Wychowanie w polskich szkołach pozostawia wiele do życzenia. Nawet nauczyciele z wykształceniem wyższym nie radzą sobie z nim najlepiej. Jedną z przyczyn jest brak należytego przygotowania nauczycieli do wykonywania zawodu, a zwłaszcza niemożność wykazania się przez nich rzetelną wiedzą o wychowaniu. Nawet, gdy ją posiadają, nie są skłonni do jej weryfikowania. Towarzyszy temu zazwyczaj poczucie bezradności w rozwiązywaniu trudności wychowawczych.
W czerwcu 1987 roku Jan Paweł II miał po raz trzeci odwiedzić swoją ojczyznę. Polska była wtedy zupełnie innym krajem, zupełnie inni ludzie sprawowali w nim władzę...
Książka, choć jest zapisem kilku miesięcy poprzedzających ową pielgrzymkę, nie opowiada o radosnym oczekiwaniu na przybycie Ojca Świętego. Jest opowieścią o pracy ludzi służących tamtemu systemowi, spisaną przez nich samych w meldunkach, raportach, ściśle tajnych rozkazach i zarządzeniach, po spotkaniach jawnych i tajnych, oficjalnych i konfidencjonalnych...
Przeraża, fascynuje, ale i śmieszy, bo jakiż inny system mógł marnować tyle ludzkich talentów wprzęgając je w swoją nienawiść do Boga, Kościoła i wierzących. Jakiż inny system poświęcał tyle sił i środków, by śledzić, inwigilować, infiltrować...? By swych funkcjonariuszy skazywać na udział we Mszach św. i Nabożeństwach?
Któż był wówczas wrogiem? Dlaczego zwykły proboszcz z Gdańska stawiał na nogi tajne, jawne i ?dwupłciowe" policje? Jaka była cena zdrady...? Paczka kawy...? Butelka brandy...? A może to nie była zdrada? Może tylko niegroźna fraternizacja, wzajemne przenikanie, a w istocie praca duszpasterska?
To arcydzieło, zamykające tak wiele na tak niewielu stronach. Doskonale ukazuje najważniejsze aspekty liczących dwa tysiące lat sztuki, kultury i religii (np. ceremonię herbacianą) jednego z najbardziej kulturalnych narodów świata. Nie pomija żadnej znaczącej osobistości, żadnej sekty religijnej, rodzaju i stylu w sztuce, formy literackiej, teatralnej czy obcego wpływu, który ma jakiekolwiek znaczenie. Równocześnie autor skupił się na wyznaczonym celu, nie ulegając pokusie pisania sprawach niemających bezpośredniego wpływu na kulturę. Co więcej, Paul Varley pisze doskonałą, przejrzystą prozą i unika rozbudowanych przypisów. (...) Jest to doskonałe jednotomowe wprowadzenie do japońskiej kultury.
Booklist
Kultura japońska Varleya nadal jest najlepszą dostępną na rynku książką z tej dziedziny. (...) Jest warta polecenia każdemu, kto interesuje się Japonią.
Chanoyu Quarterly
Od niemal trzydziestu lat Kultura japońska funkcjonuje w świadomości czytelników jako trafne i dobrze napisane wprowadzenie do japońskiej historii i kultury. Podstawą tej edycji jest czwarte jej wydanie; tekst został dokładnie przejrzany i uzupełniony, tak że znajdą w nim Państwo dodatkowe informacje na wiele różnych tematów, między innymi systemu wartościach samurajów, buddyzmu zen, ceremonii picia herbaty, konfucjanizmu w epoce Tokugawa, zemsty czterdziestu siedmiu roninów, uczonych z Mito działających na początku XIX wieku, współczesnej kultury masowej i komiksów.
