Edukacja domowa jest w Polsce coraz bardziej popularna. Wolność od szkolnej rutyny, brak stresu i rywalizacji, więcej czasu na rozwijanie pasji, zrozumienie dla dzieci o specjalnych potrzebach - te obietnice przyciągają tysiące uczniów i rodziców. Ale czy to rzeczywiście dobra odpowiedź na kryzys tradycyjnej szkoły?Gdy córka Iwony Dudzik zapisuje się do popularnej Szkoły w Chmurze, autorka postanawia przyjrzeć się tej formie nauczania. Jako matka dzieli się swoimi nadziejami, obawami i wątpliwościami. Jako dziennikarka sprawdza, w jaki sposób projekt biznesmena Mariusza Truszkowskiego z edukacyjnej ciekawostki wyrósł na największą placówkę tego typu, która organizuje egzaminy maturalne na stadionach.Dudzik pokazuje orędowników edukacji domowej, ale też rodziców, którzy się przekonali, jak trudno pogodzić pracę z uczeniem własnych dzieci. Rozmawia z nauczycielami i psycholożkami. Analizuje dokumenty, przepisy i dane, by sprawdzić, jak marketingowe hasła kolejnych "nowatorskich" szkół mają się do rzeczywistości. Jej książka to wnikliwy reportaż o fenomenie Szkoły w Chmurze i cenie, jaką za tę rewolucję w edukacji płacą uczniowie, rodzice i nauczyciele.Jeszcze niedawno wierzyłam, że edukacja domowa może być remedium na słabości współczesnej szkoły. Podczas pracy nad reportażem odkryłam, że internetowe opowieści o wolności uczenia się i piątkach na świadectwie to tylko część prawdy. Jest jeszcze druga strona, o której prawie nikt nie mówi.Autorka
Po kilku operacjach kręgosłupa układ nerwowy Marty przypomina zepsutą instalację elektryczną. Krzyś od urodzenia cierpi na jedną z najboleśniejszych chorób świata - pęcherzowe oddzielanie naskórka. Endometrioza atakuje coraz więcej miejsc w ciele Adrianny. Gdyby system ochrony zdrowia nie zawodził, ból nie zmieniałby ich życia w piekło.Dopiero od maja 2017 roku prawo do leczenia bólu obejmuje wszystkich pacjentów, nie tylko umierających, rodzące czy osoby w stanie nagłego, ostrego bólu z oczywistą przyczyną. Jednak nowa ustawa nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistości. Wyniszczeni cierpieniem pacjenci uzależniają się od leków nierzadko przepisywanych bez umiaru, a w skrajnych przypadkach popełniają samobójstwo.Co gorsza podejście do leczenia bólu podlega stereotypom. Dolegliwości kobiet, które zmagają się z przewlekłym bólem, często traktowane są z większą podejrzliwością. Nadal pokutuje wiara, że mają wyższy próg bólu i skłonności do "histeryzowania". Z kolei cierpienie mężczyzn jest w oczach lekarzy wiarygodniejsze, a diagnostyka trwa krócej.Anna Kiedrzynek próbuje odpowiedzieć na pytanie, dlaczego uśmierzanie przewlekłego bólu wciąż jest w Polsce luksusem. Ze zbioru poruszających indywidualnych historii wyłania się zarys społecznej historii bólu jako zjawiska.Jest to książka o bólu: o tym, co robi z ciałem, jak je niszczy, zabija, ale przede wszystkim o tym, jak nim rządzi. To książka o tym, komu pozwalamy cierpieć i jak nierównomiernie rozkładamy nasze współczucie, słysząc słowa "boli mnie". One, w zależności od tego, kto je wypowiada, mają różny ciężar. Czasem bywają bardzo lekkie.Znajdziecie w tej książce opowieści o próbach mierzenia bólu poprzez wbijanie igieł i rażenie prądem, o zabiegach na sercu bez znieczulenia i strachu przed morfiną. To książka o takim rodzaju bólu, który zmusza do uciekania z Polski przez całą Europę z piłką przyciśniętą do żeber; albo o takim, który młodą matkę pcha na krawędź dachu wieżowca. To opowieść o tym, kto nie chce ulżyć starym ciałom, o myleniu bólu z szaleństwem i długiej historii niezrozumienia, czym on właściwie jest.To opowieść o tym, jak próbujemy ból przyszpilić, zrozumieć, nazwać. O skalach numerycznych i katalogach określeń; o bólu łupiącym, parzącym, rozrywającym, ściskającym. O próbach zamykania go w tabelach i liczbach.I o tym, jak bardzo nam się to nie udaje.Autorka
Czy żyjemy w epoce nadchodzącego Antychrysta?Czy jego znakiem nie jest liberalny globalizm, który próbuje wykluczyćz życia państw Boga i religię? I czy katolicyzm, głosząc kult godności człowieka,nie podporządkował się mocom zła?Porwanie Piusa XIII opowiada o cudownej interwencji w historię. Widząc narastającą wielką apostazję Bóg objawia się nowo wybranemu papieżowi, który chce przywrócić w Kościele Tradycję. Widzi, że ludzkość czeka katastrofa i ogłasza powszechną pokutę. Poparcia szuka wśród tych, których wcześniej ekskomunikował Watykan. Czy taka kontrrewolucja, najbardziej reakcyjny akt odrzucenia demokracji liberalnej w ostatnim wieku, może się udać? Papież Pius musi zmierzyć się ze wszystkimi potęgami współczesnego świata - z tchórzliwymi politykami, z propagandowymi mediami, z przedstawicielami wielkiej finansjery, wszelkiej maści dialogistami i wyznawcami ducha Asyżu. To pierwsza antyglobalistyczna nowela XXI wieku.
