Szeroki wybór książek, multimediów z zakresu szeroko pojętej kultury: architektura, duchowy wymiar twórczości, szlaki kajakowe, współczesne media, przemoc w mediach, polityka. Odnajdziesz tu również książki i podręczniki idealne dla uczniów oraz studentów. Szeroki wybór beslsellerów i nowości.
Książka wydana wspólnie z Muzeum Etnograficznym im. Seweryna Udzieli w Krakowie
Do 1939 roku tę wojnę nazywano wielką. Objęła całe kontynenty. Zginęło wówczas tylu ludzi, ilu nie zginęło w żadnym innym konflikcie. Ale dzięki niej dokonał się także wielki postęp – nie tylko w technologii wojskowej, ale również w wielu dziedzinach nauki. Potem przyszła kolejna wojna, tej wielkiej trzeba było nadać numer, a w końcu świat o niej zapomniał, bo zdarzyły się rzeczy jeszcze straszniejsze.
Pozostały zdjęcia. „Teka Schulza” to zbiór fotografii zachowany w krakowskim Muzeum Etnograficznym. Liczy ponad tysiąc dwieście zdjęć powstałych w okresie I wojny światowej na obszarze zajętym przez wojska niemieckie po szybkim ruchu frontu wschodniego.
Fotografia wydaje się źródłem łatwym. W końcu wszystko jest widoczne. Ale od tego, co widać na fotografiach sprzed stu lat, dzieli nas nie tylko czas. Patrząc nieuważnie, można popełnić błąd, dać się zwieść pozorom. Tym bardziej że zdjęcia z „Teki” nie przedstawiają trupów na polach bitew, rozpadu i ruin, zostały zrobione obok wielkich wydarzeń. Wojna schowana jest gdzieś poza kadrem i żeby ją faktycznie zobaczyć, potrzeba cierpliwości i skupienia.
Wojciech Nowicki sięga po fotografie sprzed wieku i patrząc na nie, rekonstruuje. Odbudowuje fragment po fragmencie, odkrywając przy okazji, czym była „Teka Schulza” i jakim celom miała służyć. Próbuje też opowiedzieć i zrozumieć świat, który zniknął. W końcu fotografie to „źródło zachęty do dedukowania, spekulacji i fantazjowania”.
„„Krwi tu brak […], rozbryzganych ciał” pisze Wojciech Nowicki w swojej książce o specyficznej kolekcji fotografii z czasów I wojny światowej. Jest to jego „prywatna encyklopedia przemocy”. O fotografii wojennej – ale bez widocznej wojny. Fascynujące!” Chris Niedenthal
Początek XX wieku był w historii książki w Irlandii okresem, w którym nastąpił wyraźny wzrost liczby publikacji w języku irlandzkim. Zjawisko to, które można nazwać odrodzeniem irlandzkiej książki etnicznej, związane było z dążeniami Irlandczyków do niepodległości, zwieńczonymi w 1922 roku ustanowieniem Wolnego Państwa Irlandzkiego. Kontrolę nad książką przejął w nim rząd, pod którego auspicjami rozpoczęła działalność państwowa agencja wydawnicza An Gúm.
Publikacja opisuje odrodzenie książki irlandzkojęzycznej w szerokim kontekście historycznym, społecznym i kulturowym, a także pokazuje, jak było ono związane z irlandzką polityką oraz jak twórcy książek kreowali ich irlandzką tożsamość. Choć sytuacja Irlandczyków u progu niepodległości spotkała się z zainteresowaniem licznych badaczy — historyków, językoznawców i literaturoznawców, problem książki irlandzkojęzycznej poruszany jest rzadko, zwykle przy okazji rozważań socjolingwistycznych — stanowiła ona bowiem element irlandzkiej polityki odbudowy języka narodowego. Odrodzenie irlandzkiej książki etnicznej wypełnienia lukę w opisach i analizach odrodzenia kultury irlandzkiej, a zarazem ukazuje trwały skutek odrodzenia książki etnicznej widoczny w publikacjach w XXI wieku. Praca ta, wpisująca się w nurt interdyscyplinarnych badań nad książką, może stać się punktem wyjścia do badań porównawczych oraz stanowić podstawę opisu podobnych zjawisk w wypadku książek stworzonych w innych rzadziej używanych językach i wydanych w innych kręgach kulturowych. Szerzej stosowana może być też perspektywa semiotyczna użyta w analizie wybranych edycji i przedstawiona z wykorzystaniem bogatego materiału ilustracyjnego.
