Jesienią 1920 roku H.G. Wells przyjechał do Rosji, by na własne oczy zobaczyć kraj, który kilka lat wcześniej przeszedł rewolucję, wojnę i całkowity rozpad dawnego porządku. Petersburg, który pamiętał z 1914 roku, zastał zrujnowany, wyludniony i pogrążony w niedostatku. Sklepy były zamknięte, ulice niszczały, brakowało żywności, opału, lekarstw i podstawowych przedmiotów codziennego użytku.Wells nie ogranicza się jednak do obrazu katastrofy. Próbuje zrozumieć, czym naprawdę jest bolszewizm, jak działa nowa władza i czy z chaosu może narodzić się nowy porządek. Spotyka ludzi nauki i kultury, obserwuje życie Petersburga i Moskwy, a na Kremlu prowadzi długą rozmowę z Leninem o przyszłości Rosji, elektryfikacji i przebudowie społeczeństwa.Rosja we mgle to zapis podróży przez kraj stojący pomiędzy ruiną starego świata a niepewną obietnicą nowego świadectwo przenikliwe, krytyczne i zaskakująco wolne od prostych ocen.
H.G. Wells, jeden z najbardziej przenikliwych wizjonerów XX wieku, zastanawia się, jak uporządkować ogrom i chaos ludzkiej wiedzy. Jego odpowiedzią jest Mózg Świata powszechny, stale rozwijany system informacji, który miałby łączyć dorobek nauki, uniwersytetów, bibliotek i edukacji w jedną dostępną dla wszystkich całość.Wells nie projektuje jednak zwykłej encyklopedii. Marzy o narzędziu zdolnym kształtować świadomą opinię publiczną, przeciwstawiać się propagandzie, oddzielać fakty od mitów i pomagać ludziom rozumieć świat jako całość. Czytane dzisiaj jego idee brzmią jak niezwykła zapowiedź Internetu, globalnych baz wiedzy, a nawet Wikipedii tworzonej i stale aktualizowanej encyklopedii dostępnej niemal dla każdego.Zebrane w książce eseje i wystąpienia z lat 19361938 zadziwiają aktualnością. Wells stawia pytanie, które pozostaje równie ważne dziś: czy powszechny dostęp do informacji wystarczy, by uczynić świat mądrzejszym?
Prawdziwa historia młodej matki, której życie w jednej chwili zmieniło się na zawsze.Klaudia samotnie wychowuje trzech synów. Najmłodszy z nich, Szymon, od pierwszych dni zmaga się z poważnymi chorobami neurologicznymi. Codzienność wypełniają wizyty u lekarzy, rehabilitacje, walka o każdy postęp i próba stworzenia normalnego życia w świecie pełnym lęku i niepewności.Mimo trudności w domu nie brakuje śmiechu, miłości i nadziei. Szymon staje się sercem tej rodziny małym chłopcem, który uczy wszystkich, czym jest prawdziwa siła.Pewnego poranka wszystko się kończy.To książka o miłości silniejszej niż strach, o samotności, której nikt nie widzi, i o bólu, którego nie da się opisać. Ale przede wszystkim to historia o tym, jak jedna mała osoba może zmienić czyjeś życie na zawsze.Nie pytaj, jak się czuję.Przeczytaj.
Co wspólnego mają solony śledź i wielkie malarstwo? Więcej, niż mogłoby się wydawać. Tak jak śledź przez wieki pozwalał przetrwać długie morskie wyprawy, tak sztuka potrafi stać się czymś więcej niż pięknym obrazem – zapisem ludzkich namiętności, marzeń i walki o przetrwanie. W dziesięciu osobistych opowieściach dr Aleksandra Janiszewska-Cardone, historyczka sztuki, autorka podcastu „Otulina o sztuce” i kuratorka zbiorów malarstwa europejskiego w Muzeum Narodowym w Warszawie, zabiera czytelnika w podróż wokół Morza Bałtyckiego i Północnego – od Polski po Holandię, od Estonii po Wielką Brytanię. Tropi dzieła, za którymi kryją się zaskakujące historie: zwaśnionych bankierów sportretowanych na jednym tryptyku, królowej walczącej o wolność, mistrza iluzji oszukującego ludzkie oko czy intymnego portretu małżeńskiego, który przywraca wiarę w miłość. To książka o obrazach, ale przede wszystkim o ludziach. O podróżowaniu, patrzeniu i odkrywaniu tego, czego nie widać na pierwszy rzut oka. Najciekawsze historie sztuki zaczynają się tam, gdzie kończy się muzealna etykieta.
