Uwielbiana przez czytelników Seria Podróżnicza Wydawnictwa Poznańskiego w nowej szacie graficznej! Ta książka to idealna towarzyszka podróży. Czy to prawda, że w Rumunii uprowadzało się panny młode? Który światowej sławy projektant mody przywłaszczył sobie narodowy skarb, czyli rumuńską bluzkę? Kto wpadł na pomysł, by błękitem ożywić nagrobki na Wesołym Cmentarzu? Rumunia kojarzy nam się głównie z Drakulą, który nie pijał wina - a szkoda, bo ten kraj słynie z wybornych trunków, i nie tylko. Urokliwe pogranicze kultur skryte pod niebem w kolorze albastru to bogactwo smaków, zapachów, dźwięków i obrazów Rumunia zaskakuje każdym kęsem jak żółta i pożywna ciorb de burt. Niejednorodna, bez uniwersalnego przepisu, ale właśnie dzięki temu warta poznania. Agnieszka Krawczyk snuje opowieści o rumuńskich tradycjach i współczesności, mierzy się ze stereotypami i zabawia anegdotą. Czy jesteście gotowi, by wyruszyć w podróż, która pozwoli rozsmakować się w tym kraju?
W książce zaprezentowano różne rodzaje zaburzeń posttraumatycznych. Ukazano je i omówiono, wykorzystując w tym celu sytuacje zaczerpnięte z filmów fabularnych i dokumentalnych oraz z książek beletrystycznych i reportaży. Prezentując te zaburzenia, autorki książki wskazały ich przyczyny, skutki oraz metody diagnozy. Przedstawiły również konkretne narzędzia diagnozy zarówno osób dorosłych, jak i dzieci. Główny problem badawczy autorki sformułowały w formie pytań: Jakie zaburzenia posttraumatyczne mają bohaterowie wybranych książek i filmów? Jakie symptomy zaburzeń posttraumatycznych można dostrzec u bohaterów filmów i książek? Jak bohaterowie filmów i książek radzą sobie ze stresem i traumą? Różne sytuacje zaczerpnięte z omawianych filmów i dzieł literackich pokazują, że doświadczenie traumy winno być traktowane jako wyzwanie, a nie jedynie jako zagrożenie. Przeprowadzone przez autorki analizy wskazują, że trauma może skutkować nie tylko negatywnie. Czasami, jeśli zostanie odpowiednio przepracowana, może prowadzić do wzrostu i rozwoju. Ponieważ doświadczenie traumy jest częścią ludzkiego życia, dlatego ważne jest, aby w odpowiedni sposób, przy pomocy innych osób oraz wypracowanych przez naukę metod, umieć sobie z nią radzić. Książka stanowi swego rodzaju praktyczny podręcznik, który pozwala przedstawić tematykę zaburzeń posttraumatycznych w sposób bardziej przystępny, na podstawie analizy treści dobranych celowo książek i filmów.
Rzucić wszystko i zamieszkać w Prowansji, na Korfu albo w Toskanii; sięgać ręką za okno, żeby zerwać pomarańczę z drzewa, codziennie kąpać się w ciepłym morzu, kupować na targu pod domem langusty i ostrygi kto nie miał takich marzeń? Większość z nas zatrzymała się jednak na przeglądaniu ofert biur nieruchomości w trakcie wakacyjnych wyjazdów. Leszek Talko nie zrezygnował z marzenia, które zrodziło się w nim jeszcze w dzieciństwie, kiedy jego rodzice rozważali wyprowadzkę do Maroka. Nigdy nie rozpakował swojej walizki, którą wtedy przygotował. Krótko mówiąc: żeby spełnić marzenie o mieszkaniu na Południu, trzeba skoczyć na główkę do nieznanej wody, która co prawda kusi, ale nie wiadomo, czy jest głęboka, czy płytka, czy może dno jest najeżone skałami, albo czy roi się od piranii Słowem: wskoczyliśmy. Dlaczego dom z ogródkiem czasem ma ogródek w innej części miasta? Co jeśli wraz z budynkiem dostaje się niewzbudzającego zaufania lokatora? Czym jest dom z potencjałem? Czy lepiej kupić nieruchomość taniej w wyludnionej wiosce czy wśród ludzi, ale w sąsiedztwie fabryki? I dlaczego należy zaglądać do piwnicy? Talko opowiada z pewną dozą naiwności, ale i wielką swadą o swoich perypetiach z właścicielami nieruchomości oraz włoskimi agentami, a także o tym, jak sprzedawał dom w Warszawie, żeby za ten włoski dom zapłacić (uwaga spoiler: po transakcjach zostało mu na koncie sto euro). To książka przygodowo-poradnicza z happy endem i morałem. W końcu: nigdy nie jest za późno, żeby spełnić swoje marzenie!
