Celem niniejszej pracy jest [...] analiza odpowiedzi władz samorządowych (przeprowadzona na podstawie badań jakościowych) na zapotrzebowanie sektora kultury dotkniętego pandemią COVID-19. Biorąc pod uwagę model reakcji na kryzys zaproponowany przez autorów publikacji Crisis & Emergency Risk Communication tj. bądź pierwszy, bądź na czas, wykaż empatię, działaj, okaż szacunek oraz wykaż przejrzystość przedstawiane badania zawierają weryfikację instrumentów badawczych autorów amerykańskich i analizują jakość pomocy samorządowej pod kątem tempa reakcji władzy, adekwatności pomocy, szacunku i empatii dla poszkodowanych oraz przejrzystości formy pomocowej.Autorki stawiają zasadniczo trzy pytania badawcze:1) Na ile samorząd miejski, dysponując środkami finansowymi i opierając się na strukturach zarządzania sytuacjami kryzysowymi, w sposób właściwy odpowiedział na potrzeby sektora kultury w czasie pandemii, monitorował kłopoty sektora i był blisko ludzi?2) Czy środowiska kulturalno-artystyczne czuły się wspomagane przez władzę samorządową w sytuacji całkowitego paraliżu działalności twórczej?3) W jaki sposób obie strony: władza samorządowa i artyści, przeżyły sytuację graniczną?

Aktualność podjętej w książce problematyki podkreśla z jednej strony stale wzrastająca liczba rodzin wielokulturowych pochodzących z europejskiego i pozaeuropejskiego kręgu kulturowego, a z drugiej – brak przygotowania m.in. ze strony szkoły i nauczycieli do pracy edukacyjnej z tego typu rodzinami. Lektura publikacji pozwala na poznanie z konieczności cząstkowego, ale wielostronnego oglądu złożonych zagadnień dotyczących małżeństw i rodzin wielokulturowych oraz edukacji międzykulturowej. (…) Ze względu na poruszaną problematykę, jej aktualność dla rozwoju teorii i praktyki edukacji międzykulturowej wydanie książki Ewy Sowy-Behtane jest w pełni pożądane i uzasadnione. Jestem przekonana, że doświadczenia nabyte podczas zbierania materiałów do niniejszej pracy pozwoliły Autorce zauważyć wyzwania i zadania w zakresie pracy edukacyjnej z rodzinami wielokulturowymi, tak istotne i ważne do podjęcia w naszym środowisku pedagogów międzykulturowych. prof. dr hab. Ewa Ogrodzka-Mazur Tematyka omawianej książki jako projektu wydawniczego jest z pewnością nie tylko dla mnie fascynująca i zasługująca na staranną promocję. Jej wielką wartością jest pokazywany, jako coraz bardziej naturalny, choć trudny a z pewnością nieunikniony, fenomen społeczny (w niektórych regionach kraju już znaczący) tzw. małżeństw mieszanych kulturowo (światopoglądowo, narodowościowo, językowo…). Badanie tego środowiska wychowawczego dzieci i losów życiowych całych rodzin jest znaczącym wyzwaniem, mającym swoje problemy metodologiczne i etyczne. Powstają tu pułapki, jak też rodzą się zagrożenia zbyt słabo uświadamiane, a przy tym znamionujące bariery wyobraźni i tolerancji w środowisku społecznym, a co dopiero mówić o wykorzystaniu i wspieraniu konkretnych, ważnych egzystencjalnie szans rozwojowych, jakie sytuacje spotkania międzykulturowego niosą życiowo. Ciągle mamy zbyt mało opracowań czy badań, a także diagnoz dotyczących tego, jak takim sytuacjom wychowawczym pomagać i chronić je przed typowymi dla nich pułapkami rozwojowymi. W tym kontekście trudno wręcz przecenić zamysł badawczy i próbę autorską Ewy Sowy-Behtane dla dalszych dyskusji i dociekań oraz uwrażliwień kulturowych na ten ciągle niedoceniany problem. prof. zw. dr hab. Lech Witkowski Ewa Sowa-Behtane – doktor nauk humanistycznych, pedagog-profilaktyk społeczny, socjolog-psychosocjolog rozwoju osobowego. Autorka monografii: Wartości członków subkultur młodzieżowych (2015), Młodzież ponowoczesna (2015), Rodziny wielokulturowe (2016) oraz ponad 100 artykułów naukowych i rozdziałów w monografiach zbiorowych. Koordynatorka wielu projektów badawczych, uczestniczka ponad 70 konferencji naukowych. Członek Zespołu Pedagogiki Kultury i Edukacji Międzykulturowej PAN, Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego oraz Global Association for Humanities and Social Science Research (GAHSSR). Aktywna działaczka organizacji pozarządowych: założycielska i prezeska Stowarzyszenia Rodzin Wielokulturowych, sekretarz Stowarzyszenia Wspierania Edukacji Międzykulturowej.

