Dzieło odsłaniające historię kultury przełomu XIX i XX wieku w całym skomplikowaniu zależności pomiędzy sztuką, społeczeństwem a technologią. Skrupulatność i rzetelność badacza nadają książce ciężar niemal encyklopedyczny, który jednak łagodzi błyskotliwość wywodu. Prawdziwie interdyscyplinarne podejście pozwala autorowi wprowadzić problematykę estetyczną w pole refleksji kulturowej, a z kwestii estetycznych wyciągać szersze wnioski na temat przemian podmiotu i środowiska, w którym on funkcjonuje.

Książka Druga strona lustra. Z historii wyobrażeń i idei na Ukrainie XVI-XVII wieku ukazuje inny świat, nie ten uchwytny w pierwszym rzędzie historycznych analiz, a potem opisany jako historia polityczna, gospodarcza czy historia kultury. Natalia Jakowenko dotarła do zjawisk, zachowań, sądów ledwo zaznaczonych w źródłach historycznych. Czytając między wierszami, zbliżyła nas do ludzi żyjących co prawda kilka stuleci temu, ale bliższych nam i bardziej zrozumiałych w ich pojmowaniu tamtejszej rzeczywistości.

Książka dokumentuje moją wieloletnią współpracę z prasą harcerską oraz pracą dziennikarską w redakcjach ?Motywów?, ?Drużyny? i ?Harcerza Rzeczypospolitej?. Wszystkie reportaże, felietony i inne formy dziennikarskie były publikowane w wymienionych pismach w latach 1970?1991. Dlaczego je przypominam? Z wielu powodów. Żywot publikacji prasowych jest niezwykle krótki. Kiedy ukazują się kolejne numery tygodnika czy miesięcznika, wcześniejsze giną w niepamięci. Czas przeobrażeń polityczno-społecznych dodatkowo zatarł ślady publikacji. Żadne z wymienionych wyżej pism już nie istnieje. Literatura harcerska ostatnich lat wzbogaciła się o liczne publikacje różnych komisji historycznych, autorów z ruchów opozycyjnych wobec Związku Harcerstwa Polskiego, także z Instytutu Pamięci Narodowej i prace naukowe (magisterskie, doktorskie itp.) czy wspomnienia byłych naczelników ZHP. Ta książka jest inna, pokazuje harcerstwo przez pryzmat losów indywidualnych bohaterów, reportaży, felietonów czy obserwacji dziennikarskiej. Ich treścią najczęściej są patologie harcerskiej służby i życia organizacji... Publikowane w książce teksty dotyczą bardzo intensywnego okresu mojego życia, w którym praca dziennikarska była nierozerwalnie związana z aktywną służbą instruktorską. Wojciech Śliwerski

Fragmenty?, odniosły po ukazaniu się w 1977 roku niezwykły sukces rynkowy. Niezwykły i zaskakujący, bo to zakorzenione i w semiologii, i w literaturze dzieło profesora College de France Rolanda Barthes?a (1915?1980) stanowi niejakie wyzwanie wobec intelektu czytelnika. Zarazem jednak urzeknie go świeżością mówienia o sprawach miłości istotnych dla każdego. Patronem jest Goethe między innymi z tego powodu, że autor Cierpień młodego Wertera, wokół których krąży myśl Fragmentów?, napisał swoją powieść, aby zaradzić osobistemu kryzysowi. Również u podłoża książki Barthes?a leży głęboko skrywany dramat osobisty. Być może to przydaje jej tyle autentyczności, a dla ?podmiotów miłosnych? jest źródłem inspiracji i cytatów. Fragmenty? wystawiano też na scenie zarówno we Francji, jak i w Polsce. Przede wszystkim jednak książka ta stanowi pomnik zmagania się naszej mowy z doświadczeniem miłości i odwrotnie. ?Dyskurs miłosny? komponuje się mozolnie z fragmentów oświetlających doznania, by się rychło rozłożyć, rozpaść przy pierwszym nieopatrznym ruchu języka. Nie pozwala na budowę spójnej opowieści lub rozprawy, co unaocznia nam zarazem kruchą naturę wszelkiego ludzkiego dyskursu.

