Bioetyka stała się częścią codziennego życia. Niespostrzeżenie wymknęła się cichaczem z probówek, spod szkiełek mikroskopów, z kontenerów tkanek przetrzymywanych w temperaturze ciekłego azotu; przeniknęła grube ściany laboratoriów, szpitali i klinik, wyszła na ulice miast i wiosek, docierając ? za pomocą środków masowej komunikacji ? pod dach zwykłych szarych ludzi, niosąc ze sobą dramatyczne pytania małżonków poszukujących matki zastępczej, kobiet drżących o wynik diagnozy przedurodzeniowej, dorosłych dzieci zastanawiających się, co począć ze zniedołężniałymi rodzicami. Ostatnio dotarła także do szkół w związku z niewygodnymi pytaniami, jakie uczniowie coraz częściej stawiają swoim intelektualnym i duchowym przewodnikom: ?Czy embrion to człowiek??, ?Czy dziecko z probówki może zostać ochrzczone??, ?Czy po dorośnięciu może mieć dzieci??, ?Czy ADIS jest karą Bożą za grzechy świata??, ?Kiedy człowiek umiera??, ?Czy można sklonować Einsteina??, ?Co Kościół myśli o ewolucji??... Pytania aktualne, coraz trudniejsze, ciekawe. Jak na nie odpowiedzieć?
Niniejsza książka, Bioetyka w szkole, jest próbą odpowiedzi etyki chrześcijańskiej na problemy budzące najwięcej kontrowersji w zakresie biologii i medycyny. Ma pomóc nauczycielom, biologom, katechetom, wychowawcom w podjęciu dialogu z uczniami na tematy trudne, jakie niesie ze sobą rozwój nauk biomedycznych, i w udzieleniu kompetentnej, wyczerpującej odpowiedzi.
Napisana została językiem prostym i porusza takie zagadnienia, jak: ewolucja, antykoncepcja, sztuczne zapłodnienie, diagnostyka prenatalna, klonowanie, genom, transplantacje narządów, AIDS, eutanazja, problemy seksuologii. Jej autorzy, omawiając nowe techniki badań i terapii, podają najważniejsze informacje, wyjaśniają, ?jak działa? dana technika medyczna, ukazują podstawowe problemy etyczne związane z jej zastosowaniem oraz ich rozwiązanie w świetle etyki katolickiej. Cała treść ubogacona jest krótkimi cytatami zaczerpniętymi z nauczania Kościoła, szczególnie papieża Jana Pawła II. Ilustracje, schematy i zdjęcia ułatwiają zrozumienie poszczególnych metod badawczych i medycznych.
Na końcu każdego rozdziału podana jest podstawowa literatura, do jakiej można sięgnąć, gdyby omawiany problem wymagał głębszego zanalizowania.
Wiara i rozum nie wykluczają się wzajemnie. Kościół nie jest przeciwny rozwojowi nauki ani eksperymentom w biologii czy medycynie. Sam stawiał pierwsze szkoły, uniwersytety, szpitale, a dziś, gdy jego rolę w tych dziedzinach przejęło państwo czy prywatne firmy, także pragnie towarzyszyć ? ale już z etyczną refleksją ? ludzkości, by stosowane metody i odkrywane techniki leczenia służyły zawsze człowiekowi. Osiągnięcia biomedycyny mogą bowiem przynieść nam ogromne korzyści, ale mogą również zostać w radykalny sposób wykorzystane przeciwko człowiekowi. Autorzy niniejszego opracowania żywią nadzieję, że będzie ono pomocne w tym, by bioetyka stała się dla wszystkich ludzi rzeczywiście ?mostem ku lepszej przyszłości?*.
ks. Andrzej Muszala
Życie nie jest tym, czym się wydaje. Czy czasami miewasz to dziwne uczucie znane jako deja vu? Czy zdarza ci się przewidywać, co się za chwilę stanie? Czy kiedykolwiek wyraźnie poczułeś, że to, co zamierzasz zrobić, to właściwa (bądź błędna) droga? Wszystkie te odczucia mogą wskazywać na twoją nieśmiertelność. Niniejsza książka przedstawia niesamowitą teorię opartą na solidnych podstawach naukowych: teorię głoszącą, że śmierć jednostki jest niemożliwa z punktu widzenia nauki.Korzystając z najnowszych odkryć z dziedziny neurologii, fizyki kwantowej i badań nad świadomością, Anthony Peake dowodzi, że nigdy nie umieramy. Po przeczytaniu tej książki zrozumiesz, jaki sens ma twoje życie, oraz dowiesz się, w jaki sposób następnym razem możesz uczynić je lepszym.