Kim był Homer? Czy w ogóle istniał? I dlaczego, po upływie trzech tysięcy lat, wciąż czytamy „Iliadę” i „Odyseję”?
Przez stulecia uczeni spierali się o niego, spekulowali na jego temat i popadali w obsesje. Szukali go starożytni filologowie i romantyczni nacjonaliści, którzy widzieli w nim duszę narodu. Mickiewicz i Tołstoj czerpali z niego garściami, pisząc swoje epokowe dzieła. Psychiatrzy leczyli „Iliadą” weteranów wojennych. A sam Homer przez lata towarzyszył żołnierzom na wojnach, również tych współczesnych – zagrzewał ich do walki w okopach Gallipoli i w ruinach Mariupola – i pomagał zrozumieć, jak przemoc wpływa na człowieka.
„Iliada” i „Odyseja” powracają do nas w najkrytyczniejszych momentach dziejów. Dziś także mają szczególne znaczenie. Bo okazuje się, że nigdy nie wróciliśmy spod Troi, Achilles wciąż ginie przedwczesną śmiercią, Odyseusz nadal szuka drogi do domu, a bogowie przyglądają się nam z Olimpu z mieszaniną rozbawienia i troski.
Co jeszcze chcą nam powiedzieć starożytni?
I jak mogą nam pomóc?
To erudycyjna i porywająca historia – pełna odkryć, napisana z przekonaniem, że antyczne eposy są doskonałą odpowiedzią na nasze czasy.
*
Marek Węcowski, polski badacz starożytności, autor nominowanej do nagrody Nike książki „Tu jest Grecja. Antyk na nasze czasy”, zabiera czytelnika w podróż godną Odysa. To epicka wędrówka śladami Homera, śledztwo skupione wokół jego osoby i uważna lektura opowieści, które stały się rdzeniem europejskiego myślenia, działania, polityki i literatury.
ODKRYJ PARYŻ, WĘDRUJĄC ŚLADAMI POLEK I POLAKÓW
Gdzie malowały Boznańska, Muter, Bilińska?
Która z paryskich wysp jest uznawana za wyspę polskości?
Jak wyglądało miejsce pracy Skłodowskiej-Curie?
***
W stolicy Francji jest więcej polskich śladów, niż może się wydawać. To jedyne miejsce na mapie, w którym przecinają się drogi Mickiewicza, Słowackiego, Krasińskiego i Norwida. Najdłuższy cień Wieży Eiffla kładzie się zaś dokładnie na Placu Warszawy.
Adam Chowański – wielbiciel i znawca tajemnic Paryża, autor popularnego profilu na Instagramie i nieoczywistych przewodników po stolicy Francji – zabierze cię w podróż:
śladem wielkomiejskich salonów, w których grywał Chopin,
szlakiem pracowni największych polskich malarek,
przez sale wykładowe Sorbony,
tropem polskich artefaktów w Luwrze.
Czy codzienny stres to nasza prywatna porażka, czy może adekwatna reakcja na porządek społeczny, w którym żyjemy? Jaka jest cena pełnej niezależności i kto ją płaci?