Paul Varley studiował na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku, tam też uzyskał tytuł doktora, po czym przez wiele lat prowadził wykłady z zakresu języków i kultur Wschodniej Azji. Jest autorem między innymi następujących publikacji: The Onin War. Imperial Restoration in Medieval Japan; The Samurai. A Chronicle of Gods and Sovereigns; Tea in Japan (wraz z Kumakuro Isao) oraz Warriors of Japan. As Portrayed in the War Tales. Jest emerytowanym profesorem Uniwersytetu Columbia oraz profesorem historii kultury japońskiej na Uniwersytecie Hawajskim.
Dyskusje na temat kształtu Europy, stylu życia, aborcji, eutanazji, homoseksualizmu itp. są w gruncie rzeczy sporem o człowieka. Żyjemy w czasach - pisał Karol Wojtyła - "wielkiego sporu o człowieka, sporu o sam sens jego istnienia, a przez to samo o naturę i znaczenie jego bytu". Pytam: Kim jestem: wiązka genów, czy kimś więcej? Jakie jest moje miejsce w kosmosie: takie jak innych istot, czy wyróżnione? Czy jestem czystym faktem czy jakimś dobrem? Jakie znaczenie ma dla mnie więź z innymi osobami: nieistotne czy fundamentalne? Na czym polega sens mojego istnienia i moje spełnienie? Czy mam szansę na szczęście?
Polskie wydanie kontrowersyjnej książki Understanding Jewish Influence: A Study in Ethnic Activism. Autor, przedstawiając dystynktywne cechy żydowskiej kultury i osobowości, drobiazgowo ukazując je na przestrzeni dziejów, wykorzystuje zarówno żydowskie, jak i nie-żydowskie udokumentowane źródła. Spośród rozlicznych tematów podejmowanych przez amerykańskich akademików i intelektualistów żaden nie jest równie drażliwy, jak kwestie wpływów etnicznych, a spośród nich żadna nie jest drażliwsza w omawianiu, niż kwestia wpływów żydowskich.
W książce znajdziemy liczne przypadki satanizmu i nierozwiązane tajemnicze wydarzenia, za którymi kryje się cień szatana. To kronika zdarzeń z kilkunastu lat, w której motywem okrutnych zabójstw jest diabeł. Za zbrodniami stoją sekty wielbiące Księcia Ciemności, a ich ofiarami są dzieci i młodzi ludzie.
Na początku trzeciego tysiąclecia maksymę narodowego realizmu politycznego: „Interesów narodowych trzeba bronić w sposób narodowy" - musi zastąpić maksyma kosmopolitycznego realizmu politycznego: „Nasza polityka jest tym bardziej narodowa i tym skuteczniejsza, im bardziej jest kosmopolityczna". Książka przybliża globalne gry o władzę, w których uczestniczą podmioty gospodarki światowej, państwa oraz ruchy społeczeństw obywatelskich. Odwołuje się do prowokacyjnej tezy, iż w epoce globalnych kryzysów i globalnego ryzyka to właśnie polityka „złotych kajdanek", polegająca na budowaniu gęstej sieci transnarodowych zależności, prowadzi do odzyskania narodowej niezależności - także i szczególnie - w niezwykle mobilnej gospodarce światowej.
Ta książka ukazuje, na jakich zasadach świadome istoty mogłyby wchodzić w kontakt z fizycznie realnym, wirtualnym światem. Obrazuje ona, jak w naturalny sposób można pogodzić zjawiska nadprzyrodzone z prawami fizyki, a zarzaem wyjaśnia paradoks czasu, życie poza ciałem oraz procesy ewolucji Ziemi i wszechświata.
... Psycholog, któremu nieobca jest też twórczość literacka, przeprowadził intrygującą analizę postaci kobiet, uwikłanych w rozmaite uwarunkowania dziedzictwa kulturowego, będącego nośnikiem wartości naszej cywilizacji. Mamy tu do czynienia z dość swobodnymi acz niebanalnymi rozważaniami i refleksjami, które wzbogacają nasz obraz kobiety jako towarzyszki mężczyzny, obiektu uwielbienia lub wzgardy w zależności od tego, w jakim kontekście się pojawia.