Śmiertelnie niebezpieczna wyprawa braci Rooseveltów w poszukiwaniu legendarnej pandy wielkiejBestia w chmurach. Śmiertelnie niebezpieczna wyprawa braci Rooseveltów w poszukiwaniu legendarnej pandy wielkiejOceny i opinie klientów: Bestia w chmurach. Śmiertelnie niebezpieczna wyprawa braci Rooseveltów w poszukiwaniu legendarnej pandy wielkiej Nathalia Holt (0)
Gombrowicz. Genialny, irytujący, błyskotliwy i bezkompromisowy. Uwielbiał prowokować, z każdego spotkania robił spektakl. Mówił głośno rzeczy, o których inni bali się nawet pomyśleć. Żył tak, jak pisał – przekornie i na własnych zasadach. Właśnie dlatego ta książka nie jest biografią wielkiego pisarza. To „opowieść wyśniona” o człowieku, który wielkim pisarzem był. Nie powstałaby, gdyby nie miłość do Gombrowicza oraz przyjaźń tej trójki: Rita Gombrowicz • Andrzej Wolski • Jacek Woźniak Rita od zawsze marzyła o komiksowej wersji życia Witolda. O opowieści o pisarzu potrafiącym tchnąć w banalną codzienność magię artystycznej fascynacji. Pisał: „Jestem lekkomyślny, lubię igrać z błahostkami, podnosić je na wyżyny dlatego właśnie, że błahe”. Minęło sześć dekad, zanim Wolski i Woźniak urzeczywistnili to marzenie. Przywrócili do życia postać Don Kichota walczącego piórem i całym swym życiem z duchem powagi przytłaczającym świat. „Jeśli potraficie śmiać się z siebie, bawić i cieszyć się sobą, choćbyście w najgorszych znajdowali się opałach, będziecie zbawieni”. Ta rada Gombrowicza znów stała się niezwykle aktualna. Rita Gombrowicz – urodziła się w 1934 roku w Kanadzie. Studiowała literaturę francuską w Montrealu, a następnie na Sorbonie. W 1964 roku poznała Witolda Gombrowicza – została jego sekretarzynią, a potem zamieszkała z nim w Vence, gdzie wzięli ślub 18 grudnia 1968 roku, na kilka miesięcy przed jego śmiercią. Po pobycie w Mediolanie osiedliła się w Paryżu i w pełni poświęciła opiece nad twórczością Gombrowicza, tłumaczoną na czterdzieści języków. Andrzej Wolski – scenarzysta i reżyser filmów dokumentalnych. Urodził się w 1952 roku w Warszawie; w 1974 wyjechał do Paryża na wakacje i pozostał tam na stałe. Zrealizował kilkanaście filmów dokumentalnych dla France 3, Canal+ oraz francusko‑niemieckiego kanału Arte. Współpracował z Agnieszką Holland przy scenariuszu filmu Europa, Europa, nominowanego w 1992 roku do Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany. Wykładał w paryskiej szkole filmowej ESRA. Wyróżniony za swoje filmy wieloma festiwalowymi nagrodami. Nadal współpracuje z kanałem Arte. Jacek Woźniak – Urodziłem się 9.10.54 w szpitalu. I takie mam obywatelstwo. Nie mówię w żadnym języku, a jeśli już przypadkiem nauczę się jakiegoś, natychmiast zapominam poprzedni. Wysławiam się, rysując krzywo i kolorowo. Adelina Kulmakhanova – artystka plastyczka pochodząca z Kazachstanu. W 2013 roku przyjechała do Paryża i dołączyła do kolektywu rysowników Scorbut (Cabu, Cardon, Kerleroux, Woźniak); w 2017 roku zaczęła rysować dla gazety „Le Canard Enchaîné”. Współpracuje również z Filharmonią Paryską, instytutem badań nad dźwiękiem IRCAM oraz kilkoma wydawnictwami.
Burzliwa historia kobiecego ciała - od starożytnej Grecji po współczesność.Piersi, łechtaczka, błona dziewicza i macica. Na przestrzeni dziejów te części ciała mówiły kobietom, kim są i co powinny robić. Chociaż wiedza na temat każdej z nich zmieniała się z biegiem czasu, żadna z nich nie ma prostej historii. Sposób ich funkcjonowania, a w niektórych przypadkach nawet samo ich istnienie, były przedmiotem dyskusji. Można je postrzegać jako potężne lub odrażające, jako istotne wyłącznie dla reprodukcji lub jako źródła przyjemności seksualnej.W książce "Kształty idealne" klasycystka i historyczka Helen King bada symbiotyczną relację między religią a medycyną oraz ich wspólną historię sprawowania kontroli nad tymi kluczowymi organami, które służyły do definiowania "kobiety", ilustrując, w jaki sposób wyobrażenia o kobiecym ciele zawdzięczają więcej wyobraźni i mitom niż obserwacji i nauce. Na przestrzeni dziejów sposób, w jaki rozumiemy ciało, zawsze był przedmiotem dyskusji i nadal jest kształtowany przez ludzką interwencję oraz interpretowany zgodnie z kulturowymi uwarunkowaniami.Bystra i wciągająca książka "Kształty idealne" jest przeznaczona dla wszystkich, którzy zastanawiali się, co historia ma do powiedzenia na temat dzisiejszych burzliwych debat dotyczących ludzkiego ciała i tego, kto jest "naprawdę" kobietą.
