Publikacja liczy 640 stron i ponad 250 kolorowych ilustracji w tym wiele dotąd nigdy niepublikowanych zdjęć z prywatnego archiwum autora. Zawartość została podzielona na 27 rozdziałów. Andrzej Duda odkrywa nieznane dotąd kulisy najważniejszych wydarzeń w Polsce i Europie w ostatniej dekadzie oraz decyzji, które zaważyły na losach kontynentu. Pisze o dramatyzmie dyplomacji czasu wojny i o ewolucji, jaką przeszedł jako człowiek i jako lider. To ja. Andrzej Duda to książka pełna szczegółów z politycznych salonów, ale i ogólnych refleksji o naturze polityki oraz historii, która zatacza koło. "Bez upiększeń i cenzury. Opowieść o kulisach decyzji, które zaważyły na losach Polski i Europy. Nigdy wcześniej nierelacjonowane rozmowy z czołowymi politykami w kraju i na świecie. Gabinet Owalny i Nowogrodzka, cmentarzysko czołgów na Ukrainie i afrykańska wioska, rezydencja w Juracie i spożywczak na krakowskim osiedlu zabieram czytelnika wszędzie tam, gdzie toczyła się moja historia, ta polityczna i osobista. Relacjonuję rozmowy z Polakami podczas kampanii wyborczych oraz spotkania z Polonią w najdalszych zakątkach. Opowiadam o tym, jaki wpływ na moją prezydenturę miało dziedzictwo Lecha Kaczyńskiego i z jaką wizją Polski przekazuję urząd Karolowi Nawrockiemu. To szczera opowieść o życiu i prezydenturze." To ja, Andrzej Duda
KlatkaOd kilku lat wynajmuje mieszkanie w bloku z wielkiej płyty. Tak małe, że wystarczą trzy kroki, aby je przemierzyć wzdłuż i wszerz. A chciałby przecież mieć większy rozmach: oglądać mgły wstające nad kanałami Wenecji, jeść lody na piazza del Campo w Sienie, pozować do zdjęć z rozpiętym w tle światowym krajobrazem. Tymczasem większość czasu spędza w magazynie bez okien, rozkłada towar, kasuje zakupy. Wieczorami w czterech ścianach kawalerki czyta i toczy znaną nam walkę o siły na kolejny dzień. W końcu wyrusza w dłuższą drogę, być może najdłuższą w życiu - na ostatnie piętro swojego wieżowca. Dopóki będzie tam szedł, będzie do nas mówił. Spróbuje powrócić pamięcią do dzieciństwa, by przywołać wydarzenie, które od zawsze budzi w nim poczucie wstydu i lęk. Opowie nam, jak się walczy o miłość, gdy brakuje ku temu narzędzi. Przenikliwie i z humorem opisze pracę w dyskoncie. Czy zanim spojrzy z dachu wieżowca w otchłań, a jego słowa osuną się po spiralnej poręczy w ciszę, uda mu się nazwać nienazwane, uporządkować chaotyczne fragmenty swojego życia i nadać im sens?"Klatka" to powieść dyskretna i mocna zarazem. Dotyka kwestii uniwersalnych, takich jak śmierć, przemijanie, radzenie sobie z traumą i utratą, ale także problemów typowych dla naszego miejsca i czasu: prekariackiego statusu wykształconych ludzi, losu uchodźców z Ukrainy, kryzysu męskości czy wszechobecnej depresji. Nikt w Polsce nie pisze tak jak Michał Cierzniak. Subtelność obserwacji i siła metafory są w jego powieści wyjątkowe. Niezwykle mocny debiut.
