W tym dziale znajdziecie fascynująca literaturę, która przekona was jak fascynująca i ciekawa jest historia i jak wiele możemy się nauczyć. Może zainteresujecie się wojną na Pacyfiku, o której ciekawie pisze Morison Samuel Eliot, albo może zaciekawią was powieści Adama Borowieckiego, które przedstawiają przygody w galaktykach kosmosu Junga i Ing. Zapraszamy równiez po powieści biograficzne, polityczne.
Mocną stroną tej monografii jest jej charakter źródłowy. Konrad Graczyk wykorzystał nie tylko źródła normatywne, głównie ustawodawstwo Trzeciej Rzeszy i Generalnego Gubernatorstwa, ale także, co jest szczególnie cenne, źródła archiwalne, przede wszystkim orzeczenia sądów specjalnych GG, akta sądowe, wytyczne Głównego Wydziału Sprawiedliwości i akta personalne. Sięgnął również do prasy, tj. do okupacyjnych dzienników polsko- i niemieckojęzycznych, oraz piśmiennictwa. […]
Autor bardzo trafnie wyeksponował podstawowe cechy reżimu totalitarnego widoczne w systemie sądownictwa w GG. Dowiódł także hybrydowego charakteru sądów specjalnych w GG. Ustalenia dotyczące kadry tych sądów, głównie sędziowskiej, i ich orzecznictwa są istotnym wkładem autora do nauki.
Prof. dr hab. Leonard Górnicki
Marco Polo, kupiec wenecki, wyrusza na Wschód na początku lat siedemdziesiątych XIII wieku. Towarzyszy swemu ojcu oraz stryjowi, którym przyświecają ważne cele polityczne: papież Grzegorz X wysłał ich do władcy Chin, Kubilaja. Podróż do Państwa Środka trwa trzy lata. Przybysze bardzo przypadają do serca wielkiemu chanowi i stara się on w pełni wykorzystać ich odwagę i uzdolnienia. Marco Polo jest przez niego wielokrotnie posyłany w misjach dyplomatycznych do różnych prowincji Chin, a nawet do Indii. W trakcie wojaży poznaje także Azję Mniejszą, Persję, Półwysep Indochiński i Indonezję. Po ponad dwudziestu latach nieobecności trzej wenecjanie nie bez kłopotów powracają do domu. Niedługo później Marco Polo trafia do genueńskiej niewoli. W więzieniu poznaje Rustycjana z Pizy, twórcę romansów rycerskich. Ten spisuje opowieści Marca, prawdopodobnie korzystając także z jego zapisków. Wydane drukiem Il Millione spotyka się z niedowierzaniem, a jego bohater zostaje okrzyknięty kłamcą. Już wkrótce jednak Opisanie świata czytać będą królowie, książęta, dostojnicy kościelni, uczeni i podróżnicy. Marco Polo nie dożył jednak chwili triumfu.
Jedyna pełna, oparta o długoletnie kwerendy archiwalne monografia akcji "Wisła".To książka, która na trwałe zapisała się zarówno w obiegu naukowym, jak i popularnym; zawierająca bogaty materiał fotograficzny, w dużej mierze po raz pierwszy publikowany, a także liczne mapy i schematy z czasów operacji.Problematyka operacji Wisła od lat budzi wiele emocji. [] Pomimo to, jak dotąd, nie powstała monografia, która próbowałaby całościowo zająć się operacją Wisła i prowadzonymi w jej trakcie działaniami wojskowymi (wysiedleńczymi i przeciwpartyzanckimi).Wydane dotąd zbiory dokumentów oraz tomy studiów, mimo ich niekwestionowanej wartości, tylko częściowo zapełniały tę lukę. Rozprawa Jana Pisulińskiego niewątpliwie pozwala więc uzupełnić istniejące braki w naszej wiedzy. Fakt, iż autor wcześniej zajmował się szczegółowo wysiedleniami na Ukrainę w latach 19441946, w sposób naturalny predysponował go do podjęcia również tego wyzwania. Praca została przygotowana w oparciu o szerokie kwerendy źródłowe i gruntowną, budzącą szacunek, lekturę