mężczyzna postanawia, że po jego śmierci majątek przejmie syn Wojciecha, Klemens.Polacy na przełomie XIX i XX wieku nie porzucają rojeń o wyzwoleniu ojczyzny z jarzma niewoli. Szansa na suwerenność pojawia się wraz z wybuchem wojny.Czy podejrzenia Prokopa okażą się słuszne? Czy rodziny Parnickich i Trzosów połączy coś więcej niż wspólne interesy? Jak potoczą się losy młodego gospodarza? Czy w czasie nadciagającej nieubłaganie wojennej zawieruchy znajdzie się czas na miłość?Edyta Świętek zabiera nas do Polski na przełomie XIX i XX wieku, malując poruszający obraz tamtejszych zwyczajów, przekonań i relacji między ludźmi.
Zaskakujące historie kobiet z różnych środowisk. Młode, dojrzałe - każda z nich przeżyła zdarzenie, które zmieniło i przewartościowało ich życie i sposób oceny otoczenia. Czasem tłem jest fatum ciążące nad rodziną, czasem pozornie nic nie znaczący incydent...
"[...] I wtedy ona zaczęła krzyczeć. Był to raczej wrzask osaczonego zwierzęcia. Wrzeszczała tak nieludzkim głosem, że pekińczyk odskoczył przerażony od tej policyjnej nogawki, a jej własny pies, który nigdy i nikogo nie słuchał skulił ogon pod siebie i błyskawicznie zawrócił, by po chwili usiąść grzecznie przytulony do kolan swojej pani.– Co się tutaj dzieje, czemu ta kobieta tak krzyczy? – zapytała konspiracyjnym szeptem właścicielka pekińczyka tę grubą spod bramy (balkon nad bramą chronił ją od deszczu), która akurat kończyła kolejną drożdżówkę i chwilę musiało potrwać nim udzieliła odpowiedzi.
– Nic się nie dzieje – i po chwili, gdy przełknęła ostatniego kęsa, z wielkim namysłem, dodała:
– Może to wszystko przez ten deszcz... W taką pogodę ludzie różne dziwne rzeczy wyprawiają.[...]" fragment opowiadania
„Poranek u księżnej de Guermantes” jest próbnym szkicem ostatniego rozdziału Czasu odnalezionego, w którym Proust zawarł już ostateczne zarysy zakończenia swojej siedmiotomowej powieści.
Jak wiemy Proust zapisał swoją powieść W poszukiwaniu straconego czasu w zeszytach, wielkich zeszytach z kartonowymi okładkami o różnorodnych kolorach lub obłożonych czarnym moleskinem, czyli bawełnianą tkaniną imitującą skórę. Zeszyty te, które nazywał „czarnymi zeszytami”, były najstarsze i zawierały zalążek jego przyszłej powieści, jak również pierwszy szkic całego dzieła. Zawierały pierwsze próby uchwycenia całego rozwoju powieści, obszerne fragmenty a nawet rozdziały, które zostały napisane najwcześniej. Było ich trzydzieści dwa, „ponumerowane wielkimi białymi cyframi, jakby nakreślonymi palcem maczanym w białej farbie”. Wszystkie były równo ułożone na komodzie znajdującej się w jego pokoju.
Natomiast autorzy transkrypcji „Poranka u księżnej de Guermantes” wyróżnili dwa, które są w tym samym typie, jak te które miały zostać spalone, takie jak opisała Celesta, pokryte czarnym moleskinem i w dużym formacie. Zostały ponumerowane cyframi 57 i 58 i zawierają drugą wersję Czasu odnalezionego, oprócz tej z 1909 roku, to znaczy „Poranek u księżnej de Guermantes”, z dwoma rozdziałami zatytułowanymi przez Prousta: „Nieustanna adoracja” i „Bal kostiumowy”.
Dawno wiedziano o tym, że zeszyt 57 zawierał wersję Czasu odnalezionego poprzedzającą redagowanie ostatecznego rękopisu, ale nikt nie zdawał sobie sprawy, że ten zeszyt stanowi kontynuację Zeszytu 58, co zauważyli Henri Bonnet i Bernard Brun. Można nawet przypuszczać, że te dwa zeszyty przynależą do rękopisu z 1912 roku i że ów rękopis przynależy do owych trzydziestu dwóch starych zeszytów, jak rozumują autorzy transkrypcji.
Dlaczego Proust nie spalił również tych dwóch zeszytów, tak jak inne? Z dwóch powodów. Po pierwsze ponieważ jego ostateczny rękopis Czasu odnalezionego nie był jeszcze gotowy. Jakkolwiek Proust bardzo szybko wyobraził sobie zakończenie swojej powieści, wcześniej wiedział, że zakończy ją „Balem kostiumowym”, to znaczy koncertem, w którym będą brały udział starzejące się postacie, spotkane podczas poranka u księżnej de Guermantes.
