Co naprawdę wynieśliśmy z folwarku, sejmiku i ambony? Kamil Janicki, autor głośnej trylogii o dawnej Rzeczpospolitej - "Pańszczyzny", "Warcholstwa" i "Dziesięciny" - tym razem nie patrzy w przeszłość, tylko w lustro. Kim jesteśmy? Dlaczego jesteśmy tacy? Skąd wzięły się cechy, które składają się na nasz "charakter narodowy"? Nieufność, w której Polacy biją europejskie rekordy, narodziła się w systemie pańszczyźnianego donosicielstwa. Kombinatorstwo wyrosło z chłopskich strategii ogrywania pana. Ale skąd nasz kult silnej ręki - i dlaczego co drugi Polak woli "silnego przywódcę" od demokracji? Skąd przekonanie, że to my jesteśmy najgościnniejszym narodem świata? Odpowiedzi na te pytania nie ograniczają się do jednej epoki: Janicki szuka ich w pańszczyźnianym folwarku, w szlacheckim sejmiku, pod amboną przedrozbiorowego Kościoła, ale też w piłsudczykowskiej propagandzie i w PRL-owskich kolejkach. Tym razem narzędziem Janickiego nie jest archiwum, lecz statystyka: analizuje wyniki dziesiątek międzynarodowych sondaży i konfrontuje je z naszą historią, by zbadać, czym naprawdę różnimy się od reszty Europejczyków. W poprzednich książkach Janicki obnażał naszą przeszłość - a teraz pokazuje, ile z niej w nas zostało.
O wszystkim bez kompromisów. „Polska sama się wykańcza… Mamy dwa zwalczające się plemiona. To trochę jak w walce kogutów. Walki kogutów są w Europie chyba ściśle zakazane, ale kiedyś nakręciłem na ten temat odcinek „Boso przez świat”. Nie ma tak, żeby koguty mogły się pogodzić, one muszą się zadziobać, jeden zawsze próbuje dopaść drugiego. Teraz kogut Nawrocki stoi naprzeciwko koguta Tuska i muszą się dziobać.” Wojciech Cejrowski i Paweł Lisicki - dwóch niepokornych dziennikarzy - stworzyli Antysystem, gdzie nie żongluje się prawdą i gdzie niewygodne tematy nie istnieją. Potwierdzane są za to tezy, które jeszcze jakiś czas temu były niepopularne i stawiane są nowe, które zapewne za chwilę się uzasadnią. Bo zmieniają się czasy i zmieniają się ludzie, którzy do utrzymania władzy i bogactwa muszą zmienić narrację. Nasi Autorzy potrafią tę zmianę uchwycić.
Guy Anderson to angielski Autor, który przez ponad 30 lat badał niezliczone teorie spiskowe – od zamachu na Johna F. Kennedy’ego, przez pandemię z 2020 roku, aż po wolnomularstwo. Wstąpił nawet do masonerii, mając nadzieję uzyskać dostęp do ukrytej wiedzy. Jednak dopiero odkrycie Tartarii całkowicie odmieniło jego życie. Wtedy, ponad sześć lat temu, uświadomił sobie, że niemal każda ścieżka, którą zgłębiamy, prowadzi do czegoś znacznie większego. Od tamtej pory poświęcił się całkowicie ujawnianiu fałszowania naszej historii przed jak najszerszą publicznością. Jest autorem książek na temat Tartarii i klonowania ludzi, szerokiego zakresu teorii spiskowych oraz alternatywnych spojrzeń na rzeczywistość.
Jednym z najbardziej znaczących fragmentów książki jest opis tzw. Pociągów Sierot i Dzieci z Kapusty. Autor sugeruje, że po katastrofalnym resecie, obejmującym powodzie błotne, wojny i skoordynowane wydarzenia w XVIII wieku, miliony dzieci zostały przesiedlone z terenów dawnej Tartarii. Dzieci te były transportowane przez kontynenty, pozbawiane pamięci kulturowej i wykorzystywane do ponownego zaludnienia obszarów znajdujących się teraz pod nowymi reżimami. Autor łączy to z dziwną popularnością motywu „znalezionych” dzieci w sztuce i mediach XIX wieku oraz z praktyką fotografowania sierot jako osobliwości — co było wówczas niepokojąco powszechne.
To, co wyróżnia tę książkę, to jej rozległość. To nie tylko analiza historyczna, lecz także śledcza rekonstrukcja ukrytej cywilizacji. Autor wykorzystuje fotografie, mapy, plany architektoniczne, stare encyklopedie i zapisy publiczne, by poprzeć swoje tezy. Nie twierdzi, że zna wszystkie odpowiedzi, ale stawia tak wiele pytań, wskazuje tyle nieścisłości i powtarzających się wzorców, że czytelnik pozostaje z głębokim poczuciem, że coś ważnego zostało ukryte na widoku.
Warte zapoznania się są także dwie pozostałe książki Autora: „Teorie spiskowe: Od Agarthy aż po Zombie” oraz „Powstanie klonów: Dzieci z kapuścianego pola”.
