Ta kategoria dedykowana jest współczesnym czytelniczkom literatury kobiecej. Bardzo szeroki wybór romansów, kryminałów, powieści obyczajowe, poruszająca literatura kobieca, erotyki, harlequiny polskich i zagranicznych autorów. Każda lubiąca czytać kobieta znajdzie coś szczególnego dla siebie.
Polecamy literaturę Sergiusza Piaseckiego, Stanisława Srokowskiego, Diany Palmer czy w końcu Blanki Lipińskiej.
Notes from Underground and Other Stories is a comprehensive collection of Dostoevsky’s short fiction. Many of these stories, like his great novels, reveal his special sympathy for the solitary and dispossessed, explore the same complex psychological issues and subtly combine rich characterization and philosophical meditations on the (often) dark areas of the human psyche, all conveyed in an idiosyncratic blend of deadly seriousness and wild humour. In Notes from Underground, the Underground Man casually dismantles utilitarianism and celebrates in its stead a perverse but vibrant masochism. A Christmas Tree and a Wedding recounts the successful pursuit of a young girl by a lecherous old man. In Bobok, one Ivan Ivanovitch listens in on corpses gossiping in a cemetery and ends up deploring their depravity. In A Gentle Spirit, the narrator describes his dawning recognition that he is responsible for his wife’s suicide. In short, as a commentator on spiritual stagnation, Dostoevsky has no equal.
The flaxen-haired beauty of the childlike Lady Audley would suggest that she has no secrets. But M.E. Braddon’s classic novel of sensation uncovers the truth about its heroine in a plot involving bigamy, arson and murder.
It challenges assumptions about the nature of femininity and investigates the narrow divide between sanity and insanity, using as its focus one of the most fascinating of all Victorian heroines.
Combining elements of the detective novel, the psychological thriller and the romance of upper class life, Lady Audley’s Secret was one of the most popular and successful novels of the nineteenth century and still exerts a powerful hold on readers.
Obszerny tom opowiadań i miniatur arcymistrza wieloznaczności i głębi zawiera takie perły, jak Kolonia karna, Wyrok, Przemiana, Jama czy Budowa chińskiego muru, ale też mniej znane utwory na czele z Troską ojca rodziny, Prometeuszem, Milczeniem syren, Prawdą o Sanczo Pansie.
TO SPOD PIÓRA TEJ WIKTORIAŃSKIEJ PISARKI WYSZŁY OPOWIEŚCI: „CRANFORD”, „PÓŁNOC I POŁUDNIE”, „RUTH”, „ŻONY I CÓRKI”...
Po śmierci wikarego w miasteczku Combehurst wdowa po nim, pani Browne, sama wychowuje dwoje dzieci w domu na wrzosowisku. Maggie i Edward to rodzeństwo różnego temperamentu. Maggie wydaje się podporządkowana bratu we wszelkich kwestiach. A on maksymalnie wykorzystuje ten układ.
Kilka lat później, gdy oboje są już dorośli, Maggie staje przed dylematem: ocalić brata od więzienia, a tym samym zerwać z narzeczonym w zamian za zatuszowanie malwersacji Edwarda.
I wybór, którego młoda kobieta dokonuje, wprawi wszystkich w zdumienie...
Elizabeth Gaskell (1810-1865) to obok sióstr Bronte chyba najpopularniejsza brytyjska pisarka XIX wieku. Przyjaciółka Charlesa Dickensa, który cenił ją za wyśmienitą prozę. Doskonale też oddawała w swych historiach sytuację kobiet w ówczesnej epoce.
The Diary of a Nobody is so unassuming a work that even its author, George Grossmith, seemed unaware that he had produced a masterpiece. For more than a century this wonderfully comic portrayal of suburban life and values has remained in print, a source of delight to generations of readers, and a major literary influence, much imitated but never equalled.
If you don’t recognise yourself at some point in The Diary you are probably less than human. If you can read it without laughing aloud you have no sense of humour.
These three wonderful comic novels drolly record the battle between Lucia and Elisabeth Mapp for social and cultural supremacy in the village of Tilling (based on Rye). Their constant skirmishes ensure that every game of bridge, tea or dinner-party, church service, council meeting or art–exhibition are thrilling encounters that ensure Tilling is always on ‘a very agreeable rack of suspense’. Both Elisabeth and Lucia are gross hypocrites, snobs and bullies, the huge differences in temperament and style ensure the battle is usually unequal. Elisabeth is incurably mean-spirited and Lucia suffers from splendid delusions of grandeur and personal prestige. Driven by demons of revenge, Elisabeth always acts impulsively, and therefore every revelation of her meanness allows Lucia, the consummate actress, to kill her ally with a sickening kindness.