CZY JESTEŚMY ŚWIADKAMI NARODZIN NOWEJ LEGENDY? Kiedy miał 5 miesięcy, w ramionach trzymał go Leo Messi. Siedemnaście lat później już sam w zaledwie kilka tygodni oczarował wszystkich jako najmłodszy zawodnik, strzelec i mistrz Europy w dziejach. Oto Lamine Yamal – fenomen, który elektryzuje cały piłkarski świat. A zarazem największa nadzieja FC Barcelony i reprezentacji Hiszpanii. Jak to możliwe, że dziecko dwójki imigrantów z Maroka i Gwinei Równikowej, wychowane w robotniczej dzielnicy pod Barceloną, tak brawurowo weszło w świat futbolu? Co widział w nim Xavi, że postawił na 15-latka wśród dorosłych gwiazd kultowej Barcelony? I dlaczego jego cieszynka „304” ma tak symboliczne znaczenie? Talent, praca, rekordy, triumfy, sława… – historia Lamine’a to nie tylko piłka nożna. To przede wszystkim głos nowego pokolenia. A także obietnica, że najlepsze jeszcze przed nami. Brzmi nieprawdopodobnie? Ale WYDARZYŁO SIĘ NAPRAWDĘ.
"Nigdy się nie bałam" to wciągająca opowieść o niezwykłej kobiecie - księżnej Izabelli Radziwiłłowej.Od bogactwa do ubóstwa, od bezpieczeństwa i dostatku po chłód wojny i obozu. Na wirażach historii i życia księżna Izabella była nieustępliwie niezmienna. Niezłomna.Zafascynowała mnie postać księżnej, arystokratki z "najwyższej półki", która nie tylko ryzykowała życiem, ratując żydowskie dziewczynki, ale także rozwinęła imponującą działalność dobroczynną w czasie okupacji, a po zakończeniu wojny w sowieckim obozie i w czasach PRL pracowała na rzecz kultury, odgruzowywała Warszawę i niezmiennie trwała przy wpojonych wartościach. I w żadnych okolicznościach się nie bała. /Alina Petrowa-Wasilewicz, autorka książki "Nigdy się nie bałam"/
Książka zawiera zbiór tekstów poświęconych percepcji. Autorami ich są artyści, których twórczość zaprezentowano na wystawie "Sposoby widzenia" - najnowszej odsłonie stałej ekspozycji muzealnej prezentującej prace twórców awangardowych i współczesnych. Na polifonię artystycznych głosów, które zebrano w tej publikacji, składają się manifesty, wiersze, eseje, jak również fragmenty dzienników, listów czy teksty krytyczne. Wystawa Sposoby widzenia. Kolekcja Muzeum Sztuki w Łodzi jest skoncentrowana na zagadnieniach związanych z percepcją wzrokową. Prace artystek i artystów zostały pogrupowane w tematyczne rozdziały, które eksplorują widzenie jako funkcję ciała i problem percepcji, a także jako społeczno-polityczny konstrukt wpływający na to, jak postrzegamy świat. Te wymiary kreacji artystycznej wyrażone są zarówno w dziełach sztuki, jak i w tekstach teoretycznych. Wielogłosowy charakter ekspozycji wzmacnia niniejsza antologia tekstów dotyczących percepcji. Zbiór ten może służyć jako pomoc przy zwiedzaniu wystawy, oferując wgląd w szerszy kontekst twórczości poszczególnych twórczyń i twórców. Może być więc towarzyszem podróży po kolejnych rozdziałach ekspozycji, dlatego też struktura tej książki odzwierciedla konstrukcję wystawy. Można jednak korzystać z niej również niezależnie od kolekcji Muzeum Sztuki i doświadczenia związanego ze zwiedzaniem ekspozycji. Antologia staje się wtedy kompozycją tekstów napisanych w przeróżnych poetykach, ale wskazującą na kluczowe w twórczości wybory metodologiczne, stając się poniekąd przekrojowym studium z "autoteorii". Antologia pokazuje, że kolekcja Muzeum Sztuki w Łodzi to nie tylko zbiór obiektów, lecz przede wszystkim zasób indywidualnych metod twórczych. Muzeum Sztuki to instytucja, która wiele się nauczyła od autorek i autorów prac zgromadzonych w jej zbiorach, a relacje z nimi od niemal stu lat budują jej tożsamość i kierunek rozwoju. Kluczowe dla nowej prezentacji kolekcji było więc stworzenie przestrzeni, w której nasza publiczność może wsłuchać się także w ich głosy.