Agata Sikora powraca z błyskotliwą analizą codzienności – obnaża iluzję, że samowystarczalność to jedyna droga do wolności. Przekonuje, że nasz lęk nie wynika z wewnętrznej kruchości, lecz z pustki po rozpadzie więzi społecznych.
Autorka odnajduje poczucie bezpieczeństwa w żywej międzyludzkiej sieci – w gestach, które wymykają się rynkowej logice transakcji i romantycznym mitom o autentycznych uczuciach.
Pokazuje, jak w świecie, który każe nam traktować samych siebie jak jednoosobowe firmy, zapewnienie sobie bezpieczeństwa stało się samotnym, prywatnym przedsięwzięciem.
Dlaczego tak bardzo kochamy Joela z „The Last of Us”, choć w imię ochrony swoich zabiłby nas wszystkich?
Czy istnieje siatka bezpieczeństwa, która złapie nas, gdy się potkniemy? Jeśli tak – kto i jak ją splata?
I co się stanie, jeśli zamiast wychodzić na swoje, spróbujemy wyjść ku sobie?
„Jak wyjść z siebie” to przenikliwa, napisana z literackim zacięciem opowieść o tym, jak wyzwalające – i przyjemne – może być uznanie własnej współzależności.
Czas przestać biegać w kołowrotku indywidualizmu. Czas zacząć tkać społeczną sieć.
„Sikora tworzy błyskotliwą, trafną i niepokojącą diagnozę świata, w którym nawet troska stała się narzędziem systemu.” – PAULINA MAŁOCHLEB
„Kiedy to się stało, że walkę o przetrwanie pomyliliśmy z życiem? Czy nie na tym polegała nowoczesna obietnica?
Ta książka to zaproszenie do wykolejenia się, pozbycia automatyzmów, które trzymają nas w kieracie. Ta książka nie daje narzędzi do bycia bardziej wydajnym – daje język, by zrozumieć, dlaczego życie w późnym kapitalizmie sprawia, że czujemy się jak w źle skrojonym ubraniu.
Lubię pisanie Agaty Sikory, czytam jej teksty zawsze, gdziekolwiek się pojawią. Imponuje mi sposób jej myślenia i intelektualna klarowność. Sikora pokazuje, że można i trzeba samodzielnie myśleć świat. Wychodzi z tego literatura, która sprawia, że czytelnikowi przestaje być wygodnie. A przecież taka jest najlepsza.” – FILIP SPRINGER
*
Agata Sikora – kulturoznawczyni, eseistka. Autorka głośnych książek „Wolność, równość, przemoc” (nominacja do Nagrody Literackiej Gdynia) oraz „Szczerość”. Pisuje między innymi dla „Dwutygodnika”, „Miesięcznika Znak”, OKO.press. W swojej twórczości opisuje mechanizmy kształtujące współczesną wrażliwość, łączy analizę tekstów kultury z doświadczeniem codzienności. Jej głos wnosi spokój i empatię do gorących debat publicznych.
Śmierć kliniczna i inne studia to książka zrodzona z doświadczenia przeze mnie śmierci klinicznej Czyż może powstać dzieło przygotowane przez tego, który był zmarłym? Tak, byłem zmarłym Z Przedsłowia prof. dr. hab. Eugeniusza Sakowicza Bóg darował mi chorobę i śmierć, ale też darował mi życie! Wierzę, że obdaruje serce moje Pokojem, skoro już dał jemu Nadzieję! Z Posłowia prof. dr. hab. Eugeniusza Sakowicza
Poznaj historię jednego z najbardziej legendarnych domów mody - Balmain. Obok takich ikon jak Dior i Chanel, Pierre Balmain zdominował świat haute couture lat 50., zachwycając spektakularnymi, bogato zdobionymi kreacjami wieczorowymi.W XXI wieku nowy rozdział w historii marki napisał Olivier Rousteing, który nadał Balmain odważny, ultranowoczesny charakter i wprowadził go w erę mediów społecznościowych. To dzięki jego wizji marka przyciąga nowe pokolenie odbiorców, nie tracąc przy tym swojego dziedzictwa.Dziś projekty Balmain noszą takie gwiazdy, jak Beyonc, Kristen Stewart, Kate Moss czy Kendall Jenner. Bogate zdobienia, olśniewające detale i futurystyczne sylwetki tworzą natychmiast rozpoznawalny styl, czyniąc z marki jedną z najważniejszych w świecie współczesnej mody.