When he eliminated spectators from his theatre, and when he refused to allow writers to describe and evaluate his explorations, this was to prevent mere descriptions from replacing the vivid life of actions. And yet Grotowski, a great reader, an encyclopedic man of learning, knew well how essential in human life it is for understanding to be passed on, for there to be a chain of transmission. His quest was not only in a personal need to force the crust of the earth to open so as to reveal the blazing core hidden in its depths. It was also, in his own chosen field of theatre, to guide others, to help them discover in exact, detailed and repeatable ways what laws, what practices make this deep inner penetration possible. In this way, he could develop a craft that could be transmitted directly, from person to person, a craft that examined the relationship between impulse and action, and made their coming together possible. He carefully separated himself from his explorations, so that they could continue one day without him. (an extract from the book)

Dla przeciętnego czytelnika, bez względu na stopień wykształcenia muzycznego, system dźwiękowy, jakim posługuje się dzisiejsza muzyka Zachodu, jest rzeczywistością oczywistą i zastaną. Niewielu odbiorców zdaje sobie jednak sprawę z tego, że jej powstawanie było w przeszłości nie tylko długotrwałym i złożonym procesem (bo tak oczywisty dla współczesnego ucha układ dźwięków, jaki odpowiada np. skali do-re-mi-fa-sol-la-si-do zawdzięczamy bardzo złożonym matematycznym wyliczeniom), ale także przedmiotem zaciekłych debat światopoglądowych (bo w związku z tą złożonością przeczy prostocie współbrzmień skali naturalnej). Tymczasem z dystyngowanych debat filozoficznych, a niekiedy także niemal karczemnych awantur dotyczących opracowania i stosowania takiego systemu dźwiękowego, wyłania się zadziwiająca i trzymająca w napięciu opowieść o tworzeniu podwalin współczesnego rozumienia muzyki.Seria 3/2 pod redakcją Tomasza Wierzbowskiego prezentuje wszystko to, na co podobnie jak w przypadku prawdziwie czystej kwinty nie ma miejsca w naszym codziennym sposobie myślenia o muzyce i sztuce: co zostało zapomniane, wymazane bądź wyparte. Za ojca teorii dźwięków muzycznych uważany jest Pitagoras, który zauważył, że niektóre pary dźwięków zagrane jednocześnie brzmią zgodnie, a inne nie. Za pomocą monochordu ustalił, że wzajemne stosunki wysokości dźwięków tworzących konsonans wyrażają się w prostych liczbach. Interwał kwinty, wyróżniający się spośród innych najstabilniejszym współbrzmieniem, tworzyły w jego systemie dźwięki o wzajemnym stosunku częstotliwości 3:2. Ten mocny interwał musiał stać się podstawą każdego systemu muzycznego. Jednak jego akustycznie czysta forma, jaką zalecał Pitagoras, nie znalazła miejsca w muzyce europejskiej, dążącej do kompleksowości i kochającej doskonałą symetrię klawiatury fortepianu. Został więc odarty z części swego brzmienia i posłużył do stworzenia skali dźwiękowej w takim kształcie, jaki dziś znamy.Autor pierwszej książki w serii, zatytułowanej Jak system równomiernie temperowany popsuł harmonię (i dlaczego powinno cię to obchodzić), Ross W. Duffin opowiada o negatywnych dla harmonii konsekwencjach powszechnego przyjęcia tego systemu strojenia w muzyce zachodniej, natomiast Stuart Isacoff w książce Temperacja. Jak muzyka stała się polem bitwy wielkich umysłów zachodniej cywilizacji nakreśla obraz kontrowersji, jakie na przestrzeni wieków towarzyszyły dyskusjom o wprowadzeniu takiego stroju. Dotychczasowym celem serii 3/2 jest zachęcenie czytelników nie do spojrzenia wstecz na minione dzieje poszukiwania idealnego stroju muzycznego, lecz raczej na tyle, na ile to możliwe do wyprawienia się w podróż wehikułem czasu: przyjęcia perspektywy ludzi, którzy nie dysponowali naszą dzisiejszą wiedzą.