Sprawa umieszczenia na indeksie książki Bolesława Piaseckiego Zagadnienia istotne i tygodnika Dziś i Jutro jedynie z pozoru była sprawą marginalną, dotyczącą peryferii katolickiego świata tzn.ówczesnej Polski. W istocie ta sprawa dotyczyła samej istoty katolicyzmu i jego dalszej obecności nie tylko w Polsce, ale i w Europie, a nawet w świecie.
Esej z pogranicza historii i socjologii kultury oraz nauki o moralności. Autorka analizuje koncepcję ethosu (rozumianego jako styl życia jakiejś społeczności, ogólna orientacja jakiejś kultury, przyjęta przez nią hierarchia wartości) rycerskiego i jego odmiany w historii. Dokonuje przeglądu wzorów rycerskich począwszy od ethosu starożytnej Grecji i Sparty, następnie Germanów, rycerzy średniowiecznych, wywodzącego się z warstwy rycerskiej dworzanina, wreszcie brytyjskiego gentlemana, na koniec śledzi wątki rycerskie w Nowym Świecie.
"Ole Vedfelt odkrywa starą prawdę, że mężczyzna musi dojrzeć do męskości, aby mógł zrozumieć i nawiązać dojrzałą relację z kobietą. Na jego drodze do poznania siebie stoi Anima, wewnętrzny obraz kobiety - obraz duszy, który daje wolę życia, natchnienie, wrażliwość. Ten obraz może go usidlić i oczarować, zatrzymując w świecie marzeń, ale może tez wskazać drogę do poznania prawdziwej natury kobiety, a w jej lustrze ukazać własny wzorzec męskości" (Zenon Waldemar Dudek)
Jaki kolor ma ocean? To pytanie otwiera tę fascynującą i bogatą w znaczenia opowieść, która wymyka się prostym definicjom. Ocean, jeden z najważniejszych podmiotów współczesnego świata, nie jest tu tłem ani krajobrazem, lecz żywym bohaterem – świadkiem historii, archiwum pamięci i miejscem, w którym splatają się losy ludzi i świata pozaludzkiego. Podróż transatlantykiem pozwala autorowi wsłuchać się w głos oceanu – w jego rytm, pamięć i jego milczenie. Przemieszczając się po kolejnych piętrach statku niczym po labiryncie, przygląda się on Atlantykowi jako przestrzeni migracji i ucieczki, przez którą przemieszczają się uchodźcy, wygnańcy i ci, którzy szukają nowego początku. Jednocześnie pokazuje ocean jako kruche, zagrożone środowisko, na którym odciskają się skutki ludzkiej działalności i katastrofy klimatycznej, śledzi losy statków i podróżujących nimi pisarzy i artystek – tych wszystkich, którzy nie podążają po utartych i znanych szlakach. To książka o podróży, ale i o pisaniu, gdzie autor z rozmachem i dezynwolturą bada granice – języka, ale i swoje własne jako pisarza i obserwatora – jednocześnie zagłębiając się zarówno w inne teksty, obrazy i historie, jak i w przestrzenie własnej biografii i pamięci. W swoim eseju Tomasz Szerszeń zastanawia się nad stykami ludzkiej i nieludzkiej historii, pokazuje, jak w pewnych okolicznościach turysta może się zmienić w uchodźcę, pyta, czym był i czym jest „smutek podróży” i co to znaczy „być pomiędzy”, w tranzycie.
