Szeroki wybór książek, multimediów z zakresu szeroko pojętej kultury: architektura, duchowy wymiar twórczości, szlaki kajakowe, współczesne media, przemoc w mediach, polityka. Odnajdziesz tu również książki i podręczniki idealne dla uczniów oraz studentów. Szeroki wybór beslsellerów i nowości.
W czasach panicznego lęku przed ciszą, nieustannego hałasu, nadmiaru, homogenizacji, eklektyzmu, ekspansji audio wizualności, kakofonii informacyjnej nie tylko sama przestrzeń zgiełku warta jest kontemplacyjnej uwagi i wszechstronnego oglądu. Istotne wydaje się także wskazanie zjawisk kulturowych, które zgiełk generują i multiplikują, czy wręcz refleksja nad przemianą kulturową, dla której zgiełk jest jakością konstruktywną.
Ze wstępu.
„Zdajemy sobie wszyscy dobrze sprawę, że wejść do tej katedry nie można bez wzruszenia. Więcej powiem: nie można do niej wejść bez drżenia wewnętrznego, bez lęku; bo zawiera się w niej – jak w mało której katedrze świata – ogromna wielkość, którą przemawia do nas cała nasza historia, cała nasza przeszłość; przemawia zespołem pomników, przemawia zespołem sarkofagów, ołtarzy, rzeźb; ale nade wszystko przemawia do nas cała nasza przeszłość, nasza historia – zespołem imion i nazwisk. Wszystkie te groby na Wawelu, imiona i nazwiska znaczą i wyznaczają: znaczy każde dla siebie, a wszystkie razem wyznaczają olbrzymią, tysiącletnią drogę naszych dziejów”.
Kard. Karol Wojtyła (w 1978 roku)
Te słowa są najlepszą rekomendacją książki – dzieła, które opisuje groby królewskie na Wawelu. Wszak to w tej katedrze spoczywają takie postaci, jak: Jan III Sobieski, Władysław Jagiełło, Władysław Łokietek, Kazimierz Wielki, Władysław Warneńczyk, Kazimierz Jagiellończyk, święta Królowa Jadwiga, Zygmunt I Stary, Zygmunt III Waza, Stefan Batory, Zygmunt August czy Książe Józef Poniatowski. "Groby królewskie na Wawelu" są niezwykłym przewodnikiem po cmentarzu, któremu na imię Polska.
Szósty tom lubelskiej literaturoznawczej serii rusycystycznej "Rossica Lublinensia" zawiera artykuły dotyczące literatury staroruskiej oraz - w przeważającej większości - literatury rosyjskiej XVIII-XIX wieku. Wśród szesnastu autorów owych artykułów są pracownicy Zakładu Literatury i Kultury Rosyjskiej XVIII-XIX wieku z Instytutu Filologii słowiańskiej UMCS, doktoranci Zakładu oraz zaprzyjaźnieni badacze z zagranicy - z Rosji i Białorusi.
W tym znakomitym przewodniku po transformacji kulturowej autorzy proponują model "piramidy rezultatów", prostą i łatwą do zapamiętania metodologię wpływania na sposób myślenia i działania ludzi tak, by osiągnięte zostały pożądane rezultaty.
Od samego początku swego istnienia, bo już około 1560 roku, kolekcja, która miała stać się jedną z najważniejszych i najsłynniejszych w Europie, znalazła dla siebie idealne miejsce – Drezno. Pierwotnie w jej skład wchodziły głównie obrazy artystów niemieckich, jak Lucas Cranach czy Albrecht Dürer, ale kilkadziesiąt lat później dzieł było już na tyle dużo, że w stolicy Saksonii trzeba było wybudować dla nich specjalne pomieszczenia. Jednak za prawdziwy rok założenia Galerii należy uznać 1722, kiedy to August III, elektor saski i król Polski, dokonał wielkiej zmiany jakościowej w kolekcji. Monarcha, rozporządzający znacznymi zasobami pochodzącymi ze sprzedaży porcelany miśnieńskiej, był oświeconym spadkobiercą tradycji renesansowego mecenatu.
