W roku 1932 czy 1933 zjawił się u nas na Brackiej ksiądz o dość niechlujnym wyglądzie. Przeczytał wszystkie - nieliczne zresztą - drukowane sztuki Stasia i zapragnął poznać resztę, twierdząc, że nic podobnie wspaniałego nie czytał"" - wspomina Jadwiga Witkiewiczowa. Taki był początek niezwykłej przyjaźni Witkacego z księdzem Henrykiem Kazimierowiczem. Jej świadectwem jest korespondencja Witkacego z księdzem, który z powodu swych zainteresowań filozoficznych i niepokornej postawy przenoszony był z parafii do parafii.Przemysław Pawlak poszedł jego śladami w nadziei, że zaprowadzą go do rękopisów Witkacego, które ksiądz posiadał, zanim w roku 1941 został aresztowany przez gestapo i wywieziony do obozu w Dachau, gdzie go zamęczono. Rękopisów Pawlak nie odnalazł, ale natrafił na wiele publikacji księdza. Zebrane w tomie świadczą, jak oryginalnym myślicielem był ks. Kazimierowicz. Bez wątpienia prowadzili z Witkacym ""rozmowy istotne"". Czy te rozmowy przybierały na tyle konfesyjny charakter, iż ksiądz stał się spowiednikiem Witkacegoprof. Janusz Degler
Święty Jan Paweł II z bliska
Ta minibiografia - lekka, miejscami humorystyczna - pokazuje św. Jana Pawła II, jakiego kochaliśmy: dowcipnego, mądrego i bliskiego ludziom. Z zamieszczonych w niej anegdot wyłania się obraz Wielkiego Papieża, a jednocześnie człowieka bardzo skromnego. Wciąż za Nim tęsknimy.
Karol Wojtyła dyscyplinował księży w szczególny sposób. Kiedyś wezwał do siebie młodego prezbitera, który poważnie narozrabiał. Rozmawiali w cztery oczy: kardynał nie owijał w bawełnę, mówił wprost, co myśli o postępku księdza. A potem zaprosił go do kaplicy, żeby się razem pomodlić. Po długiej chwili - pisze George Weigel - kardynał Wojtyła spojrzał na młodego człowieka, którego dopiero co był skarcił, i zapytał: «Czy zechciałby ksiądz wysłuchać mojej spowiedzi?.
Jeden z gwardzistów Gwardii Szwajcarskiej, pełniący służbę przed apartamentem papieskim w wigilię Bożego Narodzenia, zeznał w trakcie procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II, że w tę noc mijało go wielu duchownych idących do Ojca Świętego ze świątecznym pozdrowieniem, ale jedynym, który złożył mu życzenia bożonarodzeniowe, był papież.
Rozedrgana i pełna napięć relacja młodej kobiety cierpiącej na zaburzenia obsesyjno--kompulsyjne (obsessive-compulsive disorder, w skrócie: OCD); swoisty dokument pokazujący, czym jest życie osoby owładniętej przez
nerwicę natręctw. Wyniszczająca psychiczna udręka, próby okiełzania choroby, wzloty i upadki w walce z własnymi demonami.
To nie jest lekka i miła lektura. Trudna, ciążąca jak kamień, zostaje w głowie i po prostu zmusza do refl eksji.
Kiedy zobaczyłam tę książkę, uśmiechnęłam się, bo wygląda jak trochę większa broszurka reklamowa.
Uśmiech powoli schodził mi z twarzy, kiedy ją czytałam. I wczuwając się w emocje i myśli autorki miałam odczucie zawężania się świata, zaciskania pętli na szyi.
Marta Łusakowska, Magazyn Psychologiczny Tu i Teraz nr 5/2015
Anemia sierpowata, hemofilia, wodogłowie normotensyjne, pląsawica Huntingtona, mukowiscydoza oraz cały szereg innych chorób skłoniły autora ? laureata Nagrody Pulitzera za Cesarza wszech chorób ? do zadania pytania, co otrzymaliśmy w spadku od przodków. Bo jeśli spojrzymy na ludzi z punktu widzenia genetyki, to okaże się, że wszyscy jesteśmy dziećmi jednej matki ? mitochondrialnej Ewy. Dlaczego więc, będąc tak podobni, tak bardzo się różnimy?