Czy żyjemy w epoce nadchodzącego Antychrysta?Czy jego znakiem nie jest liberalny globalizm, który próbuje wykluczyćz życia państw Boga i religię? I czy katolicyzm, głosząc kult godności człowieka,nie podporządkował się mocom zła?Porwanie Piusa XIII opowiada o cudownej interwencji w historię. Widząc narastającą wielką apostazję Bóg objawia się nowo wybranemu papieżowi, który chce przywrócić w Kościele Tradycję. Widzi, że ludzkość czeka katastrofa i ogłasza powszechną pokutę. Poparcia szuka wśród tych, których wcześniej ekskomunikował Watykan. Czy taka kontrrewolucja, najbardziej reakcyjny akt odrzucenia demokracji liberalnej w ostatnim wieku, może się udać? Papież Pius musi zmierzyć się ze wszystkimi potęgami współczesnego świata - z tchórzliwymi politykami, z propagandowymi mediami, z przedstawicielami wielkiej finansjery, wszelkiej maści dialogistami i wyznawcami ducha Asyżu. To pierwsza antyglobalistyczna nowela XXI wieku.
„Tobiasz i wielki liść” to powieść przenikliwa, zmysłowa, pełna emocji, również tych niełatwych i ambiwalentnych, które opisywane są z melancholią, ale też z humorem.Bohaterkę poznajemy w momencie, gdy osiąga wiek emerytalny. Ma dość uczelni, studentów i kolegów, zdecydowanie dość tego, czym stała się akademia w efekcie kolejnych reform. Na zakończenie kariery symuluje projekt badawczy wykorzystujący najnowsze technologie. Wątek życia zawodowego układa się w kąśliwą satyrę na uniwersytet, jego rytuały, biurokrację i pustkę ideową.Bohaterka najczęściej przebywa w sferze pomiędzy jawą a snem, przytomnością umysłu a jego błądzeniem. W tym szczególnym stanie odpowiada na anons, skutkiem czego do jej domu trafia królik Tobiasz, który dosłownie wypełnia pustkę. Nowego mieszkańca trzeba nakarmić, ochronić, a przede wszystkim poznać i zrozumieć. Tobiasz przywraca bohaterce zmysł dotyku i trzeźwość, jednocześnie pozwalając jej na bujanie w obłokach. Króliki są wszak pradawnymi zwierzętami, które znały dinozaury, Alicję i surrealistów.„Inga Iwasiów wypracowała bardzo oryginalną formułę opowieści diagnostycznej. Idzie właśnie o diagnozę – kształtu dzisiejszego świata oraz kondycji człowieka. Co się z tym pierwszym stało? Co poszło nie tak? W jakim położeniu znalazł się ten drugi? To wielkie pytania i zarazem wyzwania literatury współczesnej, podejmowane przez naszych pisarzy raczej rzadko. Indze Iwasiów się udało!” Dariusz Nowacki
Kolejna pozycja w serii eseistycznej Wydawnictwa Warstwy. Paweł Mackiewicz i jego "Pamięć wiersza. Wokół współczesnych wierszy metapoetyckich" to potężna, erudycyjna historia polskiej poezji, jej wzajemnych przenikań, inspiracji i fascynacji. Autor - wykładowca akademicki, krytyk literacki, juror prestiżowych wyróżnień poetyckich (Nagrody im. Wisławy Szymborskiej czy Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius), jako eseista zadaje pytanie, o to, dokąd udaje się wiersz, kiedy wychodzi z domu i do niego nie wraca. Ta książka to opowieść o śladach, pamięci i żywej polskiej literaturze. W swojej książce Mackiewicz zastanawia się nad takimi kategoriami jak rytm, znikanie, poprawianie świata, spory i powinności. Eseje z tego zbioru są więc nie tylko o poezji, ale same posługują się poetycką frazą, metaforą, skrótem. "Pamięć wiersza. Wokół współczesnych wierszy metapoetyckich" to erudycyjna, błyskotliwa mapa, inspirująca i niezbędna dla wszystkich miłośniczek i miłośników polskiej poezji XX i XXI wieku.
