Lubię, kiedy sprawiasz mi ból. Pragnę tego. Wiem, że może nie wierzysz w to, kiedy patrzę na ciebie ze złością, płaczę, rumienię się albo próbuję ukryć strach. Ale to właśnie mnie kręci. Ból, poniżenie, niepewność – to na mnie działa. Kiedy krępujesz mi nadgarstki, chwytasz za gardło, ciągniesz za włosy, posiadasz mnie, władasz mną, moje serce szybciej bije. I robię się mokra….
Niezwykła opowieść o kobiecej uległości.
Kontrowersyjna, pikantna a jednocześnie zabawna i niewiarygodnie szczera opowieść o tym, jakie wyzwania czekają niezależną, współczesną kobietę, która, dla obopólnej przyjemności i z własnej woli przekazuje władzę nad sobą i swoim ciałem dominującemu partnerowi.
Historia z „Pięćdziesięciu twarzy Greya”, która wydarzyła się naprawdę.
Ernesto Corvaja, Sycylijczyk o hiszpańskich korzeniach, polecił zięciowi i synowi odnaleźć w Sewilli rodzinny grobowiec. Ich podróż zbiega się jednak z wybuchem walk w Hiszpanii, więc zamiast jechać prosto do celu, dwaj młodzi wędrowcy przemierzają kraj, poznając przy tym niezwykłe miejsca i ludzi. Murarza z Pampeluny pracującego przy budowie seminarium duchownego, a po godzinach dorabiającego produkcją gipsowych popiersi Lenina, ślepca z madryckiej ulicy ostrzeliwanej przez snajperów, kobiety odwiedzające rzeźnie i pijące dla kurażu jeszcze ciepłą krew, kierowcę autobusu do Salamanki, który okazuje się zapalonym przyrodnikiem, lokatorów jaskiń wokół Saragossy, portugalskich adeptów czarnej magii, czarownicę, która ?popełniła samobójstwo na stosie?, matadora, który ginie w trakcie corridy urządzonej w krótkiej przerwie między ulicznymi walkami, tajemniczego Niemca z fałszywym paszportem i Polaka mordercę.
"Grobowiec w Sewilli" to niezwykły obraz początków hiszpańskiej wojny domowej. Norman Lewis rejestruje sytuacje i galerię ludzkich typów, które umknęłyby nawet Hemingwayowi. A wszystko to na tle krajobrazu, który bezpowrotnie zniknął, zniszczony i zastąpiony przez kurorty i masową turystykę.
Z niekompletnej dokumentacji medycznej wynika, że Tom przez ponad trzydzieści lat przeszedł co najmniej sześćdziesiąt trzy biopsje wątroby, szpiku i węzłów chłonnych, został zarażony wirusem HIV i wirusem zapalenia wątroby, a przytomności pozbawiono go trzysta sześćdziesiąt dziewięć razy. Niewiele lepiej wyglądają karty medyczne Regisa, cukrzyka, który nie chce przyjmować insuliny, Sue Ellen, której w młodości młotkiem wybito zęby, cierpiącej na klaustrofobię Pepper i Chance, która pierwsze pięć lat życia spędziła w kompletnej izolacji. Łączy je to, że wszystkie mają poważne zaburzenia psychiczne. I to, że wszystkie znalazły schronienie na farmie Glorii Grow. Zaczęło się pod koniec lat dziewięćdziesiątych, kiedy przed siedzibą fundacji Fauna zaparkował czarny pick-up holujący zwykłą przyczepę dla koni. W środku znajdowało się kilka szympansów, dla których był to kres długiej i trudnej podróży. Aż do tego dnia stanowiły własność Uniwersytetu Nowojorskiego, gdzie były obiektami eksperymentów biomedycznych. Wydarte matkom tuż po urodzeniu, trzymane w ciasnych klatkach, poddawane inwazyjnym operacjom, badaniom neurologicznym i toksykologicznym nigdy nie odzyskają pełnej sprawności, ale w azylu Fauna w spokoju dochodzą do siebie. Dla Andrew Westolla wolontariat w azylu miał być wielką przygodą, spotkaniem oko w oko z najbliższym kuzynem człowieka. Ale wyobrażał ją sobie zupełnie inaczej.