Guy Anderson to angielski Autor, który przez ponad 30 lat badał niezliczone teorie spiskowe – od zamachu na Johna F. Kennedy’ego, przez pandemię z 2020 roku, aż po wolnomularstwo. Wstąpił nawet do masonerii, mając nadzieję uzyskać dostęp do ukrytej wiedzy. Jednak dopiero odkrycie Tartarii całkowicie odmieniło jego życie. Wtedy, ponad sześć lat temu, uświadomił sobie, że niemal każda ścieżka, którą zgłębiamy, prowadzi do czegoś znacznie większego. Od tamtej pory poświęcił się całkowicie ujawnianiu fałszowania naszej historii przed jak najszerszą publicznością. Jest autorem książek na temat Tartarii i klonowania ludzi, szerokiego zakresu teorii spiskowych oraz alternatywnych spojrzeń na rzeczywistość.
W epoce wiktoriańskiej pocztówki z Dziećmi z Kapusty, które niegdyś uchodziły za osobliwe ciekawostki, mogą symbolizować znacznie mroczniejszą prawdę – masową produkcję dzieci i działania na rzecz ponownego zaludnienia, ukryte na widoku. Te pocztówki mogły zawierać wskazówki dotyczące znacznie szerszej agendy zaplanowanych narodzin – elementu większej, utajonej strategii ponownego zasiedlania.
Dziś firmy takie jak Ancestry.com i 23andMe budują globalne bazy danych DNA – czy przygotowują się do wskrzeszenia, kontrolowania lub odtworzenia linii krwi? Instytucje takie jak Watykan, obsesyjnie zainteresowane grupami krwi i starożytnymi relikwiami, mogą wiedzieć o naszym prawdziwym pochodzeniu więcej, niż nam się wydaje.
Obsesja elit na punkcie kazirodztwa i „czystości” nie dotyczy wyłącznie bogactwa – może chodzić o zachowanie starożytnej linii, kodu genetycznego, a nawet duchowej częstotliwości zapisanej w naszej krwi.
Warte zapoznania się są także dwie pozostałe książki Autora: „Teorie spiskowe: Od Agarthy aż po Zombie” oraz „Tesla i dzieci z kapusty: Imperium Tartarii”.
Adam Michnik w rozmowie z Jarosławem KurskimPorywająca, niezwykle ważna i konieczna książka, jeśli się chce zrozumieć decyzje, wybory i rozdarcia Adama Michnika. Dla mojej generacji i środowiska, "wychowanych na Michniku", ta miejscami wzruszająca, przeważnie ostra i przenikliwa rozmowa stanowić będzie bezcenny przewodnik po świecie polskich przemian, burz, ideowych tarć, złudzeń, klęsk i sukcesów ostatniego półwiecza.Ale pewnie także nacjonalistyczna prawica zarwie przy niej niejedną noc, i ona bowiem jest jedną z jej bohaterek. Kto widział niesamowity dokument z komisariatu MO, na którym Adam Michnik wyrywa się milicjantom, ten zrozumie po tej lekturze, że na zawsze pozostał sobą.Joanna Kuciel-FrydryszakAdam Michnik daje przejmujące świadectwo przeciw totalitaryzmowi, którego mechanizmy mutują i wciąż się odradzają. Ta książka to intymny zapis także i jego ewolucji, od młodego antysowieckiego marksisty po konserwatywno-liberalnego socjaldemokratę. Jeśli ktoś chce uczciwie dyskutować o historii Polski w XX wieku - o stalinizmie, PRL-u, antysemityzmie, nacjonalizmie, Okrągłym Stole i III RP - nie może tej książki pominąć. Polecam.Anne ApplebaumFascynująca opowieść o Polsce, jej historii, kulturze i ideach. Rozmowy prowadzone wokół postaci ważnych dla biografii Adama Michnika tworzą uporządkowaną, wielowymiarową narrację o polskim losie, polskiej tradycji, opozycji i narodzinach wolności. Wyłania się z nich wielobarwny portret intelektualny Michnika. Szczególnie ważna jest analiza drogi do wolnej Polski. Bo - jak trafnie zauważa Adam - tylko dwóm formacjom od czasów rozbiorów udało się zwyciężyć: legionistom Piłsudskiego oraz ludziom opozycji lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Walka bez przemocy, Okrągły Stół, obrona dorobku III RP - to wielkie tematy tej książki, nawet jeśli dzisiejsze swary przesłaniają wagę tamtych dokonań.prof. Andrzej FriszkeAdam Michnik opowiada mi o ludziach, którzy uformowali go duchowo, politycznie, intelektualnie i moralnie.Pośród takich postaci jak Antoni Słonimski, Jerzy Giedroyc, Gustaw Herling-Grudziński, Jan Nowak-Jeziorański, Jacek Kuroń, Zbigniew Herbert, Czesław Miłosz, Tadeusz Mazowiecki, Bronisław Geremek, Lech Wałęsa, Jan Józef Lipski, Leszek Kołakowski, Hannah Arendt, Tomasz Mann, Karol Wojtyła, Stefan Wyszyński, ks. Jan Zieja, Albert Camus szczególne miejsce zajmują w tej rozmowie rodzice Adama, a zwłaszcza Ozjasz Szechter, Polak, Żyd, antystalinowski komunista, opozycjonista. Losy Szechtera zawierają w sobie wszystkie polskie klątwy XX wieku, o których w kolejnych rozdziałach opowiada Michnik: antysemityzm, nacjonalizm, totalitaryzm. Tytuł