Klasyczna praca z socjologii kultury analizująca powstanie i rozwój kultury masowej. O wartości dzieła świadczy to, iż mimo upływu lat praca nie straciła na aktualności. Autorka opisuje rozwój tego zjawiska w Polsce i na świecie w kontekście szerszych rozważań na temat zmian zachodzących w kulturze i społeczeństwie. Analiza zaskakuje trafnością spostrzeżeń na temat mechanizmów kultury masowej i przewidywań jej dalszego rozwoju. Szczególnie dziś, kiedy kultura masowa odgrywa coraz większą rolę, warto przyjrzeć się jej przez pryzmat naukowej refleksji.

W jednej z pierwszych scen „Kodu Leonarda da Vinci” główny bohater – Robert Langdon – wyjaśnia znaczenie liczby Fi i objaśnia, dlaczego jest ona nazywana „boską liczbą”.Boski pierwiastek w każdym z nas W jednej z pierwszych scen „Kodu Leonarda da Vinci” główny bohater – Robert Langdon – wyjaśnia znaczenie liczby Fi i objaśnia, dlaczego jest ona nazywana „boską liczbą”. Gregg Braden poszedł o krok dalej i przekazuje nam nie liczbę, lecz cały boski alfabet oraz przesłanie stanowiące niezbity dowód na istnienie cząstki Stwórcy w każdej komórce ludzkiego ciała. Oto Kod Boga zapisany już przed wiekami, lecz dopiero od dziś w pełni dla nas widoczny dzięki postępowi genetyki. Dzięki tej książce dowiesz się, co łączy współczesną chemię, biblijny hebrajski alfabet, starożytne żywioły i pierwiastki. Twoim oczom ukaże się unikalna zasada jedności łącząca każdy żywy organizm na ziemi! Odkryjesz imię Boga zapisane w DNA każdego człowieka – niezależnie od jego wyznania, poglądów czy kultury. Dowiesz się także, co taki zapis oznacza dla przyszłości gatunku ludzkiego. Podczas gdy prawie jedna trzecia narodów na całym świecie uwikłana jest w konflikty zbrojne, książka ta dostarcza niezbity dowód na istnienie uniwersalnej więzi łączącej ludzkość. To na tej więzi możemy wybudować pozbawioną wojen przyszłość poprzez wykorzystanie rdzennej metody rozwiązywania konfliktów opartej na wizji wspólnego, harmonijnego jutra. Kod Boga stanowi wynik dwunastoletnich badań i osobistych poszukiwań zasady jedności łączącej ludzkość -tak głębokiej i namacalnej, żeby nie można było jej zaprzeczyć. Od 1986 roku poszukiwania te prowadzą mnie do świątyń, wiosek i klasztorów ukrytych w najbardziej dziewiczych, odizolowanych i odległych miejscach, jakie pozostały jeszcze na ziemi. Poznałem tam ludzi uznających za swój życiowy obowiązek i honor zachowanie historii gatunku ludzkiego i świata. Najtroskliwiej pielęgnowane tradycje - w starożytnych mitach, tradycyjnych tańcach, tajemnym języku i ukrytych zapisach - zawierają temat uderzająco podobny, mimo różnic kulturowych, geograficznych i religijnych. Choć pozornie tradycje te wydają się odmienne, ukryty w nich wspólny motyw przypomina nam, że jako rodzina rodzaju ludzkiego jesteśmy czymś więcej, niż wszelkie