Niniejsza monografia przedstawia osiem wizyt prymasa Stefana Wyszyńskiego w Toruniu po II wojnie światowej. Autor ukazuje okoliczności przyjazdów prymasa do miasta, a także przebieg uroczystości związanych z jego pobytami. Ponadto zaprezentowane w pracy wyniki badań przedstawiają represje działania władz komunistycznych wymierzone w prymasa, duchowieństwo toruńskie i wiernych uczestniczących w tych wydarzeniach. Omówione pobyty Prymasa Tysiąclecia w Toruniu, przygotowania do nich władz kościelnych, społeczeństwa katolickiego oraz władz komunistycznych zostały wpisane w panoramę powojennych dziejów Kościoła katolickiego w Polsce.
Odkrywane z dziennikarską wnikliwością tajemnice najmniejszego państwa świata
Watykan. Najmniejsze państwo świata - 44 hektary i 800 mieszkańców. Na tym skrawku ziemi, gdzie czas pozornie się zatrzymał, tętni jednak normalne życie. Autorka, specjalistka do spraw Watykanu, z dziennikarską wnikliwością odsłania przed nami tajemnice tego teatru cieni. Szczegółowo opisuje życie codzienne papieży, finanse Kościoła, przewroty pałacowe, intrygi i kulisy walki o tron Piotrowy. Dowiadujemy się m.in. o kradzieży i publikacji prywatnej korespondencji Benedykta XVI; o aferach związanych z bankiem watykańskim; poznajemy sekrety papieskiego stołu i garderoby, a także - przebieg konklawe poprzedzającego wybór papieża Franciszka. Zaskakujące fakty, mało znane wydarzenia, osobiste sekrety i soczyste anegdoty zapraszają czytelnika do odkrywania nieznanego Watykanu.
Caroline Pigozzi - francuska watykanistka, dziennikarka "Paris Match", ekspertka do spraw religii kanału Europe 1. Była częstym gościem w Pałacu Apostolskim za pontyfikatu Jana Pawła II. Autorka wielu książek, m.in.: Les Robes rouges, Jacques et Bernadette en prive oraz najbardziej znanej, przetłumaczonej na wiele języków Życie prywatne Ojca Świętego.
Kino tamtych lat tworzyło piękną iluzję.Przez długi czas odcięci od innych żelazną kurtyną za jego pośrednictwem poznawaliśmy tamten odległy chociaż bliski nam mentalnie świat.Także rodzimi twórcy filmowi, umieszczając swych bohaterów w otaczających realiach, w pewnym sensie tej iluzji ulegali. Nie bez racji przecież kino ma również swe, wywodzące się z języka łacińskiego drugie miano - iluzjon.Gościliśmy równie na naszych ekranach filmy, na które prawie nikt nie chciał chodzić.Nie dlatego, że byty nieciekawe czy artystycznie nieudane. Reprezentowały one jednak najczęściej kinematografię radziecką, która to kwalifikacja była rodzajem piętna. Broniliśmy się w ten sposób przed wszechobecną indoktrynacją. Bo zawsze gdzieś na końcu znajdowała się polityka. Jeszcze nie istniała telewizja, a nawet gdy pojawiła, jej oferta była bardzo skromna, więc początkowo władza nie przywiązywała do niej zbyt wielkiej wagi.Film i jego obrazy w PRL nie jest jednak książką o filmach,które niegdyś gościły na naszych ekranach. A przynajmniej nie o nich przede wszystkim. To głównie opowieść o ludziach, którzy tworzyli kino, reżyserach i aktorach, o środowisku, w którym ono powstawało I o związkach wzajemnych, przenikaniu się filmu z rzeczywistością. Ten świat stał się historią niespełna dwadzieścia pięć lat temu, a wydaje się, jakby upłynęły wieki.
Wybór tekstów poświęconych tematyce filmowej autorstwa Stanisława Janickiego, autora cyklicznego programu W starym kinie, wybitnego znawcę tematu. Felietony w wersji radiowej ukazywały się w audycji Odeon Stanisława Janickiego, w RMF Classic. Autor poświęca uwagę zarówno klasycznemu okresowi rozwoju kina hollywoodzkiego, jak też początkom filmu polskiego, wybitnym dzieciom kinematografii europejskiej, opowiada nam także o swojej prywatnej filmotece - wyborze filmów mistrzowskich, tych znanych, ale także tych, które warto ocalić od zapomnienia. Pozycja obowiązkowa dla miłośników kina!