literatury przedmiotu (polską i zagraniczną). [] Autor sprawnie buduje też narrację, tworząc interesującą panoramę wysiedleń i zwalczania oddziałów ukraińskiego podziemia, jakie miały miejsce pomiędzy kwietniem a końcem lipca 1947 roku []. [Z recenzji wydawniczej prof. Grzegorza Motyki]Przez ponad dwa lata władze lekceważyły problem podziemia ukraińskiego. Dopiero wiosną 1947 roku, po rozprawieniu się z podziemiem polskim, zdecydowano o skierowaniu do południowo-wschodniej Polski ponad 20 tysięcy żołnierzy, nie licząc podporządkowanych dowództwu Grupy funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa, milicji i innych służb. Pośpiesznie sformowana Grupa Operacyjna Wisła 20 kwietnia rozpoczęła w południowo-wschodnim krańcu Polski największą po wojnie operację, nazywaną w dokumentach tego okresu akcją specjalną Wisła. Jej celem była likwidacja podziemia ukraińskiego. Jednocześnie, na polecenie rządzących komunistów, przeprowadzono przymusowe przesiedlenie tamtejszej ludności ukraińskiej oraz rodzin mieszanych na poniemieckie tereny na północy i zachodzie kraju, również z obszarów, gdzie podziemie ukraińskie nie operowało. Do 31 lipca 1947 r. przesiedlono ponad 135 tysięcy osób, w tym wielu Polaków. Działania Grupy przeciwko podziemiu doprowadziły do jego znacznego osłabienia i w konsekwencji do demobilizacji. Kilka tysięcy osób umieszczono w Centralnym Obozie Pracy w Jaworznie.Niniejsze wydanie zostało uzupełnione o rozdział poświęcony działaniom wojskowym przeciwko podziemiu ukraińskiemu oraz akcjom przesiedleńczym przeprowadzanym po formalnym zakończeniu operacji.
The US cavalry has distinguished itself in battle since the American Revolution of the 1770s. Since then, the cavalry has seen action in the American Civil War and in frequent battles with Native American tribes on the western frontier, and more recently in World War II and the Korean War. This book details the history of the cavalry from its formation to the late 1960s, while profiling some of its most memorable leaders. The text is backed by numerous illustrations, including contemporary photographs, sketches, maps and eight colour plates.
The titanic armor battles of the Russian Front are widely known, but the role of Germany's eastern allies is not as well known. Two of these countries, Romania and Hungary, manufactured their own tanks as well as purchasing tanks from Germany. These ranged from older, obsolete types such as the PzKpfw 35(t) all the way up to the latest and best German vehicles including the Tiger I and Hetzer. These tanks played a frequent role in the battles in southern Russia and Ukraine and were especially prominent in the disaster at Stalingrad where the Red Army specifically chose the weaker Romanian and Hungarian salients for their critical envelopment operation. This New Vanguard will provide a broad survey of the various and colorful tanks used. Besides covering the largest of these Axis tank forces, this book will cover the many smaller and lesser known forces including the Italian contingent in Russia, the Finnish armored force, and the small but interesting armored forces of the Russian Vlasov (RONA), Croatian, Bulgarian and Slovakian armies. This subject is seeing increasing interest in the modeling world; for example Tamiya recently announced a PzKpfw 35 (t) (suitable for Romanian, Slovak armies) a Finnish StuG III, and a Finnish BT-42.