Listy Stefana Napierskiego (1899?1940) do Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów stanowią ważkie dzieło epistolograficzne zarówno pod względem artystycznym, jak i treściowym. Zachowało się 45 listów obejmujących okres od lutego 1928 do 23 sierpnia 1939 roku. Nie ma nigdzie porównywalnych dokumentów o życiu Napierskiego. Listy przynoszą także niemało informacji o Annie i Jarosławie Iwaszkiewiczach, nawiązując do ich biografii i aktywności literackiej. Przede wszystkim jednak korespondencja jest obfitym źródłem informacji o samym Napierskim, o jego tragicznym losie, o jego życiu wewnętrznym. Autor listów znalazł w obojgu Iwaszkiewiczach, a zwłaszcza w Annie, uważnych i serdecznych ?słuchaczy? jego wyznań. Napierski był jednym z najwybitniejszych stylistów literackich w dwudziestoleciu międzywojennym, co znalazło wyraz w jego wierszach, esejach, powieściach, przekładach, a także w listach, które pod jego piórem stawały się eseistycznymi miniaturami. Jeszcze ważniejsza jest ich warstwa merytoryczna, gdyż Napierski zawarł w nich dużo informacji o podejmowanych przez siebie licznych inicjatywach literackich, jak choćby założenie dwumiesięcznika ?Ateneum?, jednego z najlepszych pism kulturalnych w latach 30. XX wieku. Wskutek tragicznej śmierci autora nie zachowały się listy Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów do niego.
Bestseller „New York Timesa”! Senator Tom Cotton w przejmującej analizie pokazuje, jak realne i groźne jest dążenie Chin do światowej dominacji. Z pozycji członka senackiej Komisji ds. Wywiadu ujawnia skalę chińskich wpływów sięgających polityki, mediów, uniwersytetów i biznesu. Autor demaskuje działania Komunistycznej Partii Chin – od brutalnych prześladowań chrześcijan i mniejszości, po rozwój potężnej armii i manipulację zachodnią kulturą. To ostrzeżenie przed planem podporządkowania Zachodu oraz apel o odwagę, by stawić mu czoła, zanim będzie za późno.
Biografistyka polskich duchownych, zwłaszcza prymasów, pozostaje wciąż niedostatecznie rozwinięta, co czyni książkę poświęconą Stanisławowi Karnkowskiemu (1520-1603) wyjątkowym wydarzeniem. Karnkowski to postać wielowymiarowa – od dyplomaty, sekretarza królewskiego, poprzez biskupa kujawskiego, aż po prymasa Polski. Jego działalność przypadła na kluczowe momenty w historii Polski, takie jak bezkrólewia czy początki kontrreformacji, co czyni jego życie fascynującym tematem badań. Autor tej pracy podjął się pierwszej pełnej próby opisania tej wybitnej postaci, wnosząc cenny wkład w historiografię i otwierając pole do dalszej dyskusji na temat roli Karnkowskiego w polityce, Kościele i literaturze. To niezwykle wartościowa lektura dla każdego zainteresowanego historią Polski i Kościoła katolickiego, oferująca nowe spojrzenie na jednego z najwybitniejszych prymasów staropolskich.
Niewystarczalność: Dar i Przekleństwo zaprasza Cię do ukrytego świata Jarka Tadli - jednego z czołowych inwestorów na rynku nieruchomości na świecie oraz sportowca Ironman. Ta wciągająca autobiografia obnaża bezlitosną walkę z depresją, myślami samobójczymi i poczuciem niewystarczalności, które często kryją się za fasadą sukcesu. Jarek mówi o powszechnych, lecz rzadko omawianych trudnościach, z jakimi muszą mierzyć się ludzie o wysokich ambicjach - szczególnie przedsiębiorcy, którzy statystycznie częściej zmagaja się z problemami natury psychicznej. W Niewystarczalności dzieli się swoją osobistą historią oraz praktycznymi strategiami, które mogą stać się ratunkiem dla tych, którzy mają problem z dostrzeżeniem własnej wartości. Ta książka to nie tylko opowieść - to wezwanie do zmiany perspektywy, od niekończącego się pościgu za zewnętrznym sukcesem do świadomego rozwoju i budowania głębokich, wartościowych relacji. Niezależnie od tego, czy jesteś osobą o wysokich ambicjach, czy po prostu szukasz sensu i spełnienia - ten inspirujący przewodnik pomoże Ci na nowo zdefiniować prawdziwe znaczenie sukcesu w życiu.