„Wymiana symboliczna i śmierć” to obok „Symulakrów i symulacji” najbardziej znane i bez wątpienia najważniejsze dzieło zmarłego w tym roku filozofa.
Inaczej niż w społecznościach pierwotnych czy tradycyjnych, w nowoczesnych społeczeństwach wymiana symboliczna już nie istnieje, tym bardziej jako forma społecznej organizacji. Być może właśnie dlatego symboliczność nawiedza nas niczym zmarły; jak żądanie wciąż uchylane przez prawo wartości. Idea Rewolucji od czasów Marksa próbowała to prawo obalić, jednak prędko przekształciła się w Rewolucję według Prawa. Psychoanaliza także żywi się tą obsesją, ale jednocześnie odwraca ją i wpisuje w indywidualną nieświadomość, redukując do Prawa Ojca, kastracji i znaczącego. Zawsze i wszędzie to samo – Prawo.
Tymczasem, gdy przekroczymy wszystkie rodzaje ekonomii, te polityczne i te libidalne, dostrzeżemy kształtujący się nowy schemat stosunków społecznych, opartych na eksterminacji wartości. Schemat ten sięga wprawdzie do struktur pierwotnych, lecz jawi się jako radykalna utopia i zwolna przenika wszystkie poziomy dzisiejszego społeczeństwa. Właśnie ów schemat stał się przedmiotem analizy w niniejszej książce, w swych rejestrach tak rozmaitych, jak praca, moda, ciało, śmierć, czy język poezji.
Książka jest pokłosiem spotkania poświęconego księdzu-poecie Janowi Twardowskiemu (absolwentowi Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego), które odbyło się w maju 2006r. na Uniwersytecie Warszawskim.
Publikacja ma charakter szczególny, pamiątkowy. Znalazły się w niej artykuły reprezentujące różne szkoły i koncepcje metodologiczne, ukazujące odmienne sposoby mówienia o twórczości i biografii księdza od wizytek.Wszystkie łączy próba zrozumienia fenomenu Jana Twardowskiego, a także porządkowania i naukowego "okiełznania" jego dorobku.
Niniejsza publikacja nie ma zatem ambicji przedstawienia jednolitej propozycji lektury poezji ks. Jana, ma raczej pokazać różne sposoby obcowania z Jego poezją.
Tom jest poświęcony myśli społeczno-politycznej autora, zaprezentowanej w esejach: Idea społeczeństwa chrześcijańskiego, Ku definicji kultury, Literatura faszyzmu, Niccolo Machiavelli, John Bramhall, Pisarstwo polityczne.
Książka jest próbą spojrzenia na chrześcijaństwo oraz kulturę europejską. Autor dogłębnie analizuje styk kultury i religii (rozumianej i jako instytucja, i jako wiara), biorąc pod uwagę różne aspekty życia społecznego: klasy społeczne, zakres terytorialny, edukację, politykę. Praca ta z powodzeniem będzie służyć jako lektura obowiązkowa na takich kierunkach, jak: socjologia, filozofia, politologia, kulturoznawstwo, religioznawstwo, filologia polska, filologia angielska, teologia.
Jest to pierwszy polski przekład.
Wieża rozpoczęła metafizyczny nurt w twórczości Herlinga i zburzyła stereotyp myślenia o nim jako pisarzu przede wszystkim politycznym i zaangażowanym publicyście. Jerzy Stempowski dostrzegł w Wieży utwór znaczący, wznowienie tradycji poszukiwania stylu i odpowiedź na literaturę współczesną, która pełna jest skomlenia i wycia. Maria Danilewicz-Zielińska mówiła, że Wieża narodziła się z gestu głębokiego pochylenia się nad najtrudniejszymi sprawami życia i śmierci, jej wieloznacznośc zaś onieśmiela każdego interpretatora. Jan Bielatowicz stwierdził, że Skrzydła ołtarza to inny świat prozy, nowy jej rodzaj, który by można określic jako traktat moralny w formie obrazowo-poetyckiej. I tworzywo, i budowa tych opowiadań są niezwykłe. Opowiadania przynosiły zupełnie inny obraz Herlinga - nie, jak dotąd, pisarza pochłoniętego uwikłaniami człowieka w historię, ale myśliciela dyskretnie stawiającego pytania religijne.