Tylko o historii to zbiór tekstów Pawła Jasienicy z lat 1956–1961, publi¬kowanych w miesięczniku „Twórczość”, w „Przeglądzie Kulturalnym” „Nowej Kulturze” w kwartalniku „Kultura i Społeczeństwo”. To także teksty powstałe na podstawie prac historycznych i utworów literackich (Trylogia, Quo Vadis), pamiętników i biografii (Schmidt, Herriot, Bobrzyński). Wydawać by się mogło, że pisane ponad 60 lat temu eseje nam współczesnym nie mają wiele do powiedzenia. Nic bardziej mylnego. Kwestie stawiane przez Jasienicę są bowiem nieprzemijalne, to sprawy tak samo istotne dziś jak były wcześniej. Spory o historię, o jej interpretacje, o jej prawdę i fałsz mają to samo znaczenie tu i teraz. Publicystyka, literatura, działalność naukowa – wszystkie mają nam służyć do rozumienia wyciągania wniosków i polemik, bo jak pisze autor: „Nie wyobrażam sobie większego nieszczęścia dla kultury niż zaniechanie sporów na temat dziejów narodu. Bo taka święta zgoda dowodziłaby niezbicie, że własna przeszłość przestała nas obchodzić”. Szkoda tylko, że nasze współczesne zmagania z przeszłością nie są hamowane niegdysiejszą normą kultury wypowiedzi.
Na mój powrót do Archidiecezji Krakowskiej otrzymuję równie piękny, co ważny prezent: zbiór szkiców historycznych poświęconych krakowskiemu Kościołowi, otwierający nową serię wydawniczą, zatytułowaną Biblioteka Archidiecezji Krakowskiej. Autorem szkiców jest ks. prof. Jacek Urban. Cieszę się niezmiernie, że zdecydował się podzielić z nami swoimi tekstami bardzo różnymi, gdy chodzi o tematykę, perspektywę, nawet metodę. Mamy tu więc szkice poświęcone instytucjom (metropolia, kapituła, parafie), mamy biogramy (arcybiskupa, biskupa pomocniczego, profesorów, proboszczów), mamy zestawienia. Możemy obejrzeć życie Kościoła z perspektywy całej metropolii oraz z perspektywy wiejskiej parafii na Spiszu. Ta różnorodność składa się niewątpliwie na jakąś całość chociaż książka nie jest oczywiście całościową i systematyczną monografią historii Archidiecezji Krakowskiej. Nie taki ma cel i ambicje. Jest za to blisko życia i blisko konkretnych ludzi takich, których nie sposób pominąć w podręcznikach, i takich, którzy nigdy nie mieliby prawa do nich trafić. Księdzu Profesorowi serdecznie dziękuję, a wszystkich Państwa zapraszam do lektury. Ufam też, że wkrótce doczekamy się kolejnych tomów w zainicjowanej serii. KARD. GRZEGORZ RYŚ
EDYCJA LIMITOWANA I ODRĘCZNIE SYGNOWANA, NAKŁAD 300 egz. Artbook zawiera: esej Joanny Warszy pt. Stara mapa, nowa opowieść, dane dotyczące nazewnictwa miejskiego, biogramy warszawskich matronek oraz (porównawczo) indeks patronów. Artystka Maryna Tomaszewska w projekcie WAW, na który otrzymała stypendium artystyczne, analizowała, czy i w jaki sposób kobiety (oraz osoby tak się definiujące) są widoczne i upamiętniane w przestrzeni miejskiej Warszawy, czy zachowany jest parytet płci w nazewnictwie oraz jak niewidzialność kobiet wpływa na miasto, a także na całą sferę kulturową i symboliczną. Maryna Tomaszewska we wstępie do książki: To dzięki nim świat jest sprawiedliwszy i bardziej feministyczny. Bohaterki tej książki matronki warszawskich ulic walczyły o równość społeczną, ekonomiczną i seksualną, m.in. o prawo do nauki i pracy, ochrony zdrowia, tożsamości i samookreślania się. Były pionierkami w swoich dziedzinach i często szły pod prąd, narażając się na wykluczenie