Tobiasz i wielki liść"Tobiasz i wielki liść" to powieść przenikliwa, zmysłowa, pełna emocji, również tych niełatwych i ambiwalentnych, które opisywane są z melancholią, ale też z humorem.Bohaterkę poznajemy w momencie, gdy osiąga wiek emerytalny. Ma dość uczelni, studentów i kolegów, zdecydowanie dość tego, czym stała się akademia w efekcie kolejnych reform. Na zakończenie kariery symuluje projekt badawczy wykorzystujący najnowsze technologie. Wątek życia zawodowego układa się w kąśliwą satyrę na uniwersytet, jego rytuały, biurokrację i pustkę ideową.Bohaterka najczęściej przebywa w sferze pomiędzy jawą a snem, przytomnością umysłu a jego błądzeniem. W tym szczególnym stanie odpowiada na anons, skutkiem czego do jej domu trafia królik Tobiasz, który dosłownie wypełnia pustkę. Nowego mieszkańca trzeba nakarmić, ochronić, a przede wszystkim poznać i zrozumieć. Tobiasz przywraca bohaterce zmysł dotyku i trzeźwość, jednocześnie pozwalając jej na bujanie w obłokach. Króliki są wszak pradawnymi zwierzętami, które znały dinozaury, Alicję i surrealistów."Inga Iwasiów wypracowała bardzo oryginalną formułę opowieści diagnostycznej. Idzie właśnie o diagnozę - kształtu dzisiejszego świata oraz kondycji człowieka. Co się z tym pierwszym stało? Co poszło nie tak? W jakim położeniu znalazł się ten drugi? To wielkie pytania i zarazem wyzwania literatury współczesnej, podejmowane przez naszych pisarzy raczej rzadko. Indze Iwasiów się udało!"Dariusz Nowacki
Książka o Stanisławie Bielickim, jezuicie z XVIII wieku, przedstawia jego życie w realiach barokowej Rzeczypospolitej i ukazuje go jako jednego z najwybitniejszych kaznodziejów swej epoki.Autor, ks. Kazimierz Ligęza opisuje jego drogę zakonną i działalność duszpasterską, zwracając uwagę na ogromny wpływ, jaki wywierał na wiernych. Szczegółowo omawia tematy podejmowane w kazaniach Bielickiego, takie jak odnowa moralna, potrzeba miłosierdzia oraz umacnianie wiary w czasach kryzysu duchowego.W książce podkreślono także jego patriotyczne przesłania, w których nawoływał do jedności narodu i odpowiedzialności za wspólne dobro. Ukazano jego troskę o wychowanie religijne młodzieży oraz obronę tradycji katolickiej przed zagrożeniami duchowymi.Autor zestawia jego słowa z problemami społecznymi epoki, pokazując ich aktualność i siłę oddziaływania. Publikacja stanowi wnikliwe studium postaci, która poprzez swoje kazania i działalność publiczną kształtowała duchowe oblicze XVIII-wiecznej Polski.Dr Paweł PiotrowskiDyrektor Wydawnictwa PETRUS
To książka dla tych, którzy nie chcą poznawać historii wyłącznie z podręcznikowych dat i nazwisk. Autor zabiera czytelnika w sam środek jednego z najbardziej dramatycznych konfliktów XX wieku - wojny, która stała się zapowiedzią nadchodzącej katastrofy europejskiej.Jej wyjątkowość polega na przyjęciu perspektywy polskiej prasy i korespondentów wojennych. Zamiast jednej, wygładzonej narracji otrzymujemy wielogłos: "Gazeta Polska", "Polska Zbrojna", "Kurier Warszawski", "Kurier Poznański", "Polonia", "Robotnik", "Wiadomości Literackie" czy "Nasz Przegląd" przedstawiały hiszpańskie wydarzenia z odmiennych perspektyw politycznych i ideowych. Dzięki temu książka pozwala zobaczyć nie tylko jak przebiegała wojna, lecz także jak o wojnie informowano, jak ją interpretowano i jak próbowano wpływać na opinię polskich czytelników.Szczególnie interesująca jest galeria korespondentów. Na kartach książki pojawiają się m.in. Roman Fajans, Jerzy Przywieczerski, Ksawery Pruszyński i Jędrzej Giertych. Fajans, wysłany do Hiszpanii m.in. przez "Kurier Warszawski", "Polskę Zbrojną" i Polską Agencję Telegraficzną, znalazł się po stronie powstańczej. Jego relacje były na tyle popularne, że porównywano je z twórczością Arkadego Fiedlera czy Ryszarda Kapuścińskiego. Przepióra przypomina również jego rozmowę z Miguelem de Unamuno, jednym z najważniejszych hiszpańskich intelektualistów tamtej epoki.To właśnie takie szczegóły sprawiają, że książka nabiera reporterskiego charakteru. Czytelnik nie obserwuje