Problem zajmował już starożytnych. Nie wiedząc o istnieniu genów, próbowali wyjaśnić, dlaczego dzieci są podobne do rodziców. Wiele wieków później Darwin szukał mechanizmów odpowiedzialnych za podobieństwa i różnice w ramach gatunków. W 1864 roku Gregor Mendel, łuskając w przyklasztornym ogrodzie kolejne korce grochu, odkrył „gen”, który zaraz potem został zapomniany. Minęły lata, zanim powstał termin „genetyka” ? od greckiej génesis.
Ludzkość wykonała milowy krok w wykrywaniu przyczyn wielu chorób, ale odkryła także eugenikę. Na początku XX wieku w Stanach Zjednoczonych zakładano zamknięte kolonie, gdzie poddawano pacjentów przymusowej sterylizacji, a europejscy „higieniści” patrzyli na to z zazdrością. W końcu genetyka znalazła makabryczne zastosowanie także na starym kontynencie. W Niemczech w latach trzydziestych i czterdziestych koncepcja eugeniki dostarczyła uzasadnienia dla brutalnych eksperymentów, wyłączania jednostek ze społeczeństwa, przymusowej sterylizacji, eutanazji i masowych zbrodni. Naziści uznali genetykę za użyteczną w kreowaniu nowego społeczeństwa, a Sowieci za burżuazyjny wymysł uzasadniający różnice klasowe. W obu przypadkach teoria dziedziczności posłużyła władzy do stworzenia wypaczonej wizji ludzkiej tożsamości i manipulacji obywatelami.
Przejście od wyjaśnienia do manipulowania sprawiło, że genetyka odbija się echem daleko poza granicami nauki. Zrozumienie, jak geny wpływają na ludzką tożsamość, seksualność czy charakter to jedno. Czym innym są próby ich zmiany. Pierwszym zajmują się uczeni. Drugie powinno interesować nas wszystkich.
Niniejsza książka to opowieść o narodzinach, rozwoju i perspektywach jednej z najpotężniejszych i najniebezpieczniejszych idei w dziejach nauki.
Książka została nominowana do nagrody Baillie Gifford Prize (znanej wcześniej jako Nagroda im. Samuela Johnsona) ? najbardziej prestiżowej brytyjskiej nagrody przyznawanej w dziedzinie literatury faktu. Jest również finalistką nagrody Królewskiego Towarzystwa Naukowego, Nagrody Wellcome Trust oraz Nagrody im. E.O. Wilsona przyznawanej przez American PEN Center dla najlepszej książki naukowej.
Bestseller ,,New York Timesa”, najlepsza książka 2016 roku według ,,The Washington Post”, ,,San Francisco Chronicle”, ,,The Guardian”, ,,The Economist”, ,,The Week”, ,,The Globe and Mail”, ,,The Seattle Times”, Amazon.com, National Public Radio, ,,Kirkus”, ,,Library Journal” i portalu czytelniczego Goodreads.