To zapis pamięci, która nie została wygładzona ani domknięta.
Autor miał sześć lat, gdy wybuchła wojna, i dwanaście, gdy się skończyła. Najdotkliwsze nie były głód ani strach, lecz samotność i rozpaczliwe pragnienie odnalezienia rodziców. Książka oparta jest na wielogodzinnym wywiadzie zarejestrowanym dla francuskich archiwów ocalałych z Zagłady i zachowuje rytm mówionej opowieści — z jej pęknięciami i dygresjami.
Uzupełniają ją wstrząsające wspomnienia Ojca autora, spisane po latach milczenia.
To opowieść wydestylowana do istoty rzeczy.
Fotografie. Powieść rzeka z dopływami to pierwsze wydanie gromadzące 206 opowieści, które Janusz Anderman w latach 1998-2010 co miesiąc publikował na łamach "Gazety Wyborczej". Autor uchyla przed czytelniczkami i czytelnikami zasłony prywatności, aby ukazać panoramę społeczeństwa okresu PRL-u. Nie stroni przy tym od humoru i ironii, ale też od tragizmu czy wzruszeń. Przywoływane anegdoty stanowią pretekst do poruszenia problemów nękających społeczeństwo PRL-u, takich jak alkoholizm, emigracja, alienacja, opresja polityczna czy propaganda. Zebranie wszystkich tych tekstów w jednym tomie pozwala zaobserwować zmieniającą się na przestrzeni lat diagnozę środowiska, w którym obracał się autor. Anderman obnaża zakulisowe życie ówczesnego towarzystwa literackiego - bez cenzury, bez eufemizmów i uogólnień. Dzięki temu książka stanowi swoisty manifest pamięci. Tak jak album ze zdjęciami uwiecznia to, co ulotne i kruche. Nie bez powodu Susan Sontag pisała: "Zbierać fotografie to zbierać świat".
Dziewczynka, która pragnie miłości. Matka o "twardym, niebieskim spojrzeniu". Babcia, której wzrok przynosi ukojenie. W tym rozedrganym od emocji i napięcia trójkącie rozgrywa się dramat dzieciństwa i dojrzewania. Jego scenerią jest małe miasto na północy Francji w pierwszych dekadach XX wieku. Świat doświadczany przez wrażliwą dziewczynkę wybucha tu obrazami pogubionych ludzi, skrywanej i jawnej przemocy, olśnień, osobliwego pożądania. Pierwsza powieść Violette Leduc, która wzbudziła zachwyt jej współczesnych - Simone de Beauvoir, Sartre'a i Geneta - porusza ostrością, z jaką autorka ukazuje toksyczny związek matki i córki oraz rozmaite emocjonalne uwikłania bohaterek. Najważniejszym żywiołem Leduc jest język: zaskakujący, zuchwały, opisujący i zarazem wytwarzający relacje pełne płynności i ambiwalencji.