Obalenie Muammara Kaddafiego było jednym z przełomowych wydarzeń początku XXI wieku - najbardziej dziwaczny z arabskich dyktatorów został odsunięty przez własny naród z pomocą lotnictwa NATO. Lindsay Hilsum była naocznym świadkiem libijskiej rewolucji. Burza piaskowa jest reportażem najwyższego lotu - głęboko ludzką, wierną relacją pełną szczegółów znanych jedynie temu, kto z bliska śledził bieg wydarzeń. Lindsay Hilsum opisuje koleje niezwykłego reżimu Kaddafiego od jego zarania - kiedy Kaddafi miał prezencję, charyzmę i poparcie narodu, pozując na socjalistycznego rewolucjonistę - po masakrę w więzieniu Abu Salim i paranoiczny, skorumpowany stan, w którym znalazł się kraj pod koniec jego panowania. Sercem książki jest błyskotliwa narracja opowiadająca o tym, jak Libijczycy pokonali strach i rozczarowanie, znajdując w sobie siłę do powstania przeciwko dyktaturze...
We wtorek 8 czerwca 2010 roku Christopher Hitchens poczuł straszliwy ból w klatce piersiowej. Jak napisał potem w pierwszym z serii artykułów opublikowanych na łamach Vanity Fair, nagle został wydalony ?z krainy zdrowia przez nieprzyjazną granicę, za którą zaczyna się terytorium choroby?. Przez kolejnych osiemnaście miesięcy, aż do 15 grudnia 2011 roku, kiedy zmarł, nieustannie pisał o polityce i kulturze, zdumiewając czytelników swoją błyskotliwością nawet w tak krańcowej sytuacji. Przez cały okres ciężkich zmagań z rakiem przełyku odważnie i stanowczo odrzucał pociechę religii, aby wyjść śmierci naprzeciw z otwartymi oczami.
Śmiertelność to opowieść o niezgodzie człowieka na ucieczkę w obliczu nieznanego, a także przenikliwe spojrzenie na istotę człowieczeństwa. Napisany jasnym, barwnym stylem i przesycony wnikliwą inteligencją testament Hitchensa jest śmiałym dziełem literackim oraz afirmacją godności i wartości człowieka.
Bestseller 2013, w którym Papież Franciszek przedstawia się światu!
Książka, w której - w formie wywiadu - obecny papież opowiada obszernie o swoim życiu, powołaniu, poglądach na świat, problemach i perspektywach Kościoła, kwestiach moralnych i teologicznych, ale też rzeczach bardzo przyziemnych. Książka powstawała blisko trzy lata. Autorom udało się uzyskać zaufanie "ojca Bergoglio" i skłonić go do bardzo szczerych, osobistych zwierzeń nie tylko na temat jego życiowej drogi.
Niejednokrotnie wydaje się nam, że wiele przeczytaliśmy już na ten temat, oglądaliśmy filmy, nauczyliśmy się na lekcji historii, a jednak za każdym razem książka poświęcona tej tematyce porusza nas do głębi, wstrząsa, zmusza do współprzeżywania i namysłu nad złem, okrucieństwem i ludobójstwem […].
Książka ukazuje los dzieci w KL Auschwitz-Birkenau, przypomina, wstrząsa, daje świadectwo zagłady – nie tylko fizycznej, ale i moralnej. Jak wskazuje autorka, ten temat nie był wcześniej socjologicznie problematyzowany. Z dokumentów, zapisów, różnorakich źródeł nie wydobywano podmiotu jakim było dziecko i jego socjalizowanie się w warunkach obozowych; nie poświęcano mu odrębnej, dogłębnej, wielozakresowej analizy. Autorka bazuje na źródłach zastanych, m.in. na wydanych wspomnieniach Ocalonych Dzieci Oświęcimia oraz własnych badaniach prowadzonych z Ocalonymi. Po latach dociera do bezpośrednich świadków, przeprowadza z nimi wywiady, które pozostają w archiwum Muzeum.
Z recenzji prof. dr hab. Krystyny Slany
Wszystkie wydarzenia i osoby opisane w książce są autentyczne. Imiona osób i nazwy miejscowości zostały zmienione. Basia Jeżowska to pseudonim przyjęty przez autorkę dla zachowania anonimowości.