This powerful novel, Tolstoy’s third major masterpiece, after War and Peace and Anna Karenina, begins with a courtroom drama (the finest in Russian literature) all the more stunning for being based on a real-life event. Dmitri Nekhlyudov, called to jury service, is astonished to see in the dock, charged with murder, a young woman whom he once seduced, propelling her into prostitution. She is found guilty on a technicality, and he determines to overturn the verdict. This pitches him into a hellish labyrinth of Russian courts, prisons and bureaucracy, in which the author loses no opportunity for satire and bitter criticism of a state system (not confined to that country) of cruelty and injustice. This is Dickens for grown-ups, involving a hundred characters, Crime and Punishment brought forward half a century.
Pełna dziwnych i nadprzyrodzonych zjawisk wycieczka w późne lata 60. – do świata zbuntowanej młodzieży, kabaretów i teatrzyków, wolnej miłości, a także służby bezpieczeństwa
W gorący, letni dzień pisarz Jerzy Mirski jedzie do Szczecina z prelekcją dla Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Awaria samochodu przerywa podróż w Międzyłące, miasteczku, w którym przed laty w wakacje przygotowywał się do występu na festiwalu w Świnoujściu. Odpoczywając w kawiarnianym ogródku, dostrzega ubraną w żółtą sukienkę dziewczynkę, łudząco przypominającą jego mamę z czasów młodości. Zaintrygowany postawia za nią pobiec, ale trop urywa się w ciemnej bramie. Zrezygnowany wraca na rynek, gdzie okazuje się, że... cofnął się w czasie. Jest 22 lipca 1969 roku, a Mirski zyskuje niepowtarzalną okazję, żeby jeszcze raz przeżyć tamto niezwykle lato, tym razem w roli obserwatora. Czy jego życie to rezultat decyzji, które sam podejmował, czy też następstwo manipulacji osób, których nigdy o to nie podejrzewał?
Powieść o dojrzewaniu, starości, miłości i śmierci wciąga od pierwszych stron. Kilka dni, które stary, życiowo przegrany człowiek może ponownie spędzić w czasach swej młodości (i to w momencie, w którym jego życie uległo dramatycznej zmianie), pozwala mu dostrzec nieznane prawdy o sobie, swoich kolegach i PRL-u.
Wolski ten sam, ale bez wielkiej polityki i wątków kryminalnych, za to z fascynującą tajemnicą do odkrycia
Książki Marcina Wolskiego wciągają zawsze, ale Ciemna brama wciąga szczególnie. To fascynujący, kipiący życiem kalejdoskop przeszłości bliższej i dalszej, pełen ważnych odniesień do naszej współczesności. Wolski nie tylko kreśli ciekawą akcję z wyrazistymi bohaterami, ale i dzieli się z nami niebanalnymi przemyśleniami na temat polskiego losu, walki dobra ze złem czy miłości. Po tej książce nie mamy już wątpliwości, że przeszłość to teraźniejszość. I zaczynamy inaczej patrzeć na „ludzi sukcesu”, którzy nas otaczają. W końcu prawie każda kariera ma swoją tajemnicę, swoją Ciemną bramę. Na szczęście jest też Nadzieja.
Jacek Karnowski, dziennikarz, redaktor naczelny tygodnika „wSieci”
Kiedy bierze się do ręki książkę Marcina Wolskiego, trzeba zdawać sobie sprawę z ryzyka: najbliższa noc może być nieprzespana. Bo gdy się zacznie, ciężko odłożyć lekturę choćby na chwilę. Tak jest także w przypadku Ciemnej bramy. Najnowsza powieść Wolskiego to pasjonująca podróż: z jednej strony podróż w czasie, jaką odbywa główny bohater, odkrywając w swojej przeszłości najważniejsze prawdy, z drugiej – podróż w głąb wyobraźni samego autora. Nie wiadomo, która z nich jest bardziej fascynująca.