Gary Holt, ceniony metalowy gitarzysta, kompozytor i autor tekstów zespołu Exodus (znany także ze Slayera) prezentuje głęboko osobistą, wnikliwą opowieść o swoim burzliwym życiu, z której dowiadujemy się także z pierwszej ręki o początkach sceny thrashmetalowej, która narodziła się w Bay Area, by później opanować cały świat. Jako gitarzysta i główny autor tekstów w Exodusie oraz jeden z pionierów thrash metalu, Gary Holt obserwował, jak zespoły jego kolegów Metallica, Megadeth, Slayer, Anthrax osiągają wyżyny sławy. Podczas gdy te grupy zdobywały miliony fanów, a ich płyty biły rekordy sprzedaży, albumy Exodusu cieszyły się uznaniem krytyków i inspirowały wiele pokoleń słuchaczy, ale nie osiągnęły tych samych sukcesów komercyjnych przez problemy związane z fatalnym zarządzaniem zespołem, złe decyzje i po prostu życiowego pecha. Wspaniała Katastrofa ukazuje losy Garyego Holta, przedstawiając go w chwilach największych wzlotów i najgorszych upadków, gdy on i jego koledzy z zespołu radzą sobie z trudnościami związanymi z kontraktami płytowymi z wielkimi wytwórniami, trasami koncertowymi i festiwalami, narastającymi uzależnieniami od alkoholu i metamfetaminy, a także stratą członków-założycieli. Ostatecznie, po tragicznej śmierci jednego z najbliższych przyjaciół i byłego kolegi z zespołu, Holt postanawia się ratować. Trzeźwy i zdeterminowany, by odbudować swoją karierę, poświęca się w pełni zespołowi, co sprawia, że Exodus wchodzi na zupełnie nowy poziom. Niniejsza biografia, określana jako surowa odyseja przez dekady szaleństwa, ukazująca unikalną perspektywę Holta i jego mistrzostwo w opowiadaniu historii, to wciągająca podróż od początku do końca. Historia Garyego Holta pokazuje, że nawet po największych rocknrollowych ekscesach można odzyskać równowagę i zacząć od nowa.
Książka jest krótkim opisem kilku wybranych aspektów zapowiadanego w tytule zjawiska. Większość analiz podejmowana jest w nurcie religijnym. Nie zmienia to faktu jej ważnego udziału w debacie naukowej i nie umniejsza wartości poznawczej zapisanych, zebranych refleksji. Stanowi jednocześnie ważny głos w toczącej się debacie związanej ze zwiększeniem dzietności w Polsce, ochroną i wsparciem macierzyństwa. [] Zainteresowani nią powinni być zwłaszcza studenci kierunków pedagogicznych, szerzej nauk społecznych. Wskazane przez autorki cele zostały osiągnięte, a sformułowane refleksje są warte upublicznienia i porównywania w dalszych poszukiwaniach naukowych. Dr hab. Grażyna Gajewska, prof. UZ Publikacja przedmiotem analiz czyni problematykę macierzyństwa rozumianego jako znaczące doświadczenie kobiety, a także jako praktyka społeczna ulegająca nieustannym przeobrażeniom, przez co staje się zagadnieniem, wobec którego podejmowana dyskusja zawsze powinna być aktualna i polifoniczna. Niewątpliwym atutem przedstawianej pracy jest sam temat jako zagadnienie o istotnym niezwykle znaczeniu społecznym i wychowawczym. [] Książka jest adresowana do szerokiego grona odbiorców, w tym również kobiet i mężczyzn podejmujących role rodzicielskie. Należy podkreślić, iż macierzyństwo poddano analizom w kontekście historycznym, społeczno-politycznym, jak również ekonomicznym. Zaś sama monografia została oparta na współczesnej literaturze z zakresu pedagogiki rodziny, pedagogiki chrześcijańskiej, pedagogiki społecznej, pedagogiki opiekuńczej, pedagogiki specjalnej, psychologii, socjologii i in., co niewątpliwie stanowi jej atut. Dr hab. Marzena Ruszkowska, prof. AP
Tekst podejmuje refleksję nad dwoma kluczowymi etapami życia człowieka młodością i starością zestawiając je ze sobą w sposób porównawczy, ale jednocześnie skłaniając do głębszego zastanowienia, czy rzeczywiście powinny być traktowane jako przeciwieństwa.Autorka zauważa, że starość bywa w społeczeństwie traktowana powierzchownie, mimo że jest to niezwykle istotny i nieunikniony okres życia. Z tego powodu podejmuje próbę jego analizy i zestawienia z młodością etapem pełnym energii, możliwości i nadziei.Młodość przedstawiona jest jako czas otwartości na świat, podejmowania decyzji oraz wiary w przyszłość. To okres