Ostatni rozdział Czasu odnalezionego naszkicował już w 1909 roku w Zeszycie z brulionem oznaczonym numerem 51. Zmierzał już do końca. Jeszcze wyraźniej widać całość zakończenia w napisanym szerokim rozwinięciu zawartym w Zeszytach 58 i 57, które oprócz tego ostatniego rozdziału, zawierały „Nieustanną adorację”, która została napisana w sposób zainspirowany estetyką Prousta, dopełniając całość Poranka u księżnej de Guermantes, który tutaj publikujemy. Zarys głównej koncepcji tego ostatniego rozdziału powieści był niemalże skończony, kilka linijek zostało do końca. I czekając na poprawienie tych kilku linijek zakończenia, od 1911 roku, pracował nad wnętrzem powieści, jakkolwiek zmieniał nieustannie losy starzejących się postaci.
Posługując się tekstem z 1910-1911, ukrytym wśród notatek oraz posługując się samymi notatkami na paperolach, Proust skonstruował Czas odnaleziony w ostatecznej wersji, który pozostawił po swojej śmierci w 1922 roku w rękopisach, w ostatnim z dwudziestu Zeszytów zgromadzonych przez Bibliothčque nationale i zakończonym przez słówko „Fin” napisane jego ręką. Celesta wspomina ów dzień, w którym Proust był szczęśliwy i jakby odmłodzony, cieszył się jak dziecko, któremu udał się psikus: „To wielka nowina. Tej nocy napisałem słowo «koniec» – I dodał, ciągle z tym samym uśmiechem i promiennym spojrzeniem: - Teraz mogę umrzeć”.
Wszyscy popełniają błędy, bo na tym polega życie.Ryzykowna misja Zeili trwa dalej, a jej relacje z Kysonem coraz bardziej się komplikują. W dodatku co chwila na jaw wychodzą nowe informacje. Sprawy nie ułatwia niespodziewany powrót Zane'a pierwszej miłość Zeili.Jak dziewczyna poradzi sobie z byłym i jego mrocznymi tajemnicami? Czy zawikłana historia rodziny może mieć wpływ na jej przyszłość? I w co takiego wplątał się jej brat? Doskonała kontynuacja serii Zakochani w mafii.
Rodzinne porachunki jeszcze nigdy nie były tak niebezpieczne.Lorenzo Moretti może poszczycić się nie tylko kilkoma milionami schowanymi w ogródku i kolejką pięknych kobiet czekających na każde jego skinienie. Jego największą dumą jest nazwisko. Moretti oznacza życie lub śmierć w zależności od tego czy jest się z nim, czy przeciwko niemu.Tymczasem na jego ojca, bossa włoskiej mafii, który zwykle był o krok przed wszystkimi, ktoś śmiał podnieść rękę. Lorenzo musi rozwikłać zagadkę nasilających się ataków na głowę rodziny, bo inaczej słono za to zapłaci.Niespodziewanie na jego drodze pojawia się długonoga blondynka. Nad zniewalającym pożądaniem tych dwoje nie da się zapanować. Jest tylko jeden problem. Romans z tą kobietą zaprzepaści jego wszelkie nadzieje na bycie Donem.Czy dla miłości warto ryzykować?
Jeśli oglądaliście serial „Grace i Frankie”, pokochacie przebojowe babcie Michała Krawczyka. Jego poczuciem humoru zachwyciła się najprawdziwsza hrabina polskiego kabaretu, Joanna Kołaczkowska. „NA DWOJE BABKA GRZESZYŁA” to przewrotna, zaskakująca, komediowa opowieść o codzienności seniorek z Żyworódki, które burzą wizerunek tradycyjnych polskich babć. Marcela to aktywistka i orędowniczka życia, która nieustannie wpada na szalone pomysły, aby nie dać sobie przestrzeni na nudę. Fatima jest zielarką powszechnie znaną z produkcji trucizn. Jednak uznała, że pora wreszcie poważnie przygotować się do ostatniej, najważniejszej podróży. Czy rzeczywistość w Żyworódce będzie im sprzyjać? Czy są gotowe na niespodzianki i zaskoczenia? Jakie grzeszki mają na sumieniu? Czy przejdą pomyślnie test na przyjaźń? Czytajcie i bawcie się dobrze!
Callum Griffin i Aida Gallo pochodzą z rodzin, które od dawna walczą o władzę w mafijnym świecie. Nic dziwnego, że oboje, chociaż nigdy się nie spotkali, są do siebie wrogo nastawieni. Kiedy pewnego dnia dziewczyna niemal puszcza z dymem posiadłość Calluma, mężczyzna utwierdza się w przekonaniu, że jej nienawidzi.Wkrótce rodziny obojga postanawiają, że, aby zabezpieczyć wspólne interesy i zapobiec rozlewowi krwi, Callum i Aida wezmą ślub.Dla mężczyzny ta dziewczyna jest najgorszą kandydatką na żonę; można się po niej wszystkiego spodziewać, chociażby tego, że w dniu ceremonii poda mężowi truskawki, wiedząc, że ma na nie uczulenie.Callum musi znaleźć rozwiązanie, by ujarzmić niesforną kobietę, ale ona ma za nic jego groźby i prośby. Tymczasem przed nimi wspólna noc, którą muszą spędzić razem, jeżeli w świetle zasad rządzących mafią, mają być uznani za małżeństwo.Opis pochodzi od wydawcy.