różnice, które kiedykolwiek nas dzieliły. Być może nieprzypadkowo tak potężne przesłanie jedności ujawnia się właśnie teraz, w pierwszych latach nowego tysiąclecia. Statystyki dowodzą, że dwudziesty wiek to najkrwawsze 100 lat w historii, w czasie których więcej ludzi zginęło w wyniku przemocy, czystek etnicznych, wojen i ludobójstwa, niż z powodu wszystkich katastrof naturalnych razem wziętych, które miały miejsce w tym okresie (zob. rozdział l, ryć. 1.2). W pierwszych latach dwudziestego pierwszego wieku ta przemoc nie ustaje, a prawie jedna trzecia narodów na całym świecie zaangażowana jest w konflikty zbrojne4. Poza walką o zyski i bogactwa naturalne, liczne działania wojenne wywoływane są różnicami w kwestiach religii, pochodzenia i granic. Dzisiaj naukowcy, badacze i przywódcy religijni wskazują, że sama ludzkość stanowi największe zagrożenie dla własnej przyszłości. Stworzony przez człowieka świat, w którym choroby są odporne na lekarstwa, a w połowie stulecia przewiduje się załamanie ziemskich ekosystemów, stawia nas przed największymi wyzwaniami naszych czasów. W obliczu takich globalnych zagrożeń największe zbrojenia od czasów drugiej wojny światowej grożą ogarnięciem całej ziemi konfliktami na niespotykaną skalę. Właśnie w takich czasach żyjemy na co dzień, wychowujemy dzieci i szukamy pokoju. Naszą sytuację można by porównać do sytuacji rodziny przyzwyczajonej do tak częstego spędzania czasu razem, że zapominają, jak bardzo głębokie są łączące jej członków więzi. Dopiero w obliczu nieoczekiwanej straty kogoś z bliskich przypominają sobie, jak cenna jest ich rodzina i wspólnie spędzany czas. Strata członka rodziny staje się dla pozostałych katalizatorem, który odmienia ich sposób patrzenia na życie, skłaniając do przyjęcia innej perspektywy. Podobnie jak strata może przekształcić rodzinę, ogromne cierpienie, podupadanie naszego świata i próby zlikwidowania całych kultur mogą stać się katalizatorem, który otworzy nas - na wielką skalę - na rzeczywistość, w której uświadomimy sobie wartość naszej globalnej rodziny i wspólnego czasu. Jednak w przeciwieństwie do rodziny z powyższego przykładu ludzkość nie musi cierpieć z powodu skrajnych i tragicznych doświadczeń, żeby mogło nastąpić jej przebudzenie. Tym niemniej, stworzenie świata, w którym rodziny i narody celebrują różnorodność i żyją w pokoju, wymaga czegoś, co wydaje się nie istnieć w wielu dzisiejszych społeczeństwach - szacunku do życia i do siebie nawzajem, a także wiary, że jesteśmy częścią czegoś jeszcze większego. Takie przymioty ludzie mogą sobie uświadomić jedynie dzięki bezpośredniemu doświadczeniu. Możemy odkryć, że żywy dowód w postaci bożego imienia zawartego w ciele każdej kobiety, każdego dziecka i mężczyzny - w przeszłości i obecnie - umożliwia przeżycie takiego właśnie doświadczenia!