Początek XXI wieku zastał Polskę wybrukowaną kostką Bauma, pełną budek z jedzeniem, żółtych kiosków, pstrokatych hipermarketów i modemów blokujących linie telefoniczne. Państwu, które w 2004 roku wstępowało do Unii Europejskiej, zwiastowano wielką przemianę. Ta dokonywała się często niepostrzeżenie, ale w ciągu kilkunastu lat Polska przybrała nowoczesne szaty, stając się krajem płomieniowanego granitu, stalowoszarych osiedli, nowoczesnych stadionów, zrewitalizowanych rynków i szerokopasmowej sieci. Jacek Paśnik wraca do świata, w którym dokonywała się ta metamorfoza: spaceruje po placach budowy, przygląda się zapomnianym obiektom kultu, zagląda na nieodwiedzane portale i rozmawia z osobami dokumentującymi polską modernizację. Pisze o znikających dworcach zastępowanych przez centra handlowe, lokalnych biznesach wypieranych przez sieciówki, nowoczesnych pływalniach i sięgających coraz dalej autostradach, wzdłuż których stanęły identyczne stacje benzynowe. To opowieść o tym, jak zmieniająca się przestrzeń kształtowała codzienność pierwszych kilkunastu lat po roku 2000 – kiedy tworzyły się pierwsze społeczności internetowe, tłumnie wyjeżdżano na emigrację, a opuszczone fabryki stawały się miejscami dla hipsterów. Wielki remont jest książką o epoce, w której powstawała Polska, jaką znamy dzisiaj, oraz wspomnieniem świata, który – mimo że nieodległy – stał się już historią. Pisząc tę książkę, przyglądałem się różnym obliczom polskiego postępu, który przed laty obserwowałem oczami dziecka i nastolatka: supermarketowi, który wyrósł na moim osiedlu, autostradom obiecywanym w politycznych spotach czy stadionom, które pozostawiło po sobie Euro 2012. Opowiadając o symbolach nowoczesności, w pewnym momencie nie mogłem nie zderzyć się z opowieścią o utracie – bo to ona przede wszystkim kryje się za stopniowym przenikaniem starego z nowym. Przy okazji odkryłem też Polskę z perspektywy pierwszych kilkunastu lat XXI wieku, czyli nieistniejącą już krainę, z której wiele osób – w tym i ja – wyruszyło kiedyś w poszukiwaniu swojej współczesnej tożsamości. Autor
Laureatka National Book Critics Circle Award w kategorii autobiografia | Finalistka Kirkus Prize | Nominowana do Women’s Prize for Nonfiction Jedna z najwyżej ocenianych książek roku – poruszające, bezkompromisowe wspomnienia, które, według „The Wall Street Journal”, „pulsują współczuciem i moralnym sprzeciwem”. Arundhati Roy, autorka Boga rzeczy małych i Ministerstwa niezrównanego szczęścia, opowiada o swojej skomplikowanej relacji z matką, Mary Roy – niezwykłą, nieustępliwą kobietą, która ukształtowała ją zarówno jako człowieka, jak i pisarkę. Zdruzgotana śmiercią matki, od której uciekła w wieku osiemnastu lat, i zaskoczona siłą własnej reakcji, Arundhati Roy zaczęła pisać, próbując zrozumieć swoje uczucia. To intymna, a zarazem inspirująca opowieść o drodze, która uczyniła ją tym, kim jest – kobietą i pisarką naznaczoną przez rozmaite okoliczności, lecz przede wszystkim przez relację z wyjątkową matką. Łącząc epicki rozmach i głębię swoich powieści z pasją, polityczną przenikliwością i czułością znanymi z esejów, Moje schronienie i moja burza jest hymnem na cześć wolności, hołdem dla trudnej miłości i okrutnej łaski. To wspomnienia, jakich jeszcze nie było. Czuła… pełna sugestywnych obrazów i wyjątkowej przenikliwości emocjonalnej. „The Washington Post” Ta książka łączy liryzm Gabriela Garcíi Márqueza, szeroką perspektywę społecznąBarbary Kingsolver i pełen szalonego rodzinnego humoru styl Davida Sedarisa. „Financial Times”
Im bardziej ktoś jest inny, im bardziej ktoś jest dziwny, tym bardziej ma twarz Chrystusa…
Ksiądz Jan Kaczkowski w każdym człowieku dostrzegał Jezusa. Z każdym rozmawiał.