Adam, syn Ozjasza jest zatem rodzajem hołdu syna dla ojca.Są i postaci, z powodu których przyprawiono Michnikowi gębę "zdrajcy". To Wojciech Jaruzelski, Czesław Kiszczak, Jerzy Urban czy Stefan Michnik. O nich też mówimy, nie unikamy trudnych pytań.To nie jest biografia. Intrygowało mnie pytanie: o co, do cholery, Adamowi w życiu chodziło? Jakie miał motywacje? Jakie było jego myślenie? I wreszcie, kto go takim ukształtował? Słowem - człowiek z czego? Dziś już nikt z nikim nie rozmawia. Fakty się nie liczą, liczą się emocje. A mnie chodzi jedynie o to, że gdyby ktokolwiek chciał z dobrą wiarą spróbować zrozumieć Michnika, a nie wyłącznie go osądzać, to będzie miał do tego klucz. Co z tym zrobi - jego sprawa.Jarosław Kurski
Antoni Kępiński najsłynniejszy polski psychiatra i znakomity eseista to nie tylko guru medycyny i filozofii, ale także postać tajemnicza, pełna sprzeczności i niespełnionych marzeń.Przyszedł na świat tuż po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i od razu jego rodzina musiała uciekać przed demonami szowinizmu; zaczął studiować medycynę, ale upiory nazizmu rzuciły go w wir przygód i na wyboiste drogi tułaczki po niemal całej Europie; wrócił do Polski prosto w łapy i kły biesów komunizmu.Książka plastycznie i dynamicznie pokazuje Mistrza Antoniego nie tylko w labiryncie podróży inicjacyjnej i w różnych sytuacjach granicznych (w karcerze obozu koncentracyjnego, kokpicie myśliwca Royal Air Force, sali szpitala psychiatrycznego czy na łożu śmierci), ale i w brudnej, cuchnącej suterenie, w której siedział jak mnich i mistrz przyjmujący swoich uczniów pacjentów, ludzi doświadczonych przez los, chorych psychicznie, opętanych przez demony iluzji i urojeń, amnezji i halucynacji, ludzi, których pamięć i fantazja przypominają mroczne wizje z płócien Boscha czy Bruegla.Heroiczna walka Profesora z demonem śmierci to dramatyczna gra z czasem, batalia o utrwalenie własnych i cudzych doświadczeń na kartach książek, które mogą rozpalać serca i umysły licznych czytelników. To, co napisał, jeszcze długo będzie głosem rozsądku w zwariowanym świecie intelektualnych i artystycznych mód.W walce z demonami pomagała mu miłość do żony Jadwigi oraz wsparcie tak niezwykłych znajomych i przyjaciół, jak Halina Poświatowska, Wanda Półtawska, Hanna Chrzanowska, Janina Ipohorska, Karol Wojtyła, Józef Tischner, Jerzy Panek, Roman Ingarden, Jan Sztaudynger, Julian Aleksandrowicz, Stefan Szuman, Kazimierz Dąbrowski.Autorzy przedstawiają psychiatrię jako swoiste ćwiczenie duchowe, powieść ta jest więc nie tylko historią genialnego naukowca i artysty, ale w pewnej mierze również przewodnikiem po rozmaitych koncepcjach psychologicznych oraz poradnikiem zdrowia psychicznego, podszeptnikiem, jak żyć kreatywnie i szczęśliwie.
Tylko o historii to zbiór tekstów Pawła Jasienicy z lat 1956–1961, publi¬kowanych w miesięczniku „Twórczość”, w „Przeglądzie Kulturalnym” „Nowej Kulturze” w kwartalniku „Kultura i Społeczeństwo”. To także teksty powstałe na podstawie prac historycznych i utworów literackich (Trylogia, Quo Vadis), pamiętników i biografii (Schmidt, Herriot, Bobrzyński). Wydawać by się mogło, że pisane ponad 60 lat temu eseje nam współczesnym nie mają wiele do powiedzenia. Nic bardziej mylnego. Kwestie stawiane przez Jasienicę są bowiem nieprzemijalne, to sprawy tak samo istotne dziś jak były wcześniej. Spory o historię, o jej interpretacje, o jej prawdę i fałsz mają to samo znaczenie tu i teraz. Publicystyka, literatura, działalność naukowa – wszystkie mają nam służyć do rozumienia wyciągania wniosków i polemik, bo jak pisze autor: „Nie wyobrażam sobie większego nieszczęścia dla kultury niż zaniechanie sporów na temat dziejów narodu. Bo taka święta zgoda dowodziłaby niezbicie, że własna przeszłość przestała nas obchodzić”. Szkoda tylko, że nasze współczesne zmagania z przeszłością nie są hamowane niegdysiejszą normą kultury wypowiedzi.
Musimy opodatkować najbogatszych. Funkcjonowanie państwa opiera się w dużej mierze na podatkach płaconych przez zwykłych obywateli, bo miliarderzy często podatku dochodowego praktycznie nie płacą, gdyż cały swój dochód uzyskują za pośrednictwem firm. Nadszedł czas, aby położyć kres tej niesprawiedliwości. Rozwiązaniem jest dwuprocentowy podatek Zucmana: minimalny podatek nakładany na samych ultrabogatych, którego orędownikiem jest ekonomista i ceniony ekspert w dziedzinie opodatkowania majątku, Gabriel Zucman.