Książka Jak system równomiernie temperowany popsuł harmonię to popularyzatorski, wielostronny i bardzo pożyteczny wykład prowadzący czytelnika (przede wszystkim muzyka, lecz i muzykologa historyka muzyki, akustyka, czy stroiciela, a także czytelnika-humanistę) przez złożone zagadnienia natury dźwięku, harmonii, matematycznych i fizycznych podstaw określania ich wysokości, stosunków między nimi.Fragment Wstępu Macieja KazińskiegoSeria 3/2 pod redakcją Tomasza Wierzbowskiego prezentuje wszystko to, na co podobnie jak w przypadku prawdziwie czystej kwinty nie ma miejsca w naszym codziennym sposobie myślenia o muzyce i sztuce: co zostało zapomniane, wymazane bądź wyparte. Za ojca teorii dźwięków muzycznych uważany jest Pitagoras, który zauważył, że niektóre pary dźwięków zagrane jednocześnie brzmią zgodnie, a inne nie. Za pomocą monochordu ustalił, że wzajemne stosunki wysokości dźwięków tworzących konsonans wyrażają się w prostych liczbach. Interwał kwinty, wyróżniający się spośród innych najstabilniejszym współbrzmieniem, tworzyły w jego systemie dźwięki o wzajemnym stosunku częstotliwości 3:2. Ten mocny interwał musiał stać się podstawą każdego systemu muzycznego. Jednak jego akustycznie czysta forma, jaką zalecał Pitagoras, nie znalazła miejsca w muzyce europejskiej, dążącej do kompleksowości i kochającej doskonałą symetrię klawiatury fortepianu. Został więc odarty z części swego brzmienia i posłużył do stworzenia skali dźwiękowej w takim kształcie, jaki dziś znamy.Autor pierwszej książki w serii, zatytułowanej Jak system równomiernie temperowany popsuł harmonię (i dlaczego powinno cię to obchodzić), Ross W. Duffin opowiada o negatywnych dla harmonii konsekwencjach powszechnego przyjęcia tego systemu strojenia w muzyce zachodniej, natomiast Stuart Isacoff w książce Temperacja. Jak muzyka stała się polem bitwy wielkich umysłów zachodniej cywilizacji nakreśla obraz kontrowersji, jakie na przestrzeni wieków towarzyszyły dyskusjom o wprowadzeniu takiego stroju. Dotychczasowym celem serii 3/2 jest zachęcenie czytelników nie do spojrzenia wstecz na minione dzieje poszukiwania idealnego stroju muzycznego, lecz raczej na tyle, na ile to możliwe do wyprawienia się w podróż wehikułem czasu: przyjęcia perspektywy ludzi, którzy nie dysponowali naszą dzisiejszą wiedzą.

Z Grotowskim to zbiór różnorodnych gatunkowo tekstów (rozmowy, wprowadzenie do filmu, pismo urzędowe) ukazujących długoletnią przyjaźń, nie tylko artystyczną, łączącą Petera Brooka z Grotowskim. Książkę zamyka kalendarium zestawiające najważniejsze spotkania twórców. Publikacja z 2015 roku, przygotowana z okazji 90. urodzin artysty, stanowi zmienione i poprawione wydanie książki z 2007 roku, Teatr jest tylko formą. O Jerzym Grotowskim.