Dla tych, którzy chcieliby wierzyć, ale intelekt im nie pozwala
Chrześcijaństwo po prostu to książka szczególna w dorobku Lewisa. Stawia pytania o odpowiada na nie, podsuwa wątpliwości i rozwiewa je. Jest zarówno przygodą intelektualną, jak i duchową. Pisarz skierował ją do wierzących i niewierzących, do chrześcijan i niechrześcijan, ale przede wszystkim do wątpiących i poszukujących.
Nowa, bardzo oczekiwana powieść, której pisarka poświęciła ostatnie trzy lata pracy. Bieguni to książka odważna, w której Olga Tokarczuk opowiada o sobie i o swoim widzeniu świata.
Kultura, jak napisał kiedyś Raymond Williams, jest jednym z najtrudniejszych słów naszego języka. Od tamtej pory pojęcie to stało się częścią codziennego słownictwa i używane jest w wielu różnych kontekstach: do opisu zachowań korporacji lub przestępców; jako część prywatnej lub narodowej tożsamości, a nawet jako nazwa ministerstwa.
W swej inspirującej książce Fred Inglis szkicuje historię pojęcia od czasu jego narodzin w epoce niemieckiego Oświecenia aż po współczesne próby radzenia sobie z przemożnym wpływem globalizacji. Przedstawiając poglądy najważniejszych filozofów i teoretyków, autor wybiera podejście chronologiczne, aby ukazać, jak definicje kultury i postawy kontrkulturowe zmieniają się w czasie. W zakończeniu podkreśla potencjalne wady postmodernizmu i przekonuje, że prawda, dobro i piękno pozostają niezbywalnym elementem każdej dyskusji o kulturze.
Książka przeznaczona zwłaszcza dla studentów i wykładowców socjologii, nauk politycznych, antropologii, kulturoznawstwa i medioznawstwa.
Fred Inglis jest emerytowanym profesorem kulturoznawstwa na University of Sheffield (Wielka Brytania).
Moje rozumienie"liberalizmu" wyłania się z tej książeczki, mam nadzieję, dość klarownie, a spór o to, czy jest to prawdziwy "liberalizm", czy nie, specjalnie mnie nie interesuje. Nie interesowałyby też, jak mi się wydaje, czytelników. Naprawdę istotny jest spór o to, jaka ma być Polska. Czy jej polityka, prawo, wreszcie konstytucja mają dawać uprzywilejowaną pozycję jednej Prawdzie, czy też stwarzać wyłącznie ramy pokojowego współżycia wyznawców różnych prawd, wzorców moralnych, kanonów obyczajowych i estetycznych itp.? Oto wielkie pytanie, ale to wielkie pytanie przekłada się na dziesiątki pytań mniejszych, średnich albo całkiem małych: o liberalizm, o demokrację, o wolności obywatelskie, o nasze miejsce w Europie... Na te właśnie pytania, różnego kalibru i różnego znaczenia, ale zawsze związane z fundamentalnym dylematem, przed którym stoją liberałowie w dzisiejszej nieliberalnej Polsce, staram się dać odpowiedzi w tej książeczce. Razem wzięte, składają się one na spójną, jak mniemam, wizję takiego liberalizmu, który jest dziś Polsce bardzo potrzebny.
Nowa książka autora bestsellerowej „Samotności w Sieci”,„Intymnej teorii względności”, ”Molekuł emocji”
Janusz L. Wiśniewski – naukowiec i pisarz, autor bestsellerowych powieści – tym razem pisze o mężczyznach, a także o różnicach płci, seksie i uczuciach. Analizuje związki międzyludzkie, koncentruje się na małżeństwie, zdradzie i pożądaniu.
Autor zadaje pytania: czy mężczyźni są światu potrzebni, jak pożądają i czego się boją. Książka demaskuje mity, podważa stereotypy, prowokuje, intryguje.