Szerokie upowszechnienie i dynamiczny rozwój komputerowych technologii informacyjnych implikują ciągłe zmiany, zarówno w polu badawczym nauki o informacji (informatologii), jak też w praktyce działalności informacyjnej prowadzonej w różnych obszarach życia społecznego: nauce, biznesie, administracji państwowej i samorządowej, mediach, kulturze, edukacji, ochronie zdrowia i wielu innych. Celem tych zmian, mówiąc najogólniej, jest innowacja usług informacyjnych.
Za Peterem F. Druckerem przez innowację rozumiemy tu wszelkie działania i rozwiązania (koncepcyjne, techniczne, organizacyjne), które prowadzą do wytworzenia nowych lub ulepszonych produktów lub usług. Innowacyjność usług informacyjnych to zatem stałe ich ulepszanie i dostosowywanie z jednej strony do możliwości rozwijającej się technologii, a z drugiej ? do potrzeb, oczekiwań i możliwości odbiorców, do których usługi te są adresowane. Jak w wielu innych obszarach, również w sferze usług informacyjnych kształtuje się coś, co nazwać można byłoby „rynkiem klienta” ? wymagającego, świadomego rosnących możliwości technologii informacyjnych i oczekującego, że dzięki tym coraz silniejszym technologiom niezbędne dla niego informacje, pewne, aktualne, klarownie prezentowane, powinny stać się jeszcze bardziej łatwo dostępne.
Zgromadzone w niniejszej książce artykuły prezentują różnorodne aspekty badania, projektowania i wdrażania w praktyce współczesnych usług informacyjnych, jednoznacznie potwierdzając zarówno rosnące znaczenie tych usług w rozwoju wszystkich obszarów życia społecznego i gospodarczego, jak i potrzebę ich stałego doskonalenia oraz stale rozwijane możliwości, które w tym zakresie oferuje nowoczesna technologia informacyjna. Innowacyjność jest wpisana w istotę współczesnych usług informacyjnych, które z jednej strony są polem wykorzystywania potencjału nowych technologii, a z drugiej przyczyniają się do sukcesywnej ewolucji tego, co określamy mianem społeczeństwa informacyjnego, jego kultury i jego gospodarki opartej na wiedzy.
(ze Wstępu)
Wszelki namysł nad tym, co niezauważalne jest zwielokrotnionym wyzwaniem. Pierwszym warunkiem jego realizacji jest zatrzymanie się, aby dostrzec to, co stało się niewidzialną częścią życia. Drugim natomiast odnalezienie metody i narzędzia, które zagwarantują właściwe przeprowadzenie procesu badawczego. Tym doświadczeniem niezwykle trudnym do skupienia na nim uwagi pozostaje nasycona znakami współczesna codzienność. Dobrym narzędziem do jej uchwycenia wydaje się być semiotyka gwarantująca rozpoznawanie i opisywanie wszelkich odcieni codzienności. Na tom składają się artykuły, których podstawą były referaty wygłoszone przez uczestników konferencji, która odbyła się w maju 2017 roku w Instytucie Kulturoznawstwa UAM. Pierwszą część monografii można uznać za teoretyczny wstęp do podejmowanych w dalszej części rozważań, ale także świadectwo aktualności klasycznych już koncepcji w ramach dyscypliny. Drugą część tomu stanowią teksty, dla których punktem wyjścia jest bezpośrednie odniesienie do codzienności – na którą składają się m.in. przestrzeń, reklamy, przedmioty, sytuacje i powszechnie rozpoznawalne znaki. Ostania część tomu ma charakter dwuwymiarowy – jest nie tylko próbą namysłu nad codziennością, ale także jej utrwaleniem, zakodowaniem w reprezentacjach artystycznych. Obszar tych rozważań jest równie szeroki: od zmysłowego doświadczenia przez reprezentacje artystyczne aż po swoiste pogranicze cielesno-zmysłowe reprezentowane przez ruch.