Historia Fatimy rozpoczęła się 13 maja 1917 roku. Od tego momentu aż po dzień dzisiejszy przesłanie Maryi, przekazane nam za pośrednictwem Hiacynty, Franciszka i Łucji, rozbrzmiewa we wszystkich zakątkach świata. Album ten, przywołując epizody wybrane ze stu lat, które upłynęły od objawień, pokazuje oddziaływanie orędzia fatimskiego na ludzi całej ziemi. Teksti dawne zdjęcia we wzruszający sposób przybliżają niezwykłe wydarzenia, które stały się udziałem trojga pastuszków z Fatimy. Przypominają wszystko, co złożyło się na historię objawień i co wciąż ją tworzy. Historię, która zmieniła losy całego świata.Orędzie fatimskie zaadresowane jest szczególnie do ludzi naszego stulecia, naznaczonego wojnami, nienawiścią, deptaniem podstawowych praw człowieka, ogromnym cierpieniem ludzi i narodów, a wreszcie walką z Bogiem, posuniętą aż do negacji Jego istnienia.Jan Paweł II, Zakopane, 7 VI 1997 r.Odbiorcy- każdy, kto poszukuje pamiątkowego albumu z okazji setnej rocznicy objawień- osoby, które chcą lepiej zrozumieć fenomen objawień fatimskich i ich znaczenie dla współczesnego świataDlaczego warto przeczytać tę książkę- przedstawia szerokie tło historyczne wydarzeń fatimskich, co pozwala właściwie ocenić ich wpływna cały XX wiek- opisuje nie tylko objawienia Maryi, ale też poprzedzające je objawienia Anioła oraz późniejsze objawienia siostry Łucji- przybliża proces rozprzestrzeniania się orędzia Maryi w Kościele i w świecie- opisuje związki wszystkich papieży z Fatimą, podkreślając zwłaszcza rolę objawień w pontyfikacieJana Pawła II i Benedykta XVI- dzięki pięknym archiwalnym fotografiom pozwala poczuć pielgrzymkowy klimat Fatimy
Duży może więcej. Tak mawiają. Z reguły mawiają tak ci mniejsi. Peter Steele – choć już jako nastolatek górował nad większością swoich rówieśników – prawdopodobnie był jednak odmiennego zdania. Na pewno nie był przekonany o swojej omnipotencji, kiedy podczas jednej z pierwszych prób publicznego występu dostał w łeb ogryzkiem. Kilkadziesiąt lat później, podczas jednego ze swoich ostatnich wywiadów, ze śmiertelną powagą stwierdził jednak, że modli się o więcej bólu. Bo jest przekonany, że Bóg każe dźwigać głazy tylko tym, którzy są zdolni je unieść. Pomiędzy incydentem z ogryzkiem a tą porażającą wypowiedzią Steele rzeczywiście przeniósł setki kamieni. Nie był to daremny trud, Petera nijak nie da się porównać do Syzyfa. Zostało po tym wyjątkowym muzyku osiem albumów długogrających – dwa Carnivore i sześć Type O Negative. Większość z nich pozostanie na zawsze na szczycie wzgórza ze świetną muzyką.
Pewien Ryszard znany w szerszych kręgach jako Peja nagrał swego czasu utwór ze znamiennym wersem: „jakie życie taki rap”. Ratajczyk – pod takim nazwiskiem przyszedł na świat Steele – nie był wprawdzie fanem hip-hopu, ale niewykluczone, że postawiłby Peji piwo za trafność sformułowania (kiedy obaj muzycy jeszcze pili alkohol). Bo twórczość Ratajczyka wcale nie była – na pewno nie tylko – miazmatami pseudogotyckich rojeń dla domorosłych wiedźm w okresie pokwitania. Była dość wiernym zwierciadłem jego życiowych perypetii, i może dlatego bywała tak fascynująca. Peter z reguły krygował się i utrzymywał, że prowadzi nudne życie. Nic z tych rzeczy. Kiedy śpiewał w jednym ze sztandarowych utworów Carnivore, zatytułowanym zresztą nazwą zespołu, że uwielbia konsumować cipki, to w zasadzie antycypował swoje przyszłe losy nienasyconego konsumenta. Kiedy opłakiwał w utworach Type O Negative bliskich, to naprawdę był w żałobie. Kiedy złorzeczył na płytach byłym partnerkom, to równolegle snuł już plany, jak dać popalić ich nowym absztyfikantom.
Oczywiście jednak twórczość nie mówi o jej twórcy wszystkiego. Gdyby tak było, Steele musiałby nagrywać blackmetalowe reggae, bo był człowiekiem paradoksów. Ateistą, który znalazł ukojenie w objęciach katolicyzmu. Romantykiem oskarżanym o mizoginię. Showmanem, który całe życie walczył z paraliżującym lękiem przed publicznymi występami. Zakochanym w przyrodzie fascynatem postępu technologicznego. Nieśmiałkiem, który odważył się pozować przed obiektywem z własnym fajfusem w dłoni. Wrażliwym olbrzymem.