Nikogo nie przekreślał.
Ten unikalny zbiór najważniejszych wywiadów z księdzem Janem to przestrzeń dialogu o życiu, śmierci, miłości i odwadze życia po swojemu, a także niełatwym szukaniu swojego miejsca w Kościele.
Choć właśnie mija dekada od jego śmierci, słowa, z którymi nas pozostawił, wciąż poruszają i inspirują. Są lekturą obowiązkową dla wszystkich szukających wzmocnienia.
Miłosierdzie to jest patrzenie na człowieka. Tyle i aż tyle.
Podróż na drugi kontynent i do świata, który wkrótce przestanie istnieć
Siodełko jeszcze nie wystygło, a angielski dżentelmen znowu wskakuje na rower. Tym razem jego wierny kompan George poniesie go aż na kontynent afrykański. Tam go jeszcze nie było!
„Sabaudia! Nicea! Korsyka! Tunezja!” – sen Mussoliniego o odbiciu ziem Francuzom nabiera realnych kształtów, gdy z parlamentarnych ław zaczynają padać te okrzyki. Wybór trasy mógł być zatem tylko jeden – trzeba odwiedzić wspomniane miejsca, nim zmienią swojego właściciela. A wojnę już czuć w powietrzu. Brytyjski szpieg obiera zatem kurs na ziemie francuskie – przez piękne tereny prowincji na Starym Kontynencie, które lada moment padną łupem hitlerowskich Niemiec, aż po Afrykę Północną, na którą Włosi ostrzą sobie zęby.
U progu wojny żegna się z miejscami, dla których napisano już nowy ciąg dalszy. Patrzy na miasta i wsie mające niedługo zniknąć pod nazistowską flagą. Czarny symbol swastyki wkrótce przesłoni piękno Europy, a faszystowska rózga zmierzwi złote piaski Afryki. I stary świat przestanie istnieć.