W publikacji zaprezentowano wyniki badań dotyczących czasopiśmiennictwa XX i początków XXI wieku. Autorzy - historycy wychowania, historycy, prasoznawcy, literaturoznawcy, bibliolodzy - na podstawie kwerend wydawnictw periodycznych omawiają różne problemy związane ze szkolnictwem, opieką i oświatą, które wówczas przedstawiano opinii publicznej, oraz analizują, jaki kreowano stosunek społeczeństwa do tych zagadnień. Czytelnik znajdzie tu wybór tematów z historii szkolnictwa, opieki, wychowania, edukacji pozaszkolnej, działalności stowarzyszeń społecznych czy zdrowia i higieny.
Publikacja stanowi kolejną z dwóch monografii na ten temat, dotyczy ona niezwykle ważnych okresów w historii Polski, w których zachodziły przemiany rzutujące na obecny sposób funkcjonowania społeczeństwa polskiego. W tomie pierwszym zaprezentowano tę tematykę w odniesieniu do XIX i początku XX wieku.
Za czasów Sobieskich były w Europie cztery cywilizacje, tak samo, jak obecnie: łacińska, bizantyńska, żydowska, turańska. Żydowska kwitnęła w Polsce w najlepsze, ale nie promieniowała na społeczeństwo polskie; o tym jeszcze nie było mowy! Bizantyńskiej nie było wówczas w Polsce ni śladu. Turańska udzielała się od Kozaczyzny i Moskwy, poniekąd też przez wpływy tureckie. Rodzimą w Polsce była cywilizacja łacińska.
Pod Wiedniem zwalczano cywilizację turańską, której najwybitniejszymi przedstawicielami niegdyś byli Mongołowie „niebiescy” a potem Turcy. Błądzi, kto mniema, jakoby Turcy należeli do cywilizacji arabskiej przez to samo, iż są muzułmanami. W piśmiennictwie arabskim Turek jest przedmiotem wzgardy i nienawiści. Islam jest dwojaki: arabski i turański; są to dwa odrębne kręgi cywilizacyjne.
Pod Wiedniem broniło się chrześcijaństwo, idąc na wojnę prawdziwie religijną. Zastanówmy się nad związkiem tego z kwestią cywilizacji.
Tom drugi serii pokazującej polską wersję jednego z najważniejszych mitów europejskich – mitu Sparty. Obie części Sparty w kulturze polskiej tworzą pierwsze monograficzne opracowanie tematu, które pozwala na zrekonstruowanie polskiej recepcji wątków spartańskich oraz określenie jej odrębności na tle europejskim. Badacze różnych specjalności i różnych generacji próbują opisać specyfikę polskiej wizji Sparty i odpowiedzieć na pytania: który z wątków „spartańskich” zdominował nasz obraz Lacedemonu? Czy istniała ciągłość recepcji Sparty od Rzeczypospolitej Obojga Narodów do czasów zaborów? Czy XX wiek w jakiś sposób zweryfikował dawny polski mit tego miasta-państwa? Autorzy książki w oglądzie „polskiej Sparty” uruchamiają wiele rozmaitych punktów widzenia oraz kontekstów, z których szczególnie istotne są dzieje i kultura nowożytnej Grecji – jak Polska – zniewolonej i „wybijającej się” na niepodległość, budującej przy tym swą nowoczesną tożsamość. Ważnym tematem pojawiającym się w tomie jest mająca długą tradycję opozycja Aten i Sparty jako dwóch europejskich modeli kulturowych i antropologicznych. Książka i dla specjalistów, i dla wszystkich czytelników zafascynowanych tradycją antyczną oraz dziedzictwem narodowym.
Rok 1968 to symbol rewolucji seksualnej. Upowszechnienie się pigułki antykoncepcyjnej, krytyka tradycyjnego modelu rodziny, sukcesy feminizmu i emancypacja osób homoseksualnych odmieniły zachodnie społeczeństwa. W tym samym roku papież Paweł VI ogłosił encyklikę „Humanae vitae”, w której podtrzymał katolickie nauczanie o zakazie używania sztucznej antykoncepcji. Dokument ten stał się wyrazem oporu Kościoła wobec współczesnych przemian obyczajowych. 50 lat po tych wydarzeniach chcemy na nowo przyjrzeć się, jak różne tradycje religijne podchodzą do seksu, ciała i erotyzmu.