wojny z bezpiecznego dystansu. Trafia do Madrytu, Guerniki, Belchite, Barcelony i Alkazaru, poznaje realia bombardowań, ewakuacji i codziennego życia w oblężonym mieście. Autor prowadzi również przez dzieje polskiego poselstwa w Madrycie, działalność Międzynarodowego Komitetu Nieinterwencji, zbrodnie wojenne oraz exodus ludności cywilnej.Jednocześnie "Kto ocali Hiszpanię?" nie ogranicza się do samego pola bitwy. W książce spotykają się Franco, Largo Caballero, Llus Companys, Jos Antonio de Aguirre, Miguel de Unamuno, Ludwig Renn, a także przedstawiciele III Rzeszy, Włoch, Portugalii, Związku Sowieckiego, Brygad Międzynarodowych, anarchistów, Falangi i karlistów. Dzięki temu wojna domowa zostaje pokazana jako niezwykle skomplikowany splot ideologii, interesów międzynarodowych i osobistych wyborów.Ogromnym atutem publikacji jest baza źródłowa. Karol Przepióra sięga bezpośrednio do przedwojennej prasy, relacji świadków i wspomnień uczestników wydarzeń. Co ważne, autor świadomie pozostawia w książce liczne cytaty z ówczesnych artykułów, pozwalając czytelnikowi zetknąć się z językiem i emocjami ludzi, którzy wydarzenia te przeżywali na bieżąco. Sam autor podkreśla przy tym konieczność krytycznego podejścia do relacji, ponieważ korespondenci działali w warunkach propagandy, cenzury i politycznej presji.Na szczególną uwagę zasługuje również szeroki kontekst polski. Książka pokazuje, że hiszpańska wojna domowa nie była dla społeczeństwa II Rzeczypospolitej odległym konfliktem gdzieś za Pirenejami. Wywoływała manifestacje, debaty, podróże, spory polityczne i ideologiczne. Polacy walczyli w Brygadach Międzynarodowych, a inni jechali do Hiszpanii jako dziennikarze, obserwatorzy czy po prostu "szpiedzy".Warto też podkreślić imponującą konstrukcję książki. Ponad 400-stronicowa publikacja obejmuje nie tylko prasę II RP, lecz także biogramy najważniejszych postaci, kluczowe epizody wojny, charakterystykę wszystkich głównych stron konfliktu oraz ich zagranicznych sojuszników. Całość uzupełniają liczne ilustracje, bibliografia i skorowidz osób.
Kiedy Caroline Bicks objęła Katedrę Literatury im. Stephena Kinga na Uniwersytecie Maine, stała się zarazem pierwszą badaczką, której King udzielił szerokiego dostępu do swoich prywatnych archiwów – prawdziwej skarbnicy rękopisów dokumentujących jego proces twórczy. Bicks spędziła rok na analizowaniu wczesnych wersji tekstów pisarza i jego odręcznych poprawek, próbując odpowiedzieć na to samo pytanie, które od lat zadawały sobie miliony zafascynowanych i przerażonych czytelników: co sprawia, że proza Stephena Kinga zostaje nam w pamięci i nawiedza nas jeszcze długo po zamknięciu książki? Bicks skupia się na pięciu wczesnych utworach – Lśnieniu, Carrie, Cmętarzu Zwieżąt, Miasteczku Salem i Nocnej zmianie – aby pokazać, jak King kształtował język, fabułę i postacie, rzucając swoje literackie zaklęcia, których siła nie słabnie do dziś. Śledząc notatki pisarza na marginesach i zmiany redakcyjne w tekstach, odkryła sceny oraz alternatywne zakończenia, które nigdy nie trafiły do druku, a które King pozwolił teraz opublikować. Książka zawiera również rozmowy, które Bicks przeprowadziła z Kingiem w trakcie pracy – przynoszące nowe spojrzenie na jego proces pisarski i osobistą historię. Po części to literacki kurs mistrzowski, po części biografia, po części osobisty pamiętnik i śledztwo w sprawie naszych najgłębszych lęków. Potwory z archiwum, książka autoryzowana przez samego Stephena Kinga, nie przypomina żadnej publikacji, jaka do tej pory ukazała się o Królu Horroru. Opowiada o tym, co Bicks odkryła, próbując wydobyć na światło dzienne sposób, w jaki King stworzył jedne ze swoich najstraszniejszych opowieści. O autorce: Caroline Bicks piastuje stanowisko szefowej Katedry Literatury im. Stephena Kinga na Uniwersytecie Maine, gdzie prowadzi zajęcia poświęcone Szekspirowi oraz literaturze grozy. Jest autorką kilku książek i wielu publikacji, które drukował m.in. „New York Times”. Mieszka z rodziną w Blue Hill w stanie Maine.
