Debiutancka książka Bartka Skrobisza, komika znanego pod pseudonimem Syn Mojego Taty. Przez ostatnie trzy dekady wmawiano nam, że neoliberalizm to jedyna słuszna wizja państwa – dlaczego tak łatwo w to uwierzyliśmy? Bartosz Skrobisz rozprawia się z mitologią polskiej transformacji, neoliberalnym dogmatem i przekonaniem, że rynek zawsze wie lepiej. Z humorem i ironią, ale również w oparciu o rzetelne dane, pokazuje, że decyzje uznawane dziś za konieczne i bezalternatywne kosztowały miliony ludzi bezpieczeństwo, godność i spokojną przyszłość. To osobista historia zmiany myślenia, ale też analiza postkapitalistycznego systemu, który nauczył nas akceptować nierówności jako naturalny stan rzeczy. W ostre diagnozy autor wplata satyryczne bajki i felietonowy luz, a obrazowe metafory, którymi się posługuje, wzmacniają przekaz. „Jak wytresować Polaka” łączy wszystko to, za co internauci pokochali Bartka: cięty humor, nieoczywiste skojarzenia i naturalną charyzmę. Autor pokazuje, jak przez lata kształtowano nasze myślenie o pracy, pieniądzach, państwie i odpowiedzialności. Oraz dlaczego tak łatwo było wmówić nam, że bieda to wina jednostki, a nie systemu. Brzmi poważnie, ale ta książka rozbawi was do łez.
Decyzja, która zmieniła historię. Historia, która powinna być dziś przestrogą. 6 sierpnia 1945 roku nad Hiroszimą rozbłysło światło, które zakończyło wojnę i zapoczątkowało nową epokę. Epokę, w której ludzkość po raz pierwszy musiała zmierzyć się z konsekwencjami własnej technologicznej potęgi. Iain MacGregor opowiada historię pierwszego ataku atomowego poprzez losy ludzi, którzy znaleźli się najbliżej tej decyzji – naukowców pracujących w ramach tajnego Projektu Manhattan, wojskowych przygotowujących kolejną misję, polityków próbujących ważyć życie tysięcy w imię szybszego zakończenia wojny, a także mieszkańców Hiroszimy, dla których ten poranek był zwykłym początkiem dnia. Autor łączy precyzję historyczną z reporterską wrażliwością, oddając głos zarówno sprawcom, jak i ofiarom. Pokazuje świat przed wybuchem, dojmującą ciszę po eksplozji oraz długie lata milczenia i prób kontrolowania prawdy o skutkach nie tylko promieniowania, ale też konsekwencjach tej dramatycznej decyzji militarnej. Dzięki temu Hiroszima przestaje być tylko symbolem, a staje się miejscem, gdzie skrzyżowały się ludzkie historie. Przejmująca opowieść o odpowiedzialności, pamięci i granicach, które zostały przekroczone. Książka, która nie pozwala zapomnieć, że za każdą decyzją historyczną stoją ludzie i ich życie. Atomowe zniszczenie Hiroszimy i Nagasaki było jednym z najbardziej ikonicznych momentów XX wieku. A jednak niewiele napisano o ludziach, których działania doprowadziły do bezwarunkowej kapitulacji Japonii… Książka I zdarzyła się Hiroszima jest epicka swoim rozmachem, a zarazem intymna w szczegółach; jej strony wypełniają outsiderzy i geniusze, którzy na zawsze zmienili nasz świat. Skrupulatnie udokumentowana i znakomicie napisana. Giles Milton Znakomita, imponująco udokumentowana opowieść o geniuszu i przerażającym zniszczeniu. Alex Kershaw MacGregor wykorzystuje szeroki wachlarz źródeł, tworząc porywającą, poruszającą i często zaskakującą narrację – tym razem o tym, jak II wojna światowa zakończyła się wywołaną przez człowieka apokalipsą, a nowa era rozpoczęła się mieszanką nadziei i grozy, która osiem dekad później wciąż definiuje nasze życie. Frederick Taylor To coś więcej niż książka historyczna – to także trzeźwiąca refleksja nad wojną, nauką i moralnością. Znakomita. James Holland Nienagannie udokumentowana relacja Iaina MacGregora o pierwszym użyciu broni nuklearnej w wojnie stanowi ważne przypomnienie o grozie, jaką niesie ona dla świata. „The Spectator”