To antologia 11 tekstów autorów zagranicznych, zarówno klasycznych, jak nowych specjalnie napisanych do tego zbioru, zgrupowanych w trzech częściach: "Rodzina i pokrewieństwo", "Płeć kulturowa a naród, państwo i organizacja plemienna", "Gender w świecie postkolonialnym". Książka zawiera także wstęp, angielsko-polski słowniczek terminów z zakresu antropologii płci i seksualności, indeks oraz notki o autorach.
Książka jest adresowana przede wszystkim do studentów oraz wykładowców etnologii i antropologii kulturowej, oraz pokrewnych dyscyplin humanistycznych i społecznych, m.in. gender studies, kulturoznawstwa, socjologii, psychologii społecznej. Ma służyć jako zbiór materiałów będących podstawą zajęć dotyczących antropologicznej refleksji nad płcią. Zawiera zarówno artykuły teoretyczne, jak i teksty analizujące wyniki etnograficznych badań terenowych w różnych częściach świata. Z uwagi na znaczący wpływ, jaki studia nad płcią kulturową wywarły na rozwój nauk społecznych w ciągu ostatnich trzydziestu lat, proponowane teksty mogą być omawiane również w ramach zajęć dotyczących rozwoju teorii w antropologii i innych naukach społecznych. Teksty mogą być także przydatne w trakcie seminariów monograficznych poruszających zagadnienia takie jak pokrewieństwo, postkolonializm, globalizacja, antropologia państwa etc.
Kiedy w tej słynnej książce, jednej z najsłynniejszych, jakie przechowuje nasza cywilizacja, w rozważaniach o tajemniczej naturze czasu czytamy (XI 20), iż istnieją trzy jego dziedziny, „obecność rzeczy minionych, obecność rzeczy teraźniejszych, obecność rzeczy przyszłych”, może nam zaświtać myśl o tym, że w strefie, do której należą Wyznania, owe trzy dziedziny są w szczególny sposób zjednoczone. Strefą tą jest trwała, nieprzemijająca dziedzina literatury prawdziwie klasycznej. Właściwa nam tradycja kultury polega na tym, że istnieje pewna liczba dzieł, które stale nam towarzyszą i są dla nas zawsze obecne, jakiekolwiek by ogromne fale czasu z przyszłości przetoczyły się – poprzez teraźniejszość – ku przyszłości i w nią zapadły. ze wstępu Zygmunta Kubiaka
Ojciec Jan Góra w książce Poznań. Kościuszki 99 wprowadza czytelnika za bramę klasztoru, opowiadając równolegle dwie historie: jedną o dziejach dominikanów w Poznaniu i drugą o swoim w nim życiu. Tytuł pozornie anonimowy - bo bez adresata - tak naprawdę wskazuje na dom nie tylko ojca Jana, ale i wielu pokoleń studentów. Przez trzydzieści lat pobytu w Poznaniu dominikanin zajmował się bowiem najpierw Duszpasterstwem Młodzieży Szkół Średnich, a obecnie duszpasterstwem Akademickim. Miasto przygarnęło Jana Górę, Ślązaka z pochodzenia, i pomimo swojego wielkopolskiego porządku wyszło naprzeciw jego szaleńczym inicjatywom, które zaowocowały największymi w Polsce spotkaniami młodzieży przy Bramie-Rybie nad Lednicą oraz ośrodkiem duszpasterskim Jana Pawła II.
Zawiedzie się ten, kto myśli, że klasztor przy Kościuszki 99 to terra incognita, którą poznajemy, podglądając przez dziurkę od klucza. W opowieści ojca Jana wszystko jest jawne, hermetyczna przestrzeń okazuje się przyjazna i gościnna.
To, co w tej książce urzeka najbardziej, polega na odczytywaniu znaków powołania w rzeczach codziennych, myśleniu o swoim życiu w dalszej perspektywie, która pozwala zachować dystans do tego, co tylko przejściowe, a z krużganków zakonnych wyjść do zwyczajnych i często zagubionych ludzi. Ojciec Jan chce żyć znacząco, "tak, by ludzie pytali mnie o Boga" - mówi. Poznań. Kościuszki 99 to książka, której wydanie zbiega się z trzydziestoletnią pracą w Poznaniu. Rozpoczyna się słowami modlitwy ojca Jana:
Dziękuję Ci, Panie...