Mroczne tajemnice Dolnego Śląska. Przewodnik po miejscach, które żyją sekretami do dziśDrugie wydanie rozszerzoneUważasz, że jesteś w stanie bez mrugnięcia okiem odbyć podróż szlakiem dolnośląskich legend? Jeśli tak, to podczas lektury ponad dwudziestu mrocznych opowieści na pewno się zdziwisz! Dwie autorki bloga Nieustanne Wędrowanie sprawią, że przeżyjesz autentyczne śledztwa historyczne, rozwikłasz trudne zagadki oraz zanurzysz się w mrokach dolnośląskiej ziemi. Nie trać czujności. Legendy zawsze mają w sobie ziarnko prawdy!Co łączyło seryjnego mordercę Ojczulka Denkego z Ziębicami?Kim była Morka z Siedlęcina, znana też jako wiosenna zmora?Czy upiór z Bolkowa istniał naprawdę, czy był tylko efektem zbiorowej histerii?Które dolnośląskie zamki były związane z gryfami i dlaczego?Drugie rozszerzone wydanie książki o dolnośląskich bestiach, diabłach i wampirach z trzema zupełnie nowymi opowieściami!Czy można przez ponad 20 lat być sąsiadem seryjnego mordercy i niczego nie zauważyć? Owszem, można. Do takiej sytuacji doszło w Ziębicach na przestrzeni lat 1903-1924. Niejaki Karl Denke zabił w tym czasie co najmniej 30 osób, choć zabezpieczone materiały dowodowe wskazują, że ofiar mogło być ponad 40. Część z nich zjadł, a z tego, co z nich pozostało, wytwarzał paski, szelki i sznurowadła. Czasami z jego domu dobywały się odgłosy piłowania i rąbania, a innym razem widać było, jak wylewa on litry zakrwawionej wody. Jednak nikt nie domyślił się, że w jego mieszkaniu dzieje się coś podejrzanego. I zapewne Denke dożyłby późnej starości i dorobił się jeszcze dłuższej listy ofiar, gdyby nie to, że jednej z nich udało się mu wywinąć.Fragment opowieści O wampirze z Ziębic: mroczna historia Ojczulka DenkegoInessa Demarczyk - pisarka, podróżniczka, miłośniczka historii i legend. Uwielbia zagadki. Ich rozwiązań szuka wszędzie: w aktach, na taśmie filmowej i w terenie. Analogowe źródła zręcznie łączy z cyfrową formą przekazu. Wiele lat temu założyła projekt internetowy Nieustanne Wędrowanie. Córka Anety.Aneta Ormańczyk - wielbicielka samotnych podróży. Wnikliwie szuka interesujących tematów, ma talent do wynajdowania historycznych perełek. Aktywnie współtworzy bloga Nieustanne Wędrowanie. Mama Inessy.Autorki książki Mroczne tajemnice Wrocławia.