Jego emisariusze zaczęli skupować w całej Europie nie tylko pojedyncze arcydzieła, ale wręcz całe kolekcje, jak np. zgromadzony przez księcia Modeny zbiór liczący około stu obrazów. Władcę interesowała także sztuka flamandzka i holenderska. Do swej kolekcji pozyskał więc wiele prac uznanych XVII –wiecznych mistrzów – od Vermeera do Rembrandta.
W połowie XVIII wieku Galeria była już prawdziwym kompendium sztuki malarskiej, w którym gościły dzieła takich mistrzów, jak między innymi Rafael, Lucas Cranach Starszy, Tycjan, Annibale Carracci, Peter Paul Rubens, Guercino, Diego Velázquez, Nicolas Poussin, Gabriel Metsu, Gerrit Dou, Jean-Antoine Watteau, Giovanni Antonio Canal i Brenardo Bellotto – wezwany na dwór, by w swoich obrazach uwiecznić niezwykłe piękno odnowionego miasta i jego późnobarokowej architektury. Wiek XIX to okres, gdy na pierwszy plan wysunęło się malarstwo francuskie i niemieckie. Obok impresjonizmu Moneta i krzykliwych płócien Gauguina swoje miejsce w galerii znalazły poetycko-melancholijne pejzaże Caspara Davida Friedricha i symbolizm Böcklina.
W wieku XX zatriumfował ekspresjonizm, kierunek, który znalazł uznanie w Niemczech, przynajmniej do czasu, gdy ideologia nazistowska nie zaczęła napiętnować go jako „sztuki zdegenerowanej”. Tysiące dzieł zostało wówczas zarekwirowanych, zniszczonych lub zaginęło. Jeszcze większym ciosem dla Galerii były jednak przerażające bombardowania miasta przez wojska alianckie, podczas których zginęły tysiące ludzi, a ponad dwieście zgromadzonych w kolekcji dzieł – dawnych i współczesnych – spłonęło.
Po II wojnie światowej dołożono wszelkich starań, aby naprawić te straty, poprzez zakupy wybranych dzieł, ale dopiero upadek muru berlińskiego (9 listopada 1989) i zjednoczenie Niemiec pozwoliły Galerii Drezdeńskiej odrodzić się jak feniks z popiołów.
Od samego początku swego istnienia, bo już około 1560 roku, kolekcja, która miała stać się jedną z najważniejszych i najsłynniejszych w Europie, znalazła dla siebie idealne miejsce – Drezno. Pierwotnie w jej skład wchodziły głównie obrazy artystów niemieckich, jak Lucas Cranach czy Albrecht Dürer, ale kilkadziesiąt lat później dzieł było już na tyle dużo, że w stolicy Saksonii trzeba było wybudować dla nich specjalne pomieszczenia. Jednak za prawdziwy rok założenia Galerii należy uznać 1722, kiedy to August III, elektor saski i król Polski, dokonał wielkiej zmiany jakościowej w kolekcji. Monarcha, rozporządzający znacznymi zasobami pochodzącymi ze sprzedaży porcelany miśnieńskiej, był oświeconym spadkobiercą tradycji renesansowego mecenatu.
Jego emisariusze zaczęli skupować w całej Europie nie tylko pojedyncze arcydzieła, ale wręcz całe kolekcje, jak np. zgromadzony przez księcia Modeny zbiór liczący około stu obrazów. Władcę interesowała także sztuka flamandzka i holenderska. Do swej kolekcji pozyskał więc wiele prac uznanych XVII –wiecznych mistrzów – od Vermeera do Rembrandta.
W połowie XVIII wieku Galeria była już prawdziwym kompendium sztuki malarskiej, w którym gościły dzieła takich mistrzów, jak między innymi Rafael, Lucas Cranach Starszy, Tycjan, Annibale Carracci, Peter Paul Rubens, Guercino, Diego Velázquez, Nicolas Poussin, Gabriel Metsu, Gerrit Dou, Jean-Antoine Watteau, Giovanni Antonio Canal i Brenardo Bellotto – wezwany na dwór, by w swoich obrazach uwiecznić niezwykłe piękno odnowionego miasta i jego późnobarokowej architektury. Wiek XIX to okres, gdy na pierwszy plan wysunęło się malarstwo francuskie i niemieckie. Obok impresjonizmu Moneta i krzykliwych płócien Gauguina swoje miejsce w galerii znalazły poetycko-melancholijne pejzaże Caspara Davida Friedricha i symbolizm Böcklina.