Mroczne dni wojny, przemiany serca i spotkania po latachWybucha wojna i do rodzinnego mieszkania Estery Kaufmann ma zostać zakwaterowany niemiecki żołnierz. Kiedy rozlega się dźwięk dzwonka, w mieszkaniu zapada martwa cisza. Estera otwiera drzwi, a jej przerażony wzrok zatrzymuje się na mężczyźnie ubranym w mundur SS. Znienawidzony strój wywołuje w niej odrazę. Wyjątkiem są tylko oczy żołnierza. Niesamowicie błękitne i zadziwiająco znaneTymczasem Manfred von Rietberg, oficer SS, jedzie do Szwajcarii, aby zobaczyć się z dawną przyjaciółką. Matylda przedstawia mu chłopca, który całkowicie odmienia życie mężczyzny. Od tej chwili Manfred ma cel. Musi chronić dziecko przed złymi ludźmi - sam był przecież jednym z nich i doskonale wie, do jakiego bestialstwa są zdolni.Podczas niemieckiej okupacji Estera traci pracę, a marzenia Aleksandry legną w jednak nic w porównaniu z piekłem, jakie niesie ze sobą wojna.Co naprawdę liczy się w życiu: wierność, miłość czy przetrwanie?Subtelna powieść, która pokazuje, że świat, nawet ten wojenny, nigdy nie jest czarno-biały. Poruszające zakończenie historii Estery.Nina Zawadzka - autorka Miłości w czasach wojnyNapisana z dbałością o detale, genialnie oddająca klimat dawnych lat, powieść Wiktorii Gische przenosi nas do świata z idealnie wykreowanymi postaciami.Sylwia Winnik - autorka Dziewcząt z AuschwitzTrzecia część "Sagi Estery"
Pisząc niniejszą książkę, wykorzystałem zasoby archiwów państwowych w Poznaniu (i oddziału w Pile) oraz Bydgoszczy, prasę codzienną z lat 1918–1920 („Kurier Poznański”, „Dziennik Poznański”, „Dziennik Bydgoski”, „Bromberger Tageblatt”), niepublikowane zbiory wspomnień zgromadzone w Czytelni Zbiorów Specjalnych w Bibliotece UAM, czarnkowskiej filii Biblioteki Pedagogicznej w Pile, Archiwum Szkoły Podstawowej im. Powstańców Wielkopolskich w Rosku i Muzeum Okręgowym im. Stanisława Staszica w Pile. Wyjątkowe cenne były edycje źródeł odnoszących się do politycznych i militarnych aspektów wielkopolskiej drogi ku Niepodległej, a także powstałe w ciągu ostatnich 100 lat zbiorowe syntezy poświęcone Powstaniu Wielkopolskiemu. Na szczególne uznanie zasługują prace badaczy z okresu międzywojennego, którzy w skali mikroregionalnej opisywali czyn zbrojny lokalnych formacji wojskowych oraz stopniowe przejmowanie przez Polaków władzy politycznej i administracyjnej. Publikacje te stały się podstawą licznych lokalnych opracowań powstałych po 1989 roku, do czego przyczynił się rozwój wspólnot samorządowych, terenowych placówek muzealnych i stowarzyszeń historycznych. Przy opisie wydarzeń militarnych wielce pomocne okazały się też listy strat osobowych opublikowane przez polskich i niemieckich historyków. Sprawne wyszukiwanie materiałów umożliwił wirtualny katalog pn. „Cyfrowe Archiwum Powstania Wielkopolskiego”. Dane osobowe weryfikowano na podstawie informacji udostępnionych przez działaczy Wielkopolskiego Towarzystwa Genealogicznego „Gniazdo” w bazach danych zatytułowanych: „Lista odznaczonych Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym”, „Uczestnicy Powstania Wielkopolskiego” i „Wielkopolscy księża od XVIII do XX wieku”.
(fragment Wprowadzenia)
Dla historyków diariusze były najpierw znakomitymi źródłami faktograficznymi, zwłaszcza w biografistyce i historii społeczno-politycznej. Później, wraz z poszerzaniem kwestionariusza badawczego i pogłębioną refleksją, stały się niezbędnym elementem badań nad kulturą, piśmiennością i mentalnością. Dziś są intensywnie badane w związku z refleksją nad samoświadectwami (ego-dokumentami). Dokonało się zatem znaczące przesunięcie zainteresowań od sfery czystych faktów, poprawnej chronologii i ustalania jak było naprawdę w stronę życia codziennego, praktyk kulturowych, tożsamości oraz imaginarium osobistego i społecznego []. Od dawna diariusze profesorskie pozostawały w kręgu żywego zainteresowania historyków różnych dyscyplin, przede wszystkim zaś badaczy dziejów Krakowa i Uniwersytetu Krakowskiego. Najpełniejszy jak dotąd wykaz starodruków i rękopisów zawierających zapiski profesorskie dał Henryk Barycz stwierdzając, że materjał to bardzo cenny, malujący w najdrobniejszych szczegółach życie codzienne magistrów, notujący wszystkie ważniejsze zdarzenia z dziejów wszechnicy, wreszcie zawierający pierwszorzędny materjał do historji obyczajowej samego miasta, dworu królewskiego oraz ważniejszych wydarzeń w polityce wewnętrznej i zewnętrznej. Od dawna też kusiła historyków myśl o udostępnieniu tych tekstów []. (fragment Wstępu)
W powszechnej świadomości II wojna światowa skończyła się w 1945 roku. Choć powinien być to czas euforii, dla Żydów i Żydówek zmagających się ze stratą oraz osamotnieniem to przede wszystkim moment podejmowania decyzji – co dalej?