Publikacja jest owocem dwuletniego projektu Zarządzanie miejscami wpisanymi na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w Polsce i w Norwegii (2009?2011), który stał się platformą wymiany doświadczeń pomiędzy polskimi i norweskimi przedstawicielami instytucji odpowiedzialnych za zarządzanie dziedzictwem, a także szansą na zainicjowanie bezpośredniej współpracy konkretnych zespołów i instytucji z obu krajów. Norweskim partnerem Międzynarodowego Centrum Kultury była w tym przedsięwzięciu Dyrekcja Ochrony Dziedzictwa Kulturowego (Riksantikvaren) w Oslo. Kryterium wyboru miejsc było podobieństwo merytoryczne obiektów na Liście UNESCO w obu krajach oraz podobna problematyka ochrony. Celem było porównanie analogicznych miejsc w Polsce i w Norwegii w 4 grupach tematycznych: 1. Układy urbanistyczne dużych miast 2. Dziedzictwo poprzemysłowe na przykładzie miast górniczych 3. Kościoły drewniane 4. Krajobrazy kulturowe. Książka zawiera obszerny materiał ilustracyjny. Wersja polsko-angielska

W swej książce ksiądz Twardowski ukazuje sylwetki ludzi, którzy odeszli, uczy nas, jak o nich pamiętać ciepło i z miłością, jak wydobywać z ich życia to, co najlepsze. Wspomina między innymi Janusza Korczaka, Stanisława Dygata, Teresę Strzembosz, prymasa Stefana Wyszyńskiego, Wojciecha Żukrowskiego oraz wiele osób, w których codziennym, cichym życiu znajduje znamiona wielkości. Był dla nas wszystkich świętym człowiekiem Stamtąd. I w perspektywie jego życia śmierć stanowiła dla niego jedynie epizodyczną ciekawostkę. Nawet w którejś ze swoich homilii sugerował, aby zamiast ?umarł? mówić ?wymknął się naszym oczom?, ?wrócił tam, skąd przyszedł?. I cała jego twórczość była świadectwem wartości Stamtąd. abp Józef Życiński

Geschichtsabriss Geografische Lage und naturliche Gegebenheiten Warschau Krakau Die Wiege Grobpolens Liste der polnischen Herrscher Die polnischen Juden Deutsche Vernichtungslager in Polen Weltkulturerbe Nationalparks Polen und die Polen in der Kunst Perlen der Renaissance und barocker Prunk Die Entstehung und Geschichte der Volksrepublik Polen

Prezentowany tom zawiera rekonstrukcję medialnego wizerunku chłopów na ziemiach polskich od końca XIX wieku do roku 1939. Podstawę źródłową stanowiły centralne organy prasowe wybranych partii politycznych, a także periodyki społeczno-polityczne o charakterze regionalnym czy nawet lokalnym. Pod uwagę wzięto: "Gazetę Chłopską", "Myśl Żydowską", "Nową Gazetę Podlaską", "Nowy Przegląd", "Piast", "Przegląd Narodowy", "Przyjaciela Ludu", "Słowo", "Tygodnik Suwalski", "Zorzę". Na podstawie publicystyki prasowej autorzy tekstów naukowych zawartych w tomie odpowiadali na pytania o historyczną rolę chłopów, pozycję społeczno-zawodową, znaczenie ekonomiczne, preferencje polityczne, wreszcie o obecność chłopów w kulturze ogólnonarodowej.

Akumulacja agresji, które dotknęły ludność Zachodu między rokiem 1348 a początkiem XVII wieku, wywołała w całym społeczeństwie głębokie zachwianie psychiczne, o którym świadczą wszystkie języki owych czasów - słowa i obrazy. Powstała "kraina strachu", wewnątrz której cywilizacja czuła się "zdeprymowana" i którą zaludniła chorobliwymi urojeniami. Ta przedłużająca się trwoga groziła rozkładem społeczeństwa, tak jak mogła druzgotać osobowości poddane powtarzalnym stresom. Mogła więc wzbudzać zjawiska niedostosowania, myślowej i uczuciowej regresji, pomnożyć fobie, wzmagać postawę odmowy i rozpacz. Ze Wstępu

Błyskotliwa analiza, ożywcza i zabawnie ujęta w słowa ? oto dzieło mistrza w jego najlepszej dyspozycji. Marshall Sahlins istotnie powinien przeprosić Tukidydesa, który już nigdy nie będzie taki sam dla czytelników tego inteligentnego i obrazoburczego studium pokazującego, jak przez ostatnie dwa tysiąclecia budowano historię. Jako rozwiązanie kwadratury koła tego, co jednostkowe i tego, co zbiorowe, historii i kultury, jest to obowiązkowa lektura dla historyków, antropologów, a także wszystkich, którzy chcą poznać prawdę o wojnie peloponeskiej lub wojnie polinezyjskiej, dowiedzieć się, jak Giants zwyciężyli w rozgrywkach baseballowej National League w 1951 roku, lub zrozumieć, dlaczego Al Gore nie został prezydentem Stanów Zjednoczonych. Thomas R. Trautmann, University of Michigan Marshall Sahlins jest emerytowanym profesorem antropologii University of Chicago. Napisał wiele książek, w tym Jak myślą tubylcy? O kapitanie Cooku, na przykład. Jest członkiem American Academy of Arts and Sciences i National Academy of Sciences.