Dziennik Teatru Źródeł Renaty Molinari to intymna opowieść o udziale w seminarium praktycznym Teatru Źródeł, uzupełniona o fragmenty poezji i sentencje autorów ważnych dla Molinari w latach osiemdziesiątych.Wydanie dofinansowane przez Włoski Instytut Kultury w Krakowie.

Jacques Lecoq to mistrz w dziedzinie nauczania teatru, pedagog skoncentrowany na świecie i jego ruchu. Jest twórcą szkoły, która w 1997 roku świętowała swoje czterdzieste urodziny. Lista wychowanków Lecoqa jest imponująca. Są wśród nich najwybitniejsi reżyserzy teatralni, dramatopisarze, architekci, całe zespoły, twórcy z wielu krajów i wielu kontynentów, m.in. Ariane Mnouchkine, Yasmina Reza, Geoffrey Rush czy Christoph Marthaler. Zadziwia różnorodność stosowanych przez nich form i poetyk czerpiących z jednego źródła. Warto podkreślić, że do pracy Lecoqa odnoszą się zarówno aktorzy, autorzy, reżyserzy, scenografowie, architekci, jak i nauczyciele, psychologowie, pisarze, a nawet duchowni. Jego metoda nie ma nic wspólnego z nauczaniem jakiegoś konkretnego stylu czy sposobu gry, tworzenia, to odkrywanie w codziennym doświadczeniu praw ruchu, przestrzeni i formy. To poszukiwanie zasad i granic wszelkiej twórczości.Lecoq krok po kroku wprowadza czytelnika w swoje nauczanie, szczodrze dzieli się ogromnym doświadczeniem, czyni to w sposób uporządkowany i z humorem, posługuje się przy tym obrazowym, precyzyjnym słownikiem. Quasi-naukowy ogląd życia i jego ruchów łączy się z poezją stosowaną w formułowaniu praw, dzięki którym przekaz staje się jeszcze bardziej zrozumiały.Książka staje się jakby przewodnikiem po metodzie, przewodnikiem po dwuletniej podróży, podręcznikiem twórczości, przypomina trochę dobrą książkę kucharską jest i instruktażowa i inspiruje. Stanowi żyzny grunt dla rodzącego się teatru.

Canoe z papieru stanowi wynik nie tylko wieloletniej pracy wędrującego uniwersytetu, jak nazywa się Międzynarodową Szkołę Antropologii Teatru, ale i gromadzi doświadczenia wyniesione z trzydziestoletniej pracy teatralnej, m.in. z licznych wypraw zespołu. Próbując uchwycić istotę aktorstwa, Barba buduje pomost między Wschodem a Zachodem, konfrontuje europejskie techniki sceniczne z ich azjatyckimi odpowiednikami, zderza osiągnięcia takich reformatorów teatru jak: Stanisławski, Meyerhold, Craig, Brecht czy Grotowski z dokonaniami mistrzów z Azji.

Powstanie niniejszej książki było możliwe dzięki zrealizowaniu projektu badawczego pt. "Dyskusja wokół idei kultury i sztuki narodowej na ziemiach polskich na przełomie XIX i XX wieku, na tle prądów europejskich", sfinansowanego ze środków Narodowego Centrum Nauki. Autorem przytoczonego motta jest Jerzy Warchałowski, postać bardzo ważna dla tematu tej książki, choć może nie pierwszoplanowa. Nie był to bowiem genialny artysta, ale teoretyk i mecenas sztuki, a przede wszystkim sprawny organizator życia artystycznego i propagator nowych, narodowych prądów. Łączy dwie bliskie sobie czasowo, a zarazem całkiem odmienne epoki - porozbiorową z przełomu wieków i okres niepodległości, który znalazł swoje miejsce w epilogu niniejszej książki. Cytat pochodzi z programowego tekstu "O sztuce stosowanej", który ukazał się w 1904 r. w apogeum gorących debat dotyczących koncepcji sztuki narodowej (ze wstępu).