Opowieści prawdziwe. Chiny z perspektywy nizin społecznychZbiór blisko trzydziestu wywiadów z przedstawicielami najniższych warstw chińskiego społeczeństwa. W śród rozmówców Liao Yiwu są między innymi: handlarz ludźmi, kierownik szaletu, mistrz feng shui, trędowaty, chłopski cesarz, lunatyk czy śpiewak uliczny. Ich opowieści mówią nam równie wiele ożyciu codziennym Chińczyków znajdujących się na samym dole drabiny społecznej, co okulturowym bogactwie, wielosetletniej tradycji i skomplikowanej historii tego kraju. Oddając głos tym "zakneblowanym grupom społeczeństwa" - jak to określił Philip Gourevitch - nieuznawanym przez partię renegatom i pariasom, Liao Yiwu kreśli pasjonujący obraz Chin przełomu XX i XXI wieku."Liao Yiwu daje głos Chińczykom, których normalnie nie zaprasza się do wywiadów, bo nie pasują do obrazu chińskiego sukcesu. Są wśród nich tytułowy prowadzący umarłych, jest hiena cmentarna, zawodowy żałobnik i wyznawczyni Falun Gong. To niezwykła galeria postaci. Ich opowieści to skarbnica wiedzy o chińskim doświadczeniu historycznym. Niesamowite, niekiedy zabawne, częściej straszne, a wysłuchane z wyjątkowym darem przez pisarza, którego pasją po wyjściu z więzienia, gdzie siedział cztery lata po 1989 roku, stało się dotarcie do prawdy o własnym kraju." Maria Kruczkowska"Liao Yiwu jest twórcą oryginalnym, ale można by się założyć, że pisarze tak różni jak Mark Twain i Jack London, Mikołaj Gogol i George Orwell, Franois Rabelais i Primo Levi natychmiast wyczuliby w nim bratnią duszę." Ze wstępu Philipa Gourevitcha"Liao Yiwu daje głos Chińczykom, których normalnie nie zaprasza się do wywiadów, bo nie pasują do obrazu chińskiego sukcesu. Są wśród nich tytułowy prowadzący umarłych, jest hiena cmentarna, zawodowy żałobnik i wyznawczyni Falun Gong. To niezwykła galeria postaci. Ich opowieści to skarbnica wiedzy o chińskim doświadczeniu historycznym. Niesamowite, niekiedy zabawne, częściej straszne, a wysłuchane z wyjątkowym darem przez pisarza, którego pasją po wyjściu z więzienia, gdzie siedział cztery lata po 1989 roku, stało się dotarcie do prawdy o własnym kraju." Maria Kruczkowska"Liao Yiwu jest twórcą oryginalnym, ale można by się założyć, że pisarze tak różni jak Mark Twain i Jack London, Mikołaj Gogol i George Orwell, Franois Rabelais i Primo Levi natychmiast wyczuliby w nim bratnią duszę." Ze wstępu Philipa Gourevitcha"Książka "Prowadzący umarłych", reporterska w warstwie dokumentalnej, jest wielką literacką elegią, a jej tytuł można odnieść do autora. Liao Yiwu, rozmawiając ze swymi bohaterami, towarzyszy widmom. Ci ludzie jeszcze czepiają się życia, ale nędza, upokorzenia, znieprawienie, utrata wiary w to, w co kiedyś wierzyli, wypruły z nich siły fizyczne i moralne. Autor słucha z uwagą tych ocalałych biedaków i oddaje im głos. Sami nigdy nie doszliby do głosu, bo nie pasują do pejzażu, który miał być radosny i kolorowy. Przetrzymali rządy maoistowskie, ale nawet wtedy, gdy starają się zachowywać pogodę ducha i pracowicie łatają swoje życie, noszą piętno pogrobowców; państwo, w którym żyją, straciło wskutek terroru i głodu co najmniej czterdzieści milionów mieszkańców." Z laudacji Małgorzaty Szejnert, przewodniczącej jury Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego
Margaret Atwood, autorka głośnej Opowieści podręcznej, zabiera nas w autobiograficzną wędrówkę przez własne życie - a raczej wiele żyć.Wychowywana przez rodziców o umysłach ścisłych Atwood co roku spędzała długie miesiące w bezkresnych lasach północnego Quebecu, które fascynowały zarówno jej ojca entomologa, jak i niezależną, zaradną matkę. Dzieciństwo pisarki było koczownicze i pełne wolności, niekiedy samotne, ale też ekscytujące i piękne.Zaczynając od najdawniejszych wspomnień, Margaret Atwood opowiada najbardziej osobistą z historii - historię swojego życia. Łączy jego kluczowe momenty z książkami, które ukształtowały krajobraz światowej literatury: od okrutnych lat szkolnych opisanych później w Kocim oku po napięcie wyczuwalne w latach osiemdziesiątych XX wieku w Berlinie, gdzie zaczęła pisać Opowieść podręcznej. Na kartach tej literackiej autobiografii ożywają świat przyrody, magia czytania i książek, najważniejsze wydarzenia polityczne oraz dozgonna miłość autorki do charyzmatycznego pisarza Graeme'a Gibsona. Spotkamy tu również poetów, niedźwiedzie, hollywoodzkie gwiazdy i nietuzinkowe postaci żywcem wyjęte z powieści Atwood.