Dlaczego religie interesują się seksem? Co islam i hinduizm mówią o związkach pozamałżeńskich, antykoncepcji i gejach? Czy Polacy przyjmują etykę seksualną głoszoną przez Kościół? Jak powinno wyglądać królestwo Erosa?
W Temacie Miesiąca:
Życie seksualne katolików polskich
Dominika Kozłowska
Islam i seks
Agata Skowron-Nalborczyk w rozmowie z Michałem Jędrzejkiem
Nie tylko kamasutra
Marzenia Czerniak-Drożdżowicz w rozmowie z Urszulą Pieczek
Eros nie mieszka w Polsce
Bartłomiej Dobroczyński
Ponadto w numerze:
Dlaczego sekularyzacja nie musi oznaczać końca chrześcijańskiej demokracji? Pisze Paweł Marczewski
Felieton Angeliki Kuźniak „Jude znaczy Żyd”
Intelektualiści w maju 1968 roku. Jaką rolę odgrywali w masowych protestach studentów w Niemczech i we Francji?
Martin Treml: Jakob Taubes i Berlin 1968
“Kochana Smutnica” albo krakowianka w Yale - portret Olgi Scherer
Anna Pekaniec o tym, dlaczego sztuka korespondencji cieszy się popularnością czytelniczą
Pod koniec moich studiów religioznawczych udałem się do Ameryki Środkowej na badania terenowe w celu zebrania materiałów na temat obrzędów religii afrochrześcijańskich.
Od strony naukowej wyprawa okazała się frustrującym fiaskiem. Po powrocie stwierdziłem, że poszukiwany przeze mnie rytuał był moją kreacją, powstałą na podstawie podręczników i własnych oczekiwań, która nie miała nic wspólnego z zastaną rzeczywistością. Dysonans między poszukiwanym doświadczeniem a konceptualizacjami
„prawdziwego” rytuału okazał się niemożliwy do pokonania. Ostatecznie rozpocząłem poszukiwania teorii i definicji uwzględniających procesualność rytuału oraz punkt widzenia samych jego uczestników. Moim celem było odnalezienie podejścia, które likwidowałoby konieczność dychotomicznego postrzegania fenomenów kultury na zasadzie ostrej granicy rozdzielającej „autentyczne” rytuały od swoistej sfery „nie-rytuałów” lub „jakby rytuałów”. Zamiast empirycznych badań zachowań rytualnych, rozpocząłem intensywne zmagania z kwestiami metodologicznymi, strategiami definicyjnymi i kategoryzacjami. Efektem tej teoretycznej batalii jest niniejsza praca, w założeniu mająca dostarczyć użyteczne narzędzie do komparatystycznych badań rytuałów, zarówno w obrębie jednej kultury, jak i w ujęciu międzykulturowym.
Matthew Arnold to angielski myśliciel, którego poglądy, nierzadko kontrowersyjne, trudno jest ignorować komukolwiek, kto zajmuje się zagadnieniami szeroko pojmowanej kultury, krytyki społecznej, literackiej, myśli religijnej oraz refleksji nad przekładem. Tej ostatniej są poświęcone teksty zawarte w niniejszym tomie: ""O przekładaniu Homera"" (1861) oraz ""O przekładaniu Homera. Ostatnie słowa"" (1862). Choć konkluzjom autora można czasami wiele zarzucić, to niewątpliwie poruszył w swoich wykładach wiele fundamentalnych kwestii z dziedziny sztuki przekładu, które dziś potrafią ginąć w gąszczu bardzo specjalistycznych rozważań - Arnold pyta między innymi, w jaki sposób przekład ma ""poruszyć"" czytelników, zastanawia się nad siłą oddziaływania oryginału na jego pierwszych odbiorców oraz nad tym, czy usuwać z przekładu osobliwości oryginału, czy też raczej starać się je tam zachować, a także usiłuje ustalić, które aspekty oryginału należy w przekładzie bezwzględnie zachować.