Bławatkowy Ogród – największa chluba Ruczaju – kusi mieszkańców niezwykłą tajemnicą, wytrwale broniąc dostępu do swych bram. Wśród wielu marzycieli, którzy próbują się do niego dostać, jest Hektor. Mężczyzna podróżuje po całym świecie, szukając sposobu na wejście
do Ogrodu. Robi wszystko, by osiągnąć swój cel, lecz wiodąca ku niemu droga jest trudna i pełna przeciwieństw. Cierpliwość i nadzieja Hektora wciąż wystawiane są na próbę, a on staje się więźniem własnej tęsknoty. Jaką cenę przyjdzie mu zapłacić
za spokój?
Świtenie napisana seria krótkich opowiadań wspomnień z czasów PRL-u. Rozmaitość postaci, zwyczajne-niezwyczajne życie, kariera, sława niektórych oraz upadek innych, nieprawdopodobne przypadki i absurdy tamtych czasów napisane barwnie, z humorem i ze swadą erudyty.We wspomnieniu o tytułowym bohaterze autor wyjaśnia, skąd wzięło się to słynne powiedzenie...
To, kim jesteś naprawdę, dostrzeżesz w oczach innego człowieka45-letnia Anna czuje się kobietą pod wieloma względami spełnioną, a jednak coraz częściej towarzyszy jej myśl, że otacza ją emocjonalna próżnia. Odskocznią dla bezbarwnej codzienności są rozmowy, które prowadzi z poznanymi przez Internet mężczyznami. Kiedy los stawia na jej drodze Tomsy'ego, chłopaka z Wybrzeża Kości Słoniowej, Anna nie podejrzewa, że będzie to pierwszy impuls do zmiany poglądów i sposobu postrzegania siebie samej. Nigdy wcześniej bowiem kwestie rasizmu, imigrantów czy niesienia pomocy potrzebującym nie dotyczyły jej w tak bezpośredni sposób. By skonfrontować swoje wyobrażenia z rzeczywistością, kobieta postanawia ruszyć do Afryki. Ale wcześniej będzie musiała zmierzyć się z tkwiącymi od lat w jej głowie stereotypami
Wejdź w świat magicznej wigilijnej opowieści o miłości, wybaczeniu i tradycji.Wieczór wigilijny, za oknem śnieg. W domu radosny gwar i krzątanina, pachnie piernikiem i choinką.Hania pragnie spędzić wigilię z najbliższymi osobami w rodzinnym domu. Chce spełnić marzenie mamy. Zapowiada się wspaniały czas, pełen mądrych rozmów, rozkochanych spojrzeń, radosnego śmiechu i wigilijnych smaków.Zanim jednak na dobre ruszą przygotowania do wigilii, Hania musi jeszcze z kimś porozmawiać, by ostatecznie pogodzić się z przeszłościąMarzę, by ta książka rozgrzała serca i sprawiła, żeby te Święta, choć za oknem śnieg i chłód, były ciepłe, dobre i prawdziwie wyjątkowe. - Anna Ficner-OgonowskaAnna Ficner-Ogonowska jest nauczycielką, mężatką i mamą dwójki dzieci. Jej trylogia o miłości Hani i Mikołaja (Alibi na szczęście, Krok do szczęścia, Zgoda na szczęście) zachwyciła blisko 300 tysięcy czytelników w całej Polsce.
Książka to najlepszy prezent – szczególnie, gdy jest pięknie wydana.
Pakiet, który przygotowaliśmy dla Państwa na Święta, to historie, które czyta się jednym tchem.
Liliana Fabisińska i Hanna Bilińska-Stecyszyn opowiadają o kobietach i dla kobiet.
Wszystkie książki w wersji DUŻY, WYGODNY DRUK.
Wesołych Świąt!
Wisia, Halina i Lonia pochodzą z małego miasteczka i znają się tyle o ile: jak to w małym miasteczku wszyscy się po trochę znają, lecz bez zażyłości. Szczęśliwym trafem wszystkie trzy zapisują się do domu kultury na te same zajęcia z ceramiki. Tu zakwita między nimi nic porozumienia i sympatia, a im więcej spacerów, wypitych kaw i rozmów, tym stają się bliższe, a znajomość przeradza się w przyjaźń. Na pierwszy rzut oka dzieli je wszystko: mają różne sytuacje rodzinne, statusy społeczne, style życia Co więcej, mają ugruntowane poglądy na siebie, świat czy sferę duchową. Gdyby ktoś próbował zmienić je na siłę, pewnie nic by nie wskórał, lecz jeśli za przykład innego podejścia do życia służy przyjaciółka (albo i dwie!), osoba, którą się lubi i szanuje, zmiana nadchodzi jak cicha woda - niezauważalnie, a skutecznie. I czasami wszystko wywraca do góry nogami!
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