Tomasz Łysiak, autor m.in. Szalbierza
Pisana w formie dziennika opowieść o życiu, które nie może istnieć bez miłości, swoiste studium tego uczucia i idącej z nim w parze samotności. Upływ czasu śledzony na kartach pamiętnika, prowadzonego z dużymi przerwami najpierw przez podlotka, potem młodą kobietę, wreszcie kobietę dojrzałą, boleśnie konfrontuje marzenia z realnymi doświadczeniami. Bez daty. Kartki z dziennika to ostatecznie nie tylko opowieść o miłości, ale niezwykle żywy i ponadczasowy utwór opowiadający o mierzeniu się z niespełnieniem i lękiem przed nieubłaganie płynącym czasem.
"Nazar" to dziewiętnaście opowiadań, z których każde dotyka jakiegoś problemu współczesności, ukazując zjawiska i zagrożenia dzisiejszego globalnego świata. Świata zachwianych proporcji, w którym zacierają się granice między prawdą i iluzją, dobrem i złem, miłością i konsumpcją, ofiarą i katem. Samo słowo nazar pochodzi z języka tureckiego, gdzie oznacza talizman, który ma bronić człowieka przed złem, przede wszystkim przed ludzką zazdrością, a może też przed nim samym. Nawiązuje doń tytułowe opowiadanie zbioru, które w dramatycznych, poplątanych losach grupy emigrantów zawiera uniwersalne przesłanie o ludzkim pragnieniu szczęścia i lepszego życia.
Prawdopodobnie każdy, komu zdarzyło się przepędzić trochę czasu wieczorami albo nocami w krakowskich knajpach, spotkał tam pisarzy, opowiadających o powieściach, które piszą, reżyserów, mówiących o filmach, które kręcą; malarzy, dziennikarzy, fotografików, naukowców snujących wizje projektów, w których właśnie biorą udział. Tyle tylko że w zdecydowanej większości przypadków te dzieła i projekty istnieją i istnieć będą jedynie w ich opowieściach. Knajpiane archipelagi Krakowa pełne są takich ludzi. Jedni wpadają tam na chwilę, drudzy na dłużej. Są też tacy, którzy zakotwiczają na zawsze. Oni właśnie są bohaterami opowiadań Wojciecha Klęczara współcześni ludzie bez właściwości, ludzie przejściowi. Wypisali się z wyścigu szczurów, nie stawiają przed sobą żadnych jasnych celów, a jeżeli nawet, to niespecjalnie zależy im na ich realizacji. Nie przez przypadek knajpa, w której pracuje narrator opowiadań, nazywa się Prokrastynacja. Klęczar pisze z dystansem, humorem, ale też z pewną dozą melancholijnej czułości. Ci, którzy takich ludzi dotąd nie spotkali, koniecznie powinni sięgnąć po tę książkę. Zresztą podobnie jak ci, którzy ludzi przejściowych znają, bo jeszcze nikt tak o nich nie pisał, jak Klęczar.
Outsiderzy, alkoholicy, wyłudzacze, kolekcjonerzy cudzych żyć, nieznośni sąsiedzi, niespełnieni kochankowie – to właśnie oni zaludniają rzeczywistość Kalina Terzijskiego. Obyczajowy obrazek sąsiaduje tu z przełamanym przekorną puentą symbolizmem, przed melancholią i powagą życia chronią zaś ironia i zgryźliwy humor.
Bohaterowie „Czy jest ktoś, kto cię kocha” przypominają nas samych tak bardzo, że być może lektura jest tylko złudzeniem i to my sami odgrywamy w opowiadaniach sofijskiego pisarza główne role. Bo przecież „nie radzimy sobie szczególnie dobrze” i do złudzenia przypominamy Antona K., który mógłby bez trudu zamienić się miejscami z Kafkowskim Józefem, gdyby tylko sławniejszego K(olegę) wzięły w obroty i przemieliły tryby codzienności. Ale jest u Terzijskiego tęsknota za miłością, jej fizyczna wręcz potrzeba, która nawet w chwilach cynizmu przebija na wierzch i przynosi nadzieję.
Najnowsza powieść podwójnego laureata Anasoft Litera. Historia mężczyzny, który wkracza w pewien trudny wiek i któremu przyświeca pewna myśl Witolda Gombrowicza. Męska opowieść o przekraczaniu życiowych Rubikonów, niekoniecznie za pomocą kupowania ferrari.
Książka Vilikovskiego otwiera projekt K4 ("k" jak "książka" w każdym z czterech języków: polskim, czeskim, słowackim i węgierskim), którego pomysłodawcą jest Petr Minařík z wydawnictwa Větrné mlýny. W projekcie biorą udział wydawcy z Czech (Větrné mlýny), Słowacji (Kalligram), Węgier (Kalligram) i Polski (Książkowe Klimaty). Książki ukazują się w tym samym czasie w każdym z czterech wymienionych krajów. Założeniem projektu K4 jest zapewnienie czytelnikom dostępu do dobrej, współczesnej literatury.