Czym był ten moment dla ocalałych? Jak dawali sobie radę w pierwszych powojennych latach, jakie decyzje podejmowali? Pokazujemy tamten czas z perspektywy polskich Żydów. Ci, którzy przeżyli, zostali pozbawieni niemal wszystkiego – swoich bliskich, społeczności, domu, poczucia sensu życia. Ale dla każdego z ocalałych, jakkolwiek był zrozpaczony, wycieńczony, oniemiały i przepełniony strachem, koniec wojny oznaczał, że oto musi wymyśleć i zbudować swoje życie na nowo.
Inspirowana wystawą w muzeum POLIN publikacja, to zbiór esejów autorstwa Łukasza Bertrama, Anny Bikont, Marka Bieńczyka, Jana Borowicza, Konstantego Geberta, Jana Tomasza Gorssa, Atiny Grossmann, Elżbiety Janickiej, Kamila Kijka, Andrzeja Ledera, Piotra Osęki, Krzysztofa Persaka, Katarzyny Person, Roni Schlesinger, Zuzanny Schnepf-Kołacz, Aliny Skibińskiej, Joanny Tokarskiej-Bakir i Yechiela Weizmana.
Polski przekład wydanej w 1966 roku po hebrajsku i w jidysz księgi pamięci Opatowa. Jest to jedna z ponad tysiąca żydowskich ksiąg pamięci, powstających po II wojnie światowej z inicjatywy poszczególnych ziomkostw, upamiętniających gminy, których mieszkańców zgładzono. Zawiera kilkaset tekstów kilkudziesięciu
autorów, którzy postawili sobie za cel opowiedzieć dzieje poszczególnych osób oraz gminy będącej częścią historii narodu, a także wystawić pomnik tym, których miejsce śmierci jest nieznane. Czytana dzisiaj odzwierciedla głębokie przywiązanie autorów do rodzinnego miasta, dumę z długiej historii żydowskiego
osadnictwa na opisywanych terenach, bogactwo ówczesnego życia religijnego, społecznego, politycznego i kulturalnego.
To niezwykłe dzieło, intymne, pełne humoru i odświeżająco szczere, jest wyjątkowym zapisem – zarówno słowami, jak i obrazami – żydowskiego życia w polskim miasteczku przed II wojną światową, widzianego oczami dociekliwego chłopca. Majer Kirszanblat, który urodził się w 1916 roku i wyjechał z Polski do Kanady w 1934 roku, nauczył się malować w wieku 73 lat. Od tego czasu jego misją stało się utrwalenie świata swojego dzieciństwa w żywych kolorach, „aby przyszłe pokolenia wiedziały więcej o tym, jak Żydzi żyli niż jak umierali”. Ten tom prezentuje jego barwne obrazy splecione ze wspaniałą narracją stworzoną z wywiadów i rozmów, które przez ponad czterdzieści lat prowadziła z autorem jego córka, Barbara Kirshenblatt-Gimblett. Razem, ojciec i córka, wciągają czytelników w zaginiony świat – wędrujemy ulicami i podwórkami Opatowa, jesteśmy świadkami szczegółów codziennego życia i spotykamy tych, którzy tam mieszkali i pracowali: ciężarną garbuskę, która stała pod ślubnym baldachimem na kilka godzin przed porodem; nauczyciela przyłapanego w łóżku z żoną bębniarza; syna szewca, który przez całe życie ubierał się w białą piżamę, by oszukać anioła śmierci; trupa, który został ogolony; oraz parę, która zorganizowała „czarne wesele” na cmentarzu podczas epidemii cholery. Ta poruszająca współpraca – unikalne połączenie wspomnień, historii mówionej i interpretacji artystycznej – jest jednocześnie pracą miłości, hołdem dla wyjątkowej wyobraźni i genialnym portretem życia w sztetlu Opatów.