?Jestem osobą z MPD, szukam osoby, która pomogłaby mi w napisaniu autobiografii? ? na takie ogłoszenie trafiła w lipcu 2012 roku przyszła redaktorka ?W więzieniu ciała?. A trafiła na nie w odpowiednim momencie swojego życia ? postanowiła zrobić coś dobrego dla drugiego człowieka. ?Nie wiedziałam nic o mózgowym porażeniu dziecięcym, nie wiedziałam, z czym właściwie przyjdzie mi się zmierzyć i jak będzie wyglądać nasza współpraca. Wymiana kilku maili wystarczyła jednak, by przekonać się, że mam do czynienia z historią, obok której nie można przejść obojętnie?.
?W więzieniu ciała? to zapis przeżyć kobiety dotkniętej mózgowym porażeniem dziecięcym, która zdecydowała się podjąć walkę o własną niezależność. Wbrew własnym ograniczeniom, postawie rodziny i otoczenia. Wbrew wszystkim. Choć autorka kryje się za literackim pseudonimem, nie odbiera to autentyzmu opowiadanej historii. Wręcz przeciwnie. Książka sprawia, że najpierw zamiera nam serce, by za chwilę spowodować nerwowe zaciskanie kciuków i pragnienie, by na końcu tej historii zdarzył się happy end.
To nie jest łatwa książka. To nie jest przyjemna książka. To życie ubrane w słowa, spisane ze szczerością, która wymagała od autorki ogromnej odwagi.
PATRONAT:
Fundacja Integracja
Fundacja Avalon
Niepelnosprawni.pl
Papierowe Myśli
Postać ojca Antonia Possevina, a przede wszystkim jego wszechstronna działalność w drugiej połowie XVI i na początku XVII wieku na terenie niemal całej ówczesnej Europy, budziła duże zainteresowanie i nadal inspiruje badaczy zagranicznych oraz polskich. Publikowana praca zbiorowa pt.: Antonio Possevino SJ (1533-1611). Życie i dzieło na tle epoki stanowi rezultat pierwszego, zrealizowanego współcześnie przedsięwzięcia badawczego o takiej skali, poświęconego temu wybitnemu jezuicie. Publikacja ta jest wynikiem badań podjętych przez grono kompetentnych polskich i zagranicznych uczonych, którzy od dłuższego czasu prowadzili studia nad tą epoką. I choć stanowi zbiór studiów autorstwa badaczy o różnym doświadczeniu reprezentujących rozmaite ośrodki badawcze i dyscypliny, to całość składa się na tom w pełni monograficzny, ukazujący zarówno życie i dzieło o. Antonia Possevino, jak i historyczne, polityczne, teologiczne oraz literackie konteksty jego twórczości. Z treści publikowanego tomu wyłania się niezwykle ciekawy portret nie tylko samego jezuity- jednej z najwybitniejszych postaci w zakonie na przełomie XVI i XVII wieku, ale również interesujący portret Rzeczypospolitej, jej związków z państwami ościennymi i dynastiami europejskimi, jak i z zakonem jezuitów i papiestwem.
Arcybiskup Timothy Dolan w rozmowie z Johnem L. Allenem Jr.
Nowojorski metropolita abp Timothy Dolan to jeden z najbardziej rozpoznawalnych hierarchów Kościoła w Stanach Zjednoczonych, wyniesiony w 2012 r. do godności kardynalskiej przez Benedykta XVI. W wywiadzie-rzece z wybitnym amerykańskim watykanistą dzieli się przemyśleniami na temat obecnej sytuacji Kościoła katolickiego, zwłaszcza amerykańskiego, którego dzieje będąc też historykiem dobrze zna. Abp Dolan uważa, że powołaniem Kościoła w zlaicyzowanej cywilizacji Zachodu jest afirmowanie, wzmacnianie, głoszenie tego, co szczególnie szlachetne, piękne i najświętsze w działalności człowieka. Jednak gdy kluczowe kwestie dotyczące tożsamości Kościoła Chrystusowego są zagrożone, abp Dolan, którego zawołaniem są słowa św. Piotra „Do kogóż pójdziemy”, potrafi głośno wyrażać swój zdecydowany sprzeciw. Niemniej priorytetowym celem jego misji jest dokonywanie przemiany w ludzkich sercach, głównie na drodze powszechnego dialogu traktowanym jako miejsce teologiczne, gdzie objawia się Bóg.