Wielkie emocje, dramatyczne wybory i sekrety, przed którymi nie da się uciecWszystkie tomy bestsellerowej sagi Sandomierskie wzgórza Edyty Świętek zebrane w jednym komplecie:Potomkowie złych ludziZielarka z doliny pustelnikaSerca żyjące nadziejąKobiety niezłomnego duchaSiła męskiego honoruZanurz się w tej wzruszającej historii!Potomkowie złych ludziDo Sandomierza przybywa tajemniczy nieznajomy, bohater wielkiej wojny. Mężczyzna ma za sobą trudną przeszłość, przed którą szuka schronienia. W pierwszych dniach broni przed zbójcami młodego chłopaka i podejmuje pracę przy zakładaniu winnicy. Wkrótce zaprzyjaźnia się z pustelnikiem, znajdując schronienie w jego chacie w Górach Pieprzowych.Zielarka z Doliny PustelnikaAlina traci grunt pod nogami, gdy Eustachy znika w tajemniczych okolicznościach. Zrozpaczona ze zdziwieniem odkrywa, jak bardzo zależy jej na mężu. W tym czasie jej siostra rodzi nieślubne dziecko. Poród okazuje się ciężki i kobieta walczy o życie. Alina leczy ją ziołami, które zbiera przy chacie pustelnika. Odkrywa bowiem w sobie siłę i talent do przyrządzania naturalnych specyfików. Wieść o jej zdolnościach niesie się po okolicy. Coraz więcej osób przychodzi do niej po poradę, dzięki czemu zyskuje sławę zielarki.Kobiety niezłomnego duchaCzasem trzeba przebyć długą drogę prowadzącą przez cierpienie, lęk i tęsknotę, by odnaleźć kogoś, kto da nam nadzieję. Marcjanna, kobieta z przeszłością, w końcu otwiera serce na nową miłość. Uczucie to dojrzewa w cieniu dramatycznych wydarzeń. Jej syn zostaje porwany i życie rodziny w jednej chwili rozpada się jak domek z kart.Serca żyjące nadziejąNadchodzi czas zmian. Małżeństwo opuszcza Dolinę Pustelnika i szuka nowego początku w Sandomierzu. Eustachy rozpoczyna pracę w urzędzie, a ich dom staje się azylem dla Marcjanny samotnie wychowującej synka. Tymczasem mroczna przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Odnaleziono szczątki Bożydara. Rodzina pogrąża się w rozpaczy, a właściciel piekarni, załamany ciężarem tragedii, postanawia ją sprzedać. Wtedy Eustachy podejmuje odważną decyzjęSiła męskiego honoruEustachy pada ofiarą dwóch napadów, a jego najbliższym zagląda w oczy strach. Kto odważył się sięgnąć po to, co należało do jego przodków? Mężczyzna zaczyna snuć domysły Poruszające zakończenie sagi o ludzkiej winie, romantycznej miłości i drugich szansach.
"Zostało mi po nim tylko pióro. Pewnego dnia wyjęłam je z torby matki, w której trzymała je z innymi pamiątkami po ojcu. Pióro, jakiego już się nie produkuje i które trzeba było napełniać atramentem. Używałam go przez całą szkołę. Opuściło mnie, zanim zdecydowałam się z nim rozstać. Mam je do dziś, sklejone taśmą, leży przede mną na biurku i zmusza mnie do pisania, pisania. Być może moje liczne książki były krętymi drogami, prowadzącymi właśnie do tej opowieści".Sarah Kofman ma sześćdziesiąt lat, gdy z odwagą wpisuje w swoje filozoficzne dzieło wspomnienie z dzieciństwa spędzonego w ukryciu w latach 1942-1944. Miała siedem lat, gdy policja w obławie zgarnęła z domu przy rue Ordener w Paryżu jej ojca, rabina małej synagogi polskich Żydów. Ojciec zginął w Auschwitz. Sarah wraz z matką znalazły schronienie u francuskiej katoliczki, "pani z rue Labat". To początek historii, zapisanej pomiędzy dwiema ulicami, dwoma językami (jidysz i francuskim) oraz dwoma światami oddzielonymi przepaścią.