Czechowicz przepowiadał swoją śmierć. Wieszczył ją. Śniła mu się, relacjonował te sny znajomym. I zginął tak, jak sądził tragicznie, w wyniku wybuchu bomby, która uderzyła w zakład fryzjerski, gdzie na początku września 1939 roku golił się po podróży z Warszawy do Lublina. Jak wiemy, przywiązywał dużą wagę do wyglądu i świeżości. Nawet bombardowania w czasie wojny nie odwodziły go od dbałości o powierzchowność (powierzchnię). Na stercie szczątków i gruzu znaleziono czerwony słownik polskoangielski, z którym nigdy się nie rozstawał. Tak go zidentyfikowano. Los jeszcze raz chciał go uczynić bezimiennym i wepchnąć do suteryny. Słownik się temu sprzeciwił. Tylko śmierć jest biała. Umieranie nie. Ze śmierci zostaje jedynie to, co wypreparowane chwała, zakończone życie, postać. Ale umieranie nie jest białe. Nowoczesność to przemiana śmierci w schemat. Nowoczesność pełna zewnętrzność bycia. Jesteśmy śmierci geniuszem.
Dobór naturalny: najgenialniejszy rzeźbiarz w historii życia.W najnowszej książce autor Samolubnego genu i Na skrzydłach wyobraźni zabiera nas w niezwykłą podróż ― przez ciała i zachowania zwierząt, aż po molekuły DNA ― by pokazać, jak dobór naturalny rzeźbi życie w nieskończonej różnorodności form.Z typową dla siebie klarownością i błyskotliwością Dawkins odsłania zarówno genialne rozwiązania ewolucji, jak i jej osobliwe pomyłki, proponując przełomowe spojrzenie na historię życia. Pokazuje, że ciało, zachowania i geny każdego organizmu są niczym księga ― archiwum światów jego przodków. Drobne dłuta doboru naturalnego rzeźbią każdy szczegół: od biochemicznych zakamarków po każdą komórkę ciała. Zoolog przyszłości, badając nieznane zwierzę, będzie w stanie odtworzyć światy, które kształtowały jego przodków. Doskonale zamaskowana pustynna jaszczurka nosi na grzbiecie „namalowany” krajobraz piasków i kamieni, zapis dawnych pustyń, na których przeżyli jej przodkowie ― i jeszcze dawniejszych światów zakodowanych w genach: genetycznej księgi umarłych.Książka Dawkinsa roi się od fascynujących przykładów twórczej mocy doboru naturalnego ― zdolnego kreować arcydzieła, a jednocześnie zaskakiwać pozornymi pomyłkami ewolucji. Po drodze autor rozprawia się z krytykami „perspektywy genowej”, a na koniec stawia prowokacyjne pytanie: czy wszystkie nasze geny można postrzegać jako gigantyczną kolonię współpracujących wirusów?Genetyczna księga umarłych to książka odważna, obrazowa i inspirująca ― otwierająca oczy na dawne światy, z których wszyscy się wywodzimy.Każde stworzenie jest księgą ― trzeba tylko nauczyć się ją czytać.
Prezentowana praca stanowi zapis rozmów, które przeprowadził Błażyński ze zbiegłym z PRL zastępcą dyrektora X Departamentu MBP Józefem Światłą. Informacje Światły ujawnione na falach RWE doprowadziły do zmian w kraju i stały się drugim po śmierci Stalina i likwidacji Berii wydarzeniem, które umożliwiło odwilż i otworzyło drogę do polskiego Października. W aneksie przedstawiono wybór dokumentów dotyczących J. Światły znajdujących się w zbiorach IPN.