Aleksandra Reimann
Duszpasterstwo Akademickie
Na bazie wieloletnich badań, mających charakter niezwykle intymnych rozmów z młodymi osobami, starano się pokazać, jak to się dzieje, że współcześnie możliwe są takie zachowania, które dla pokolenia rodziców są szokujące. Książka jest próbą ukazania szerokiego pejzażu socjalizacyjnego, w jakim współczesnym nastolatkom przyszło rozpoznawać swoją cielesność i oswajać własną seksualność.
"Jest to książka niezmiernie istotna dla dzisiejszej dyskusji o młodych ludziach, merytorycznie bardzo udana, a z punktu widzenia czytelnika po prostu fascynująca. Zawiera kolosalną wręcz dozę najnowszych, wygenerowanych przez Jacka Kurzępę i jego współpracowników informacji na temat zachowań seksualnych młodych ludzi w Polsce. Wychowawcy, ludzie pracujący z młodzieżą, wykształcona publiczność, na którą składają się zainteresowani tematem socjologowie i pedagodzy, na taką książkę czekają z zapartym tchem". (Fragment recenzji dr hab. Tomasza Szlendaka)
Problem narcyzmu przeżywa obecnie szczególne odrodzenie. Narcyzm jest siłą napędową pomagającą przezwyciężyć niezdecydowanie większości z nas; pomaga też w awansie społecznym, politycznym czy religijnym. Mimo że można tu mówić o ułatwieniu procesu decyzyjnego, to jednak obciążenia natury psychicznej związane z rozszerzaniem się narcyzmu są zbyt duże i destrukcyjne. Narcyz to człowiek, który staje się niewolnikiem stworzonego przez siebie błędnego koła nieustannych poszukiwań. Wprawdzie te poszukiwania mają na celu osiągnięcie osobistego szczęścia, ale narcyz nie potrafi się cieszyć nawet z tego, co już osiągnął, przeciwnie - wciąż czuje niepokój i wewnętrzny przymus dążenia ku nowym wyzwaniom. Niniejsza książka to analiza psychospołeczna tych motywacji, które najlepiej charakteryzują człowieka żyjącego współcześnie. Do nich należy niebezpieczna afirmacja siebie, mogąca prowadzić do niepożądanych zachowań narcystycznych.
Czasami jest tak, że jeśli nie powiemy czegoś głośno, to na próżno będziemy czekać, aż zrobi to ktoś za nas. To właśnie zrozumiałem na początku 2006 roku, kiedy Nowa Opcja zaczęła lansować jedyny słuszny obraz polskiej rodziny. Jak to ? ? pytałem wtedy sam siebie - to znaczy, że my, że ja, że mój dorastający syn i że moja dziewczyna to nie jest prawdziwa rodzina? No przecież staramy się jak cholera. Raz jest lepiej, raz gorzej, kasy zawsze nie dość, ale czy to powód, żeby Nowa Opcja tak spychała nas całkiem na społeczny margines bliżej nierozpoznanych dewiacji? No, przecież ślubu nie ma, a ja - głowa tej pożal się Boże "rodziny" - nawet nie katolik. Fakt, przyjmując kryteria Nowej Opcji, to całkiem nas jako rodzinę przekreśla.
Hola, hola - pomyślałem jednak - nie damy się Nowej Opcji tak łatwo, i zacząłem pisać. Zacząłem dokumentować koleje losu Normalnej Polskiej Rodziny, czyli nas trojga plus kota. Wszystko to trochę z buntu przeciwko LPR i Giertychowi, przeciwko Radiu Maryja, przeciwko schematowi, w który złośliwie Nowa Rzeczywistość próbuje nas wtłoczyć, a my weń nijak nie możemy się wpasować. Najpierw więc zacząłem pisać blog Normalna Polska Rodzina, a potem Kryzys Normalnej Polskiej Rodziny, a kiedy codzienne notki zaczęły puchnąć i monstrualnieć, pomyślałem nieśmiało o wydaniu książki. I oto proszę, jak w jakiejś dobrej bajce, szybko znalazł się światły wydawca! Nie tylko podjął się historię Normalnej Polskiej Rodziny wydać, ale też wynagrodził sowicie autora. Mówcie więc co chcecie, ale ja, choć nie katolik, zaczynam po tym wszystkim wierzyć w cuda!
To by było na tyle, tytułem z książki się wytłumaczenia.