KRĘŻNICA JARA, PARYŻ, MARIANKA, BRUKSELA, CZĘSTOCHOWA, VANCOUVER, LGOTA MAŁA, NOWY JORK, STRĘGOBORZYCE, KRAKÓW, ANTWERPIA. Potomkowie Żydów, którzy w czasie drugiej wojny światowej za pieniądze szukali schronienia u Polaków. W domu, w stodole, w dziurze w ziemi, za wychodkiem. I potomkowie Polaków odpowiedzialnych za zbrodnie, które przemilczano. Czy na gospodarzach, którzy zachęcili rodzinę lubelskiego krawca, żeby się u nich ukrywała, po czym – za pomocą wideł i siekiery – zabili ojca i dwóch synów, ciąży klątwa? A czy ciąży też na tych, którzy kupili po nich dom, nieświadomi zbrodni, jaka się tam dokonała? Czy pomoże tu interwencja proboszcza, który „ma magistra z egzorcyzmów i strasznie silne pole”? Paweł Piotr Reszka jest obdarzony słuchem absolutnym. Wyłapuje nim w potoku maskujących słów, co ludzie naprawdę mówią. A gdy wsłucha się już uważnie w bohaterów i przedstawi nam ich głos, konfrontuje nas z inną wersją tej samej historii, wersją, za którą stoją tysiące przeczytanych stron dokumentów. „W tym domu już nie straszy” to kolejna książka, w której łączy wrażliwość reportera i warsztat historyka. Przeczytajcie koniecznie! Anna Bikont To jest książka o genetyce winy. Czy zło można odziedziczyć? Co z duchami przeszłości nawiedzającymi nasze myśli, sny i domy? Czy mogą się na tyle zmaterializować, by po latach pozbawić nas życia? Same pytania w tej książce. Nie potrafią albo nie chcą na nie odpowiedzieć nawet najmądrzejsi rabini. Reszka też nie próbuje. Bo jest zbyt mądrym reporterem? Pisarzem? Sam nie wiem. Ale pisze czysto, prosto i szlachetnie. Andrzej Stasiuk
Poruszająca opowieść o nienasyceniu, które napędzało życie i twórczość Agnieszki Osieckiej. To historia kobiety pełnej sprzeczności: pragnącej bliskości, a jednocześnie wciąż uciekającej przed spokojem. Zakochanej w emocjach, słowach i ludziach. Zbigniew Cybulski, Witold Dąbrowski, Marek Hłasko, Jerzy Giedroyc, Andrzej Jarecki, Wojciech Frykowski, Jeremi Przybora, Andrzej Wajda, Daniel Passent – to oni byli dla Osieckiej fascynacją, wyzwaniem i źródłem nieustannego napięcia. Mężczyźni Osieckiej to również opowieść o polskiej kulturze XX wieku i jej najważniejszych kręgach – od teatrzyku Bim-Bom i STS-u poprzez paryską „Kulturę” i krakowską Piwnicę pod Baranami do korytarzy TVP. Fascynująca podróż przez skrajnie odmienne światy połączone skomplikowaną siecią ludzkich losów i namiętności. Joanna Podsadecka pisze o tym, co dla poetki było najważniejsze. Pokazuje, jak z rozczarowań, tęsknot, ucieczek i powrotów powstawały teksty, w których kolejne pokolenia wciąż odnajdują prawdę o własnych uczuciach. Znakomicie udokumentowana książka – wnikliwa i inspirująca do odkrywania Osieckiej na nowo. To nie jest książka o miłościach Agnieszki. To przejmująca opowieść o kobiecie, która całe życie uciekała – najpierw za uczuciem, potem przed nim. Zakochiwała się gwałtownie, zachłannie, ale kiedy miłość zaczynała mieć kształt domu i zapach codzienności, odchodziła. Mijała tych, którzy mogli zostać, wybierała tych, którzy byli nieobecni. Nie dlatego, że nie umiała kochać. Dlatego, że nie umiała zostać. Beata Biały, pisarka, dziennikarka
Książka Wielcy i dziwacy to zbiór opowiadań Wojciecha Wiśniewskiego o tym, dlaczego i jakich okolicznościach prowadził swoje wywiady z pisarzami. Kim byli, jakie mieli poglądy, zachowania i reakcje, przyzwyczajenia i nawyki, a nawet dziwactwa, których wcale nie ukrywali. Dygat, Redliński, Bryll, Świrszczyńska, Marian Brandys, Juliusz Wiktor Gomulicki, ale też Erwin Kruk i Bogdan Wojdowski – to i tak nie wszyscy bohaterowie. A każdy z nich widziany jest oczami Wojciecha Wiśniewskiego, czasami z zachwytem, innym razem z dystansem i ironią. Na pewno z bardzo osobistej perspektywy, co jest szczególną zaletą jego najnowszej opowieści.