Kard. Timothy Dolan – ur. 6.02.1950 r. w St. Louis, amerykański biskup rzymskokatolicki, rektor Papieskiego Kolegium Północnoamerykańskiego w Rzymie (1994–2001), abp Milwaukee (2002–2009), od 2009 r. abp Nowego Jorku, przewodniczący Konferencji Episkopatu USA.
John L. Allen Jr. – watykanista współpracujący z magazynem „National Catholic Reporter”, CNN i National Public Radio. Jego rubryka internetowa „All Things Catholic” jest uznawana za najlepsze źródło informacji na temat spraw Kościoła katolickiego w kraju i za granicą. Autor popularnych książek, m.in. znanych w Polsce: Opus Dei i Wszyscy ludzie papieża.
Szymon Hołownia ( stacja7.pl) tak napisał o książce:
Kardynała Dolana warto słuchać, nie tylko dlatego, że mądrze prawi, ale też dlatego, że to straszna frajda. Mam wrażenie, że spora część problemów wielu lokalnych Kościołów mogłaby zostać rozwiązana, gdyby tylko udało się go sklonować... Ta książka to kopalnia praktycznych wskazówek dla tych, którzy chcieliby umieć zdecydowanie obronić swoje poglądy w zapalnych kwestiach (takich jak stosunek do homoseksualnych związków czy zarzuty wobec Kościoła), a nie popaść przy okazji w mentalność inkwizytorską - kochając Boga, kochać też ludzi i świat.
Odbiorcy:
- osoby zainteresowane miejscem i rozwojem Kościoła katolickiego w dzisiejszym, pełnym wyzwań świecie.
Opowieść matki, która przez wiele lat walczyła z uzależnieniem córki od narkotyków.
Z recenzji: my - terapeuci, specjaliści terapii uzależnień, psycholodzy i inni ?pomagacze?, próbujemy towarzyszyć rodzicom w koszmarnej drodze przez uzależnienie dziecka. Dziecko zatracające się w beznadziei uzależnienia to najtrudniejszy towarzysz naszego życia. Czy możemy wyobrazić sobie, co wtedy można czuć? Co dzieje się w głowach i sercach kochających? Moim zadanie - nie. To im - bliskim należy oddać głos.
Adam Nyk, terapeuta
Nic dodać, nic ująć - taka jest ta książka. W drodze przez ?piekło? uzależnienia swoich dzieci rodzice przeżywają niedowierzanie, ZAPRZECZANIE, zagubienie, wstyd, osamotnienie, rozpacz, żal i niechęć do własnych dzieci za życie, które na nas ściągają. Autorka pisze szczerze i z serca, przez to książka może być pomocą i podporą. A także wsparciem w konsekwencji, uważności i szczerości w relacjach z dziećmi, w dążeniu do niezaniechania, szczególnie w chwilach słabości, w podtrzymywaniu wiary i trudnej, ale nieustającej miłości. Autorce dziękuje za napisanie tej książki. Życzę Jej i Ali zdrowia i dobrego życia .
Basia mama ś.p Marcina
Jako matka, która niestety znalazła się w podobnej życiowej sytuacji, czytając tę opowieść czy dokument, odniosłam wrażenie, że czytam swój własny pamiętnik. Wszystkie zdarzenia typowe, przewidywalne. Począwszy od pierwszych kontaktów z narkotykami (przeważnie z marihuaną) do nieuniknionego końca. Oczywiście, poprzez epizody z próbami rozmaitych terapii, kontakty z policją, wyroki i kary więzienia. I to, co najbardziej typowe, to nieprzespane, przepłakane noce, strach i rozpacz, bezsilność i bezradność samotnej matki. Samotnej w każdym słowa tego znaczeniu, bo w takiej sytuacji matka zawsze sama musi przeżyć swoje cierpienie, związane z poczuciem, że nieuchronnie traci dziecko. Książka nie daje żadnej recepty, bo takiej recepty nie ma. Jednak zmusza do bardzo głębokich przemyśleń i refleksji, a wnioski nasuwają się same. Zapewne każdemu nieco inne.
Marysia Matka
Każdy z nas płacze - politycy również. A jednak o płaczu niewiele wiadomo. To nie tylko zjawisko biologiczne, ale też psychologiczne, komunikacyjne i społeczno-kulturowe.