intensywnego rozwoju, ale także pierwszych rozczarowań. Z kolei starość ukazana jest jako czas refleksji, podsumowań i zrozumienia życia. Wiąże się ona z trudnościami, takimi jak problemy zdrowotne czy poczucie przemijania, ale niesie również mądrość i doświadczenie.Autorka stawia pytanie, czy te dwa etapy życia powinny być postrzegane w opozycji, czy raczej jako naturalne i uzupełniające się części jednego procesu. Sugeruje, że człowiek niezależnie od wieku jest częścią większej całości społecznej, a każdy etap życia ma swoją wartość i znaczenie.Całość ma charakter refleksyjny i filozoficzny, zachęcając czytelnika do przemyślenia własnego podejścia do starzenia się oraz relacji między pokoleniami.
Autorzy [przedstawianych w książce badań] podejmują zagadnienie skutków wykorzystania seksualnego doznanego w Kościele. Owe skutki sytuują w obszarze zmian w zakresie duchowości i religijności osób poszkodowanych. Autorzy jako badacze chcą zrozumieć doświadczenie osób wykorzystanych w Kościele katolickim z perspektywy jego skutków dla ich duchowości, religijności, wiary, jak również ich cierpienia duchowego. [] Na uwagę zasługuje bardzo rzetelne raportowanie procesu badawczego, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony badanych przed narażaniem na retraumatyzację, dokładny opis pozycjonowania się badaczy jako naukowców, terapeutów, ludzi Kościoła oraz osób zaangażowanych w badane zjawisko. [] Książka stanowi ważny wkład w istotny społecznie i religijnie temat wykorzystywania w Kościele katolickim w Polsce. Metodologia użyta w pracy jest spójna z przyjętymi założeniami teoretycznymi i wypracowanymi wnioskami badawczymi. Z tego względu praca jest w pełni naukowa i zgodna z najnowszymi wytycznymi stawianymi pracom badawczym. Dr hab. Bernadetta Janusz Przedstawiona do recenzji książka autorstwa Jacka Prusaka SJ oraz Anny Schab-Przybycień to materiał, który zasługuje na uwagę oraz uznanie. [] Odnosząc się do problematyki wykorzystania seksualnego osób małoletnich przez niektórych duchownych, autorzy zdecydowali się oddać głos osobom skrzywdzonym. W czasach dzisiejszych jest to niezwykle ważne. Autorzy publikacji słusznie zwracają uwagę na liczne analizy, m.in. Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego (ISKK). Jednocześnie, jak dotąd, brakowało pogłębionych badań jakościowych, które ukazałyby nie tylko perspektywę skrzywdzonych, ale jednocześnie realne skutki i konsekwencje doznanej przemocy ze strony niektórych duchownych. Dr hab. Błażej Kmieciak, prof. APS
Książka stanowi pogłębione studium myśli Jean-Luca Mariona, koncentrując się na kluczowej dla jego fenomenologii idei donacji. Autor prowadzi czytelnika przez meandry redukcji i jej zwrotu, ukazując napięcie pomiędzy skończonością a nieskończonością, między koniecznością metodycznego odsłaniania fenomenu a nieuchronnym wymykaniem się tego, co dane w swej nadmiarowości. W centrum pojawiają się donacja, która odsłania się jako miłość i Objawienie, która zarazem wymaga redukcji i ją przekracza, czyniąc z filozofii nie metodę, lecz drogę. W świetle tej perspektywy fenomenologia Mariona jawi się jako fenomenologia paradoksów, stale przekraczająca własne granice i poszerzająca horyzont rozumu w stronę innej logiki logiki miłości. Dr Urszula Idziak-Smoczyńska Szczepan Urbaniak wyraźnie zmierza do ukazania myśli Jean-Luca Mariona przez pryzmat jednej nici przewodniej kategorii nadmiaru traktowanego zarówno jako kluczowe pojęcie filozoficzne, jak i hermeneutyczna metoda lektury całego dorobku francuskiego fenomenologa. [] Autorowi udało się spójnie przedstawić filozofię Mariona przez pryzmat kategorii nadmiaru. Nadmiar pełni w tej książce funkcję potrójną: hermeneutycznego klucza do dziejów metafizyki (od Kartezjusza po Heideggera), zasady konstytutywnej dla fenomenologii donacji i fenomenu przesyconego, a także osi integrującej myślenie miłości i Objawienia. Urbaniak wydobywa specyfikę filozofii Mariona jako nieustannego ruchu przekraczania granic metafizyki, fenomenologii i teologii w imię darowania się fenomenu, które zawsze okazuje się nadmierne.