Maria spędza ostatnią noc w celi. Po dwudziestu latach ma wyjść na wolność. Zamiast radości czuje jednak lęk. Nie wie, co ją czeka po przekroczeniu bram więzienia, czy ma do kogo wracaćRok 1968. Ośmioletnia wówczas Maria, osamotniona po wyjeździe swojego jedynego przyjaciela Adasia za granicę, szuka bratniej duszy. Pociechę przynoszą jej tajemnicze seanse, które organizuje jej ojciec chłopca, lekarz psychiatra. Dzięki nim Maria przenosi się do Afryki Południowej, gdzie zamieszkał Adaś.Mija kilka lat. Samotna dziewczynka wyrasta na samotną nastolatkę, zamkniętą w sobie i wciąż myślącą o wyjeździe do wymarzonego kraju. Decyzja, jaką podejmie w noc swojej studniówki, zaważy na całym jej życiu. Zbuntowana Maria ucieka z nowo poznanym studentem. Tak rozpoczyna się kolejny rozdział w jej życiu, w którym będzie miłość, ale i strach, wyjazd w nieznane i nowe wyzwania, a także grzech i pokuta.
Gdy dojrzewają śliwki to ciepła, dowcipna opowieść o życiu czworga rodzeństwa, ich rodziców oraz sąsiadów, żyjących w małym miasteczku w latach 60. XX w. Trzydzieści dwie historie, dziejące się w różnych porach roku (począwszy od sierpnia, kiedy dojrzewają tytułowe śliwki), dostarczają Czytelnikowi okazji do śmiechu od pierwszej do ostatniej strony książki. Lekki, momentami nacechowany lokalną gwarą język dialogów i narracji sprawia, że tę łatwą w odbiorze książki czyta się z przyjemnością i zaciekawieniem.
Narratorem i głównym bohaterem książki jest najmłodsze z dzieci, kilkuletnia dziewczynka, która mówi o sobie: "(...) czasami jestem zwykłym dzieckiem, kiedy indziej osobą prawie dorosłą, a niektórzy uważają, że po prostu brak mi piątej klepki".
Książka Marii Orciuch niesie istotne przesłanie o tym, jak ważna jest odpowiedzialność i bliskość oraz wzajemna pomoc w codziennym życiu młodego człowieka.
Ostatnimi czasy Felicity nie może pozbyć się wątpliwości. Jej mąż, Quinn – najżyczliwszy człowiek, jakiego zna – kocha jej małe dziwactwa bardziej niż Felicity czuje, że na to zasługuje. Jednak nagle dziewczyna nabiera przekonania, że coś jest nie tak.
Wtem doświadcza czegoś niesamowitego: czuje w powietrzu zapach perfum, który budzi w niej długo uśpione wspomnienia. Później zdarza się to jeszcze kilka razy – powraca echo minionych dni i widmo mężczyzny, którego Felicity nie widziała od dziesięciu lat. Echo niesie też wspomnienie uczucia głębokiej, wyjątkowej miłości…
Przepełniona emocjami Felicity stara się oprzeć wizji przeszłości, która stopniowo przejmuje nad nią kontrolę. A jeśli coś jest naprawdę nie tak, jak powinno? Co jeżeli umysł spłatał figla jej sercu?
Któremu z nich Ty byś zaufała?
Co za historia – aż chce się wykrzyknąć po lekturze kolejnego tomu „Córki Cieni”. Wytrwałość, splot korzystnych okoliczności i łut szczęścia pomaga Adamowi i Toffi w poszukiwaniach Juliany. Kiedy wreszcie trafiają na jej trop, starsza pani opowiada historię swojego dzieciństwa. Mała Juliana była niezwykłym dzieckiem. Wychowana w leśnej chacie, wyposażona przez matkę w wiedzę o ziołach, uzbrojona w intuicję i roztropność musiała poradzić sobie bez rodziców w obcym świecie powojennej Polski. Jak potoczyły się jej losy? Przeczytaj „Obce matki”.