Magdalena Jastrzębska w porywającym stylu opowiada barwną historię o nietuzinkowych kobietach Jadwidze z Zamoyskich i Jadwidze z Sanguszków Sapieżynach. Opierając się na archiwalnej korespondencji, wspomnieniach i zapiskach, próbuje odtworzyć życie dwóch niebanalnych kobiet na tle XIX stulecia.Pisze o miłości, trudnych wyborach i niezłomnych charakterach, ale także o pokusach życiowych, wielkich fortunach i wspaniałej renesansowo-manierystycznej rezydencji w Krasiczynie, w której murach do dziś odnajdziemy ślady bohaterek tej książki.
Oto Marilyn Monroe od A do Z. Wielkie role i mało znane fakty z życia osobistego i zawodowego, sukcesy i rozczarowania, burzliwe miłości i dramaty układają się tu w bogato ilustrowane abecadło o życiu niezwykłej kobiety i charyzmatycznej gwiazdy. „Najbardziej uwodzicielska blondynka świata” – tak pisały o niej media. Jednak jej historia pokazuje znacznie więcej niż tylko wizerunek wykreowany przez Hollywood. To opowieść o ambitnej, świadomej swojego talentu aktorce, która nieustannie walczyła o artystyczne uznanie, jednocześnie mierząc się z samotnością, uzależnieniami i presją sławy. Wizerunek Marilyn, początkowo zaprojektowany jako symbol seksapilu, szybko przekroczył te ramy i stał się wyjątkową mieszanką wrażliwości, kruchości i siły – kontrastów, które do dziś przyciągają uwagę i sprawiają, że jej legenda wciąż pozostaje żywa. „Marilyn Monroe od A do Z” to książka równie wyjątkowa jak jej bohaterka; elegancka szata graficzna, twarda oprawa, liczne fotografie i ciekawostki sprawiają, że to nie tylko pozycja obowiązkowa dla fanów aktorki, ale także doskonały pomysł na prezent.
Mało jest dokumentów o Xawerze. Dowiadujemy się o niej prawie zawsze za czyimś pośrednictwem. O dzieciństwie świadczą dzieje jej rodziców i prowadzonej przez nich pensji. Wiadomości o krótkiej karierze artystycznej pojawiają się w listach i notatach Mickiewicza, Towiańskiego, Goszczyńskiego. Brak listów jej samej i do niej. Xawera wspominana jest przez innych mimochodem. Po śmierci Adama o życiu Xawery dowiadujemy się z policyjnych teczek.Robert Kowalski zaprasza w podróż śladami Xawery przemilczanej; Xawery, która niegdyś myślała, że pana Boga chwyciła za nogi, a może sama była posłannicą bogów; największej, a może jedynej prawdziwej miłości Adama; Xawery płacącej za tę miłość dekadami cierpień i upokorzeń; kobiety, którą kolejne pokolenia pomijały i oczerniały.Prawda o niej jest na pewno bolesna i trudna. Niejednoznaczna. Xawera popełniała błędy i krzywdziła innych - jak każdy. To truizm. Ale zasłużyła na to, by pokazać ją prawdziwiej. Na tyle, na ile to możliwe.Publikacja ukazała się przy wsparciu Instytutu Książki w ramach programu wydawniczego Inne Tradycje. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach dotacji celowej Nr 3/df-vii/2026Książka objęta patronatem Instytutu Biblioteka Polska w Paryżu.Książka objęta patronatem Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie.Książka objęta matronatem Muzeum Historii Kobiet.Matronat: Babka od histy.
Opowieść o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim, poecie-bohaterze plutonu "Alek", kompanii "Rudy", Batalionu "Zośka", od lipca 1944 r. Batalionu "Parasol". Jego wybitna twórczość spleciona z tragicznym życiorysem dała początek jednej z najbardziej poruszających legend polskiej kultury. Książka zawiera listy, pamiętniki, zdjęcia i wiele cytatów jego wspaniałych, ale i smutnych wierszy.