Gruba, chuda, mądra, głupia? Zależy od dnia. Bezkompromisowe, niepokorne i pełne humoru opowiadania Mery Spolsky. O codzienności, życiu w trasie koncertowej, kompleksach po trzydziestce i patrzeniu na świat okiem szalonej dziewczyny. Kiedy czuje zazdrość? Czego się boi? Dlaczego tak lubi przeklinać? Po co ulega trendom-srendom? I co tak naprawdę myśli, choć nie zawsze wypada powiedzieć to na głos? Po mocnym debiucie Jestem Marysia i chyba się zabiję dzisiaj Mery wraca z kolejną książką – przewrotnym, bezczelnym i lekko prowokującym dziennikiem. Mery Spolsky – artystka, songwriterka i autorka, która od początku idzie własną ścieżką i nie boi się głośno mówić tego, co myśli. Jej znakiem rozpoznawczym jest słowo – celne, bezpośrednie, pełne humoru i autoironii. Ma na koncie cztery albumy studyjne i setki koncertów, podczas których łączy muzykę z mocnym przekazem i własnym, wyrazistym stylem. W 2021 roku zadebiutowała książką Jestem Marysia i chyba się zabiję dzisiaj, która sprzedała się w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy. Teraz wraca z dziennikiem i po raz kolejny mówi na głos to, co inni czasem wolą zachować dla siebie. Idę przodem po osi czasu. Czytam i wiem, że kiedy Mery będzie mijać chorągiewki, które zostawiam po drodze – będzie w godnej pozazdroszczenia formie, zarówno w głowie, jak i poniżej. Kolejne rozdziały dostarczyły mi na to szereg dowodów. KATARZYNA NOSOWSKA Większość ludzi, pisząc o sobie, wychodzi z tego ładniejsza, niż weszła. Tu jest na odwrót. Gruba, chuda, mądra, głupia. Mery Spolsky zna wszystkie cztery i żadnej nie udaje. Łącznie z tą, do której najtrudniej się przyznać. MARCIN PROKOP Mery Spolsky rozbiera i recenzuje Polskę! Potrafi rozprawić się nawet z wulgaryzmami. Zabiera nas w podróż po swoim życiu z troską, szaleństwem i lekkością. Dowiadujemy się, skąd przybyła i dokąd zmierza ze swoją niepokornością. Konstatacja jest jedna – Mery kocha Polskę. MONIKA OLEJNIK
DZIŚ BYŁO TYLKO TROCHĘ GORZEJ NIŻ WCZORAJZaczęło się od przypadkowych popchnięć na korytarzu, chowania plecaka, zamykania w szatni. Niby dla żartu. Cała klasa przecież się śmiała. Później pojawiły się celowe wykluczania z grupy i seria "niewinnych" emotikonów pod wiadomościami na klasowym komunikatorze:Wszyscy w klasie rozumieli, co to znaczy. W końcu doszło obśmiewanie niewystarczająco markowych ciuchów i rozpowszechnianie kompromitujących zdjęć.Każdego dnia granica przesuwała się coraz dalej.A gdyby chodziło o twoje dziecko?Co się dzieje z osobą, która doświadcza przemocy? Jak rozpoznać pierwsze sygnały i jak na nie reagować? Dlaczego ofiary często milczą? Kto jest "sprawcą", gdy nikt nic nie mówi? Jak ważna jest rola świadka? Dlaczego coraz częściej dom i szkoła nie współpracują ze sobą? Kiedy należy zgłosić sprawę na policję i jakie są procedury sądowe w przypadku przemocy rówieśniczej?Reportaż Krystyny Romanowskiej to przede wszystkim rozmowy ze specjalistami i ekspertami, którzy pomagają zrozumieć, na czym polega współczesny problem przemocy rówieśniczej, która jest udziałem naszych dzieci.