społeczne. Poświęcały życie i karierę w walce o niepodległość. Wierzyły, że wszyscy powinni mieć równe prawa i szanse. Projekt WAW powstał z potrzeby przywrócenia im widzialności, a co za tym idzie równowagi. Kobiety i osoby tak się definiujące stanowią przecież ponad połowę ludności stolicy i od zawsze kształtowały jej tożsamość i historię. Tkanka miejska powinna to odzwierciedlać, być przestrzenią otwartą na różne perspektywy, nieść pełną, prawdziwą opowieść o jej mieszkankach i mieszkańcach. Biografie matronek, statystyki i alternatywne mapowanie ulic to propozycja pokazania Warszawy, w której każdy, niezależnie od płci, będzie w równy sposób reprezentowany. Książka powstała dzięki kobietom, z którymi pracowałam Wasza wiedza i energia sprawiły, że jest to nasz wspólny manifest. Joanny Warsza w eseju Stara mapa, nowa opowieść: W Warszawie jest 5800 tak zwanych obiektów miejskich, ulic i placów, z czego 75% nosi nazwy pospolite i historyczne, a 25% upamiętnia osoby. Około 1300 z nich to ulice nazwane na cześć mężczyzn, a jedynie 158 na cześć kobiet 146 matronek (dodatkowe 10 nosi połączone nazwy męskie i żeńskie). Często są to właśnie aleje parkowe czy skwery, ślepe uliczki, drogi dojazdowe. Badania Maryny odbyły się dzięki stypendium artystycznemu, a potem, na zaproszenie Domu Spotkań z Historią i Festiwalu Bohaterek, powstała wystawa i niniejsza publikacja. W tych projektach pod wspólną nazwą WAW (z podtytułem Miasto i ulice kobiet), przypominającą kod lotniczy miasta, artystka ląduje na kobiecych arteriach Warszawy, bada ekonomię (nie)widzialności, historię nazewnictwa ulic, prowadzi statystyki i wspólnie z zespołem redaktorskim opracowuje biografie warszawskich matronek. Nie jest to publikacja naukowa, ale jej własna, kobieca i varsavianistyczna lektura Warszawy. Projekt opiera się na danych (dotyczących nazewnictwa) z grudnia 2024 roku i choć sytuacja zmienia się dynamicznie, wskazuje on na ogromną asymetrię w narracji historyczno-kulturowej dotyczącej reprezentacji płci w toponimii stolicy. Gdy przestrzeń miejska odzwierciedla niemal wyłącznie męskie narracje, utrwala jednowymiarowy, nieprawdziwy obraz świata. Propozycją artystki jest zmiana myślenia, nie tylko o nazewnictwie miasta, ale przede wszystkim o jego projektowaniu. Tak aby przestrzeń publiczna była odbiciem różnorodności społecznej bardziej feministyczna, inkluzywna, bezpieczna i sprawiedliwa. Aby miasto było dla każdego, bez względu na płeć, pochodzenie, wiek czy wyznanie. Małgorzata Purzyńska: Książka Maryny Tomaszewskiej to historyczna podróż po Warszawie widzianej z kobiecej perspektywy. Artystka pokazuje, jak rzadko nazwiska kobiet pojawiają się w przestrzeni miejskiej w nazwach ulic i innych upamiętnieniach, jednocześnie przywraca pamięć o ich dokonaniach. To połączenie sztuki i herstorii.
Józef Czapski był jedną z najwybitniejszych polskich postaci XX wieku. Malarz, pisarz, diarysta, którego cechowała niezwykła zdolność znajdowania się na równi z innymi: arystokratami, politykami, artystami, żołnierzami i zwyczajnymi ludźmi. W 130. rocznicę urodzin Józefa Czapskiego Wydawnictwo Narodowego Centrum Kultury w serii Jubileusze przygotowało nowe eseje i rozmowy ukazujące niezwykłość jego życia i dzieła oraz ich oryginalność. Tom został wzbogacony reprodukcjami dzieł malarza.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