Książka jest pod każdym względem opracowaniem profesjonalnym, reprezentującym wysoki poziom naukowy. Przy ocenie zawartych w niej artykułów ważne są dwie zasadnicze kwestie: po pierwsze, poruszają one sprawy mało znane, wprowadzając je do obiegu w polskiej literaturze naukowej dotyczącej szeroko rozumianej problematyki kulturoznawczej i ?wypracowanej? w jej ramach metodologii; po drugie, oparte są na mało znanych lub w niewielkim stopniu wykorzystanych materiałach źródłowych, a przede wszystkim na rzadko cytowanej literaturze przedmiotu. Z recenzji dr. hab. Mieczysława Smolenia, prof. UJ

Czternastu autorów, najbardziej znanych specjalistów w swoich dziedzinach wiedzy, rozważa, jak ludzie doświadczają swojej kultury i w jaki sposób wyrażają te doświadczenia poprzez formy tak rozmaite jak opowieść, dzieło literackie, teatr, karnawał, rytuał, wspomnienie i przegląd życia. Studia te będą szczególnie interesujące dla wszystkich zajmujących się antropologią społeczną i kulturową, przydadzą się również innym przedstawicielom nauk społecznych, badaczom folkloru, teoretykom literatury i filozofom. Widać, że antropologia ? a przynajmniej jej część ? jest właśnie w trakcie procesu tworzenia serii publikacji na temat doświadczenia, opowiadania i tekstualności ? publikacji, które za jakiś czas będą nam stale towarzyszyć. Bogactwo tej książki jest zaletą samą w sobie, a zebranie wszystkich tych artykułów w jednym tomie jest bardzo praktycznym rozwiązaniem dla tych, którzy będą wykorzystywać je w nauczaniu lub po prostu będą się chcieli z nimi zapoznać. Paul Rabinow Zmarły niedawno Victor Turner był profesorem fundacji Williama R. Kenana Jr., wykładowcą antropologii i religii na Uniwersytecie Wirginijskim. Był autorem wielu książek, w tym słynnej pracy Proces rytualny. Prowadził badania terenowe w Zambii, Ugandzie, Meksyku, Irlandii, we Włoszech, Francji, Japonii, Brazylii i Izraelu. Edward M. Bruner, profesor antropologii na Uniwersytecie Illnois w Urbana-Champaign, prowadził badania terenowe wśród rdzennych Amerykanów i w Indonezji. Jest współredaktorem Art, Ritual, and Society in Indonesia oraz współredaktorem pracy Text, Play, and Story.

Podręcznik akademicki dla studentów etnologii, antropologii kulturowej, politologii, historii, filozofii, stosunków międzynarodowych, kulturoznawstwa i studiów filologicznych. Autorka porusza takie zagadnienia jak m.in. ideologia i historia kolonializmu, postkolonializm w teorii i historii, wyzwania dla kolonializmu, debaty nad globalizmem i postkolonializmem, związki dyskursu kolonialnego z literaturą. Podręcznik cieszy się światową renomą. Kolonializm/Postkolonializm Ani Loomby jest prawdopodobnie jedną z najbardziej przejrzyście zilustrowanych i przekonujących dyskusji na temat kluczowych zagadnień dotyczących tekstualnych studiów postkolonialnych, jakie się do tej pory ukazały. Wnikliwe omówienie debat dotyczących postkolonialnego nacjonalizmu dokonanych przez Loombę może się okazać niezbędne dla wielu, którzy dopiero zaczynają działalność na tym polu.