Publikacja (...) wpisuje się w krąg wciąż nielicznych monografii poświęconych problematyce wielowymiarowego wychowania estetycznego dzieci, młodzieży i dorosłych. Jednak w odróżnieniu od innych prac tego typu stara się połączyć teoretyczne podstawy edukacji z praktyką codzienną w rozmaitych instytucjach, np. szkołach, placówkach kulturalnych, galeriach, salach koncertowych oraz poza instytucjami, w odmiennych środowiskach o złożonej strukturze etniczno-społecznej. Cechą wyróżniającą w tego typu podejściu jest chociażby wybór badań dotyczący złożonego fenomenu kulturowego, jakim jest indywidualizm i wspólnotowość mieszczące się w koncepcjach, motywacjach i działaniach artystów, animatorów kultury i zwykłych odbiorców sztuki.
Z recenzji
dr hab., prof. CHAT Małgorzaty Kowalczyk-Marcjan
Symbolem jesiennego dnia 11 listopada 1918 roku stał się powrót Piłsudskiego do Warszawy. Na łamach ówczesnej prasy pojawiły się niezwykle znamienne tytuły, m.in. w krakowskim „Czasie” można było przeczytać: Piłsudski w Warszawie i Koniec okupacji niemieckiej.
Jak żyli nasi rodacy u progu niepodległości? W trzydziestu rozdziałach będących odrębnymi esejami Autor przybliża różne zagadnienia ważne w kilku pierwszych latach niepodległej Polski. Wyzwaniem było wtedy scalenie kraju w jeden sprawnie funkcjonujący organizm, a wymagało to przezwyciężenia trudności wynikających z dysproporcji między trzema dawnymi zaborami. Autor opowiada m.in. o różnych systemach prawnych, odmiennych problemach społecznych, ogromnych zniszczeniach wojennych, o trudnościach w podróżowaniu czy stanowisku mniejszości narodowych wobec Niepodległej.
Dowiadujemy się, co działo się w największych miastach - Lwowie, Wilnie Warszawie, Krakowie, Poznaniu - oraz na Śląsku.
Poznajemy warunki życia ludności, życie społeczne, nowe polskie uczelnie, organizacje kobiece, stowarzyszenia, salony literackie. Autor kreśli portrety pierwszych reprezentantów narodu w Sejmie Ustawodawczym oraz najważniejszych postaci niepodległej Polski. Odpowiada także m.in. na pytania: czy w Polsce w 1918 roku była realna rewolucja? Jak przebiegała w odradzającej się Polsce pandemia grypy hiszpanki, która na całym świecie pochłonęła miliony ofiar?
Mimo piętrzących się trudności, pierwszą reakcją na Niepodległą był ogromny entuzjazm rodaków. Cytując słowa Jędrzeja Moraczewskiego należy podkreślić, że „Niepodobna oddać tego upojenia, tego szału radości, jaki ludność polską w tym momencie ogarnął.(…) Wolność! Niepodległość! Zjednoczenie! Własne państwo!”
Tekst uzupełniają liczne ilustracje.
Od weneckiego wydawcy Erazma z Rotterdamu Aldusa Manucjusza przez młodego wydawcę Kafki Kurta Wolffa aż do Roberta Silversa, legendarnego redaktora „The New York Review of Books” – Ślad wydawcy to nie tylko apologia edytorstwa jako jedynego w swoim rodzaju gatunku literackiego, którego perłą w koronie jest prowadzone przez Roberta Calassa mediolańskie wydawnictwo Adelphi, lecz także requiem dla tej „ukrytej tradycji” życia i myśli, którą dla wielu z nas pozostaje książka i przyjemność płynąca z formy jej wydania.
Kiedy Kurt Wolff sto lat temu publikował w swojej serii „Der Jüngste Tag” debiuty prozaików i poetów takich jak Franz Kafka, Robert Walser, Georg Trakl czy Gottfried Benn, ci pisarze od razu znajdowali swoich pierwszych, i to nieprzeciętnych czytelników, bo coś pociągającego było już w samym wyglądzie nowych książek, przypominających cienkie czarne zeszyty z naklejoną etykietką. Nikt nie dodawał do nich ani deklaracji programowych, ani reklamowych sloganów.