Czy Protagonista zarysowuje sylwetkę Profesora Jacka Popiela? W pewien sposób tak. Nie jest to oczywiście biografia, monografia, lecz próba pokazania - poprzez zebrane tutaj teksty - dokonań naukowych Jubilata. Widzimy tu człowieka zainteresowanego zarówno teatrem studenckim, jak i rozważaniami nad duchem narodu, Słowackim i Wyspiańskim oraz komedią dwudziestolecia. Poszczególnym obszarom można przypisać konkretne artykuły. Księga imponuje nie tylko fizycznym rozmiarem (39 prac), ale także "zasięgiem geograficznym" - napisali ją przedstawiciele 14 uniwersytetów, instytutów, akademii teatralnych, a nawet teatrów i muzeów, co dobitnie świadczy o szacunku dla Profesora Jacka Popiela, jakim darzą go ludzie teatru (w szerokim znaczeniu tego słowa). Udowadnia ona, że środowisko nie myliło się, powierzając Profesorowi stanowisko rektora aż dwu uczelni. Z recenzji wydawniczej prof. dr hab. Magdaleny Raszewskiej
Dziennikarze obliczyli, że ze wszystkich wydanych na świecie książek Astrid Lindgren, możnaby ustawić 175 wież Eiffla. Jej powieści przetłumaczono na 73 języki.Pippi Pończoszanka, bracia Lwie Serce, Mio, Emil ze Smlandii, dzieci z Bullerbyn, Karlsson z Dachu - to tylko kilkoro bohaterów wymyślonych przez Astrid Lindgren, najsłynniejszą pisarkę dla dzieci.Kim była kobieta, która wymyśliła najsilniejszą dziewczynkę świata, pozwoliła wiejskiemu chłopcu psocić do woli, a chorobę i śmierć pokazała tak, że do dziś z jej książek korzystają terapeuci i lekarze? Kim był człowiek, który nauczył nas rozumieć dzieci w zupełnie nowy sposób, kochać zwierzęta, nie znosić polityki i wchodzić na drzewa w wieku sześćdziesięciu lat?Margareta Strmstedt opowiada o beztroskiej dziewczynce ze wsi w Smlandii, która w dorosłym życiu musiała zmierzyć się z samotnym wychowaniem dziecka, przeprowadzką do wielkiego miasta, radością tworzenia i troską o kolejny dzień. To historia każdego z nas, którzy z jej książek uczyliśmy się życia.Margareta Strmstedt (ur. 1931) jest dziennikarką i pisarką. Pojawiła się w życiu Astrid w latach sześćdziesiątych. Przyjaźń wkrótce objęła całą rodzinę Strmstedtów i Astrid stała się częstym gościem w ich domu, a dzieci Margarety znały ją tak dobrze, że zajęło im kilka lat, zanim zdały sobie sprawę że "ciocia Astrid" i słynna autorka to jedna i ta sama osoba. Biografię Margarety Strmstedt uważa się za najważniejszą książkę mówiącą o zyciu i dziełach Astrid Lindgren
Dlaczego więc człowiek po prostu i człowiek pogranicza zyskali w ówczesnej Rzeczypospolitej status obcych? Czyżbyśmy żyli w kraju radykalizujących się mniejszości oraz zagubionej większości, która nie jest do końca pewna swego, nie potrafi znaleźć dla siebie silnego wyrazu w przestrzeni publicznej i uwiarogodnić się jako swoja?Pytam o to ponownie 14 stycznia 2019 roku i wciskam te słowa w litą skałę polskiej ściany płaczu. Nie do Boga są adresowane. Tylko my możemy sprawić, że Paweł Adamowicz jest i będzie dla nas wszystkich swój. I to wobec jego tragicznej śmierci wszystko, co ludzkie raz na zawsze przestaje być obce. FragmentCzłowiek po prostu. Paweł Adamowicz (14 I 2019)
Nie chcemy seryjnej produkcji magistrów stanowi zbiór relacji dotyczących strajku studentów uczelni łódzkich, jednego z najdłuższych strajków okupacyjnych młodzieży akademickiej w powojennej Europie, który przeprowadzono na przełomie stycznia i lutego 1981 r. Protestujący domagali się m.in. wprowadzenia autonomii uczelni w kwestiach naukowych i dydaktycznych, wydłużenia studiów do 5 lat, zniesienia obowiązkowego nauczania języka rosyjskiego, zmian w odbywaniu służby wojskowej studentów oraz ograniczenia cenzury i uwolnienia więźniów politycznych. Jednakże najważniejszym postulatem studentów było żądanie rejestracji nowej ogólnopolskiej organizacji - Niezależnego Zrzeszenia Studentów.Tom skomponowano w formie kolażu złożonego z fragmentów różnych relacji, nadając zebranym reminiscencjom cechy opowieści fabularnej o charakterze reportażowym. Sprawiło to, że wypowiedzi interlokutorów, często występujących po dwóch stronach politycznego w istocie sporu, nie tylko ze sobą dialogują lub sobie zaprzeczają, lecz także w bezpośrednim zestawieniu prezentują często wielce odmienne perspektywy spojrzenia na te same kwestie. Jednocześnie tworzą przy tym obraz fragmentaryczny i całościowy zarazem, są źródłową opowieścią historyczną, zyskując również walor dynamicznej narracji literackiej.