W wieku XX zatriumfował ekspresjonizm, kierunek, który znalazł uznanie w Niemczech, przynajmniej do czasu, gdy ideologia nazistowska nie zaczęła napiętnować go jako „sztuki zdegenerowanej”. Tysiące dzieł zostało wówczas zarekwirowanych, zniszczonych lub zaginęło. Jeszcze większym ciosem dla Galerii były jednak przerażające bombardowania miasta przez wojska alianckie, podczas których zginęły tysiące ludzi, a ponad dwieście zgromadzonych w kolekcji dzieł – dawnych i współczesnych – spłonęło.
Po II wojnie światowej dołożono wszelkich starań, aby naprawić te straty, poprzez zakupy wybranych dzieł, ale dopiero upadek muru berlińskiego (9 listopada 1989) i zjednoczenie Niemiec pozwoliły Galerii Drezdeńskiej odrodzić się jak feniks z popiołów.
Kategoria teatralności w dziele Thomasa Bernharda jest książką o spotkaniu z najciekawszą literaturą jaką dane mi było w życiu poznać. Dzieło Thomasa Bernharda zachwyca radykalnością stawianych tez, precyzją konstrukcji, bezczelnością autora, bogactwem i rytmem języka. Jak żadne inne dzieła literackie wystawia ona czytelnika na próbę, konfrontując go ze swoją bezkompromisowością. Pozostaje również nieustającą zachętą by myśleć i działać w przeciwnym kierunku (ze Wstępu autorki)
Książka została wydana przez Wydawnictwo Nauka i Innowacje.
Książka powstała z inspiracji skomplikowanym światem życia codziennego na ziemiach polskich w zaborze rosyjskim w drugiej połowie XIX wieku, utrwalonym w literaturze pięknej i przekazie dokumentalnym.
Jest to obraz niezwykle bogaty – taki, jakim go świadomie kreowano, ale również taki, jaki daje się odczytać „spomiędzy linijek”, nierzadko wbrew świadomym intencjom autorów. Ukazuje on dwoiste oblicze epoki: konformizm i bunt, zasady kształtujące współżycie społeczne i pragnienie indywidualizmu, stronę mroczną i jasną normy obyczajowej – ochronny pancerz tak samo, jak deformujący gorset.
Polska i jej mieszkańcy przeżyli po 1989r. kilka rewolucyjnych zmian w krótkim czasie. Dotyczyły one kwestii politycznych, społecznych, własnościowych, prawnych i ekonomicznych. Do tego dołożyła się światowa rewolucja informatyczna. Jest rzeczą normalną i całkowicie zrozumiałą, iż podobne procesy dotyczyły rodzimych mediów, które były i są pochodną możliwości danego społeczeństwa. Trudno porównywać wygląd pism sprzed 1989 roku i obecnych. To samo można powiedzieć o radiu i telewizji. Internetu nie można porównywać, bo sieci wtedy nie było.
Joanna Glogaza - wielbicielka mody, zagubiona w stosach ubrań z kolejnych wyprzedaży, na które wydała dużo więcej niż powinna, powiedziała dość. Zafundowała sobie modowy detoks, uporządkowała zawartość szaf i zrozumiała, że wcale nie potrzebuje małej czarnej i trencha z list must have - dużo lepiej jej w grantowym, a trench zamieniła na rasową ramoneskę.
Dziś prowadzi najbardziej znanego w Polsce bloga o slow fashion – styledigger.com.
W książce przekonuje, że każdy ma swój niepowtarzalny styl, który powinien pielęgnować zamiast zakrywać go ciuchami-klonami wymienianymi zgodnie ze zmieniającymi się co sezon trendami. A kupując mniej można wyglądać dużo lepiej.
Książka Trajektorie obrazów proponuje wędrówkę tropami przeobrażeń dotykających światy obrazów artystycznych, refleksję nad ich płynną różnorodnością i wielokierunkową transformacją, namysł nad ich zastosowaniami i nowymi, transcendującymi tradycyjne granice sztuki funkcjami, oraz analizę relacji między obrazowością a mediami i technologią. Książka zawiera w sobie dwanaście różnych spojrzeń na współczesność oraz współczesne losy obrazów i obrazowości.