Pełnokrwista reporterska opowieść o wojnie w Ukrainie autorstwa korespondentki "Tygodnika Powszechnego". Antonina Palarczyk pisze, jakby opowiadała o swoich przeżyciach przyjaciołom, dzięki czemu wojna przestaje być odległym tematem z nagłówków. Jest bliska, nieraz wstrząsająca, kiedy indziej wisielczo zabawna, melancholijna, zaskakująca - ale nie pozostawia czytelnikowi miejsca na obojętność.Autorka pracuje inaczej niż większość współczesnych reporterów wojennych. Nie wpada na chwilę, by zdać relację i wyjechać, ale spędza w pobliżu frontu długie tygodnie, podróżując autostopem i stopniowo zapuszczając korzenie na Wschodzie. Pokazuje wojnę jako doświadczenie traumatyczne i dewastujące, ale też uzależniające, transgresyjne i na swój sposób pociągające - przez intensywność nieosiągalną w innych warunkach.Wyjątkowy, bardzo mocny debiut."Jeszcze nikt tak o tej wojnie nie pisał, bo nikt, poza samymi żołnierzami i trupami, nie był tak blisko niej. Jeśli się wjeżdża na pełnej z kontratakującym ukraińskim wojskiem na terytorium Rosji, jeśli się zna każdy wykrot Donbasu, jeśli się łowi szewronowe jebanutrie po okopach, to się ma co opisywać. I się to umie robić, bo to jest poezja i to jest mięso, to jest delikatność i to jest błoto w zęby, to jest okopowy rap, taniec chłopaków umarlaków, to bajraktarszczyzna, to hulajpolska anarchia z szerokim uśmiechem szczerzącym kły z nabojów i łusek, zapach rozgrzanej lufy karabinu, źle zamontowanej instalacji gazowej i podmuch eksplozji. A po całej tej krainie, nad którą lata na kościodronach historia najnowsza, biegają jeszcze, wyją i chichoczą wszystkie tradycyjne ukraińskie diabły, demony i licha" - Ziemowit Szczerek"Dobra, reporterska opowieść to w gruncie rzeczy gawęda, która przynosi wieści z dalekiego i bliższego świata, ale także, a może przede wszystkim, daje przyjemność słuchania. Taką właśnie gawędą jest ta książka. Opowiada o sprawach pierwszorzędnych, o wojnie, która unieważnia wszystkie inne sprawy i która się toczy tuż za miedzą. Ale niezwykłość tej gawędy polega również na tym, jak Antonina Palarczyk ją snuje. Sowizdrzalska zuchwałość, delikatność, lekkość pióra, z jaką szkicuje wojenne sceny i pejzaże... Chce się słuchać" - Wojciech Jagielski"Taką książkę napisałby Ernest Hemingway, gdyby był dwudziestokilkuletnią dziennikarką z Polski i jeździł stopem po linii frontu w Ukrainie. Antonina Palarczyk w niezwykły sposób przypomina nam o ludzkiej twarzy wojny - i ludzi, którzy na niej giną. Odważna, brawurowa, ale też przepełniona smutkiem, zmieszanym - jak żołnierska herbata - z szorstkim poczuciem humoru. Właśnie wystrzelił wielki talent reporterski. Lektura obowiązkowa!" - Witold Szabłowski
Nowa era monarchiiJak royalsi stali się częścią kultury popularnej, co na tym zyskują, a co bezpowrotnie tracą? Gdzie kończy się rola głowy państwa, a zaczyna rola celebryty? I czy w epoce influencerów monarchia może jeszcze opierać się na dystansie wobec ludu, który przez wieki był jej fundamentem?Anna Orkisz-Izydorek, autorka podcastu "Po Królewsku" oraz przewodniczka po królewskich tematach i dramatach, stara się odpowiedzieć na te pytania i pokazać, jak zmieniają się realia funkcjonowania europejskich dworów. Dawne zasady, ceremoniał czy wiekowe tradycje zderzają się z rzeczywistością, w której granica między życiem prywatnym a publicznym niemal zniknęła, a członkowie rodzin królewskich nigdy nie byli tak blisko swoich poddanych. I jednocześnie nigdy nie musieli tak uważnie budować i chronić swojego wizerunku.