Robert Kucharski
Książka jednego z najwybitniejszych współczesnych pisarzy holenderskich to cykl dwudziestu pięciu esejów o Hiszpanii, widzianej oczami cudzoziemca, zafascynowanego tym krajem, urzeczonego jego językiem i kulturą, krajobrazami i historią. Cees Nooteboom dzieli się z czytelnikiem swoimi doświadczeniami z odbytych w latach 1979–1992 i podejmowanych wciąż na nowo wędrówek okrężną trasą od Pirenejów po Andaluzję, od Barcelony po kanaryjską wyspę Gomerę. To opowieść o podróży do miejsc znanych i nieznanych: do Madrytu i Sorii, Walencji i Sigüenzy, Santiago de Compostela i Santiago de Penalba. O radości odkrywania zapomnianych skarbów sztuki w sennym odosobnieniu prowincjonalnych kościołów w Olite, Sangüesie, Lebeni. O olśnieniu towarzyszącym doświadczaniu przeszłości w ciszy sal Prado i muzeum w Sewilli, na dziedzińcu klasztoru w Olivie, w ogrodach La Granja de San Ildefonso. O smaku regionalnych potraw i melancholii pustych hoteli. To opowieść o wędrówce w wymiarze geograficznym i intelektualnym, w której wybór bocznej drogi równoznaczny jest z dygresją, a opisy odwiedzanych miejsc splatają się z rozważaniami na temat literatury, malarstwa, rzeźby, architektury, wydarzeń i postaci historycznych. Obrazy Velázqueza i Zurbarana, twórczość Borgesa i księga Beatusa z Liébany, Alhambra i Escorial, Żydzi i Goci, kalif Jusuf i Izabela Katolicka, książę Alba i Karol Zaczarowany, Don Kichot i chimeryczna karlica Filipa II, Magdalena Ruiz, frankistowscy dygnitarze i bojownicy ETA – dla Nootebooma Hiszpania to labirynt, w którym na każdym kroku teraźniejszość spotyka się z przeszłością; kraj obcy i swojski zarazem; kraj, któremu holenderski pisarz zaprzedał duszę. Okazuje się, że Santiago jest nie tyle miejscem, ile raczej metaforą wszystkiego, co stare, tradycyjne i dla niego niemal święte w życiu Hiszpanii. Nooteboom wydaje się jakby holenderskim Rousseau, samotnym wędrowcem, pogrążonym w zadumie, marzycielem, dla którego każdy pomnik, każde dzieło sztuki przemienia się w zamek pamięci, gdzie ukryty jest klucz do hiszpańskiej historii. „The New York Times Book Review” Ta książka ma rzadki dar: może odmienić życie albo przynajmniej obudzić pragnienie zmiany. Sposób wędrowania Nootebooma: powolny, kontemplacyjny, samotny, z bagażem wiedzy – oto jak wszyscy powinniśmy podróżować. „The Washington Post”
(...) Co mówi nam Biblia na temat etycznej słuszności twierdzenia, że dwa plus dwa równa się cztery ? Co mówiq nam encykliki papieskie na temat sprawiedliwości Prawa Boyle'a, że objętość gazu doskonałego jest odwrotnie proporcjonalna do jego ciśnienia, przy pozostałych czynnikach nie zmienionych? Czy wedle doktryny chrześcijańskiej to w porządku, że atom wodoru ma trzy izotopy, podczas gdy atom fluoru tylko dwa? Albo, przechodząc do mojej działki, czy to chrześcijańskie, czy niechrześcijańskie, że krzywa popytu jest nachylona negatywnie od lewej do prawej?
Koniec to ostatni, siódmy tom almanachu „Punkt po Punkcie”. Stanowi pokłosie konferencji zorganizowanej w listopadzie 2006 przez Stowarzyszenie Pisarzy Polskich i Nadbałtyckie Centrum Kultury. Jego wielogłosową strukturę tworzą studia, szkice i minieseje poświęcone pojęciu i tematowi Końca, rozpatrywanemu z punktu widzenia filozofii, teologii, historii literatury, sztuki i życia społecznego. Koniec życia, koniec świata, koniec chrześcijaństwa, koniec historii, koniec a nieskończoność, koniec, czyli początek – to tylko niektóre z zagadnień poruszanych przez uczestników spotkania.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