„Zgniła zieleń” nie jest jednak wyłącznie historią Petera. To historia Type O Negative i pozostałych zespołów Steele’a, Carnivore oraz Fallout, a nawet amatorskich grup powstałych jeszcze w latach siedemdziesiątych. Historia przedstawiona w relacjach jego współpracowników, wzbogacona analizą poszczególnych albumów, rzucona na szersze tło przemian muzycznych i kulturowych.
Zachodnie media okrzyknęły Tadeusza Kantora geniuszem z Krakowa, jednym z najważniejszych reformatorów teatru XX stulecia. Tymczasem w ojczyźnie artysta długo czekał na uznanie: środowisko nie uważało stworzonego przez niego teatru za profesjonalny i zarzucano mu karkołomne eksperymenty sceniczne.
Swoje kobiety, muzy poznawał na Akademii Sztuk Pięknych, były jego studentkami. Ślub z Marią Stangret wziął w romantycznym Paryżu, choć do romantyzmu było mu daleko. Z większą czułością potrafił traktować kanarka swojej żony niż ją samą.
Jak zrozumieć sztukę współczesną i czym w ogóle jest ta sztuka? Co może wnieść lub wynieść z naszego życia? Jak tłumaczy ją literatura, prasa i co próbują przekazać nam osoby z nią związane – zastanawiał się i szukał odpowiedzi Maciej Mazurek – krytyk, malarz i publicysta. W rezultacie powstała książka będąca zbiorem tekstów dotyczących przede wszystkim najgłośniejszych wydarzeń i zjawisk w polskiej sztuce współczesnej. Publikacja Macieja Mazurka to kolejny tom z cyklu dotyczącego krytyki artystycznej wydawanego przez Galerię Miejską Arsenał w Poznaniu. Publikacja została podzielona na trzy części: pierwszą – zawierającą krytyczne analizy wystaw, książek oraz zjawisk polskiego środowiska artystycznego, drugą proponującą czytelnikowi teoretyczno-filozoficzne rozważania dotyczące zagadnień generowanych przez dyskurs historyczno-artystyczny, oraz trzecią złożoną z wywiadów przeprowadzonych przez autora z czołowymi polskimi twórcami, krytykami oraz historykami sztuki.
Być może nie ma rzeczy bardziej zafałszowanej współcześnie niż rola i status artysty oraz sztuki. Malarz, poeta i krytyk. Maciej Mazurek niezwykle przenikliwie odsłania sprzeczności w postrzeganiu tych zjawisk. Wskazuje paradoks kultu artysty w społeczeństwie egalitarnym, które kształtują nierozpoznawalne dla niego siły. Czytajmy Mazurka, aby rozumieć, jak funkcjonuje to, co nazywamy dziś sztuką.
-Bronisław Wildstein (pisarz, publicysta)
Ta książka to mądra obrona suwerenności artysty i sztuki, w czasach wielkiej gry pozorów. Sztuki bowiem warto bronić. Bo tak naprawdę tylko ona nadaje nam człowieczeństwo i godność. Jeśli czytelnik tej książki nie zgodzi się z rozsądnym i logicznym spojrzeniem Macieja Mazurka, zostaje z kolei zmuszony do tego, aby logicznie i rozsądnie uzasadnił dlaczego się nie zgadza.
-Janusz Kapusta (rysownik, malarz, scenograf)
Schyłek drugiej wojny światowej. Armia amerykańska toczy z Japończykami ciężkie walki o każdy skrawek lądu na Pacyfiku. Strategicznym celem jest wyspa Okinawa, której zdobycie może oznaczać ostateczną klęskę Japonii. Wśród setek tysięcy amerykańskich żołnierzy trafia tam Desmond Doss, sanitariusz, który ze względu na wyznawaną religię odmówił noszenia broni. Traktowany z nieufnością i oskarżany o tchórzostwo wkrótce udowodni jak bardzo mylili się ci, którzy w ten sposób go oceniali.
„To postać wyjątkowa. Doss jest nieuznającym przemocy adwentystą i mimo że do armii trafia jako ochotnik, nigdy nikogo nie zabija – służy jako sanitariusz. Jego przekonania nie przysparzają mu sympatii kolegów z oddziału, którzy uważają go za mięczaka. Ale to właśnie on, gdy jednostka dostaje rozkaz wycofania się, zostajesam, nieuzbrojony, na polu bitwy i wynosi z niego 75 rannych, za co jako jedyny w historii człowiek odmawiający czynnej służby wojskowej otrzymuje Medal Honoru – najważniejsze amerykańskie odznaczenie za odwagę na polu bitwy.”