Bardzo ciekawe listy autora do tłumacza i do kolegi po piórze – dywagacje na temat tłumaczonych utworów, niuansów znaczeniowych, interpretacji, będę znakomitym dopowiedzeniem lektury dzieł Lema. Michael Kandel (ur. 1941) – doktor slawistyki, tłumacz literatury polskiej na j. angielski, pisarz science fiction. Najbardziej znany z tłumaczeń utworów Stanisława Lema. Tłumaczył też opowiadania Jacka Dukaja i Marka Huberata oraz Wiedźmina Andrzeja Sapkowskiego. CHWAŁA, FORTUNA I ROZCZAROWANIA Listy pisane przez Stanisława Lema do jego amerykańskiego tłumacza, Michaela Kandla w okresie od 13 stycznia 1972 do 15 stycznia 1987 stanowią zapewne najobszerniejszy blok korespondencji, jaki wyszedł spod pióra pisarza. Od początku 1972 roku do połowy 1980 pisywał do swego najwybitniejszego – jak podkreślał – tłumacza i może również interpretatora regularnie co kilka lub kilkanaście dni, omawiał strategie swego wchodzenia na amerykański rynek wydawniczy, narzekał na tamtejszych wydawców, krytyków i czytelników, przyzwyczajonych do najgorszego autoramentu produkcji szeregowych pisarzy science fiction, komentował wydarzenia polityczne, a przede wszystkim zaznajamiał swego korespondenta z najważniejszymi rysami swego pisarstwa, kreśląc przed nim jednocześnie coś w rodzaju generalnej strategii swej obecności w literaturze i kulturze, a także pośród odbiorców. W połowie roku 1980 wehikuł tej gorącej i nieustannie podtrzymywanej wymiany myśli wykoleił się niespodzianie, gdyż tłumacz Lema postanowił sam spróbować sił jako pisarz i przysłał mu kolejno kilka obszernych fragmentów swojej powieści The Sleeping Beauty. Kandel musiał się obawiać tej konfrontacji, bo ugiął się dopiero po kilku latach zwodzenia swego preceptora, któremu donosił, że pisze, ale wytrwale uchylał się przed jego namowami, aby mu pokazać wyniki tych prób. Kiedy wreszcie maszynopis trafił do Lema, ten dokonał nader krytycznego rozbioru powieści i choć zastrzegał się, że robi to dla dobra młodszego kolegi, stosunki ich najwyraźniej popsuły się i odtąd obaj drastycznie ograniczyli korespondencję, przez następne sześć i pół roku wymieniając ledwie kilka listów. Potem i ta wymiana aż do śmierci pisarza ustała. Jerzy Jarzębski
Kompozytor utworu „Jej portret” – jednej z najważniejszych polskich piosenek – po raz pierwszy kreśli portret własny. Złożony ze wspomnień, niespełnień, wielkich muzycznych zachwytów i bezkompromisowej prawdy o sobie samym.Włodzimierz Nahorny to postać osobna: wybitny pianista, saksofonista, kompozytor i aranżer o unikalnej wrażliwości melodycznej, który współtworzył najważniejsze rozdziały polskiego jazzu, a jednocześnie człowiek skromny, przez całe życie unikający rozgłosu.W swojej książce Nula Stankiewicz oddaje głos samemu artyście. Z wielogodzinnych, intymnych rozmów wyłania się fascynująca, pozbawiona retuszu kronika polskiego środowiska muzycznego od lat 60. po współczesność. Rozdziały wyznaczone tytułami utworów Nahornego – śpiewanych m.in. przez Łucję Prus, Magdę Umer, Irenę Santor, Annę Marię Jopek, Bogusława Meca czy Grzegorza Turnaua – prowadzą czytelnika przez sceny jazzowe, studia nagraniowe i zakulisowe realia minionych dekad. Opowiedziane wprost, ze swadą, dystansem, z uwzględnieniem realiów epoki, trudnych relacji oraz ludzkich słabości.To nie tylko portret wybitnego twórcy i świata, w którym muzyka stanowiła centrum wszystkiego. To przede wszystkim szczera, anegdotyczna i pozbawiona retuszu opowieść o człowieku: o zmaganiu z uzależnieniem, o wierze, lękach, cenie artystycznych wyborów i sile podnoszenia się z życiowych zakrętów – uniwersalna historia, w której przejrzeć się może każdy z nas.Wydana w twardej oprawie i bogato ilustrowana książka to świetny prezent nie tylko dla fanów jazzu, lecz także dla miłośników polskiej muzyki i kultury, którzy chcą zajrzeć za kulisy artystycznego świata i poznać jego historię.