Through honesty, intimacy, intelligence, and swagger, Sneakers amounts to a singular rubber-soled taxonomy, a global group portrait of a culture that’s both personal and public, driven by commitment and curiosity, and sustained by our definitive cast of storytellers, historians, and artists.
An absolute necessity for design devotees and sneakerheads of all ages! Sneakers is a definitive exploration of the cultural phenomenon of sneakers, now an 85-billion-dollar-a-year industry. This gift-worthy book features 320 pages of photos and interviews with industry gurus, sports legends, and celebrities in a stunning package created by celebrated designer Rodrigo Corral.
Drodzy Rodzice, Dziadkowie, Ciocie i Wujkowie, oto trzymacie w rękach niezwykłą książkę, którą śmiało możecie podarować nie tylko swoim własnym dzieciom czy wnukom, ale także każdemu innemu dziecku. W książce prezentujemy różne polskie zwyczaje i obrzędy, nie tylko ludowe.O tym, że tradycja jest czymś niezwykle ważnym i stanowi o istocie każdego narodu, wiadomo nie od dzisiaj. W naszej książce pragniemy pokazaći przypomnieć zarówno te obrzędy, które nadal są żywe w naszej kulturze, jak te, które ustąpiły miejsca nowym zwyczajom. Chcemy ukazać ich piękno i ponadczasowe wartości. Warto pamiętać, że im lepsza znajomość rodzimych tradycji, tym mocniejsza tworzy się więź z najbliższymi osobami, z miejscem, w którym się żyje i jego bogatą kulturą.ZAPRASZAMY DO PODRÓŻY PO ŚWIECIEPOLSKICH TRADYCJI. PIELĘGNUJMY JEI BĄDŹMY Z NICH DUMNI.
Klasyczne pieśni hebrajskie, nagrane w nowych aranżacjach, muzykę tworzyło oprócz Piotra i Daniela Olszewskich, wielu wspaniałych muzyków takich jak Paweł Zarecki, Jemie Hilsden.
Daj mi dowód na istnienie Boga! Tak kiedyś król Francji Ludwik XIV zwrócił się do filozofa, Blaise Pascala. Filozof mu odpowiedział: " To żydzi i Wasza Królewska Mość są dowodem na to istnienie Boga". Ten słynny francuski matematyk, fizyk i filozof wypowiedział te słowa kilkaset lat temu. czy my współcześnie żyjący ludzie moglibyśmy się z Blaise Pascalem nie zgodzić? Daj mi dowód na istnienie Boga! Tak kiedyś król Francji Ludwig XIV zwrócił się do filozofa, Blaise Pascala. Filozof mu odpowiedział: " To żydzi i Wasza Królewska Mość są dowodem na to istnienie Boga". Ten słynny francuski matematyk, fizyk i filozof wypowiedział te słowa kilkaset lat temu. czy my współcześnie żyjący ludzie moglibyśmy się z Blaise Pascalem nie zgodzić?
Premiera płyty 15 maja 2018 r. w Dzień Niepodległości Izraela.