Tam, gdzie znajduje się grób Nachmana, jest raj, ale zaledwie metr dalej – już piekło
Humań - miasto w sercu „świętej ziemi kozaków”. Największym powodem do dumy jest tu pochwała: „Rośnie z ciebie prawdziwy Kozak!”. Za punkty orientacyjne miasta służą kopuły cerkwi.
Ale jest tu też grób cadyka Nachmana, ostatniego wielkiego mistyka judaizmu. Pochowano go na cmentarzu ofiar masakry z 1768 roku. Watażkowie, uznawani dziś za ukraińskich bohaterów narodowych, wymordowali wtedy żydowskich mieszkańców w imię niepodległości Ukrainy.
Co roku do Humania zjeżdżają tysiące religijnych Żydów, by przy grobie cadyka świętować Nowy Rok i odprawić taszlich, obrzęd oczyszczenia z grzechów poprzez kąpiel w jeziorze.
Niespodziewanie na brzegu jeziora, w miejscu modlitw wyznawców judaizmu i schadzek lokalnej młodzieży, pojawia się krzyż…
Do książki został dołączony film dokumentalny Krzysztofa Kopczyńskiego "Dybuk. Rzecz o wędrówce dusz".
Autorki i autorzy tomu „Między słowem a obrazem. Rzecz o Tytusie Czyżewskim” w interesujących i prowokujących do dalszych poszukiwań szkicach zajmują się (...) zarówno źródłami, jak i ujściami teorii, idei i praktyk artystycznych wielorakiej twórczości Czyżewskiego – od ich młodopolskich początków do nieoczywistych i frapujących związków z dzisiejszą kulturą audiowizualną. Konkretyzuje się, dzięki temu tomowi, obraz Czyżewskiego jako artysty sytuującego się pomiędzy rozmaitymi układami odniesienia. Z jednej strony to pogranicze epok, a nawet formacji artystyczno-intelektualnych, z drugiej styk różnych form i mediów, z innej jeszcze sfera pomiędzy rodzimością, etnicznym charakterem twórczości osadzonej w tradycji a awangardowym kosmopolityzmem.
z recenzji dr. hab. Jarosława Fazana
Czy malarstwo historyczne jest wartościowe? Czy oddaje rzeczywistość, czy pokazuje punkt widzenia artysty? A może to wyobraźnia autora tworzy fakty, które poprzez sztukę zapisują się w naszej pamięci zbiorowej?
Co inspiruje malarzy do chwycenia za pędzel: artystyczne uniesienie, własna inspiracja, potrzeba chwili czy sowite wynagrodzenie?
Książka cenionej dziennikarki Beaty Sekuły i profesora Piotra Ostaszewskiego to dwadzieścia doskonałych wywiadów poświęconych obrazom ilustrującym szczególne wydarzenia w dziejach świata.
Trzy największe światowe religie monoteistyczne oczekują nadejścia Mesjasza: chrześcijanie – powrotu Jezusa Chrystusa, muzułmanie – pojawienia się Mahdiego, a Żydzi tego, że Maszijah Ben-Dawid wreszcie zacznie sprawować rządy w Jerozolimie.
Historia Icchaka Kaduriego i Jego przepowiedni czasów ostatecznych wstrząsnęła ortodoksyjnym judaizmem i tę właśnie historię przytacza Carl Gallups, próbując jednocześnie rozwikłać niejasności i sprzeczności związane z pozostawioną przez Kaduriego tajemniczą notatką.
Zmarły w 2006 roku rabbi Icchak Kaduri roku był jednym z najbardziej znanych i kochanych nauczycieli w całej historii narodu izraelskiego. Pod koniec swego długiego życia zaczął on mówić o swym rzekomym spotkaniu z Mesjaszem, nie chcąc jednak zdradzić tożsamości tegoż. Obiecał rozwiązanie zagadki nie wcześniej niż w rok po swojej śmierci. Odkrycie treści pozostawionej przez rabina notatki w tym samym stopniu stało się wyjaśnieniem zagadki, co powstaniem całej serii nowych pytań, na które niełatwo znaleźć odpowiedzi.