Andrzej Samson był jednym z najbardziej znanych polskich psychologów. Występował w telewizji, pisał książki, cieszył się dużym zaufaniem. Gdy w 2004 roku w śmietniku nieopodal jego mieszkania znaleziono dziecięcą pornografię, wybuchła jedna z najgłośniejszych pedofilskich afer w historii Polski.
Na zdjęciach byli Kuba, Natalia, Beata, Olaf, Klara, Franek i inne dzieci, którym Samson miał pomóc. To do nich niemal codziennie wraca tamten koszmar.
Proces był wielowątkowy i trwał latami. Sprawę chciano zamieść pod dywan. Środowisko psychologów do dziś nie zrobiło rachunku sumienia. Są jednak ludzie, którzy kiedyś nie mogli mówić, a dziś chcą przerwać zmowę milczenia.
Edyta Krześniak – jedyna dziennikarka, która rozmawiała z przebywającym w areszcie Andrzejem Samsonem, z jego ofiarami i ich bliskimi – po latach wraca do tej sprawy, rozkłada ją na czynniki pierwsze i relacjonuje swoje śledztwo. Wszystko po to, by dotrzeć do prawdy i zrozumieć, jak to możliwe, że guru polskiej psychologii skrzywdził tak wiele dzieci, i dlaczego nie wyciągnięto z tego żadnych wniosków.
W oparciu o plan autobiografii Korczaka pozostawiony w Pamiętniku Joanna Olczak-Ronikier odtwarza historię życia Doktora, wplatając ją w opowieść losach i wyborach polskich Żydów. Poznajemy bohatera jako chłopca szukającego swojej drogi, młodego lekarza o zainteresowaniach społecznych, pedagoga głoszącego nowatorskie teorie, pisarza, wieloletniego kierownika Domu Sierot dla dzieci żydowskich, współpracownika Naszego Domu – internatu dla dzieci polskich. Dowiadujemy się, że w młodości pisywał egzaltowane poematy, odrzucane przez wszystkie redakcje. Że założył pierwsze na świecie pismo dla dzieci redagowane przez dzieci. Że – z przekonań pacyfista – brał udział jako lekarz w wojnie rosyjsko-japońskiej i w I wojnie światowej, a w armii niepodległej Polski miał stopień majora rezerwy. Że choć wydawał się racjonalistą i sceptykiem, był człowiekiem głęboko religijnym, a równocześnie interesował się teozofią i należał do loży masońskiej. Nie popierał żadnej partii politycznej. Nie opowiadał się po stronie żadnej ideologii. Przez całe życie towarzyszyła mu wiara, że można być równocześnie Żydem i Polakiem. Tuż przed śmiercią zanotował: „Nikomu nie życzę źle. Nie umiem. Nie wiem, jak się to robi”.
Poruszająca, oparta na faktach opowieść o talencie, który wynosi człowieka wysoko, wielkiej samotności i miłości silniejszej niż śmierć. Kiedy Tadeusz Miller przyjechał do Szczecina, był jednym z wielu, którzy na Ziemiach Zachodnich szukali nowego początku. Zwyczajny człowiek z niezwyczajnym talentem. Marzył o scenie i o tym, by jego głos coś znaczył. Ale był rok 1946. Wtedy marzenia ustępowały miejsca codziennej walce o chleb, o dach nad głową, i wytchnieniu od wojennych wspomnień. Jednak dzięki zdolnościom wokalnym, uporowi i odrobinie szczęścia Tadeusz Miller stał się gwiazdą radia i zaczął śpiewać dla tysięcy ludzi. Zyskał przydomek króla tanga. W tym wszystkim wspierała go największa miłość jego życia – żona Luna. To ona dodawała mu odwagi, gdy tracił wiarę. To ona stała za nim murem w chwilach próby. Tadeusz Miller zdobywał kolejne szczyty. Audycje, płyty, koncerty… Wtedy jednak los postanowił odwrócić kartę. __ To jedna z tych powieści, których nie sposób odłożyć, a która po lekturze jeszcze na długo pozostaje w pamięci. Historia niezwykle uzdolnionego człowieka, który w zderzeniu z brutalnością wojny musiał odłożyć marzenia na bok, by przeżyć. Opowieść o nowych początkach, miłości, ciężkiej pracy i o tym, że los bywa okrutny, a życie nieprzewidywalne. O