Autorka analizuje sześć przypadków płaczu czołowych polskich polityków. Sprawdza, czy płacz może być skutecznym środkiem retorycznym w walce o wyborców. Czy łzy przystoją mężczyźnie, kobiecie, politykowi?
Z książki dowiemy się, jakie okoliczności skłoniły polityków do płaczu oraz jak wyglądały ich łzy.
W przedmowie do ostatniej części Trylogii międzyplanetarnej noszącej tytuł Ta ohydna siła C.S. Lewis pisze o niej, że jest ?fikcyjną opowieścią o działaniu siły diabelskiej, która jednak kryje w sobie poważną myśl?. I dodaje: ?Myśl tę starałem się wyłożyć pełniej w mojej książce Koniec człowieczeństwa?.
C.S. Lewis już w latach 40. obserwował pojawienie się prądów myślowych, które w imię postępu i rozwoju zaprzeczają samej istocie człowieka; odrzucają to, co jest wpisane w ludzką naturę, a relatywizując wszystkie wartości, tworzą karykaturę człowieczeństwa. Czy zjawiska te dziś wygasły, czy przeciwnie, przybrały na sile? Ich odbicia możemy szukać nie w pismach filozoficznych, ale w szeroko rozpowszechnionym sposobie myślenia, dominujących ideologiach i współczesnym ustawodawstwie.
Koniec człowieczeństwa, uznawany za jedną z najważniejszych ? obok Chrześcijaństwa po prostu ? książek C.S. Lewisa na temat etyki, to błyskotliwa i brawurowo napisana apologia uniwersalnego prawa moralnego. Wychodząc od problemu edukacji i odnosząc się do dziedzictwa różnych kultur, Lewis pokazuje, że istnieje jeden, wspólny i niezmienny kodeks moralny, który możemy odnaleźć zarówno w Biblii, jak pięknych wersach Eddy poetyckiej czy w zasadach Tao. Prawo moralne od zawsze wpisane jest w serce człowieka, a wszelkie próby sztucznego modyfikowania go, stwarzania ?nowego człowieka? czy ?pokonania ludzkiej natury? oznaczają walkę z samym człowieczeństwem.
Każdy z trzech esejów, które składają się na ten tom: Ludzie bez torsów, Droga i Koniec człowieczeństwa, to prawdziwa intelektualna przygoda oraz niezapomniane duchowe spotkanie z autorem Zaskoczonego Radością i Problemu cierpienia.
W zranionej kobiecości autorka wprowadza i rozwija nowe koncepcje kategorie – już teraz ujmujące zadziwiającą trafnością – jak choćby idee nadkobiecości czy postaci zwielokrotnionych.
Nick Vujicic cierpi na fokomelię – rzadkie schorzenie objawiające się brakiem kończyn. Jednak ten niezwykły młody człowiek pokonał niewyobrażalne ograniczenia wynikające z jego niepełnosprawności. Dziś prowadzi aktywne i spełnione życie, podróżuje po całym świecie i występuje jako mówca motywacyjny, niosąc nadzieję i inspirację milionom ludzi. Nick angażuje się w działalność charytatywną, a równolegle kieruje własną firmą, prowadzi szkolenia biznesowe, przemawia na międzynarodowych konferencjach i spotyka się z głowami państw.
Czyta Robert Michalak
Tę podróż odbyłem jakiś czas temu. Przez kilka tygodni wędrowałem po Indiach w towarzystwie buddyjskiego mnicha, który całe życie spędził w jednym z himalajskich klasztorów. (...) Dla mojego towarzysza podróż miała być przygotowaniem do intensywnej medytacji w odosobnieniu. W symboliczny, ale przecież i w całkiem realny sposób żegnał się ze światem, by przez trzy lata oddawać się kontemplacji i w ten sposób realizować swoje wielkie, duchowe marzenie. (?) W czasie podróży prowadziłem codzienne zapiski, coś w rodzaju dziennika pielgrzyma. Przepisując notatki ze stronic pięciu zniszczonych wilgocią, pyłem i brudem brulionów, celowo ich nie zmieniałem. Uznałem, że będzie lepiej, jeśli pozostaną swoistym dokumentem wspólnej podróży-pielgrzymki aniżeli wypracowaną literacką kreacją. Ta książka jest właśnie tym dziennikiem.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