Najnowsza książka Piotra Kendziorka to pierwsze w literaturze światowej całościowe opracowanie drogi intelektualnej Jeana Améry’ego. Pisarz ten jest obecnie traktowany przez badaczy jako jeden z najważniejszych autorów (obok Primo Leviego),którzy opisywali nazizm i Zagładę na podstawie własnego doświadczenia i ujmowali tę tematykę w formie refleksji intelektualnej. Idea niniejszej książki polegała na zaproponowaniu całościowej wykładni dorobku Améry’ego, której zaletą – w stosunku do istniejącej literatury – byłoby uwzględnienie faktycznych proporcji w różnych wymiarach dorobku pisarza (aspektu filozoficznego, politycznego, literackiego itd.). On sam określał się mianem „filozofującego pisarza” (podobnego pod tym względem do Arthura Schopenhauera czy Oswalda Spenglera) i miał świadomość tego, że jego typ pisarstwa zwykle wymyka się prostym klasyfikacjom. Z pewnością był też intelektualistą lewicowym, i ten wymiar swojej pracy myślowej i działalności publicznej mocno uwypuklał w najważniejszym okresie działalności twórczej w drugiej połowie lat 60. i w latach 70. XX wieku. ─ fragment Wstępu Połączenie pisarskiej swady, ludzkiej wrażliwości i akademickiego znawstwa – ta kombinacja najlepiej charakteryzuje książkę Piotra Kendziorka. Kombinacja ta wydaje się wręcz niezbędna, gdy chce się pisać o tak oryginalnym i bezwzględnym intelektualiście jak Jean Améry, jeden z najstraszliwiej oćwiczonych świadków koszmaru sennego, jakim był wiek XX, i jeden z najbłyskotliwszych analityków tego koszmaru. Kendziorek potrafi wychwycić potęgę tego pisarstwa i odsłonić jego szokującą aktualność. prof. dr hab. Adam Lipszyc Piotr Kendziorek – historyk idei i filozof, pracownik Działu Naukowego Żydowskiego Instytutu Historycznego im. Emanuela Ringelbluma. Pracę doktorską obronił w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN. Zajmuje się m.in. problematyką antysemityzmu w perspektywie teorii krytycznej, filozoficzną refleksją nad Zagładą i historią Żydów polskich w XX wieku. Jest autorem wielu artykułów naukowych oraz książek, jak: Antysemityzm a społeczeństwo mieszczańskie. W kręgu interpretacji neomarksistowskich (2005),Program i praktyka produktywizacji Żydów polskich w działalności CKŻP (2016),Żydowski ruch spółdzielczy w Polsce w pierwszej połowie XX wieku (2020),Filozofia wobec Zagłady. Koncepcje teorii krytycznej, Martina Heideggera i poststrukturalizmu (2022).
Zapiski młodej kobiety opowiadające o doświadczeniu zamknięcia w getcie łódzkim. Irena, dość dobrze wykształcona nastolatka pracująca w gettowej administracji, mierzy się z codziennym strachem o życie swoje i najbliższych, z rozpadem świata, jaki znała przed wojną. To zarazem cenne świadectwo tego, jak w czasie wojny radziły sobie kobiety. Irena Libman swoje zapiski prowadziła już w getcie, te jednak przepadły podczas transportu do obozu. Zaraz po uwolnieniu zaczęła odtwarzać je z pamięci, a w 1963 roku nadesłała do Żydowskiego Instytutu Historycznego 3 zeszyty, zapisane ręcznie, w języku polskim i zatytułowane „W kalejdoskopie wspomnień”.
Długo wyczekiwany kolejny tom pełnej edycji dzienników Chaima Arona Kapłana – nauczyciela, hebraisty i pedagoga wychowanego w tradycyjnym, religijnym nurcie edukacji żydowskiej. Wartość tej książki leży zarówno w obszerności oraz szczegółowości zapisków, w specyficznym darze obserwacji ich autora, jak i rzetelności opracowania naukowego.Podstawą edycji są oryginalne, nigdy niepublikowane w całości dokumenty archiwalne (rękopisy w języku hebrajskim, w części przechowywane w archiwum Żydowskiego Instytutu Historycznego).