Autorzy dziewięciu case studies, składających się na niniejszy tom, przedstawiają różnorodne oblicza orientalizmu w literaturach europejskich (francuskiej, włoskiej, niemieckiej, angielskiej, polskiej, czeskiej, słowackiej). Inspirują się oni bądź też wchodzą w polemikę z tezami głoszonymi przez Edwarda W. Saida w jego Orientalizmie (1978), w którym zasłużony teoretyk literatury i krytyk kultury zdefiniował pojęcie orientalizmu rozumiane jako imaginacyjną reprezentację Wschodu, stworzoną na potrzeby kultury Zachodu. Rozprawa ta mimo krytyki nadal oferuje narzędzia przydatne w analizie kultury i literatury, zwłaszcza w wypadku niewystarczająco przebadanych pod tym kątem kultur środkowoeuropejskich.

Michał Masłowski (ur. 1944), polonista, teatrolog, antropolog kultury, profesor Sorbony, tłumacz "Dziadów", znawca i wybitny interpretator dramatu romantycznego ("Dzieje bohatera", "Gest, symbol i rytuały polskiego teatru romantycznego"), od ponad trzydziestu lat jest także we Francji katolickim diakonem stałym. W najnowszej książce łączy obie sfery swojej działalności, podejmując fascynującą i niezwykle inspirującą próbę przemyślenia i analizy liturgii Kościoła katolickiego jako "aktów ciała" - organicznych działań, symbolicznych gestów i przedstawień o własnej dramaturgii, estetyce i skuteczności. Dzięki swojej rozległej wiedzy z zakresu teologii, antropologii, teatrologii i nie tylko, Michał Masłowski otwiera i przed praktykującymi i przed tymi, którzy są poza Kościołem, głębię i sens "akcji liturgicznych". "Sakramentalne akty ciała. Szkice z antropologii kulturowej liturgii" to zarazem książka intelektualisty przejętego posoborowym duchem Kościoła otwartego, głos człowieka zatroskanego o świat i ludzkość, i wierzącego w siłę przebaczenia i miłosierdzia. Warto ten głos usłyszeć. W Polsce dzisiejszej może szczególnie.Michał Masłowski dowodzi, że są jeszcze katoliccy intelektualiści, którzy nie marnują swych talentów na polityczną walkę i umacnianie własnych pozycji w rzekomej wojnie kulturowej, ale podchodzący z miłością i troską do realnych problemów bliźnich.Ze Wstępu:By zrozumieć akcję sakramentów, rytuałów i zachowań należy nie tylko zaznajomić się z oficjalną wykładnią teologiczną sformalizowanych gestów, ale i dojść do prawdy - ich prawdy wewnętrznej, tak by móc ją istotnie wcielić. Trzeba też zrozumieć ich uwikłanie w język gestów i zachowań czy intonacji codziennych i odświętnych, antropologicznych, i ich miejsce w cyklu życia, inicjacji i dojrzewania. Czyli odczuć i zrealizować ich siłę performatywną, a nie tylko deklaratywną i konwencjonalną. Tak by stać się aktorem własnego losu - aktor wszak to "działający".Książka ta rozważa analitycznie w kategoriach antropologii kultury i perfomatyki podstawowe sakramenty życia religijnego - rozumiane zarówno w kategoriach inicjacji: Msza, Chrzest, jak i jako znaczące etapy życia, jak małżeństwo i ceremonia żałobna. Omawiam również działania związane z mistyką, czyli przeżywaniem transcendencji przez kontemplację i medytację, ujęte w kategorii performansu, to znaczy traktowane jako "niedziałające działania" nadające światu ontologiczną trwałość performansu duchowego.

This item is eligible for FREE Click and Collect without a minimum order subject to availability. Details At heart, this book aims to inspire fearless innovators committed to spearheading the future of fashion. It is for all of us looking to make a positive impact in an industry that we love and care about. It is increasingly acknowledged that the practice of design is not exclusive to designers, nor is it found only in studios. The materials, garments, services, shows, supply chains and stores that make up the fashion industry all work the way they do because of innumerable design decisions, made by creatives all over the world. Circular design goes far beyond rethinking single products or services, it has the potential to redefine how the entire fashion system operates. It’s a chance for anyone in the fashion industry ― regardless of job title ― to support the shift to a circular economy where, by design, waste and pollution are eliminated, products and materials are circulated, and nature is regenerated. Circular design is a pioneering practice of design. It is the creative opportunity of the coming decade for the creatives, innovators, and pioneers who seek to reshape the fashion industry.