Samotnym można być wszędzie, ale w wielkim mieście, pośród milionów ludzi ma to szczególny charakter – sama fizyczna bliskość nie wystarczy, by rozproszyć poczucie izolacji. Co to właściwie oznacza: być samotnym? Olivia Laing szuka odpowiedzi na to pytanie i mistrzowsko przeplata własne doświadczenie osamotnienia w Nowym Jorku z życiorysami najbardziej znanych kronikarzy miejskiej samotności. Edward Hopper, Andy Warhol, David Wojnarowicz, Billie Holiday czy Klaus Nomi to tylko kilkoro z jej bohaterów. Przytaczając biografie wielkich nowojorskich twórców, Laing rysuje uniwersalny portret samotników nie z wyboru, a także analizuje skomplikowane związki między samotnością a sztuką. Wśród blichtru i zgiełku współczesności karmi się nas przekonaniem, że samotność da się okiełznać, a społeczna izolacja jest sprawą prywatną. Poczucie osamotnienia jest jednak zbiorowe – w mieście zwanym samotnością mieszka sporo ludzi: to miasto samo w sobie. „Stolica sztuki nieprzypadkowo znajduje się w Nowym Jorku, który jest królestwem samotności. Laing podąża tropem jego książąt i księżniczek, artystów i artystek, którzy na ulicach tego wspaniałego, strasznego miasta toczyli bitwy z samotnością – na śmierć i życie. Sztuka nie jest ucieczką od samotności, ale pozwala stawić jej czoła – podobnie jak ta hipnotyzująca książka pełna melancholii i nadziei.” Stach Szabłowski „Przemyślana, przekonująca, sugestywna i przenikliwa książka […]. Wkraczamy w niej do świata, który jest zarazem mroczny i rozświetlony i w którym samotność jawi się nie tylko jako odwieczna klęska, ale jako jeden ze skarbów składających się na pełnię krótkiej ludzkiej egzystencji.” Matthew Adams, „The National” „„Miasto zwane samotnością” to zachwycający hołd dla skrajnej samotności, która może otworzyć nas na odmienność innych ludzi, na ryzyko i nowatorstwo sztuki i artystów. Laing napisała ważną książkę, która będzie cieszyć się uznaniem przez wiele lat.” Deborah Levy „Wyjątkowy talent Laing jako krytyczki polega na ogromnej wyobraźni i czułości, z jaką podchodzi do opisywanych postaci. Dzięki temu sens dzieła i życia każdego z artystów pozostaje z nami, nawet gdy już zamkniemy książkę.” „Elle” „Ogromny sukces […]. Laing śmiało podejmuje fundamentalne pytania dotyczące życia i sztuki.” „Telegraph” „Niezwykle mądra, pełna zaangażowania i empatii […] książka, którą koniecznie trzeba przeczytać.” Helen McDonald „Nawiązywanie kontaktów staje się mniej onieśmielające, jeśli znika lęk przed porażką. Ta śmiała książka to krok w tym kierunku.” „Economist” „Książka Olivii Laing to po części wspomnienia, po części opowieść o sztuce i i geografii. Autorka przygląda się samotności oraz temu, jak przestrzenie publiczne, a zwłaszcza sztuka, mogą uleczyć albo uśmierzyć tę bardzo współczesną dolegliwość.” „Red” „Ta książka nie tylko przypomina o tym, jak to jest być samotnym, ale też jest czułą afirmacją łączących nas więzi.” „Boston Globe” „Połączenie osobistych zapisków, reportażu, opowieści o historii i wyjątkowo odkrywczej krytyki kultury […] książka pełna empatii i przenikliwości.” „San Francisco Chronicle” „Zarazem osobiste wspomnienia, esej i zbiorowa biografia, podejmująca trudny, niemal zakazany temat i w błyskotliwy sposób ukazująca go od zupełnie nowej strony.” „Evening Standard” „Błyskotliwa i co dziwne, dająca pociechę […]. Laing podchodzi do tematu samotności na swój własny, oryginalny sposób.” „New York Times Book Review” “Laing z bezkompromisową szczerością opisuje uniwersalne, a jednak często trudne do przekazania doświadczenie.” „Financial Times”
Najbardziej poruszająca książka ostatniego czasu. Autobiografia redaktora naczelnego magazynu „Elle”. Jean-Dominique Bauby w wyniku wylewu doznał paraliżu całego ciała. Jego oknem na świat stała się lewa powieka, którą wymrugał opowieść o cierpieniu, samotności, miłości i śmierci. Tworzenie książki stało się walką o istnienie. Poczucie humoru, ironia i dystans wobec otaczającego świata i własnych przeżyć spowodowały, że jego opowieść jest wzruszającą afirmacją życia.Jean-Dominique Bauby zmarł nagle, trzy dni przed ukazaniem się „Skafandra i motyla”. Książka rozeszła się we Francji w nakładzie 800 000 egzemplarzy, przełożono ją na kilkadziesiąt języków.
Polonia rozrzucona jest po całym świecie, tworząc mniejsze i większe skupiska. Zebrane w tomie "Diaspora polska" teksty prezentują je we współczesnej rzeczywistości, z odwołaniami do historii, bez której niepodobna zrozumieć meandrów losów osób polskiego pochodzenia w rozmaitych zakątkach świata. Teksty pokazują wielość sytuacji, w których znaleźli się Polki i Polacy w wyniku emigracji (różnorodnie motywowanej) oraz zmian granic państwowych. Jakie były ich dalsze losy? W jaki sposób pielęgnowali i pielęgnują lub rozwijali i rozwijają swoją tożsamość? Jakie związki utrzymywali i utrzymują z ojczyzną i innym skupiskami diaspory? Na czym one polegają? W każdym z krajów, do których docierali, ich życie ze względu na lokalne realia wyglądało inaczej, można jednak dostrzec także wiele cech wspólnych. Książka przedstawia polską diasporę w całej jej różnorodności, stanowiąc aktualny, ciekawy i użyteczny przewodnik po tej tematyce.