Niniejszy 27. tom (SKS 27) pod wieloma względami różni się od poprzednio opublikowanych tomów Dzienników Sørena Kierkegaarda (1813–1855). Wcześniejsze notatki znajdowały się w zeszytach opatrzonych skrótem „NB”. Pojawiały się jako następujące po sobie zapiski samego autora. Tom 27. został skompletowany przez wydawców i komentatorów duńskich. Całość zatytułowano Luźne papiery (Søren Kierkegaard, Løse Papirer, Søren Kierkegaards Skrifter, Bind 27, Gads Forlag, København 2011). Tytuł pochodził jednak od autora rękopisów, czyli Sørena Kierkegaarda. Redaktorzy tomu 27. nie trzymali się ściśle chronologii, czyli porządku, w jakim te zapiski na luźnych kartkach rzeczywiście powstawały. Pogrupowali je tematycznie, nadając im osobne nagłówki (tytuły rozdziałów). Mimo to, przynajmniej do pewnego stopnia, zachowali chronologię, gromadząc je w trzech częściach jako „Luźne papiery 1830–1843”, „Luźne papiery 1843–1852”, i „Luźne papiery 1852–1855”. Część pierwsza to w dużej mierze notatki z lat studiów 1830–1840 Kierkegaarda. Streszczenia czytanych lektur, cytaty z tekstów greckich i łacińskich, niemieckich, notatki z dzieł filozoficznych, teologicznych i literackich. Były to podręczne materiały, które Duńczyk wykorzysta w późniejszej twórczości. Spontanicznie skreślał je od czasu do czasu, jakby obok codziennych notatek spisywanych w zeszytach.
Ekstremizm zaczyna się w głowie Każdego dnia ludzki mózg wykonuje złożoną pracę – składa rozproszone bodźce w spójny obraz rzeczywistości. Ideologie oferują w tym procesie drogę na skróty: dostarczają prostych odpowiedzi i wzorów do naśladowania, dają poczucie wspólnej tożsamości. Jakim kosztem to się jednak odbywa? Leor Zmigrod, neuronaukowczyni i psycholożka, sprawdza, jak głęboko w architekturę ludzkiego mózgu mogą wniknąć systemy ideologiczne. Analizuje, co sprawia, że jedni bez oporu wpadają w sidła radykalizmu, podczas gdy inni mają odwagę kwestionować narzucane narracje. Badania pokazują, że skłonność do dogmatyzmu ma także podłoże neurobiologiczne. Wprawdzie nasza osobowość wyłania się z predyspozycji genetycznych i doświadczeń życiowych, lecz do sztywnego myślenia może nas skłaniać chociażby dystrybucja dopaminy w mózgu. W dobie polaryzacji społecznej książka Zmigrod wydaje się szczególnie ważna, gdyż pokazuje, jak zachować otwartość umysłu w obliczu skrajnych ideologii. To wezwanie do porzucenia czarnobiałego myślenia i do krytycznej rewizji naszych najgłębszych przekonań. Paląco aktualne spojrzenie na współczesną polaryzację. Od genów, przez architekturę mózgu, po nauki społeczne – autorka pokazuje, jak złożone i wielowymiarowe są mechanizmy decydujące o podatności naszego umysłu na dogmaty. dr hab. Michał Bola, prof. UJ, badacz w Centrum Badań Mózgu UJ, twórca profilu nauka.nie.boli Dlaczego jedni cenią wolność i niezależność, a inni szukają oparcia w autorytecie? Leor Zmigrod pokazuje, jak poziom dopaminy, funkcjonowanie mózgu i inne biologiczne uwarunkowania współkształtują nasze przekonania polityczne. To nowatorskie i interdyscyplinarne spojrzenie na źródła ideologii. Kasper Kalinowski, dziennikarz naukowy „Gazety Wyborczej”, autor tekstów w „Tygodniku Powszechnym” i „Polityce” Pełna odkrywczych spostrzeżeń książka pokazuje, że ekstremizm ideologiczny to nie tylko problem, z którym trzeba się zmierzyć, lecz także warta wyjaśnienia naukowa zagadka. Steven Pinker, profesor psychologii, autor książek Nowe oświecenie i Jak działa umysł Leor Zmigrod łączy swoje przełomowe badania z barwną narracją. Ta książka to prawdziwa kopalnia przenikliwych diagnoz: od epigenetyki ekstremizmu, przez wpływ stresu na sztywność poznawczą, po rolę stylów wychowawczych w kształtowaniu postaw autorytarnych. Julia Ebner, autorka książki Coraz ciemniej. Ekstremiści w sieci Leor Zmigrod jest nagradzaną naukowczynią i pionierką w dziedzinie „neuronauki politycznej”. Doktorat z psychologii eksperymentalnej uzyskała na University of Cambridge, prowadziła również badania na Uniwersytecie Stanforda, Uniwersytecie Harvarda, w Institut d’études avancées de Paris oraz w Wissenschaftskolleg zu Berlin. Zdobyła liczne nagrody, w tym Women of the Future Science Award i nagrodę Roberta J. Glushki, a magazyn „Forbes” umieścił ją na prestiżowej liście „Forbes 30 Under 30” w dziedzinie nauki. Była zaangażowana w prace komitetów doradczych dla Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz rządów Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych w zakresie strategii przeciwdziałania ekstremizmowi.