Gdy ma się czterdziestkę na karku, a za sobą nieudane małżeństwo, pora na urlop od dotychczasowego życia. Tak decyduje Ewa, a w tym życiowym oddechu towarzyszyć ma jej dawna koleżanka Kamila, obecnie mieszkająca w Barcelonie. Zanim jednak kobiety wyruszą w podróż dookoła świata, muszą załatwić sprawy spadkowe w małej wiosce, w której w dziecięcych latach spędzały wakacje. A tu spotkają je przygody, których zupełnie się nie spodziewały...
Służbowa kolacja z koleżanką z redakcji „Czasopisma”, Júlią, miała być dla błyskotliwego dziennikarza z redakcji muzycznej szansą na oderwanie się od czarnych myśli po pogrzebie przyjaciela, a tymczasem wszystko – potrawy, obsługa, towarzystwo, a przede wszystkim niefortunnie wybrany lokal, sprzysięgły się, by ten nostalgiczny wieczór stał się dla bohatera prawdziwym koszmarem. Miquel Gensana to wielki nieudacznik. Z żadną kobietą mu nie wyszło (ostatnia była skrzypaczką), dzieci nie spłodził – na nim kończy się ród – chciał być artystą, ale nie starczyło talentu. Nie zapobiegł bankructwu firmy i stracił dom rodzinny, w którym teraz jest modna restauracja. Do tej właśnie restauracji zaprosiła go koleżanka na wieczór wspomnieniowy. Jak święty Piotr trzykrotnie się zaparł, że to był kiedyś jego dom, ale wspomnienia nasuwały się same.
Miquel staje przed trybunałem pamięci, by wystawić rachunek dwustuletniej rodzinnej historii i rozliczyć powojenną Hiszpanię, a przy okazji samego siebie, z doznanych krzywd, popełnionych błędów i niespełnionej miłości. A do tego większa niż w innych powieściach Cabré obecność muzyki pozwala wyciszyć traumę z czasów partyzantki miejskiej i przeboleć utratę wielkiego domu, którego pomieszczeń nie potrafią zliczyć nawet sami mieszkańcy.
Jaume Cabré urodził się w Barcelonie w 1947 roku. Od lat uznaje się go za najwybitniejszego pisarza katalońskiego. Jest autorem wielu powieści, zbiorów opowiadań, esejów literackich oraz scenariuszy filmowych i telewizyjnych. Należy do Instytutu Studiów Katalońskich, a jego utwory, wysoko oceniane przez czytelników i krytyków, były wielokrotnie nagradzane, filmowane i tłumaczone. Ukazały się w ponad 25 krajach. Nakładem Wydawnictwa Marginesy ukazały się jego powieści: Wyznaję (2013), Głosy Pamano (2014) i Jaśnie pan (2015).
– Całowałeś się kiedyś z dziewczyną?
– Oczywiście, że nie. Nie na poważnie.
Pokręciłem głową. Amanda spojrzała na zamknięte drzwi i przeniosła wzrok na mnie.
– Chciałbyś spróbować? Możesz mnie pocałować, jeśli chcesz.
Wyobraź sobie, że masz trzynaście lat, a twoja siostra piętnaście. Wyobraź sobie, że poznała nową koleżankę, ładną dziewczynę, która niedawno przeprowadziła się ze Sztokholmu i zaczyna ją zapraszać do was do domu. Że spędzają razem mnóstwo czasu, wieczorami oglądają filmy i tak dalej. I wyobraź sobie, że ta dziewczyna, dwa lata starsza od ciebie, nagle chce robić z tobą mnóstwo różnych rzeczy. Takich, o których dotąd mogłeś tylko pomarzyć w czasie masturbacji. Jak się wtedy zachować?
Marten Melin w prosty, naturalny sposób opowiada historię trzynastoletniego Mannego i prawie piętnastoletniej Amandy. Jak to jest, kiedy się kogoś lubi, i na czym właściwie polega to coś, o czym wszyscy mówią? Trochę więcej niż uścisk to zabawna, a jednocześnie poważna historia, z którą każdy czytelnik w wieku 13–15 lat powinien się zapoznać.
Cześć! Nazywam się Marten Melin, mieszkam w Lund w Szwecji i jestem autorem książek dla dzieci. Oprócz pisania zajmuję się prowadzeniem warsztatów pisarskich dla dzieci i młodzieży i często goszczę w szkołach, gdzie opowiadam o swoich książkach. Z wykształcenia jestem bibliotekarzem i zasiadam w szwedzkim Komitecie do spraw Promocji Literatury Dziecięcej. Często piszę o miłości (bo przecież każdy autor najchętniej pisze o tym, co go interesuje, prawda?).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