determinacji, talencie, który potrafi dodać skrzydeł, i sile muzyki, która trwała na przekór okolicznościom. Marta Mrowiec-Wilk Opowieść o wielkiej pasji i ogromnej odwadze, której scenerię tworzy powojenny, budzący się do życia Szczecin – nieznany, niebezpieczny i pełen pułapek. Ale też dający nadzieję i szansę ludziom takim jak Tadeusz Miller – szukającym normalności i pragnącym tylko jednego: żyć dalej. Autorka przywraca pamięć o tym niezwykłym człowieku, który swoim śpiewem sprawiał, że zapominało się o zrujnowanych ulicach czy trudach codzienności i choć przez jedną błogosławioną chwilę wierzyło, że wkrótce będzie lepiej. Urszula Pawlik Pisarstwo Sylwii Trojanowskiej niezmiennie urzeka subtelnością i wyczuleniem na detale. W tej opowieści nawet najcichsze emocje wybrzmiewają z niezwykłą siłą. Dużo tu wrażliwości, która potrafi ocalić człowieka choćby tylko – a może aż – w czyjejś pamięci. Joanna Chrzanowska, @pani jo_asia
Tomasz Polak przedstawia uniwersalne wzory skutecznego radzenia sobie z systemową przemocą i zniewoleniem, które dotykają każdą i każdego z nas. Polak wychodzi od przykładu Sycylii - wyspy, której mieszkańcy przez stulecia stawiali opór kolejnym próbom kolonizacji. Posługuje się pojęciem sycylijskości (sicilianita), czyli postawy, która wykształciła się poprzez długotrwałe obcowanie z narzuconą władzą, i polega na przyjęciu tej władzy bez podporządkowania się jej.Wykorzystując kultową sycylijską powieść, Lamparta Tomasiego di Lampedusy, Polak charakteryzuje trzy kategorie ludzi-drapieżników zamieszkujących świat: lamparty, szakale i hieny. Z pomocą tych kategorii opisuje pogarszającą się sytuację geopolityczną i opresyjny porządek społeczny, w które jesteśmy uwikłani. Uwolnienie się od nich byłoby możliwe, gdyby wzorem Sycylii wytworzyć sieć mikro- i makrorozwiązań określanych przez Polaka jako rozproszenie odpowiedzialności oraz pragmatyczna solidarność. Rozwiązania te wydają się utopijne, ale przecież utopia nie oznacza czegoś, czego nie można urzeczywistnić.
Nikt nie zna ich twarzy, nazwisk ani życia prywatnego.
Dla zwykłych obywateli są niewidzialni, wśród przestępców budzą strach.
Od początku swojego istnienia Łowcy Cieni są jedną z najbardziej tajemniczych jednostek polskiej policji. Rozwiązują sprawy uprowadzeń dla okupu i ścigają najgroźniejszych przestępców. To oni złapali nazywanego polskim Hannibalem Lecterem Kajetana P. i takich gangsterów jak Belmondziak, Smok, Twardy czy Wielki Bu.
Wszelkie informacje na temat działalności Łowców Cieni są owiane tajemnicą. O swojej pracy policjanci nie rozmawiają nawet z najbliższymi – a tym bardziej z dziennikarzami.
Dla Piotra Halickiego zrobili wyjątek.
Jak tropią przestępców, którzy przyjmują fałszywą tożsamość i ukrywają się latami, często na drugim końcu świata? Co robią, by wpaść na ich ślad?
W jakim stopniu nowe technologie ułatwiają polowanie na najgroźniejszych przestępców?
Jak działają, gdy dochodzi do uprowadzenia dla okupu?
Dotychczas odpowiedzi na te pytania znali tylko nieliczni. W tej książce oddajemy głos samym „łowcom”. To oni opowiadają o zawodowych wyzwaniach i rozterkach.
Poznaj kulisy działania elitarnej jednostki i odkryj nieznane dotąd szczegóły najbardziej spektakularnych akcji, o których mówiła cała Polska.
PIOTR HALICKI – historyk z wykształcenia, dziennikarz z powołania. W mediach pracuje od ponad dwudziestu lat, obecnie związany jest z redakcją Onetu. Specjalizuje się w pisaniu o sprawach dotyczących służb mundurowych, a także kwestiach społecznych i politycznych. Był dwukrotnie nominowany do nagrody Grand Press.