Pionierzy medycyny. Oszukać śmierćBędzie bolałoHistoria medycyny bowiem jest usiana cierpieniem. Przez tysiące lat ludzie usiłujący pomóc pacjentom, którzy zmagali się z rozmaitymi dolegliwościami, musieli działać metodą prób i błędów. Bez fachowych narzędzi chirurgicznych, bez szczepionek, bez zwalczających bakterie antybiotyków, bez leków uśmierzających ból, bez laboratoryjnej diagnostyki i często bez świadomości, która ze stosowanych przez nich praktyk naprawdę pomaga, a która szkodzi.Prawdziwy rozwój nowoczesnej medycyny nastąpił w XIX i przede wszystkim w XX wieku. Podejście do pacjentów i do chorób, z którymi zgłaszali się oni do lekarzy, zmieniało się dzięki ludziom potrafiącym myśleć i działać inaczej wbrew tradycji, utartym zasadom, często też wbrew swojemu środowisku.Ta książka właśnie o tych ludziach opowiada. Nie unikając soczystych, czasem wręcz brutalnych i szokujących detali, Jarosław Juszkiewicz kreśli historię tego, jak medycyna przez stulecia dochodziła do momentu, w którym jesteśmy teraz.To niezwykły reportaż opisujący walkę z cierpieniem i ze śmiercią, a także z tymi, którzy bardziej niż choroby bali się zmian.
Leksykony są zazwyczaj publikacjami specjalistycznymi. Sięga się po nie rzadko, by po chwili odłożyć na półkę. A jednak Honza Zamojski właśnie zestaw haseł uznał za formę odpowiednią, żeby zmierzyć się z tym, jak urządzony jest świat. Autorski leksykon Zamojskiego nie składa się z encyklopedycznych definicji. Zamiast tego ukazuje swoiste przygody myśli, kształtów i skojarzeń. Przy pomocy pełnych humoru tekstów i minimalistycznych rysunków artysta zwraca uwagę, że rzeczywistość znakowa jest niewyczerpywalna, ciągle wywołuje zdziwienie oraz zachwyt.Zamojski stara się objaśnić wszystko, co człowiek może objąć wzrokiem, rękami i umysłem. Poczynając od tego, jak działają poszczególne litery i inne elementy typograficzne, aż po ogólnie przyjęte reguły decydujące o sposobie postrzegania kosmosu rzeczy. Autor wykazuje się ciekawością, cierpliwością, czułością oraz czujnością i do tego samego zachęca czytelniczki i czytelników. O Człowieku, który chciał objąć cały Świat to jednocześnie artbook, traktat o szeroko rozumianym projektowaniu, a także książka o książce, niepozornym, papierowym, trójwymiarowym przedmiocie, który towarzyszy nam każdego dnia.
One pomagają chronić twoje zdrowie. A kto ochroni ich?Mit pielęgniarki, która zawsze powinna być pomocna i uśmiechnięta, wciąż dominuje w społeczeństwie. Każda, która nie pasuje do tego stereotypu, natychmiast otrzymuje łatkę „wrednej”. Mało kto jednak zadaje sobie pytanie, jak wyglądają kulisy pracy w systemie ochrony zdrowia i czy „wredna” oznacza cechę charakteru, czy to skutek uboczny codziennego stresu i przeciążenia - zarówno psychicznego, jak i fizycznego.Książka Klaudii Pasikiewicz rozwiewa romantyczne mity na temat pracy pielęgniarek. Autorka pokazuje codzienność polskich szpitali bez uproszczeń: niedobory kadrowe, presję, hierarchię i chroniczny stres. Opisuje, jak empatia stopniowo się wyczerpuje, a ironia i dystans staje się elementem mechanizmu przetrwania. To książka o granicach, które są nieustannie przekraczane, i o cenie, jaką trzeba za to zapłacić.„Dlaczego pielęgniarki są „wredne”?” nie oferuje prostych odpowiedzi, ale zmienia sposób zadawania pytań – i tym samym otwiera przestrzeń do bardziej świadomej i uczciwej rozmowy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?