To już kolejna edycja cieszącej się dużą popularnością książki z infografikami Arytmetyka wojny. Przystępna narracja publikacji skupia się wokół wybranych 15 bitew II wojny światowej: o Westerplatte, pod Kockiem, pod Suomussalmi, o Narwik, Anglię, Pearl Harbor, Atlantyk, Midway, pod El Alamein, pod Stalingradem, pod Kurskiem, walkach na Sycylii, bitwie o Monte Cassino, walkach o Normandię i bitwie o Berlin.
Dane przedstawione w książce opierają się na nieoczywistych, często zaskakujących zestawieniach statystycznych, setkach ilustracji oraz dziesiątkach autorskich map i infografik. Sugestywny i przystępny język połączono z niebanalną formą graficzną, która przykuwa uwagę i ułatwia przyswajanie treści.
W nowym, poszerzonym wydaniu można znaleźć dwa interesujące dodatki historyczne. Pierwszy z nich, Formacje wojskowe II wojny światowej,odkrywa wiele ciekawostek, takich jak podział struktury armii, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów wojsk. Drugi z aneksów pt. Naloty bombowe II wojny światowej pozwala poznać główne rodzaje bomb używanych w latach 1939–1945 i sposób ich działania czy zaznajomić się z listą najczęstszych celów ataków bombowych.
Nowe wydanie Arytmetyki wojny to jeszcze większa dawka wiedzy historycznej podanej w przystępnej formie języka faktów i liczb. Atrakcyjny i nieszablonowy projekt graficzny zdecydowanie wyróżnia tę książkę spośród innych opracowań popularnonaukowych. To wszystko sprawia, że przyswajanie wiedzy historycznej staje się przyjemnością.
Pinchas Gutter miał jedenaście lat, kiedy w 1943 roku wraz z rodzicami i siostrą bliźniaczką trafił do obozu na Majdanku. Jego rodzinę zamordowano, a on sam został wywieziony do obozów pracy przymusowej w Skarżysku-Kamiennej i Częstochowie, a następnie do obozów koncentracyjnych w Buchenwaldzie i Colditz w III Rzeszy. Z tego ostatniego miejsca został wysłany w marszu śmierci do getta Theresienstadt, gdzie w maju 1945 roku wyzwoliła go Armia Czerwona.
To historia mierzenia się z drastycznymi doświadczeniami, próba przepracowania ich i zrozumienia wpływu, jaki na niego wywarły. Droga, jaką czytelnik przebywa wraz z autorem to emocjonalna podróż, której odbycie staje się warunkiem koniecznym do poznania samego siebie.
Rękopis Marii Gruszkiewicz z 1932 roku, napisany pod opieką prof. Stanisława Zakrzewskiego, to unikatowe studium poświęcone Janowi Andrzejowi Morsztynowi – politykowi, dyplomacie i poecie. Autorka, dzięki szeroko zakrojonym kwerendom archiwalnym i imponującej analizie źródeł europejskich, ukazała wpływ polityki francuskiej na losy Rzeczypospolitej w XVII wieku. Gruszkiewicz, rekonstruując karierę Morsztyna, odsłania kulisy rywalizacji między stronnictwem francuskim a Cesarstwem pod rządami Habsburgów. Szczególną uwagę poświęca okresowi panowania Jana III Sobieskiego i kryzysowi, który ostatecznie zmusił Morsztyna do emigracji. Mimo upływu niemal stu lat praca Marii Gruszkiewicz pozostaje inspirującym źródłem do badań nad polityką XVII-wiecznej Rzeczypospolitej. Wzbogacona o współczesny komentarz książka stanowi cenny punkt wyjścia do dalszych badań nad historią polsko-francuskich relacji i rolą stronnictwa francuskiego w dziejach politycznych Europy.
V Szkoła Podchorążych Piechoty do Poznania została przeniesiona z Poczdamu. Cieszyła się dobrą opinią, przede wszystkim dlatego że trzymano się tam jeszcze starych wojskowych cnót. Miała dwie siedziby: I Grupa Szkoleniowa (Lehrgruppe I) i III Grupa Szkoleniowa (Lehrgruppe III) znajdowały się w obozie w Biedrusku (Warthelager), II Grupa Szkoleniowa (Lehrgruppe II) stacjonowała natomiast w koszarach Kuhndorf (na poznańskim Golęcinie – przyp. M.K.). Komendantem szkoły był Oberst Gonell, a dowódcą II Grupy Szkoleniowej major Martin Ewert, odznaczony Krzyżem Rycerskim.