Pustkę rzadko ktoś odwiedza; Pustkę trzeba przebyć, żeby dotrzeć gdzieś indziej.
Fragment książki
Miały być odzyskane, są opuszczone. Nie chcieli ich Niemcy, uciekają z nich Polacy. Północno-zachodnie tereny Polski to miejsce, w którym czas się nie zatrzymał – on nieubłaganie płynął. Aż nastała Pustka.
Jak wyglądają ziemie, na których tyle się zmieniło? Na których życie wrzało, a dzisiaj ledwo się już tli. Które zmieniły narodowość, ale nie zapomniały swojej przeszłości – i nadal marzą o przyszłości.
Miłosz Szymański wyrusza do serca Pustki – jak się okaże, wcale nie tak pustej. Bo są w niej ludzie, którzy przywracają życie tej pomijanej w opowieściach krainie. Krainie, o której chyba zapomnieliśmy, ale która nie zapomniała o nas.
Tu jest Polska, tu jest Zachód? Przez trzy dekady po transformacji Polska goniła Zachód, a elity polityczne podporządkowywały temu celowi swoje działania. Wskaźniki ekonomiczne, społeczne i polityczne wyznaczały kierunek zmian. Jakub Dymek, kulturoznawca, współprowadzący podcast „Dwie lewe ręce” i dziennikarz m.in. „Tygodnika Powszechnego” i „Przeglądu”, stawia tezę, że w ostatniej dekadzie ten projekt został zrealizowany – Polska dogoniła Zachód. Ciesząc się z rozwoju i rosnącego dobrobytu, nie dostrzegamy jednak, że zaczynamy powielać błędy państw, które chętnie krytykujemy. Migracja została sprywatyzowana – nadal konkurujemy tanią siłą roboczą, tyle że dziś są nią imigranci. Rosną nierówności, a system sprzyja ochronie majątkowych przywilejów wąskich elit kosztem inwestycji w rozwój, przemysł, zdrowie i edukację. Jednocześnie chcemy utrzymać wysoki poziom świadczeń socjalnych i niski wiek emerytalny, nie rozwiązując problemów demograficznych i nie godząc się na migrację. Pogłębiają się nierówności regionalne, a duże metropolie dominują nad resztą kraju. Problemy, z którymi mierzą się dziś Polacy, są tożsame z wyzwaniami Niemców, Duńczyków czy Francuzów. To efekt naszego sukcesu. A sukces nie przychodzi bez kosztów. Dogoniliśmy Zachód. Ale co dalej?
Kto nie zna głosu, który co chwilę nas strofuje, poprawia, wyśmiewa i sprowadza do parteru? Wewnętrzny krytyk nigdy nie zasypia i nawet kiedy sądzimy, że oto wreszcie udało nam się do czegoś dojść albo przepracować jakiś problem, przypomina o swoim istnieniu. Niezadowolenie z siebie nie opuszczało także Mony Chollet po tym, jak jej Czarownice stały się międzynarodowym bestsellerem. Mogła wtedy wreszcie porzucić pracę na etat i w pełni poświęcić się pisarstwu, czyli – spełnić swoje marzenie. Cóż jednak z tego, skoro jej wewnętrzny głos wciąż wyrażał rozczarowanie: Mona wydawała się sobie za głupia, by pisać, za mało pracowita, zbyt uprzywilejowana, posługująca się nie dość inkluzywnym językiem i tak dalej. Ostatecznie postanowiła więc zrobić coś, co mogło być w tej sytuacji jedynym rozsądnym wyjściem: napisała książkę, w której lekko, niezobowiązująco i z typowym dla siebie poczuciem humoru przygląda się jednemu z najbardziej trwałych wzorców naszej kultury: poczuciu winy. Każdy z rozdziałów jest poświęcony innemu zagadnieniu, a są to: religia z ideą grzechu pierworodnego i piętnowaniem wszelkich niedoskonałości; obwinianie kobiet będących ofiarami przestępstw i nadużyć seksualnych; przemoc wychowawcza, która co jakiś czas powraca do łask w kolejnych odsłonach konserwatywnych polityk; kult pracy i pracoholizm jako efekty uboczne wymogu produktywności; prześciganie się w poczuciu moralnej wyższości i wzajemne obwinianie jako nieodłączne atrybuty ruchów postępowych i aktywistycznych. Autorka czerpie pełnymi garściami z literatury naukowej i popularnej, przywołuje filmy i seriale, przykłady z własnego życia i zdarzenia będące przedmiotem publicznych sporów (tu także wątek polski z zagranicznymi przedstawieniami Krystiana Lupy), by pokazać, jak mechanizmy obwiniania i samoobwiniania są stale wytwarzane przez różnego rodzaju presję społeczną i jak mocno są one wprzęgnięte w tryby patriarchatu i kapitalizmu. I nawet jeśli ostatecznie Chollet nie daje zbyt wielu odpowiedzi na to, jak w praktyce radzić sobie z poczuciem winy, pomaga nam uświadomić sobie, gdzie kryją się i jak działają jego utajone zasoby, a przede wszystkim pozwala nabrać do niego odrobiny dystansu.