Co się za tym wszystkim kryje? Dlaczego rabin nie wypowiedział się wprost?
Z jakiegoś powodu stuośmioletni rabin Kaduri, jeden z najbardziej znanych nauczycieli ogłosił coś, co zaszokowało całe społeczeństwo Izraela. Z jakiegoś powodu nie wahał się narazić na niebezpieczeństwo całej spuścizny swego długiego życia.
Nie ulega wątpliwości, że Bach był geniuszem. Lecz, jakby tego było mało, przekazał on muzyczne uzdolnienia także swoim czterem synom, dzięki którym także oni, gdy dorośli, stali się ważnymi kompozytorami. Jest to przykład wyjątkowy w całej historii muzyki, tym bardziej niezwykły, że każdy z synów Bacha rozwinął własną osobowość artystyczną i, choć wszyscy wiele zawdzięczali naukom ojca, na płaszczyźnie stylistycznej prędzej czy później wyzwolili się spod jego przemożnego wpływu.
Losy życia i działalności muzycznej tych czterech indywidualności o bardzo różnych temperamentach biegły odmiennymi ścieżkami, które przecinały się tylko przy rzadkich okazjach.
Najstarszy z braci, Wilhelm Friedemann (Bach drezdeński), wspaniały organista o niestałym i kapryśnym usposobieniu, który zmarł w biedzie, był przeciwieństwem młodszego o cztery lata Carla Philipa Emmanuela (Bacha berlińskiego), który w swoich czasach był bardzo znany, przyjaźnił się z pisarzami i filozofami, a Haydn i Beethoven podziwiali go jako nowatora w sztuce gry na instrumentach klawiszowych.
Dwaj kolejni bracia, pochodzący z drugiego małżeństwa ojca, byli dużo młodsi, lecz podobnie jak tamci tworzyli parę o przeciwstawnych charakterach: Johann Christoph Friedrich (Bach bückeburski), wiodący spokojne i ustabilizowane życie kompozytor licznych dzieł z przełomu baroku i klasycyzmu, ma niewiele wspólnego z młodszym Johannem Christianem (Bachem londyńskim), światowcem i podróżnikiem, tworzącym w stylu galant, który jako jedyny z całej czwórki komponował opery, niezwykle cenione przez Mozarta. Synowie Bacha, którzy niesłusznie popadli w zapomnienie w miarę jak rosła sława ich ojca, a Haydn, Mozart i Beethoven wyrastali na niekwestionowane autorytety, znów zaczynają cieszyć się coraz większym zainteresowaniem. Książka ta, pierwsza w całości im poświęcona, opowiada o ich karierze, twórczości i otoczeniu.
Tematem książki Marca Vignala ""Synowie Bacha"" jest pokolenie kompozytorów, synów wielkiego lipskiego kantora: Wilhelma Friedemanna, Carla Philippa Emanuela, Johanna Christopha Friedricha i Johanna Christiana. Francuski badacz przybliża nam sylwetki kompozytorów, którzy, działając w epoce przejściowej, wywarli niebagatelny wpływ nie tylko na rozwój nowych, bardziej uczuciowych prądów muzycznych – stylu galant czy Empfinsamer Stil, ale także byli inspiracją dla czołowych kompozytorów klasycyzmu takich, jak Mozart i Haydn. Książka bardzo plastycznie ukazuje biografie wszystkich czterech kompozytorów na tle epoki, naświetla ich drogę muzyczną, omawia twórczość, poszukuje różnic i cech wspólnych. Autor cytuje wiele oryginalnych dokumentów, malując również portrety niektórych postaci współczesnych Bachom – niekoniecznie muzyków – będących z czwórką bohaterów w ścisłym kontakcie, jak: Fryderyk ii, Lessing, Herder czy Burney, eksploruje również życie muzyczne i intelektualne miast, w których przebywali (Drezno, Berlin, Hamburg, Londyn). Wilhelm Friedemann i Johann Christoph Friedrich napisali stosunkowo mało, w przeciwieństwie do Johanna Christiana, a przede wszystkim Carla Philippa Emanuela, którzy pozostawili po sobie obszerną i wartościową spuściznę. Autor poświęca również sporo miejsca fundamentalnemu dziełu z dziedziny pedagogiki muzycznej, jakim był ""Versuch über die wahre Art das Clavier zu spielen"", czyli traktat ""O prawdziwej sztuce gry na instrumentach klawiszowych"", którego tłumaczenie polskie również ukazało się w wydawnictwie Astraia. Książka jest pierwszą biograficzną pozycją poświeconą w całości synom wielkiego Jana Sebastiana.