Autor wykazuje dużą erudycję i umiejętność syntetyzowania złożonych teorii. Jego krytyka neomarksizmu nie jest powierzchowna opiera się na analizie źródeł, mechanizmów działania i konsekwencji społecznych. Jednocześnie autor nie ukrywa własnego stanowiska, co czyni książkę wyrazistą i ideowo spójną. Publikacja ma duży potencjał wydawniczy może zainteresować zarówno środowiska akademickie (filozofia, socjologia, politologia, teologia), jak i szersze grono czytelników zainteresowanych współczesnymi przemianami kulturowymi. Książka wpisuje się w aktualne debaty o kryzysie demokracji liberalnej, roli edukacji, wpływie ideologii na język i religię. Jej wartość polega nie tylko na krytyce neomarksizmu, ale także na próbie zrozumienia jego atrakcyjności, skuteczności metod i wpływu na świadomość społeczną. Autor nie poprzestaje na diagnozie wskazuje również na potrzebę wypracowania nowego języka debaty publicznej, wolnego od uproszczeń i ideologicznych schematów. Monografia ks. dra hab. Andrzeja Sarnackiego SJ to ważny głos w debacie o współczesnej kulturze, ideologii i religii. Jest to głos odważny, dobrze uargumentowany i intelektualnie prowokujący. Dr hab. Monika Banaś, prof. UJ Praca Andrzeja Sarnackiego to jedna z niewielu prac w języku polskim, która wprost odwołuje się już w tytule do neomarksizmu, zachowuje przy tym neutralny emocjonalnie, choć krytyczny ton wywodu, co w przypadku analizy zjawiska tak szkodliwego, wcale nie jest łatwe. [] Uważam, że publikacja właśnie tak napisana i przeznaczona dla zdezorientowanych intelektualistów chrześcijańskich jest bardzo potrzebna. Dr hab. Ryszard Stocki, prof. UPJPII
Książka Marii Ujwary stanowi wielostronne i wielowątkowe opracowanie biografii wybitnego polskiego bromatologa i farmaceuty Stanisława Krauzego, określanego mianem twórcy polskiej szkoły bromatologicznej, i jednego z najbardziej rozpoznawalnych na świecie polskich badaczy tematyki żywieniowej. Autorka podjęła się zadania przedstawienia postaci, której wpływ na społeczeństwo polskie sprawiał, że Krauze wykraczał swoją działalnością poza granice środowiska naukowego, a jego naukowe dokonania stały się punktem wyjścia dla dwudziestowiecznych badań nad higieną żywienia i żywności, stanowiąc zarazem istotny element kształtowania systemu opieki zdrowotnej. O randze tej postaci świadczy fakt, że współpracował z Radą Europy, współtworząc fundamentalny dokument, jakim stał się Kodeks Żywnościowy.