22 października 2010 roku na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie odbyła się konferencja "Wokół idei Jerzego Giedroycia", upamiętniająca 10. rocznicę śmierci Redaktora, a poprzedzająca uroczystość wręczenia po raz dziesiąty Nagrody Naukowej im. Jerzego Giedroycia (ustanowionej przez Senat UMCS w 2001 roku). Ze względu na rangę wydarzenia konferencję honorowym patronatem objął Prezydent RP Bronisław Komorowski. List Pana Prezydenta, adresowany do organizatorów i uczestników spotkania, otwiera tę publikację.

Czy demonologia śląska zasługuje na wyodrębnienie, na specjalne potraktowanie?. Czy różni się od demonologii polskiej w ogóle i od demonologii, nazwijmy je, regionalnych?przywiarki ślónskieLeksykon i antologia śląskiej demonologii ludowej Czy demonologia śląska zasługuje na wyodrębnienie, na specjalne potraktowanie?. Czy różni się od demonologii polskiej w ogóle i od demonologii, nazwijmy je, regionalnych? Z pewnością tak! Cechą wyróżniającą jest ogromna liczba i różnorodność opowieści wierzeniowych o demonach wodnych – utopkach, o demonach podziemnych, w szczególności kopalnianych, o upiorach grobowych – strzygach i strzygoniach. W wierzeniach ludności Śląska bogato reprezentowane są również demony specyficzne, własne, rodzime. Czy po tradycyjnej śląskiej demonologii ludowej cokolwiek przetrwało do obecnych czasów? Odpowiedź brzmi jednoznacznie i pozytywnie. Reminiscencje podań wierzeniowych, swobodnie przekształcanych wprawdzie, nadal stanowią inspiracje dla wielu ludzi. Są tematami deklamacji, inscenizacji, wypracowań i odżywają wreszcie na łamach literatury, w prozie i w poezji. Opracowanie zawiera definicje wszystkich demonów śląskich dostępnych w literaturze wraz z wypisami. Barbara i Adam Podgórscy

Zbiór ćwiczeń dotyczących zagadnień literackich i kulturowych w zakresie nauczania języka polskiego w szkole średniej.

Głodu nie da się zignorować. Głód mówi ci, byś wziął to, czego potrzebujesz. Głód każe ci wyciągnąć rękę. Twój mózg, żołądek, twoje komórki są głodne. To one rozbijają materię na drobne części i to one przetwarzają ją w coś innego, w kształt twojego życia. Nie da się żyć bez głodu. Nie da się żyć z głodem. Od głodu zaczyna się twój kontakt ze światem. Ta niezwykła książka opowiada o zjawisku głodu z perspektywy różnych dziedzin wiedzy: fizjologii, antropologii, historii, filozofii, religioznawstwa, nauk społecznych, a nawet literatury pięknej. Sugestywna narracja, która nie unika elementów szokujących, ma na celu wzbudzić w czytelniku refleksję i poruszyć sumienie. Uczucie głodu jest naszym podstawowym doświadczeniem. A jednak wiemy z historii, że zdolność przystosowawcza człowieka wobec tego uczucia graniczy czasem z cudem. Autorka opisuje, w jaki sposób na przestrzeni wieków głód wykorzystywany był do wyrażenia duchowego lub politycznego stanowiska. Opisuje też wielkie klęski głodu, jakich doświadczały grupy ludności i całe narody na skutek niesprzyjających warunków ekonomicznych, biologicznych, klimatycznych a także politycznych.

Tom ukazujący się w serii ?Colloquia Anthropologica et Communicativa? jest efektem konferencji zorganizowanej przez Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego w 2010 roku. Składające się na niego teksty zostały podzielone na cztery części: Kilka słów o prawdzie, Prawdy i taksonomie, Mity jak żywe, Mitologizacje i zmyślenia. W publikacji można znaleźć artykuły autorstwa przedstawicieli różnych dyscyplin, które ?reprezentują współczesną refleksję antropologiczną (...) nad funkcjonowaniem kwestii prawdy, mitu i towarzyszących im obrazów imaginacyjnych? (fragment recenzji).