Marc Vignal jest autorem wyróżnionej licznymi nagrodami monografii o Haydnie, książek o Mahlerze i Sibeliusie, a także współautorem licznych dzieł zbiorowych. Był także naczelnym redaktorem Larousse de la musique.
Heidegger nigdy nie przestał utrzymywać bliskich kontaktów (także uczuciowych) z Żydami, nigdy też nie nawoływał do stosowania jakkolwiek pojmowanej przemocy. Schwarze Hefte, owiane złą sławą Czarne zeszyty, nie pozostawiają jednak wątpliwości – Heidegger był antysemitą. Ich publikacja wiosną 2014 roku zapoczątkowała dyskusję zogniskowaną wokół pytania: Dlaczego Heidegger zdecydował się opublikować swoje zapiski w niezmienionej formie, skoro ujawniają one jego związki z antysemityzmem?
„Heidegger, myśliciel wydarzenia, oddany jednej – jedynej, zwykł podkreślać – myśli transponder zapomnianej istoty bycia, we własnym mniemaniu filozof bez biografii, sam już dawno temu stał się trwale kontrowersyjnym wydarzeniem w intelektualnej historii Zachodu – tyleż jako filozof, co jako człowiek, postać, figura (boleśnie fałszywego) zaangażowania”.
Arkadiusz Żychliński
Kompendium wiedzy o najważniejszych polskich malarzach prezentujące twórczość ponad 40 artystów. Poznaj najbardziej znane działa malarzy oraz dowiedz się więcej o czasach, w których żyli.
W swej koncepcji psychologii szczytów Zofia Paśniewska-Kuć zwraca uwagę na specyficzny aspekt potrzeb ludzkich. Chodzi o nieustanne nastawienie człowieka na coś więcej, skłaniające go do wędrówki w poszukiwaniu "nieskończonego szczęścia". Szczególnym etapem tej drogi jest wspinaczka na szczyt związana ze wzrastaniem w człowieczeństwie. Autorka ukazuje charakterystyczne cechy doświadczania siebie i świata podczas tej wędrówki. Stara się wyjaśnić jak dalece zakres, intensywność oraz samo ukierunkowanie takiego doświadczania może wynikać z indywidualnej wrażliwości osoby. Sięgając po świadectwa mistrzów - artystów, myślicieli i świętych - analizuje też specyfikę werbalnej ekspresji najgłębszych ludzkich doświadczeń.
Seria Wielcy ludzie to cykl książek dedykowany wybitnym postaciom, których nazwiska zapisały się w dziejach świata.
Pierwszy tom Wielcy odkrywcy przedstawia sylwetki dwudziestu sześciu eksploratorów oraz historie ich niezwykłych odkryć. Były redaktor naczelny National Geographic, dziennikarz i podróżnik, Marcin Jamkowski, wprowadzi nas w świat wspaniałych dokonań Krzysztofa Kolumba, Marco Polo czy Vasco da Gamy. Popłyniemy tratwą wraz z Thorem Heyerdahlem, odkryjemy źródła Amazonki razem z Piotrem Chmielińskim i polecimy w kosmos z Jurijem Gagarinem. Wielcy odkrywcy, dowcipnie i pięknie sportretowani przez znakomitego ilustratora Karola Banacha, stanowią początek niezwykłej kolekcji.
