W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Ta opowieść to mówiona niebiografia Stefana Friedmanna, chodzącej, a raczej biegającej historii polskiego teatru, filmu, radia i estrady. Jest jak jej bohater - barwna, szybka, pełna anegdot i nie po kolei. Dowcip z dużą dawką inteligencji, doprawiony niebagatelną wyobraźnią i nutą absurdu to receptura tej lektury. Fabularny rollercoaster opowiedziany kolorowym słowem i okraszony licznymi żartami. Brawurowa podróż od krakowsko-warszawskiego dzieciństwa do młodzieńczej dojrzałości na scenach wielu teatrów, w filmach i programach telewizyjnych. Od radiowej rodziny Matysiaków do reżyserowania komedii. A po drodze "Czterdziestolatek", "Zmiennicy", "Lalka", pamiętne sceny w "Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz", "Na kłopoty Bednarski", reżyser kina akcji z "Poranka kojota" czy Młody Wilk z "Kiler-ów 2-óch", Cienki Bolek, aż po tak lubianego przez widzów Modrego w "M jak miłość". Friedmann to współtwórca kultowych kreacji w dawnej radiowej Trójce m.in. Majstra w "Fachowcach", Globtrotuara w "Ahoj, przygodo!" czy jednego z dwóch rozmówców w "Dialogach na cztery nogi". Życiową podróż odbywał w znakomitym towarzystwie sławnych twórców: Jonasza Kofty, Wojciecha Młynarskiego, Erwina Axera, Andrzeja Wajdy, Jerzego Gruzy, Tadeusza Różewicza, a nawet Wisławy Szymborskiej. A co lubi najbardziej? Przełamywać powagę!Wspomnienia pisałem na gorąco. Przez to są świeże i aktualne. Pomogła mi w tym pamięć i nabyta wyobraźnia. Pamięć, żeby odtworzyć wydarzenia, w których brałem udział, a wyobraźnia - gdybym o czymś zapomniał. Lata pędzą, czas się zmienia, trudno pisze się wspomnienia. Codziennie budzisz się, jak nowonarodzony, w nowej rzeczywistości. Zanim dorośniesz już wita cię kolejny dzień. Jak mawiał Winston Churchill, pamiętniki i wspomnienia to najlepiej pisać po śmierci. I miał rację! Zgoda. Jak mnie już nie będzie, to nie napiszę ani słowa. Daję słowo!
Niepodległa Chorwacja urodziła się niewiele ponad trzydzieści lat temu. To młode państwo o ponadtysiącletniej historii, pełne sprzeczności i niedopowiedzeń. Powstało na gruzach Jugosławii, która rozpadła się z hukiem, zostawiając po sobie ruiny, traumy, niezałatwione sprawy i niewyrównane rachunki. Jest jednym z najpiękniejszych miejsc na świecie, pełnym muzyki i śmiechu, pachnącym olejkiem do opalania i przysmakami z grilla, ale słońce nie świeci tu tak samo dla wszystkich.Aleksandra Wojtaszek, rówieśnica Chorwacji, spędziła większość dorosłego życia, próbując ją poznać i zrozumieć. W swojej książce opowiada o drużynie piłkarskiej Hajduk Split, weteranach wojennych, byłych szwaczkach, więźniach obozów koncentracyjnych, mieszkańcach adriatyckich wysp, ofiarach transformacji, jugosłowiańskiej popkulturze i chorwackiej fantastyce, wampirach, wymarłych językach, paru prezydentach i jednym chłopskim królu. Z tego wszystkiego składa całość, która nie jest ani zamknięta, ani ostateczna. Sezon na Chorwację wciąż trwa, kolejny rozdział tej historii dopiero się pisze.