Układ książki na swój sposób powtarza skomplikowane trajektorie obrazów w kulturze współczesnej. Nie próbuje ujmować zagadnień chronologicznie ani w porządku dyktowanym wykorzystywanymi mediami, raczej podporządkowuje się niejednorodności pola badań.
Książka stanowi opis najważniejszych wzorców gatunkowych i technik językowego kreowania żartu wyzyskiwanych w twórczości komicznej. Analizowany w niej materiał pochodzi z 14 czasopism humorystycznych wydawanych w Łodzi, w latach 1918–1939. Perspektywa językowo-tekstologiczna, widoczna w próbie wyznaczenia granic między gatunkami humorystycznymi, omówieniu ich własności strukturalnych, stylistycznych, pragmatycznych i poznawczych oraz przedstawieniu najważniejszych dla łódzkich twórców modeli dowcipu językowego, uzupełniona jest kontekstem prasoznawczym – analizą lokalnego rynku prasowego w międzywojniu ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia prasy humorystycznej.
Publikacja jest uzupełnieniem wiedzy o krajowym czasopiśmiennictwie satyryczno-humorystycznym, daje też pełniejszy obraz łódzkiej kultury dwudziestolecia międzywojennego. Pośrednio zawiera odpowiedzi na pytanie, jakie były potrzeby kulturalne wielu ówcześnie żyjących łodzian.
Może zainteresować nie tylko naukowców, ale wszystkich miłośników humoru i kultury Łodzi.
(...) Siłą Autora monografii są mistrzowskie analizy – drobiazgowe i oparte na stosownej erudycji oraz pokazujące pazur filologa, czyli ujawniające analityczny talent, polegający na dostrzeganiu w wypowiedzi konkretnych zjawisk, pochodzących z różnych płaszczyzn jej gatunkowej organizacji. Siłą Autora są też subtelne interpretacje genologiczne, pozwalające uchwycić nie tylko niepowtarzalność aktualizacji wzorca gatunkowego, lecz jego humorystycznej adaptacji. Siłą Autora jest więc bez wątpienia warsztat filologa bardzo wysokiej próby (...)
fragment recenzji wydawniczej
Wolność nie jest zwykłą możliwością wyboru między dobrem i złem. We współczesnym świecie wolność rozumiana jest w ograniczonym wymiarze i oznacza wolność społeczno-polityczną. O wolności aksjologicznego samookreślenia osoby w odniesieniu do metafizyki nie mówi się w przestrzeni tzw. wolnego świata. Jednocześnie staje się coraz bardziej oczywistym fakt, że postrzegana w świetle praw człowieka wolność jednostki staje się fałszem i legitymizacją samowoli. Pojmowanie wolności stoi w sprzeczności z racjonalną aksjologią zakorzenioną w tradycji myślenia arystotelicznego. Istotę tego konfliktu przedstawił Fiodor Dostojewski w Braciach Karamazow w Poemacie Iwana Karamazowa. Inkwizytor zarzuca tu Chrystusowi, że w imię zachowania daru wolności uchyla się od ujawnienia tajemnicy przyszłego życia. W tym tkwi, według niego, podstawowa, nierozwiązywalna sprzeczność - ludzie nie wiedzą, do jakiego celu służy wolność. Wolność w tym kontekście jest czymś zbędnym i niezrozumiałym. Jeśliby tajemnica wiary była znana, wolność stałaby się zbędna. W swoich proroctwach Szatan przepowiedział, zauważa Inkwizytor, a historia potwierdziła, że ponad wolność ważniejsze dla szczęścia ludzkości są: chleb, cud i królestwo na ziemi. Wypowiedź Wielkiego Inkwizytora to apologia zniewolonej wolności. Poemat Iwana zawiera argumentację kazuistyczną, pojęcie wolności zamyka w ciasnych ramach sylogizmu, a istnienie człowieka postrzega w kategoriach moralno-jurydycznych.
Nietuzinkowa książka zrodzona z wielkiej miłości do sztuki i klasycznych wartości: prawdy, dobra i piękna.