Oto bezbożny szaleniec ścigający Bożego szaleńca aż na kraniec świata.Tak Javier Cercas zaczyna swoją książkę o pielgrzymce papieża Franciszka do Mongolii. To opowieść wyjątkowa z wielu powodów. Przede wszystkim dlatego, że po raz pierwszy w historii Watykan dopuścił jakiegokolwiek pisarza tak blisko papieża, do tego pisarza otwarcie antyklerykalnego i krytykującego Kościół. Ponadto papież udał się do Mongolii - buddyjskiego kraju, w którym mieszka raptem półtora tysiąca katolików, z punktu widzenia Europy peryferyjnego.Cercasowi udało się zamienić bardzo osobliwą propozycję napisania książki o papieskiej pielgrzymce w mistrzowską opowieść, thriller o największej tajemnicy w historii ludzkości. Jaką rolę odgrywają sprawy duchowe i transcendentalne w życiu człowieka? Jakie miejsce zajmuje w nim religia oraz pragnienie nieśmiertelności? I czy matka pisarza, gorliwa katoliczka, spotka się ze swoim mężem po śmierci?
Czarny humor, medycyna i survival w jednym.Książka o śmierci, która tak naprawdę jest instrukcją obsługi życia.Możesz umrzeć na 99 sposobów. Ale jest dobra wiadomość - wieluz nich da się uniknąć. Bakteria pożerająca ciało. Zawał. Trującaroślina. Ukąszenie węża. Zatrucie niepozornym lekiem. Katastrofalotnicza. Piorun. Seks, którego zdecydowanie lepiej było nie uprawiać.A nawet woda.Ashely Alker, lekarka medycyny ratunkowej, każdego dnia spotyka ludzi,którym śmierć zajrzała w oczy. Wie doskonale, jak zaskakująco łatwomożna znaleźć się na SOR-ze i co zrobić, żeby tam nie trafić.W tej przewrotnie zabawnej, chwilami makabrycznej i naszpikowanejfascynującymi faktami książce bierze pod lupę 99 zagrożeń: od choróbzakaźnych, zawałów i udarów przez narkotyki, trucizny i niebezpiecznezwierzęta aż po katastrofy naturalne i zwykłe ludzkie błędy. Wyjaśnia,co naprawdę może cię zabić, czego nie warto się bać i jak zwiększyćswoje szanse na wyjście cało z sytuacji, w której wszystko poszłobardzo, bardzo źle.Będziesz się śmiać.Będziesz się bać.I już nigdy nie spojrzysz tak samo na swoje życie. Bo najlepszysposób, żeby oszukać śmierć, to wiedzieć, skąd może przyjść.
Najnowszy reportaż Grzegorza Rzeczkowskiego, autora bestsellerowej książki "Szpiedzy Putina".W "Ameryka Putina" autor koncentruje się na wyjaśnieniu przyczyn rosnącej popularności w Polsce antydemokratycznych ruchów o charakterze ekstremistycznym oraz wpływie, który wywarli na nie radykałowie z USA, związani z Partią Republikańską i Donaldem Trumpem. W tle zaś są komunistyczne służby - PRL i ZSRR oraz ludzie z nimi związani.Sięgając do historii, od przełomu XIX i XX wieku, opisuje rosnącą siłę nacjonalistów w Polsce, napędzaną ideologią endecką oraz ich powojenne relacje z władzą oraz Służbą Bezpieczeństwa. Książka przedstawia, jak organy bezpieczeństwa Związku Radzieckiego i PRL wykorzystywały skrajne ideologie nacjonalistyczne do walki z Zachodem oraz jak infiltrowały z ich użyciem środowiska oraz organizacje opozycyjne, w tym polskie w USA, a nawet - wprowadzały do nich swoich ludzi. Celem było rozbicie ruchów demokratycznych i mocniejsze związanie Polski z ZSRR. Wiele z tych osób po przełomie 1989 r. z nową siłą zaczęło używać ekstremistycznej agendy do uderzenia w polską demokrację i jej instytucje. Tym razem po to, by odciąć Polskę od UE, zaprowadzić autokratyczne porządki i związać z trumpistowską Ameryką. Ten scenariusz realizuje się właśnie na naszych oczach, a jednym z głównych beneficjentów jest Rosja Putina.