Bitwa stała się nierówna, ciągle nowe czołgi powoli wjeżdżały na otwarty teren, zorientowały się w swojej przewadze i próbowały zakończyć bitwę za pomocą silnego uderzenia. Trafiony! Czołg się zapalił. Obok nas wyeliminowano kolejne działo. Młodzi ochotnicy artylerii przeciwlotniczej stali twardo jak pnie drzew i poczułem lekki wstyd, widząc, jak oni walczą. Nie przeszkadzało im to, że jeden kolega po drugim gryzł trawę, że ciągle pojawiały się kolejne czołgi. Oni trwali przy swoim dziale i ładowali do lufy pociski tak długo, jak to było możliwe.
Spis treści: WstępI. Wojskowość samurajów a rewizjonizm historycznyII. W drodze po władzę (srebro, herbata i katana)III. Polityczne posunięcia i wojskowe manewryIV. Dzień zdradyV. Podsumowanie przebiegu bitwy pod SekigaharąVI. Zmiana u steru władzyZakończenieAneksyBibliografiaSpis map O książce: W centrum bitwy szybko zapanował krwawy chaos. Podczas kolejnych ataków i kontrataków Fukushima Masanori i Ukita Hidei nie zamierzali ustępować z pola. Głębokie włamania piechoty Fukushimy odpierały szarże kawalerii Hidei. Jednym z przykładów gwałtownej walki w zwarciu w tej fazie bitwy był już sam początek starcia pomiędzy siłami Ukity Hideie i Fukushimy Masanori. Jeden z dowódców Fukushimy Masanoriego, imieniem Kani Saizo, walczył z wrogim oficerem Akashi Takenori. Dźgając i tnąc swoją naginatą, znaną nam już słynną broń drzewcową wojowników, mnichów sohei i kobiet z samurajskich rodów, przełamał próby blokowania i parowania ciosów przez Takenoriego i w końcu powalił go na ziemię. Zwycięzca następnie, nie zwlekając, odciął głowę swemu rannemu przeciwnikowi. Czyn ten, dziś uważany za brutalny, wtedy był tradycyjnym zwyczajem, gdyż wojownicy w walce zdobywali głowy zabitych wrogów, a pod koniec bitwy wszystkie zdobyte głowy były rejestrowane i przedstawiane dowódcy armii... W swojej długiej historii Kraj Kwitnącej Wiśni doświadczył wielu okresów wojen między rywalizującymi frakcjami walczącymi o władzę. Najsłynniejszym z nich był okres Sengoku (walczących królestw), zwany także Sengoku Jidai (kraju pogrążonego w wojnie), który trwał od połowy XV stulecia do początku XVII wieku, a jego finałem była właśnie dramatyczna i krwawa bitwa pod Sekigaharą, w której starły się armia wschodnia pod przywództwem późniejszego szoguna Tokugawy Ieyasu z koalicją zachodnich daimyo dowodzoną przez Ishidę Mitsunariego.
To pierwsze tak obszerne, szczegółowe, kompetentne ujęcie budzącego od dziesięcioleci zainteresowanie i emocje tematu, pełne nowych ustaleń faktograficznych, oryginalnych interpretacji, prostujące wiele mitów, półprawd i fałszów dotyczących oblężenia Festung Breslau. Praca znakomicie napisana, oddaje często głos świadkom z epoki, konfrontująca obraz wyłaniający się z suchych niejednokrotnie zapisów w dokumentach sztabowych z przekazem indywidualnym, subiektywnym, emocjonalnym – wspomnieniami i relacjami dowódców oraz szeregowych żołnierzy. Nadają one opisywanym wydarzeniom wymiar osobistego, dramatycznego doświadczenia. Powstało dzieło bardzo ważne, imponujące i zarazem fascynujące, które stanie się bez wątpienia obowiązkową pozycją w zbiorach nie tylko historyka profesjonalisty, lecz także każdego miłośnika historii wojskowości czy osoby zainteresowanej dziejami Śląska i jego stolicy – Wrocławia. prof. dr hab. Grzegorz Hryciuk
Ta niewielkich rozmiarów powieść Dostojewskiego, przenosi nas do fikcyjnego Ruletenberga, w którym ważą się losy arystokratycznej rodziny i osób z nią związanych.