Miał czternaście lat, gdy zobaczył ojca na kolanach z lufą karabinu przy głowie. Miał dziewiętnaście, gdy wyzwalał Polskę jako podporucznik artylerii. Miał czterdzieści trzy, gdy ta sama Polska kazała mu się wynosić. „Jeśli Żyd chce być uznany za Polaka - rozsądek widać doradza, by stał się uchodźcą" - napisał pod koniec życia. Badał wykluczenie, bo poznał je wielokrotnie na własnej skórze. Niechciane dziecko. Jedyny Żyd w klasie. Chłopiec, który czytał Jacka Londona, bo niemiał z kim grać w piłkę. Potem - uchodźca, żołnierz, komunista, rewizjonista, wygnaniec i jeden z najczęściej cytowanych myślicieli współczesnego świata. Bauman wprost i swoimi słowami opowiada o ucieczce z bombardowanego Poznania i krzyku „Tu jest moja mat'!", który uratował rodzinie życie na sowieckiej granicy, o fascynacji komunizmem czy straconych złudzeniach po referacie Chruszczowa. Wraca do Marca ’68, pogróżek oraz wyjazdu, z którego nie było powrotu. Gdy w Europie powraca język wykluczenia, a granice znów dzielą ludzi na „swoich" i „obcych", wspomnienia Baumana czyta się nie jak historię minioną, lecz jak ostrzeżenie - napisane przez kogoś, kto każdy z tych mechanizmów przeżył osobiście.
Autobiografia Jana Felickiego to nie tylko zapis życia (również w wywiadach), ale przede wszystkim zapis historii Polski, która bez takich wyjątkowych Osobowości, jak pan Jan, nie byłaby zbudowana z taką siłą. To książka dla wszystkich. Napisana w prawdzie, bez ogródek, oddająca hołd tym, którzy walczyli o kraj. To rozważania o idei komunizmu i potrzebie odtajemniczenia czasów PRL-u, które nie były zerojedynkowe. To wreszcie dialog z czytelnikiem, most pamięci. ogromna historyczna wartość dla nowych pokoleń.
W Polsce po drugiej wojnie światowej jest milion siedemset tysięcy sierot. W Bartoszycach, niewielkim poniemieckim miasteczku w dawnych Prusach Wschodnich, powstaje projekt, jakiego wcześniej nigdy nie było – Centralny Ośrodek Wychowawczo-Szkoleniowy im. Janusza Korczaka. Ma to być eksperyment, którego celem jest stworzenie nowego człowieka. W jego ramach na początku 1947 roku rozpoczyna działalność największy w Polsce dom dziecka, który docelowo ma przyjąć trzy tysiące podopiecznych. Trafią tu autochtoni, młodzi powstańcy warszawscy, wychowankowie z Monetnej na Uralu. Pracownicy to repatrianci z Wilna i zza Buga, nauczyciele oddelegowani do pracy z centrum, ale i reemigranci z Francji. Wyludniona i zniszczona miejscowość stanie się miastem dzieci. Gigantyczny Ośrodek powstaje w dawnych koszarach Ludendorffa, które zadziwiają bielą ścian, rozmachem zabudowy, bliskością lasu i rzeki Łyny. To przestrzeń niemalże sielankowa, oddzielona od reszty miejscowości torami, a z dwóch pozostałych stron wodą. Dzisiaj mało kto o tym niezwykłym projekcie pamięta. Najwyższy czas to zmienić.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