Ciekawość świata, odwaga i determinacja ? te cechy musi posiadać każdy z odkrywców i eksploratorów. W tej książce Autor barwnie opisuje ich losy, prowadząc jednocześnie fascynującą lekcję historii i geografii. Gdyby tylko wykłady w mojej szkole były tak ciekawe… Pomiędzy światowej sławy odkrywcami są też polskie nazwiska ? Benedykt Polak, Kazimierz Nowak czy mój przyjaciel Piotr Chmieliński, dzięki któremu lepiej znamy najpotężniejszą z rzek, czyli Amazonkę. I pamiętajcie, że jeśli ktoś Wam mówi, że wszystko już zostało zbadane, to nie jest prawda. Świat jest fascynujący i wciąż pozostawia tak wiele do odkrycia! Odwagi! Ta książka działa jak solidna dawka inspiracji;-)
Martyna Wojciechowska
Powieść o Georgii O'Keeffe - ikonie sztuki współczesnej.
To nie jest opowieść miłosna. Gdyby tak było, mielibyśmy tę samą, jedną opowieść. Ale on miał swoją, a ja swoją.
Georgia O’Keeffe, jej związek z charyzmatycznym fotografem Alfredem Stieglitzem i walka o artystyczną niezależność – w tej niezwykle zmysłowej powieści Dawn Tripp zabiera nas w fascynującą podróż w świat fikcji historycznej.
W swojej mistrzowskiej powieści Dawn Tripp dosłownie burzy granicę między pisarzem a postacią, pozwalając nam usłyszeć głos O’Keeffe i zrozumieć jej wizję życia. Georgia to niesamowita, genialna książka o tym, co to znaczy być artystką i kobietą, o napięciu między sobą a innymi, między miłością a potrzebą wolności. Każda strona zachwyca zmysłowością i wciąga czytelnika w intrygujący świat nowojorskich artystów dwudziestolecia międzywojennego. B.A. Shapiro, autorka bestsellerów „New York Timesa” The Art Forger oraz The Muralist.
Georgia O’Keeffe stała się legendą jeszcze za życia. Malarka po części z tym walczyła, po części jednak sama się do tego przyczyniała. I to właśnie stanowi główny temat tej fascynującej książki Dawn Tripp – powieści, która niczym obrazy O’Keeffe jest jednocześnie bujna i rygorystyczna, odważna i subtelna, zmysłowa, dziwaczna, uczuciowa i pełna polotu. Joan Wickersham, autorka The New from Spain
Środowisko i jego ochrona od dawna były terenem zarezerwowanym dla politycznej lewicy. Roger Scruton w Zielonej filozofii dowodzi jednak, że konserwatyzm ma o wiele większe od liberalizmu czy socjalizmu predyspozycje, by stawić czoło problemom związanym z ekologią.
Nasza wspólna przyszłość nie jest pewna, ale możemy wybrać taką drogę, która zapewni naszej planecie i naszemu gatunkowi bezpieczeństwo. Filozof uważa, że zamiast powierzać troskę o środowisko niewydolnym organizacjom pozarządowym i międzynarodowym komisjom, powinniśmy wziąć za nie osobistą odpowiedzialność. Żaden projekt na szeroką skalę się nie powiedzie, jeśli nie będzie zakorzeniony w praktycznym rozumowaniu na małą skalę. Trzeba więc, byśmy przejęli kontrolę nad naszym środowiskiem i dbali o nie jak o swój dom, między innymi poprzez działalność w lokalnych stowarzyszeniach, co było tradycyjnym celem polityki konserwatywnej.
„Doskonale napisana i ambitna, jeśli chodzi o zakres, niezmiernie interesująca książka i cenny wkład w debatę dotyczącą polityki ochrony środowiska”.
„Independent”
„Pełna pasji, oszałamiająca obrona zielonej polityki jako domeny konserwatystów”.
„Sunday Times”
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
![Okładka książki Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim [wydanie 2025]](https://dobreksiazki.pl/Photos/7/SMALL/000080/prezydent-aleksander-kwasniewski-w-rozmowie-z-aleksandrem-kaczorowskim-wydanie-2025.jpg "Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim [wydanie 2025]. Autor: Aleksander Kwaśniewski, Kaczorowski Aleksander. Dobreksiazki.pl")