Mimo, że przewodnik jest napisany głównie z myślą o starszych czytelnikach – nastolatkach i dorosłych – autorka zachęca rodziców do czytania go również swoim najmłodszym dzieciom. W książce znajduje się wiele ciekawych zadań do wykonania, które pomogą dzieciom utrwalić wiedzę, skłonią je do dalszego zgłębiania zagadnienia oraz oswoją ze sztuką poprzez gry i zabawy.
Po tym niezwykłym miejscu, jakim jest najmniejsze państwo na świecie – Watykan, oprowadza nastoletni Piotrek, który wraz z rodzicami mieszka w Rzymie. Piotrek to erudyta, którego pasją jest historia kultury europejskiej, jej tradycja i sztuka. Opowiada wiele ciekawych historii, w prosty sposób przekazuje istotne fakty. Zachęca młodych turystów do poznawania wraz z nim tego niesamowitego świata.
Książka zawiera 52 kolorowe strony z tekstem i rysunkami, zadaniami do rozwiązania i elementami do wycięcia oraz 2 strony z puzzlami. Oprawa twarda, format 21 x 21 cm.
Autorka książki, Edyta Gawryś, na co dzień działa na rzecz Polonii we Włoszech. Redaktor naczelna polsko-włoskiego radiowego portalu internetowego oraz nauczycielka w polskiej szkole w Bolonii.
Ilustracje do książki wykonała Maja Lulek.
Profesor Łukasz Trzciński jest pracownikiem Wydziału Humanistycznego Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Jego zainteresowania koncentrują się wokół antropologii kulturowej i filozoficznej. Podejmuje w swych badaniach kwestie związane z mitami rodzącymi się w społeczeństwie informacyjnym, jego prace dotyczą także filozofii i religii Indii oraz Chin. Napisał między innymi książki Mit bohaterski w perspektywie antropologii filozoficznej i kulturowej (WUJ, Kraków 2008) oraz Mit wolności w cyberkulturze (Nomos, Kraków 2013).
W nowych formach kultury społeczeństwa informacyjnego otwierają się możliwości neutralizacji i rozwiązania wielu napięć towarzyszących ludzkości od wieków. Dualizmy ciała i umysłu, świadomości oraz nieświadomości, wolności i podlegania nieustannej kontroli oraz wiele im podobnych przybierają w czasach niezwykłego postępu technologicznego nieznane dotąd postacie. Rodząca się kultura, tworzona dzięki współdziałaniu informatycznej sieci, robotyzacji oraz cyborgizacji, oprócz swej pozytywnej strony stwarza także wiele zagrożeń. Jednym z nich jest pojawienie się mitów zamykających człowieka w światach wirtualnych, gdzie pozostaje on oddzielony od rzeczywistości, w której trzeba podejmować decyzje i być za nie odpowiedzialnym. W książce ukazane zostały warunki wyjścia poza różnego rodzaju iluzje niepozwalające na poszukiwanie uniwersalnego sensu świata i ludzkiego życia w procesie nadchodzącej zmiany cywilizacyjnej.
Felietony Antoniego Słonimskiego są jedyną w swoim rodzaju kroniką polskiej rzeczywistości lat 1927-1939. Lekkość pióra Słonimskiego, jego poczucie humoru, zjadliwa ironia, persyflaż i kalambur, którymi znakomicie się posługiwał, sprawiają, że jego Kroniki tygodniowe bawią, traktując o sprawach poważnych, które w wielu wypadkach nadal pozostają aktualne.