Tysiąc lat nieświętego przymierza polityki i religii w RosjiMiędzy wiarą a władzą. Historia wzajemnych zależnościWspółczesna agresywna polityka Kremla i wojna w Ukrainie nie są dziełem przypadku ani skutkiem decyzji jednego dyktatora. Chcąc zrozumieć Putina, trzeba odwołać się do wielowiekowej współzależności między ołtarzem i państwem, sięgnąć do idei Trzeciego Rzymu oraz źródeł przekonania o szczególnej, moralnej misji Rosji wobec Zachodu.Lucy Ash, korespondentka BBC, śledzi, jak od czasów pogańskich i średniowiecza, przez krwawy despotyzm Iwana Groźnego oraz brutalne reformy Piotra Wielkiego, sowiecką wojnę z Bogiem i dekady ateistycznej indoktrynacji, aż po rządy Władimira Putina i patriarchy Cyryla przedstawiały się burzliwe relacje między Cerkwią i władzą. Analizę mechanizmów politycznych uzupełniają osobiste wspomnienia autorki oraz głosy dysydentów i duchownych sprzeciwiających się nadużyciom rządzących.Batem i krzyżem to przejmujący reportaż, który dowodzi, że bez znajomości historii nie sposób pojąć dzisiejszej Rosji.Opowieść Lucy Ash to boleśnie krytyczne odbicie dzisiejszych wydarzeń w Rosji. Napisana z reporterską swadą i znakomicie skonstruowana książka jest lekturą obowiązkową dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć motywacje Putina dotyczące jego wojny w Ukrainie.Marina LitwinienkoDzięki tej hipnotyzującej książce dowiemy się, jak Rosyjski Kościół Prawosławny stał się kluczową siłą w wojnie egzystencjalnej Putina przeciwko Ukrainie. Łączy ona osobiste doświadczenia autorki - począwszy od jej pierwszych wizyt w ZSRR w latach 70. - z analizą zawiłej rosyjskiej historii religijnej.Andrey Kurkov, autor książki Death and the PenguinLucy Ash jest wielokrotnie nagradzaną autorką dokumentów radiowych i telewizyjnych. Ekspertka ds. Rosji i krajów postsowieckich, po raz pierwszy została wysłana do Moskwy przez BBC w 1990 roku i od tamtej pory relacjonuje społeczne, polityczne i kulturalne kwestie tego regionu. Batem i krzyżem to jej pierwsza książka.
Twoje ubranie ma historię, której nie znajdziesz na metce Każdego ranka stajesz przed szafą i zastanawiasz się, co na siebie włożyć. Czy wiesz, skąd pochodzi bawełna na twój T-shirt? Czyje ręce uszyły twoją sukienkę? Ile litrów wody zużyto do produkcji jednej pary dżinsów? Sofi Thanhauser przez lata szukała odpowiedzi na te pytania, podążając śladami pięciu rodzajów włókien: lnu, bawełny, jedwabiu, wełny oraz włókien sztucznych i syntetycznych. Od podszewki to wynik fascynującego reporterskiego śledztwa, które prowadzi od domowych warsztatów tkackich Nowej Anglii przez barokowy przepych dworu Ludwika XIV po współczesne obozy pracy w Xinjiangu. Thanhauser „rozczytuje” ubrania i materiały niczym teksty kultury, traktując je jak świadków historii. Tropi początki przemysłu fast fashion, który zastąpił twórcze rzemiosło. Zagląda dosłownie pod podszewkę postępu, ujawniając jego prawdziwe koszty: spadek jakości, wyzysk pracowników i dewastację środowiska. Książka uświadamia, że tkanina to nie tylko materiał, lecz splot polityki, ekologii i kultury. A ubrania, które codziennie zakładamy na siebie, stanowią najbardziej intymne archiwum ludzkości – i klucz do zrozumienia tego, kim jesteśmy. Najlepsza książka roku według „The New Yorkera". Laureatka Whiting Award 2025. Po przeczytaniu tej książki nikt nie będzie mógł powiedzieć, że zajmowanie się strojem jest tylko błahą rozrywką. To sprawa polityczna i kwestia zwyczajnego rozsądku, który cechował jeszcze nasze babcie. W czasach kiedy plastik i toksyny ultra fast fashion na potegę zanieczyszczają planetę i krzywdzą rzesze ludzi na całym świecie, Sofi Thanhauser pomaga zrozumieć historyczne źródła szybkiej mody i pokazuje drogi wyjścia z tej matni. Żeby dobrze żyć, potrzebujemy zarówno nieprzetworzonego jedzenia, jak i zdrowej, zrównoważonej mody. Najwyższa pora na zmiany – od podszewki! Karolina Sulej, pisarka, antropolożka kultury, badaczka mody Wyobraźcie sobie, że kiedyś samowystarczalność oznaczała nie tylko produkcję żywności, lecz także tkanie i szycie ubrań. Sofi Thanhauser odwiedziła te zakątki świata, gdzie wytwarza się surowce i szyje odzież dla sieciówek. Z podróży i rozmów z ludźmi utkała niezwykle interesującą i jednocześnie smutną opowieść o tym, że produkcja tanich ubrań degraduje środowisko, przyczynia się do wykorzystywania najsłabszych, niszczy jednostki i rodziny, zabiera zdrowie i godność. Katarzyna Jasiołek, autorka książek o wzornictwie i sztuce Ta wciągająca historia odsłania kulisy powstawania ubrań, które nosimy codziennie na sobie. Lektura obowiązkowa dla fanów mody. Pamiętacie scenę z Diabeł ubiera się u Prady, w której Miranda Priestly lodowatym tonem opisuje całą złożoną pracę włożoną w produkcję swetra? Dodajcie do tego porządną porcję dziennikarstwa klimatycznego, dogłębną analizę historii i przypis na temat praw pracowniczych, a w efekcie otrzymacie tę książkę. „Harper’s Bazaar” Thanhauser udaje się udowodnić, że historia tkanin była i jest naładowana politycznym znaczeniem. To zarazem ostrzeżenie, aby zwrócić pilną uwagę na łamanie praw człowieka w przemyśle tekstylnym. Ten przesiąknięty pasją i osobistą perspektywą autorki tekst splata wiele wątków – niczym cudowna tkanina. „Independent” Sofi Thanhauser, artystka i badaczka, absolwentka historii na Columbia University i kreatywnego pisania oraz studiów nad środowiskiem i zasobami naturalnymi na University of Wyoming. Jest wykładowczynią w Pratt Institute w Nowym Jorku. Jej artykuły publikowano w „Vox”, „The Guardian” i wielu innych magazynach.