Mroczne tajemnice Wrocławia. Zbrodnie, które wstrząsnęły miastemDwanaście morderstw w jednym mieście - zabytkowym i kulturalnym Wrocławiu. Brutalnych, zaskakujących, często długo nierozwiązanych, tajemniczych i mrocznych. Gdyby się nad nimi bardziej zastanowić - wręcz obrzydliwych. W ten sposób swój żywot przedwcześnie kończyły dzieci i dorośli. Za ich tragedią nie stał przypadek, lecz zawsze człowiek - pociągający za spust lub chwytający nóż, który kilka sekund później zatopił w ciele ofiary.Inessa Demarczyk i Aneta Ormańczyk idą tropem wydarzeń - od relacji świadków, przez oficjalne śledztwa po doniesienia prasowe. Analizują każdy szczegół, szukając prawdy pośród sprzecznych zeznań i domniemań na temat tych makabrycznych zbrodni.Ta książka wzbudziła mój ogromny podziw i jeszcze większą zazdrość. Zachwyca skrupulatność, z jaką opisane są najbardziej przerażające historie stolicy Dolnego Śląska. Nie ma tu miejsca na bezmyślne przepisywanie plotek - jest bezwzględna i krytyczna analiza wszelkich dostępnych publikacji. Sam zgłębiałem niektóre sprawy opisywane w tej książce, przekopywałem archiwa na całym świecie, założyłem, że sprawdziłem już wszystko i więcej wydobyć się nie da. Tymczasem autorki pokazały mi, jak bardzo się myliłem!Mikołaj Kołyszko, autor podcastu Egzorcyzmy. Przerażająca historia Anneliese MichelAutorkiInessa Demarczyk - pisarka, podróżniczka, miłośniczka historii i legend. Uwielbia zagadki. Ich rozwiązań szuka wszędzie: w aktach, na taśmie filmowej i w terenie. Analogowe źródła udanie łączy z cyfrową formą przekazu. Wiele lat temu założyła projekt internetowy Nieustanne Wędrowanie. Córka Anety.Aneta Ormańczyk - wielbicielka samotnych podróży. Wnikliwie szuka interesujących tematów, ma talent do wynajdowania historycznych perełek. Aktywnie współtworzy bloga Nieustanne Wędrowanie. Mama Inessy.Autorki książki Mroczne tajemnice Dolnego Śląska.Gdy umilkły echa wystrzałów pod oknem Józefa W. w kwietniu 1957 roku, seryjny morderca ucichł. Milicja prowadziła postępowania z wielkim wysiłkiem, jednak sprawy albo umarzano, albo utknęły w martwym punkcie. Dlaczego ataki ustały? Może czujność władz spowodowała, że dalsze działania z bronią w ręku były zbyt ryzykowne.Po latach wielu komentatorów tych wydarzeń mówi, że punktem przełomowym na drodze do rozwiązania zagadki był zwykły przypadek. Ja jednak twierdzę, że morderca wpadł, bo zgubiło go przekonanie o własnej nieomylności, szczęściu i bezkarności.Była noc z 29 na 30 czerwca1958 roku. Ulice patrolowali dwaj funkcjonariusze, sierżanci Nowak i Juras. Nagle mężczyźni zauważyli samotnego osobnika, który wydał im się podejrzany. Ich czujność się wzmogła, ponieważ kiedy ów przechodzień ich zobaczył, w pierwszym odruchu się zawahał, jakby rozważał ucieczkę. Później jednak ruszył przed siebie pewnym krokiem, ale z lekko spuszczoną głową. Gdyby nie ta jedna chwila zawahania, to czy wszyscy nie minęliby się bez słowa i poszli w swoją stronę? Jest takie prawdopodobieństwo.