"Co to, to nie" może stanowić początek istotnej debaty o tym, jak nie wykluczać i jednocześnie trzymać standardy. Niektórym książka Haliny Bortnowskiej pomoże skrystalizować swoje poglądy na tak trudne i złożone tematy jak stosunek do in vitro, aborcji, eutanazji, współczesnego antysemityzmu czy mentalności kary śmierci. Inni dowiedzą się z niej, na czym polega sztuka życia publicznego. Jeszcze inni będą tę książkę czytać po prostu jak poradnik, pomagający żyć, kochać, słuchać, rozumieć, odmawiać, wybierać, świętować, cierpieć, towarzyszyć cierpieniu czy być wolnym. Część czytelników pozna dzięki tej książce cechy dobrej pracy i uzyska wskazówki jak skutecznie pracować z grupą. Innych zainteresują przepisy kucharskie. Dla części najciekawsze będą rozważania poświęcone wierze, religii, Kościołowi, myśli Jana Pawła II. Zgodnie z tytułem, jedni będą czytać "Co to, to nie" jako głos sprzeciwu, a inni jako "myślennik" - czy nawet "zamyślennik". Myśli o Harrym Potterze i bohaterkach "Trylogii" Sienkiewicza przeplatają się z namysłem nad różnymi postaciami kwadratury koła i nad tym, co jest obecnie zadaniem ludzkości do wykonywania za każdym razem od nowa. Żywe zainteresowanie ważnymi problemami i przenikliwe rozważania ułatwiają zrozumienie współczesnego świata.
Ta książka, choć wydana dopiero z okazji jubileuszu 80 urodzin Haliny Bortnowskiej, powstawała przez ponad dwadzieścia lat. W przełomowym 1989 roku Halina Bortnowska kończyła 58 lat a za sobą miała wieloletnie doświadczenie pracy w miesięczniku "Znak" i "Tygodniku Powszechnym". Od kilku lat ponownie mieszkała w Warszawie i jeszcze w słynnym gazetowym "żłobku" przy ulicy Iwickiej zaczęła pisać do "Gazety Wyborczej", w której publikuje nieprzerwanie do dziś. W ten sposób, uczestnicząc w ważnych polskich i europejskich dyskusjach i debatach, stworzyła zbiór tekstów, który okazał się materiałem na książkę. Książka znanej publicystki została opracowana już bez jej redakcyjnego udziału i wzbogacona o wywiady jakich udzielała w ostatnich latach. Czytając "Co to, to nie" pamiętać trzeba, że składa się na nią tylko część tekstów Haliny Bortnowskiej, publikowanych prawie wyłącznie w tytułach Agory. Wciąż niewydane pozostają wcześniejsze i późniejsze teksty publikowane w innych miejscach, w tym również w blogu "Myślennik" pod adresem http://halinabortnowska.blox.pl.
"Co to, to nie. Myślennik Haliny Bortnowskiej" wypływa z bogatego życiowego doświadczenia. To dowód głębokiego zaintrygowania plątawidłami i próba wysnuwania z nich sensu. Nawet wtedy, gdy jest to sprzeciw, to bez wykrzyknika. "Każdy tekst Haliny Bortnowskiej czytam z ogromnym zaciekawieniem. Jej głos jest tyleż osobny, co i osobisty" - pisze w przedmowie do książki Adam Michnik.
Boże Narodzenie to jedno z najpiękniejszych świąt w roku: czas radości, nadziei i miłości, kiedy wszyscy jesteśmy razem...Dzięki tej książeczce dziecko pozna pochodzenie świąt Bożego Narodzenia, tradycje z nim związane oraz zaznajomi się z wieloma legendarnymi postaciami: Świętym Mikołajem, Befaną czy świętą Łucją. Nauczy się także wykonywać liczne świąteczne ozdoby. W serii ,,Świat w obrazkach"" dotychczas ukazały się tytuły: Wieś, Zwierzęta, Przyroda, Ludzkie ciało, Ziemia, Konie, Muzyka, Rekordy zwierząt, Góry, Dinozaury i prehistoria, Las, Zwierzęta domowe, Zawody, Miasto, Transport, Morze, Dzieci świata, Smoki, Kosmos, Strażacy.
Książka napisana przez prawosławnego teologa, udanie łączy bogactwo teologiczne tradycji Wschodu z Zachodnią mentalnością. Dzięki temu czytelnik może odkryć nowe oblicze Bożego Narodzenia: połączenie wschodniej myśli teologicznej z zachodnim myśleniem o Wcieleniu, nowe spojrzenie na tajemnicę Bożego Narodzenia, piękny, poetycki język, ekumeniczne widzenie najważniejszego Święta w Kościele katolickim.
Przenikliwa refleksja o kondycji człowieka końca wieku zawarta została w Lapidarnej, zaskakującej formie, w której sztuka spotyka się z nauką, a ironia i sarkastyczny dowcip z pełnym zrozumienia cepłem i liryzmem.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