ROZMOWY Z REWOLUCJONISTKAMI ŚWIATA SZTUKI
Marina Abramović, Yoko Ono, Cate Blanchett, Miuccia Prada, Agnes Varda,
FKA twigs, Isabelle Huppert, Tracey Emin i wiele innych…
Rozmowy z kobietami, które od dekad wyznaczają kierunki w nowoczesnej sztuce, modzie, fotografii, branży filmowej i muzycznej. Opowiadają o pracy artystycznej, jej mniej oczywistych stronach i tym, co kryje się za procesem twórczym: poszukiwaniu własnej drogi, wychodzeniu poza utarte formy, kwestionowaniu kanonów piękna i cenie niezależności.
Słowa i wykonane polaroidem portrety — spontaniczne, pozbawione dystansu — składają się na wielogłosowy obraz kobiet, które nie tylko odniosły sukces, lecz także przesunęły granice sztuki i nadały kobiecej twórczości nową siłę.
„Hugo Huerta Marin patrzy i słucha tak, żeby nie przeszkodzić żadnej swojej rozmówczyni w wyrażaniu tego, czym chce się podzielić. To nie są konceptualne wywiady ani ploteczki z gwiazdami, lecz ciepłe, ludzkie rozmowy, do których czytelnik jest zapraszany, trochę jakby dosiadał się do rozmówców.
Książka, choć tworzy panteon kobiecych siłaczek, jest daleka od budowania im pomników ze spiżu. To kobiety złapane w codzienności, pomiędzy jedną rolą a drugą, między wernisażem a festiwalem, rozluźnione i rozbrajająco zwyczajne. Historia i zmagania każdej z nich są inne, lecz w pewnych kwestiach się zgadzają — życie i sztuka nie mogą być nudne, przyroda nas ratuje, a piękno tkwi w złożoności ludzkiej natury”.
Karolina Sulej
„To książka o artystkach. Tych, które łamały schematy. Zmieniały zasady gry.
Rozbijały, aby coś zbudować. Rozłupały granice tego, czym może być sztuka. Zakwestionowały
status quo . Podawały w wątpliwość myśli, postawy i pragnienia definiowane przez społeczny dyktat”.
Hugo Huerta Marin, fragment wstępu
Rozmówczyniami Hugo Huerty Marina są: Marina Abramović, Cate Blanchett, Annie Lennox, Miuccia Prada, Anjelica Huston, Carrie Mae Weems, Diane von Fürstenberg, Yoko Ono, Tracey Emin, Catherine Deneuve, Shirin Neshat, Ann Demeulemeester, Tania Bruguera, Rei Kawakubo, Kiki Smith, ORLAN, Julianne Moore, Inez van Lamsweerde, Charlotte Gainsbourg, FKA twigs, Uma Thurman, Isabelle Huppert, Jenny Holzer, Debbie Harry i Agnes Varda.
Urodzony w 1884 roku w Sieradzu Antoni miał niezwykłe zdolności manualne. Wsparcie dawała mu matka - krawcowa, która widziała drzemiący w chłopcu talent. Pierwsze umiejętności zdobywał w Łodzi, gdzie jego wuj Paweł Lewandowski prowadził zakład fryzjerski. Z Łodzi, gdzie czesał żony bogatych fabrykantów, wyjechał do Paryża - centrum kultury, sztuki, mody początku XX wieku. Antoni, nazywany Antoineem de Paris, stworzył wizerunek współczesnej kobiety, udowodnił, że fryzjerstwo jest sztuką, i zrewolucjonizował ten zawód, tworząc podwaliny Haute Coiffure, czyli Wielkiego Fryzjerstwa. Pokochały go największe osobistości XX wieku. W kolejce do niego ustawiały się ikony kina. Damy z wyższych sfer, księżne i królowe marzyły, by oddać swe włosy w jego ręce.
Cezary Łasiczka: Naszą rozmowę rozpoczniemy poetycko: Od szczęk do pięty wszedł napięty.Oliwne na nim firmamenty.Ten tylko może być wybrany,kto jest jak strucla zasupłany.Z niedźwiedziem bierze się za barygroźnym (chociaż go wcale nie ma).Trzy niewidzialne jaguarypadają pod ciosami trzema.Rozkroku mistrz i przykucania.() Poznaje Pan ten wiersz?
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?