Matka Aniołów" brzmi pięknie, prawda?Tak określa autorka kobiety, które doświadczyły poronienia. Jej głos to głos wszystkich kobiet - często pozostawionych samych ze swoim bólem, niezrozumianych, narażonych na nieświadome, raniące komentarze i brak odpowiedniego wsparcia medycznego. To opowieść, która łamie tematy tabu i z odwagą zagląda w sferę psychiczną oraz intymną kobiety roniącej.Autorka dzieli się swoim osobistym doświadczeniem poronień, ukazując bezradność wobec polskiego systemu medycznego. Pisze językiem żywym, emocjonalnym, pełnym ironii, goryczy i wzruszeń. To historia, którą momentami czyta się z bólem, ale i z poczuciem, że uczestniczy się w czymś niezwykle prawdziwym - w drodze od nadziei, przez rozczarowanie i żałobę, aż po spełnienie i szczęście macierzyństwa.
Czy można wierzyć, pozostając buntownikiem?Jon Fosse, laureat literackiej Nagrody Nobla, jeden z najważniejszych pisarzy na świecie, w rozmowie z Eskilem Skjeldalem odsłania swoją duchową biografię.Podobno najtrafniej o Bogu i relacji z Nim mówią nie teologowie, ale poeci i mistycy. Nie zamykają Go bowiem w sztywnych ograniczających pojęciach, ale pozwalają odkrywać się tajemnicom wiary w nieskrępowany a jednocześnie subtelny sposób.Fosse czyni podobnie. Rozmowa z nim to podróż po meandrach ludzkiego wnętrza, artystycznej twórczości i relacji z Bogiem. Słowa Fossego są oszczędne, ale pełne ciężaru i znaczeń. Wierność ortodoksji łączy się tu z odwagą dotykania granic herezji. Noblista mówi o ludzkim mroku i zagubieniu, by zaraz obok wskazać na sens życia i wagę zaufania.Jon Fosse prowokuje, inspiruje, wyznaje. A przede wszystkim pokazuje, jakiego języka mówienia o religijnym doświadczeniu brakuje dziś najbardziej.W zasadzie jestem pewien, że to rozpacz, nie wątpliwości, doprowadziła wielu ludzi do wiary. Lub przynajmniej umocniła ich w wierze. Bóg jest najbliżej w ciemności spowodowanej przez lęk. Przynajmniej w moim przypadku. Nie w panicznym lęku, który dręczył mnie jako nastolatka, tylko w ogólnym niepokoju, lękaniu się, strachu. Hlderlin mówi tak pięknie: "tam, gdzie niebezpieczeństwo / tam jest też ocalenie".Jon FosseNorweski noblista i konwertyta na katolicyzm snuje swoją opowieść o Bogu i Kościele, o drogach, które go do katolicyzmu prowadziły z niezwykłą uczciwością i przenikliwością. To lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy z zachwytem przyjmują kolejne tłumaczenia Fossego na język polski.Sebastian Duda, teolog, filozof, publicystaLektura tej książki raczej nie zbliża do odpowiedzi, ale przybliża pytania. Nie wiem, czy zbliża do rozwiązań, ale pomaga ich szukać. Nie zbliża do ortodoksji, ale przyprowadza do głębi. Trudno powiedzieć, czy zbliża do religii lub Kościoła. Na pewno za to zbliża do Boga.Ignacy Dudkiewicz, publicysta Magazynu "Kontakt", autor książki PastwiskoMisterium wiary jest przepełnione Bogiem. Tyle, że to Bóg nieoczywisty: nie ten zamknięty w świątyni, lecz przemawiający z ciemności, cierpienia i pustki, Bóg wierzących na marginesach Kościoła. Trudno o lepszy literacki przewodnik w duchowych poszukiwaniach niż dzieła Fossego, a znakomitą mapę do nich stanowi ta książka.Karol Kleczka, filozof, Miesięcznik "Znak"
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