Czy pisania poczytnych książek można się nauczyć? Oto powszechnie przyjęty obraz pisarza: samotny wilk, zmagający się z trudami swojego zawodu, siedzi przed ekranem laptopa, wpatruje się w pustą stronę i czeka na natchnienie. W wersji bardziej realnej siada przed tą stroną regularnie, codziennie o podobnej porze, by pokryć ją odpowiednią, ustaloną wcześniej z samym sobą liczbą słów, które następnie usunie, poprawi, zmieni i wygładzi. Zasadniczo jednak pisarz sam odkrywa tajniki swojego zawodu i wręcz ujmą są dla niego kursy pisarskie... Zaraz, zaraz. Czyż nie istnieją szkoły, nawet wyższe, kształcące malarzy, rzeźbiarzy, muzyków, tancerzy, kompozytorów, reżyserów i aktorów? Ależ tak, funkcjonują i z powodzeniem wychowują kolejne pokolenia artystów. Powieściopisarz także jest artystą. Czy zatem nie nazbyt pochopnie odmawiamy mu prawa do nauki twórczego pisania? Powołanie do bycia pisarzem, rzecz jasna, trzeba mieć własne. Umiejętności wyszukiwania tematów, budowania fabuły, pisania dialogów i właściwego użycia słów - tego wszystkiego można się nauczyć. Książka łączy wskazówki warsztatowe i psychologiczne. Dowiesz się, jak pisać, ale też jak walczyć z blokadami, znaleźć motywację i wygospodarować czas. Tylko holistyczne podejście do twórczości gwarantuje, że doprowadzisz powieść od pierwszej myśli do ostatniej kropki. Pisanie jest dla ludzi takich jak Ty. Chcesz się przekonać?

Wybierz się w podróż po Polsce! Odwiedź różne regiony, poznaj najważniejsze rzeki, odkryj parki narodowe czy tradycyjne potrawy. Czekają na Ciebie liczne zadania sprawdź, czy znasz państwa sąsiadujące z Polską i rozwiąż zagadki dotyczące symboli różnych miast.Naklejkowe podróże to idealna seria książek aktywnościowych dla dzieci w wieku 6-8 lat, które chcą pogłębić wiedzę geograficzną i kulturową. Dziecko odpowiada na zamieszczone pytania i uzupełnia ilustracje naklejkami we właściwych miejscach.

Niniejsze opracowanie Jana Sienkiewicza, stanowiące pełną inwentaryzację pochówków polskich na terenie rejonu wileńskiego, jest owocem jego wieloletnich, żmudnych i szczegółowych badań, poszukiwań oraz dokumentacji. Autor wykonał ogromną pracę w terenie, dokonując spisu z natury inskrypcji nagrobnych i sporządzając dokumentację fotograficzną. Nie ograniczył się jedynie do ewidencji, lecz obydwa tomy swojej publikacji poprzedził wstępami ciekawymi analizami i systematyką zarejestrowanych grobów Polaków pochowanych na cmentarzach w rejonie wileńskim.