Niektórzy uwielbiają oglądać filmy, wiele osób poświęca swój czas grom komputerowym, a jeszcze inni spędzają wolne chwile na czytaniu komiksów. Nie brakuje również pasjonatów, którzy w zrobionych własnoręcznie kostiumach wcielają się w superbohaterów...W ostatnich latach cosplay stał się sposobem na życie dla wielu ludzi, i to w różnym wieku, na całym świecie. Młodsi i starsi spędzają tygodnie, lub nawet i miesiące, pracując nad wykonaniem niesamowitych, wymyślnych strojów.Przedstawiamy najlepszy poradnik do tworzenia cosplayu!Zwykli śmiertelnicy będą pod wrażeniem twoich nadludzkich umiejętności. Musieliby przeczytać ten podręcznik, aby się przekonać, że nawet nie mając doświadczenia i szczególnych zdolności plastycznych, każdy może zrobić kostium i wcielić się w ulubionego bohatera! Znana cosplayerka Kamui Cosplay (aka Svetlana Quindt) pokaże ci, jak używając materiałów dostępnych w sklepach dla plastyków, a nawet w magazynach budowlanych, wykonać kostiumy i rekwizyty.Dzięki naszej książcedowiesz się, jak z pianki zrobić realistycznie wyglądający topór albo napierśnik;poznasz techniki malowania 3D;zdziwisz się, o czego przyda ci się klej na ciepło;dowiesz się, czym jest Worbla, i nauczysz się pracować z tym materiałem.W opracowaniu znajdziecie mnóstwo porad, jak wykonać kostium. Krok po kroku autorka opisuje i dokumentuje na fotografiach wszystkie etapy przygotowania stroju i różnych rekwizytów od pomysłu do gotowej pracy. W każdej lekcji znajdziesz przydatne informacje, które będziesz mógł wykorzystać do przygotowania swoich projektów z gier, książek, anime czy filmów!W podręczniku znajdziesz:szczegółowe opisy i fotografie, dzięki którym wykonasz błyszczące zbroje i realistycznie wyglądające rekwizyty;porady, jak wybrać kostium i gdzie znaleźć obrazki referencyjne pomocne w zaprojektowaniu stroju oraz rekwizytów;niezbędnik coplayera, czyli listę przydatnych materiałów i narzędzi przydatnych przy pracy nad kostiumem;galerię zdjęć cosplayerów w najlepszych kostiumach;porady, jak rozwijać swój warsztat, robić profesjonalne zdjęcia, brać udział w konkursach i włączyć się w społeczeństwo cosplayerów.Dzięki cosplayowi możesz stać się, kim tylko zechcesz!
Katalog dzieł artystów polskich i żydowskich z Polski w zbiorach muzeów Izraela. Malarstwo, rzeźba, rysunek powstawał od 1987 roku.
Autorzy wielokrotnie przebywali w Izraelu, prowadząc kwerendy w izraelskich muzeach. Największy zbiór dzieł artystów z Polski posiada Muzeum Sztuki w Ein Harod. Wiele wybitnych prac znajduje się w Muzeum Izraela w Jerozolimie i w Muzeum Sztuki w Tel Awiwie. Obrazy Maurycego Gottlieba przechowywane są w Instytucie Naukowym Weizmanna w Rehowot. W muzeum Lohamei Haghetaot (Domu Bojowników Getta) koło Hajfy, Muzeum Sztuki Jad Waszem w Jerozolimie oraz w Kolekcji Oskara Gheza na Uniwersytecie w Hajfie zgromadzone są prace artystów, którzy zginęli lub byli prześladowani w czasach Zagłady, podczas II wojny światowej.
Łącznie katalog obejmuje 2367 dzieł autorstwa 198 artystów. Zamieszczone w nim dzieła z muzeów Izraela stanowią bogate dziedzictwo sztuki i duchowości Żydów Polskich, które należy także do kultury Polski i Europy Środkowo-Wschodniej oraz tradycji międzynarodowych centrów artystycznych, zwłaszcza Paryża.
Czy żyjemy już w epoce postchrześcijańskiej, jak zdawał się to widzieć wątpiący Samuel Beckett, jeden z największych, a zarazem najbardziej radykalnych pisarzy XX wieku, laureat literackiej Nagrody Nobla z 1969? Czy rzeczywiście Człowiek to bezdomny w kosmosie - istota porzucona, zapomniana, wyklęta, nad którą nikt nie czuwa? Czy Ziemia to raczej piekło, czy nie droga czyśćcowa prowadząca do Nieba? Czy los rodzaju ludzkiego to jedynie męczarnia, miotanie się w ciemności - krzyż pospolity, tortura, czy nie Krzyż Odkupienia?O tych fundamentalnych kwestiach dyskutują ze sobą Antoni Libera, pisarz, tłumacz i znawca Becketta, oraz Janusz Pyda (OP), dominikanin, wykładowca i duszpasterz akademicki. Pasjonujący dialog o sensieżycia i świata poprzez interpretację najwybitniejszych dramatów autora słynnego Godota, które nakładem PIW ukazały się niedawno w dwutomowej edycji Utworów wybranych (2017).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