Masz prawo jazdy? Najwyższa pora, by nauczyć się dobrze jeździć! Czy wiesz, dlaczego budowanie dróg ekspresowych w mieście to dziwactwo, wciskanie gazu do dechy nigdy nie ma sensu, a młodzi kierowcy jazdy powinni się uczyć od swoich mam i babć? Na te i inne pytania odpowiada Łukasz Zboralski – znany i ceniony dziennikarz od lat zajmujący się bezpieczeństwem ruchu drogowego. Zabiera czytelników w fascynującą, ale i bezpieczną (rzecz jasna!) podróż po świecie drogowych absurdów, utrwalonych mitów i zaskakujących faktów. To książka dla tych, którzy dopiero odebrali upragnione prawo jazdy, dla kierowców z milionem kilometrów na liczniku i dla wszystkich, którzy chcą po każdej podróży wracać do domu cali i zdrowi. Bez podręcznikowej nudy, za to z humorem, odrobiną ironii i reporterską dociekliwością autor proponuje wszystkim przyszłym i obecnym kierowcom: mnóstwo praktycznej wiedzy o zasadach ruchu drogowego i ograniczeniach ludzkiego organizmu, której nie dostaje się na kursie prawa jazdy; przystępne omówienie najnowszych badań naukowych, obalających popularne przekonania na temat jazdy samochodem; historie prawdziwych wypadków i profesjonalne wyjaśnienia, dlaczego do nich doszło (a także co zrobić, by ustrzec się podobnych błędów); rady, jak dzięki mądrej i rozważnej jeździe uniknąć mandatu; podpowiedzi nie tylko, jak zdać egzamin, lecz także, jak zawsze bezpiecznie docierać do celu. --- Łukasz Zboralski - rocznik 1978, dziennikarz, publicysta, muzyk, szkoleniowiec, jeden z czołowych w Polsce ekspertów zajmujących się bezpieczeństwem ruchu drogowego. Liczące ponad dwie dekady doświadczenie dziennikarskie zdobywał jako redaktor i dziennikarz największych ogólnopolskich mediów m.in.: „Gazety Wyborczej”, „Metra”, „Nowego Dnia”, „Rzeczpospolitej”, „Do Rzeczy”, Polskiego Radia. Jest założycielem i redaktorem naczelnym portalu BRD24.pl – pierwszego w Polsce opiniotwórczego serwisu skupiającego się wyłącznie na bezpieczeństwie na drogach. Program poświęcony tej tematyce prowadzi też w Kanale Zero. Za swoją działalność dziennikarską był nagradzany m.in. nagrodą Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich oraz branżową Nagrodą Partnerstwa dla Bezpieczeństwa Drogowego. Od lat prowadzi warsztaty oraz szkolenia z zakresu bezpiecznej jazdy dla kierowców indywidualnych oraz flot biznesowych, a także kursy dla kierowców redukujących punkty karne. Jest współzałożycielem i wiceprezesem fundacji Projekt: Spokojna Droga. Uczestniczy jako ekspert i dziennikarz w konferencjach naukowych oraz w pracach parlamentarnych dotyczących ruchu drogowego. Członek zespołu ds. bezpieczeństwa ruchu drogowego w Kancelarii Prezydenta RP. --- Otworzyłem! Przeczytałem! I się dowiedziałem! Nie tylko się dowiedziałem, ale ze zgrozą uświadomiłem sobie, że niby wiem, jak większość użytkowników motoryzacji, ale wiem tylko to, co jest na wierzchu. A co jest pod spodem? Co sprawia, że jeszcześmy się wszyscy na drogach nie porozbijali? Dajcie się wciągnąć tej książce! Istnieje wielka szansa, że dzięki autorowi uratujecie i swoje życie, i radość podróżowania. WŁODZIMIERZ ZIENTARSKI, DZIENNIKARZ MOTORYZACYJNY Pozycja, której zdecydowanie brakowało na półce każdego kierowcy, niezależnie od stażu. Powinna trafić w ręce także tych, którzy dopiero zamierzają zdobyć prawo jazdy. Na drodze 10 procent to umiejętności, a 90 procent to głowa, a co za tym idzie – sposób myślenia o swoim postępowaniu, ale także o działaniu innych. Bazując na badaniach psychologów i socjologów, autor obnaża wszystkie mocne i słabe strony ludzi – uczestników ruchu drogowego. Bardzo polecam! MARIUSZ SZTAL, INSTRUKTOR NAUKI JAZDY, BYŁY EGZAMINATOR NA PRAWO JAZDY Kocham Polskę. Uwielbiam żyć w Polsce. Wszystko Polsce zawdzięczam. Ale jednej rzeczy w Polsce nie znoszę – naszej polskiej kultury jazdy, nabuzowanej klaksonem, którym wszyscy na siebie krzyczą. A przecież są kraje, w których klakson to drogowy język miłości. Żeby ostrzec, żeby zaprosić. Ba, nawet dźwięk tych klaksonów jest inny! Piszę o tym z nadzieją, że książka, którą właśnie bierzecie do rąk, ma szansę coś u nas zmienić. Łukasz pomaga zrozumieć, co dzieje się w naszej głowie, kiedy siadamy za kierownicą. Pokazuje, że bezpieczna, skuteczna jazda zaczyna się w sposobie myślenia i nie musi być przy tym agresywna. A że robi to z rzadko spotykaną umiejętnością łączenia nauki, psychologii i praktyki, efekt jest odjazdowy. PS A jaki miałby być? Przecież to książka o jeżdżeniu! TOMASZ KAMMEL, DZIENNIKARZ, PREZENTER, TRENER
Niezwykła Janowska.Jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek powojennych: filmowych, teatralnych, telewizyjnych i estradowych. Więziona i przesłuchiwana przez Gestapo na Pawiaku, w czasie powstania warszawskiego – łączniczka batalionu AK „Kiliński”. Debiutowała wZakazanych piosenkach, a w kolejnych rolach tworzyła niezapomniane i wyraziste kreacje, m.in. wWojnie domowejczy wZłotopolskich. Grała u Wajdy, Chęcińskiego, Machulskiego, Gruzy czy Haupego. Kobieta z temperamentem! Niezwykły Zabłocki.Trzykrotny medalista olimpijski w szabli i czterokrotny mistrz świata – ze względu na szybkość i niewielką posturę nazywany „małym tygrysem”. Architekt, profesor nauk technicznych, projektant hal, stadionów i kompleksów sportowych. Często projektował wiszące dachy – lekkie, wklęsłe konstrukcje, które sam porównywał do „latających dywanów”. Współtwórca Pomnika Powstańców Śląskich w Katowicach. Niezwykły związek.Z osobna każde z nich to osobowość wyjątkowa, ale nie mniej wyjątkowa jest ich wspólna historia. Kto był bardziej przekonany do małżeństwa? Jak mogli ze sobą wytrzymać – i jakim cudem znajdowali dla siebie czas? Hanna Faryna-Paszkiewicz pisze piękną literacką frazą i kreśli z właściwą sobie wnikliwością psychologiczną portrety dwóch silnych i wyjątkowych indywidualności. To wspaniała opowieść dla miłośników historii wojennej Warszawy, filmu, teatru, sportu, architektury. I dobrej biografii. Książka zawiera dziennik Aliny Janowskiej z powstania warszawskiego – jej zapiski prowadzone na bieżąco podczas walk. --- dr Hanna Faryna-Paszkiewicz – historyczka sztuki, związana zawodowo z Instytutem Sztuki PAN i Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie. Autorka bestsellerowych biografiiKobusz. Jan Kobuszewski z drugiej strony scenyorazCzechowicz. Hrabia, miś czy drań, a także biografii kobiet niezwykłych: Marii Morskiej (Opium życia) i Marii Jehanne Wielopolskiej (Polemira. Niesłusznie zapomniana).