Początek lat dziewięćdziesiątych nie był łatwy dla dorastających dziewcząt. Feministyczne hasła wydawały się przestarzałe i kojarzyły się z pokoleniem matek, a pop- i kontrkultura wciąż pełne były narcystycznych mężczyzn przekonanych o własnej nieomylności. Amerykańskie nastolatki powiedziały „dość!”. Chcąc zmienić skostniały układ sił, postanowiły rozsadzić system od środka. Tak narodził się punkowy ruch Riot Grrrl, który przez kilka lat z małej lokalnej inicjatywy urósł do rozmiarów subkultury i rozlał się na całe Stany. Bikini Kill, Bratmobile, Heavens to Betsy i wiele innych dziewczyńskich zespołów grało w końcu tak, jak miały ochotę, sekretnie powielane ziny wypełniały skrzynki pocztowe nastolatek w całym kraju, a nieformalny sojusz kobiet rósł w siłę. I choć wspólnotowe działania ustały, a krąg buntowniczek zaczął trawić wewnętrzny konflikt, zaangażowane reprezentantki Riot Grrrl wciąż stanowią autorytet w sprawach związanych z równością, sprawiedliwością i feminizmem oraz inspirują kolejne pokolenia młodych kobiet do walki o własne miejsce i własny głos. Do przodu, dziewczyny! to pasjonująca kronika kultowych lat dziewięćdziesiątych oraz niezwykła historia dziewczyńskiej rewolucji, której siła rozwaliła szowinistyczny mur dzielący od dekad alternatywną scenę. „Idziesz na koncert, ale pod sceną kotłują się faceci, którzy uważają, że bez siniaków i wstrząsu mózgu nie ma sensu słuchać muzyki? Dość tego, dziewczyny, do przodu! My też mamy prawo się bawić. Jak wszędzie, tak również w kulturze alternatywnej kobiety musiały walczyć o swoje miejsce, sprzeciwiając się seksizmowi i kultowi macho. Tworząc własne zespoły punkowe lub grupy aktywistyczne, wypracowały powoli własny, również muzyczny, styl. Połączenie wściekłości, feminizmu i refleksji nad osobistym doświadczeniem dało nam Riot Grrrl – warczące pokolenie tych, którym znudziło się już po raz setny tłumaczyć, czemu patriarchalna wizja świata jest po prostu kiepskim pomysłem. Nowa rewolucja na scenie zjednoczyła dziewczyny z ruchu punk, a manifest Riot Grrrl, który powstał na początku lat dziewięćdziesiątych, jest nadal jednym z ważniejszych dokumentów ruchu feministycznego (a Bikini Kill najlepszym zespołem!)” Sylwia Chutnik „Feminizm wydaje się zmieniać co pięć lat. Trudno ten ruch uchwycić. […] „Do przodu, dziewczyny!” to książka, która strzeże płomienia, ale także doprowadza czytelniczkę do jej własnego ognia.” Kim Gordon „Książka Marcus znakomicie ukazuje reprezentantkom feminizmu drugiej fali, do których sama się zaliczam, jak następne pokolenie chłonęło obietnicę i karę feministycznej świadomości. Mówiąc w skrócie: niezwykle poruszająca opowieść.” Vivian Gornick „To nie tylko dokument opisujący Riot Grrrl – rewolucyjny ruch kontrkulturowy z lat dziewięćdziesiątych, który dał początek feministycznej scenie punkowej DIY – lecz także porywająca inspiracja dla nowego pokolenia buntowniczek: łapcie gitary w garść i przywalcie facetom.” „Vanity Fair” „Świetnie udokumentowana opowieść, na którą ruch Riot Grrrl w pełni zasługiwał. […] Marcus pisze z zaangażowaniem, lekkością i zarazem rozwagą – niczym dobra korespondentka wojenna. […] Jej książka bez wątpienia da inspirację do działania całemu nowemu pokoleniu nastolatek.” „Los Angeles Times” „Efektem sumiennych badań i przemyśleń jest hołd złożony czasom punkowego feminizmu – epoce, którą Sara Marcus najwyraźniej ceni. […] Zasłużyła na pochwałę za niezwykle wnikliwe ukazanie motywacji i sposobu działania ruchu Riot Grrrl.” Allison Wolfe, „New York Press” „Ambitna i przekonująca. […] „Do przodu, dziewczyny!” nadaje narracyjny sens wydarzeniom, które do tej pory były zapisane jedynie w formie mitycznej, niezweryfikowanej i fragmentarycznej.” Johanna Fateman, Bookforum „„Do przodu, dziewczyny!” Sary Marcus to wspaniała, szczera i prawdziwa historia. Dzięki Bogu. Nareszcie!” Eileen Myles „Bezczelna, odważna kronika inspirującej muzyki i ruchu ”