Wszyscy grają: sami ze sobą, z najbliższymi, z losem; grają pasjami, zatracając się całkowicie. Nawet stareńka „la baboulinka”, 75-letniej Antonida Wasiliewna, która – mogłoby się wydawać, bezbłędnie demaskuje zakłamanie bliskich i ukazuje ich prawdziwe motywy, sama daje się porwać emocjom gry w kasynie przegrywając pieniądze przeznaczone na remont cerkwi.
Autor z niezwykłą precyzją opisuje wir uczuć, w jaki wpadają hazardziści. Ukazuje początkowe skrępowanie i nieśmiałość, prowadzi nas przez przesyconą omnipotencją ekscytację, która styka się momentami z szaleństwem, aż do gorzkiej rozpaczy i bezsilności.
Dostojewski w opisach stanów wewnętrznych bohaterów bazuje w dużej mierze na własnych doświadczeniach – sam był hazardzistą – a Gracza napisał w ciągu miesiąca. Książka zresztą również była elementem zakładu – jeśli autor nie ukończyłby jej w wyznaczonym terminie, prawo autorskie do wszystkich jego przyszłych utworów przeszłyby na wydawcę, który uprzednio dał Dostojewskiego pokaźną sumę pieniędzy na spłatę karcianych długów.
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
W Państwa ręce oddaję drugi tom serii. Dotyczy jednostek zbudowanych w oparciu o zebrane doświadczenia z projektowania okrętów, które powstały bezpośrednio po podpisaniu traktatu waszyngtońskiego do czasu traktatu rozbrojeniowego, podpisanego w Londynie w 1930 roku. Zawarty jest również opis jednostek, które powstały po podpisaniu traktatu, ale na których projekt traktat nie wywarł specjalnego wpływu, gdyż były projektowane lub pod których projekt pisano założenia, jeszcze przed rozpoczęciem obrad. Oczywiście od tej zasady można znaleźć wyjątki. Jak zwykle.
Zawarto również opis poważniejszych modernizacji jednostek, które przeprowadzono lub chociaż rozpoczęto w okresie międzywojennym. Przy czym "okres międzywojenny" jest traktowany jako wartość przybliżona, a nie dokładna data rozpoczęcia czy zakończenia modernizacji. W przypadku niektórych jednostek zawarto również opis modernizacji czasów wojny, ale do braku konsekwencji autora, stali czytelnicy powinni się już przyzwyczaić.
(ze Wstępu, Maciej Chodnicki)
Wśród licznych i mocno zróżnicowanych tak formalnie, jak i tematycznie pism, jakie składają się na Plutarchowe Moralia, szczególne (choćby z racji znaczenia w historii filozofii) miejsce zajmują polemiczne rozprawy skierowane przeciwko filozoficznym adwersarzom platonizmu, tj. odpowiednio stoikom oraz epikurejczykom. Wdająć się w owe polemiki, kontynuuje Cheronejczyk długą tradycję; ilustratywne testimonium sporów, jakie akademicy toczyli ze stoikami w kwestii źródeł poznania i kryterium prawdy czy w odniesieniu do natur przeznaczenia i możliwości poznania przyszłości, stanowi choćby teoretyczna spuścizna Cycerona (ten sam Cyceron, w swoim De natura deorum czy De finibus bonorum et malorum daje również wgląd we wcześniejsze polemiki antyepikurejskie, co interesujące zwłaszcza w konktekście analogicznych polemik Cheronejczyka).
Elementem, który czyni Plutarchowe traktaty przeciwko zwolennikom Chryzypa szczególnie wartościowymi, jest z jednej strony ich zakres tematyczny (obejmujący całość dociekań stoickich, a więc fizykę, logikę i podstawy etyki), z drugiej natomiast formalna variatio, a więc przynależność genologiczna, kwestie stylistyczne, ect. kolejnych rozpraw.
(fragment Wprowadzenia)
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