Z kart monografii Marii Ujwary wyłania się postać zaangażowanego społecznie naukowca, który działalność badawczą łączył z zaangażowaniem społecznym, stanowiąc przykład połączenia nauki z edukacją społeczną.
Prof. dr hab. Tadeusz Czekalski
Publikacja Marii Ujwary pt. Stanisław Krauze (19021977). Farmaceuta, bromatolog, społecznik poświęcona jest postaci Stanisława Krauzego, twórcy polskiej szkoły bromatologii, badaczowi zdrowej żywności, organizatorowi państwowej kontroli żywności i popularyzatorowi higieny żywienia. Autorka łączy w swym ujęciu wątki biograficzne, dotyczące aktywności badawczej i pracy organizacyjnej Krauzego, jak i bardziej ogólne uwagi dotyczące zdrowego żywienia jako zastosowania wskazań nauki, idei i wartości kulturowej. []
Pracę uzupełnia bogaty, starannie wyszukany i dobrany, oryginalny materiał ikonograficzny, w którym najcenniejsze są zdjęcia archiwalne, odnalezione w kolekcjach prywatnych i rodzinnych. Ich walor wykracza poza czysto ilustracyjny, uzupełniający czy ozdobny charakter.
Dr hab. Jarosław Dumanowski, prof. UMK
Niniejsza monografia jest nie tylko pamiątką jubileuszu, lecz także zaproszeniem do dalszej refleksji nad przesłaniem, które dr Adam Żak, jezuita, swoim życiem i działalnością przekazywał i wciąż przekazuje: że wierność prawdzie domaga się odwagi działania, a troska o drugiego człowieka jest najgłębszym wymiarem miłości Boga. W działalności Jubilata wybija się stała gotowość do dialogu w przestrzeni akademickiej, publicznej i eklezjalnej. Jego zaangażowanie w budowanie mostów między nauką a wiarą, między Kościołem a społeczeństwem, między różnymi środowiskami światopoglądowymi i kulturowymi, wypływa z przekonania, że dialog jest formą troski: troski o wspólnotę, o drugiego człowieka, o prawdę, która nigdy nie jest własnością jednej tylko strony. W tym sensie działalność Adama Żaka stanowi realizację klasycznego ideału filozofa w służbie dobra wspólnego człowieka, który myśli, aby odpowiedzialnie lepiej służyć. Autorzy tej zbiorowej monografii współpracownicy, uczniowie i przyjaciele Jubilata w swoich tekstach podejmują tematy, które są bliskie jego refleksji, m.in. relację między wiarą a rozumem, między wolnością a odpowiedzialnością, między troską a sprawiedliwością. Wszystkie te wątki oscylują wokół idei, która stanowi oś życia i pracy Adama Żaka idei troski i odpowiedzialności jako dwóch nierozdzielnych wymiarów ludzkiego istnienia.
Na mięso armatnie. Taki los szykują Polakom? (Dariusz Rozwadowski i Włodzimierz Skalik)
To nie książka o wojnie. To książka o decyzjach, które prowadzą do wojny – i o tych, którzy ponoszą ich realne konsekwencje. Dariusz Rozwadowski analizuje mechanizmy polityczne i geopolityczne, które sprawiają, że cudze konflikty stają się naszym problemem. Stawia pytania o interesy, presję międzynarodową oraz odpowiedzialność elit. Publikację dopełniają komentarze posła Włodzimierza Skalika, odnoszące się do kluczowych tez i aktualnego kontekstu politycznego w Polsce.
To opowieść o brutalnych mechanizmach wciągania państw w spirale napięć i o cenie, jaką płacą zwykli obywatele. Jeśli chcesz zrozumieć, jak zapadają decyzje o sprawach życia i śmierci – ta lektura jest dla Ciebie.
To może być w perspektywie świadomych Polaków najważniejsza rozmowa od 1939 roku.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