Książka po raz pierwszy prezentuje szeroką panoramę kształtowania się form ogrodowych w XVIII wieku, zarówno regularnych, francuskich, jak i krajobrazowych.- dr hab. Tadeusz Bernatowicz, prof. ucz.W bogato ilustrowanej monografii autor omawia XVIII-wieczne założenia ogrodowe w kontekście kulturowym, filozoficzno-artystycznym i społecznym, na podstawie materiałów kartograficznych, ikonograficznych, inwentarzy, opisów oraz dzieł literackich. Rodzime rozważania konfrontuje z przemyśleniami zagranicznych badaczy. Publikacja, ukazująca się w cyklu Kurs na Kulturę, jest dziełem kompleksowym i erudycyjnym. Miłośnikom i teoretykom sztuki ogrodowej umożliwia zgłębienie interesujących ich zagadnień i dostarcza wskazówek do własnych studiów. Książka powstała na podstawie pracy doktorskiej dr. Seweryna Malawskiego pt. Polskie ogrody rezydencjonalne XVIII wieku w świetle materiałów źródłowych. Rośliny i kompozycje, obronionej w 2019 r., napisanej pod kierunkiem dr hab. Ireny Rolskiej, prof. ucz., w Instytucie Historii Sztuki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Lublinie. Rozprawa otrzymała I nagrodę w Konkursie NCK na najlepszą pracę doktorską z dziedziny nauk o kulturze.

SzczegółyPełna fascynujących postaci i ciekawostek.W niebanalnej oprawie graficznej.Opatrzona propozycjami zadań i projektów do samodzielnej realizacji.Dwudziestolecie międzywojenne to okres pod wieloma względami wyjątkowy, choć trudny. Powiew wolności działał ożywczo na rozmaite obszary życia. Atmosfera sprzyjała rozwojowi biznesu, handlu, nauki, a także kultury i sztuki. Obok uznanych dziedzin rozwijały się także zupełnie nowe media XX wieku.Kolejny tom z serii 20 lat XX wieku pokazuje barwny świat fotografii, radia, filmu, czasopism oraz początki telewizji mediów, które w latach dwudziestych i trzydziestych ubiegłego stulecia zawładnęły sercami szerokiej publiczności.

Po wielu latach, w odpowiedzi na liczne prośby użytkowników, oddajemy w Państwa ręce drugie wydanie, drugiego tomu popularnego katalogu zdobnictw z opisami w języku polskim.Wracamy z kolejnym tomem Zdobnictwa wczesnego średniowiecza.Na trzech filarach zdjęcia, nowe publikacje, internet oparłem tom III katalogu Zdobnictwa wczesnego średniowiecza. Oto więc nowy zbiór 266 nowych choć jakże wiekowych wzorów. Jak zawsze wybranych spośród zabytków różnorodnych kategorii. Tym razem największą grupę stanowią wzory z kilku miejsc. Pierwszym z nich będzie Dublin, który odwiedziliśmy w 2014 z okazji festiwalu organizowanego dla uczczenia 1000-lecia bitwy pod Clontarf. Zwłaszcza charakterystyczna dla stolicy Irlandii jest kolekcja pięknie zdobionych w oryginalnym stylu przedmiotów drewnianych. Drugą grupą są wzory zaczerpnięte z Norwegii i Muzeum Historii Kultury w Oslo. Tematycznie zaś znajdą Państwo dużą ilość ornamentyki w stylu Borre. Sporo też zaczerpnęliśmy tym razem z tekstyliów, poczynając od zdobień sławnego stroju z grobu komorowego w Mammen, przez wyszywane i tkane wzory z Oseberg, po późniejsze wyszycia z Rusi. Także dwa bardzo znane wiatrowskazy dostarczyły pewnej ilości ornamentów.Jak zawsze, i tym razem przedstawiamy grafiki dwuwymiarowe, w wersji czarno-białej, umożliwiającej najszersze adaptowanie motywów i tam gdzie to możliwe niemal dowolne dobranie kolorów. Również logika układu nie uległa zmianie, skupiając się na funkcjonalności, nie grupując ornamentów pod względem miejsca pochodzenia, kategorii zabytku, stylu wykonaniu, datacji, czy niesionej symboliki.