Nowe, poszerzone wydanie kultowej biografii Moniki Śliwińskiej.Książka, która zapoczątkowała fascynację kobietami z obrazów.Kto wspierał Stanisława Wyspiańskiego, gdy był jeszcze nieznanym artystą? W czyim domu rozgrywało się towarzyskie życie Krakowa? Czyje twarze inspirowały najsłynniejsze obrazy młodopolskich malarzy? Odpowiedzi kryją się w historiach sióstr Pareńskich: Marii, Zofii i Elizy. Najsłynniejszych muz Młodej Polski.Monika Śliwińska przygląda się Marynie, nieszczęśliwej miłości Witolda Wojtkiewicza, związanej z zapomnianym pediatrą. Zosi, "towarzyszce pracy", a zarazem żonie Tadeusza Boya Żeleńskiego. Lizce, najczęściej portretowanej, dekadenckiej, tragicznie zmarłej.Losy Pareńskich są niczym kronika dokonań młodopolskich artystów spisana przez postacie stojące najbliżej - żony, partnerki, mecenaski. Wpływowe kobiety, które żyły w samym sercu krakowskiej bohemy, w cieniu wielkich wydarzeń epoki. Czas, by przemówiły.Biografia zawiera kolorowe reprodukcje słynnych dzieł sztuki, również tych mniej znanych, oraz niepublikowane dotąd materiały zebrane przez lata pracy autorki.
Czy da się opowiedzieć o Polsce ostatniego stulecia za pomocą losów jednego budynku? Tak, jeśli ta opowieść dotyczy takich domów, jak warszawska kamienica przy Litewskiej 10.Ukończona na krótko przed II wojną światową, stanie się kolejno: luksusowym "domem dochodowym", mieszkaniem dla pracowników Kripo i SS z pobliskiej Alei Szucha, siedzibą Ministerstwa Ziem Odzyskanych, a następnie domem Komitetu Centralnego, w którym partia osiedli dawnych działaczy Komunistycznej Partii Polski, pracowników redakcji i resortów. Za sprawą ich dzieci, "dom słowa i władzy" stanie się też domem solidarnościowej opozycji, w którym ulotki przechowuje się w podwórkowym śmietniku. Po 1989 roku pod tym samym dachem sąsiadować będą ze sobą prywatni właściciele i lokatorzy mieszkań komunalnych, a siedzibę rosyjskiej agencji TASS od Polskiej Sekcji BBC będzie dzielić zaledwie piętro.Beata Chomątowska stara się uchwycić specyfikę miejsca, które skupia w sobie niczym w soczewce wielką i małą historię. Bo Dom warszawski to przede wszystkim opowieść o jego mieszkańcach i tej szczególnej sąsiedzkiej więzi, która łączy ludzi dzielących latami wspólną przestrzeń. Nie bez powodu patronuje jej Georges Perec i jego Życie instrukcja obsługi.Za reporterskim tematem można objechać świat. Ale bywa, że temat czeka tuż za ścianą. Pierwszym tropem była wzmianka o "wdowie po Świerczewskim", sąsiadce z półpiętra. Potem wizyta u kolejnej wdowy, gdzie wisiał portret innego mężczyzny w mundurze. Nazwisko generała Moczara na liście lokatorów obok rodzin działaczy i działaczek Komunistycznej Partii Polski, którym Marzec 1968 roku zakończył kariery lub zmusił do emigracji - Mrożek by tego nie wymyślił. A przecież snuł się tu i cień Gomułki, urzędującego w Ministerstwie Ziem Odzyskanych, mieszczącym się kiedyś właśnie w tym budynku. W oficynie mogłam wciąż spotkać rodziny byłych pracowników resortu, a także właścicieli przedwojennego "domu dochodowego", jakim była ta kamienica, nim zajęli ją lokatorzy z Kripo i SS. Zaczęłam szperać w archiwach, nastawiłam uszu.Autorka
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