Kobieta ma mniejszy mózg i dużo słabszy popęd seksualny niż mężczyzna, jest pozbawiona skłonności przywódczych, ma gorszą orientację przestrzenną, zdolności motoryczne i analityczne, jest natomiast bardziej empatyczna, dlatego doskonale sprawdza się jako opiekunka i strażniczka domowego ogniska Te przekonania to nie tylko część potocznego obrazu świata, ale też element naukowych teorii, nadal rozwijanych przez wielu poważnych badaczy.I choć mogłoby się wydawać, że na temat różnic między płciami powiedziano już dość, Angela Saini udowadnia, że jest inaczej. Opisuje dziesiątki teorii, analizuje setki badań, dawnych i współczesnych, rozmawia z naukowcami i naukowczyniami. Niczego z góry nie zakłada, niczego nie odrzuca i często dochodzi do całkiem nieoczekiwanych wniosków.To lektura, z którą powinny się zmierzyć obie strony odwiecznego sporu o rolę i miejsce kobiety - choćby po to, żeby się przekonać, że nawet o kwestiach budzących największe emocje można pisać rzeczowo i bez uprzedzeń."Najtrudniejsze do wyplenienia stereotypy dotyczące płci to te, z których nawet nie zdajemy sobie sprawy. Angela Saini pozwala nam je dostrzec i nazwać. Czytając tę pełną pasji książkę, możemy uświadomić sobie, jak bardzo seksistowskie uprzedzenia wpływały na świat nauki i jak bardzo męskocentryczna nauka zdeterminowała nasze myślenie o biologicznych różnicach między kobietami a mężczyznami. Dzięki Saini nie musimy się przedzierać przez gąszcz teorii i badań. Autorka zrobiła to za nas - i przynosi nam nieoczywistą i ważną lekturę." Joanna Czeczott
Józef Sigalin budował Warszawę przez blisko czterdzieści lat. Wszystkie instytucje i inwestycje, które wyznaczały rytm powojennego życia miasta - Biuro Odbudowy Stolicy, Trasa W-Z, Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa, Starówka, Pałac Kultury i Nauki, Zamek Królewski, Trasa Łazienkowska, aż po dolinę Wisły - związane są w ten lub inny sposób z jego nazwiskiem.Autor, przytaczając liczne, przeważnie niepublikowane dokumenty i relacje, opowiada o życiu pierwszego po wojnie naczelnego architekta Warszawy. Pisze o mieście, które na skutek całkowitego zniszczenia i bezprecedensowej skali odbudowy całkowicie zmieniło swój charakter. Jest to również historia przemian w polskiej architekturze związanych z zadekretowaniem realizmu socjalistycznego, którego Józef Sigalin w pewnym okresie życia był symbolem."W Warszawie nie ma ulicy Józefa Sigalina. A gdyby istniała, z pewnością jej nazwę zmieniono by w toku dekomunizacji, aby usunąć z dziejów Sigalina komunistę. Historycy mają jednak władzę i nie pozwolą zapomnieć o postaciach ważnych i złożonych. Andrzej Skalimowski pokazał organizatora (od)budowy Warszawy, architekta, który niewiele zaprojektował, ale miał wielką siłę oddziaływania. Jego biografię naznaczyły idealizm i kalkulacja, komunizm i Holokaust, pokusa władzy i gorycz osamotnienia." Błażej Brzostek
Barcelona Miasto Gaudiego!Gaudi - szaleniec czy geniusz?Gdzie bije serce i dusza Katalonii?Ile wież ma Sagrada Famlia?Gdzie zjeść najlepsze mariscos?Podczas podróży z Pascalem dotrzesz do miejsc znanych tylko barcelończykom!Barcelona oczarowuje, trudno się w niej nie zakochać. Koniecznie trzeba wypić spokojnie małą filiżankę kawy i poobserwować życie miejscowych. W restauracji, zamiast szukać ulubionego dania w karcie, lepiej łamanym hiszpańskim zapytać kelnera, co poleca. Barcelona ma bogatą kuchnię, warto pokosztować nowych smaków. Nawet jeśli coś nie przypadnie nam do gustu, to będziemy bogatsi o ciekawe kulinarne doświadczenie. A wieczorem, po zwiedzaniu, warto zajrzeć do jednego z wielu parków lub posiedzieć na plaży, wsłuchując się w szum fal, i poczekać na zachód słońcaBarbara Zielińska, blogerkaZjawiskowa Barcelona Chociaż Barcelona liczy sobie wiele wieków, to trudno oprzeć się wrażeniu, że największy wypływ miał na nią Gaudi. Stolica naznaczona jest jego dziełami: baśniowymi, kolorowymi, zjawiskowymi, a czasem psychodelicznymi Bez względu na to, czy komuś się podobają, czy nie, nikogo nie pozostawią obojętnym, zmuszając do poszukiwania kolejnych jego dzieł, rozsianych po całym mieście. Co ciekawe, dzieło jego życia czeka już 135 lat na ukończenie
PragaZłote miasto między wzgórzamiJakie tajemnice skrywają domki alchemików?W której synagodze stworzono Golema?Czy dom może tańczyć?Gdzie knedliki smakują najlepiej?Przekonaj się wraz z Pascalem, dlaczego życie w złotej Pradze ma gorzkawy smak!Czeskie piwo jest doceniane nie tylko przez samych Czechów, traktujących złocisty napój jako część dziedzictwa narodowego, ale także na arenie międzynarodowej. Wyjątkowy smak zapewniają przede wszystkim lokalne odmiany chmielu - z żateckim na czele - oraz woda źródlana. Nazwa "Czeskie piwo" jest znakiem chronionym w Unii Europejskiej, by podkreślić zasługi dla jakości czeskiego browarnictwa. Taką nazwę mogą przypisać sobie tylko trunki, które są uwarzone na terenie Republiki Czeskiej przy użyciu tradycyjnych metod. Serwowanie czeskiego piwa ma swoją własną metodologię. Zwyczajowo piwo nalewa się, czyli cepuje, jednym haustem z kremową pianą o wysokości ok. 3 cm.Dorota Chmielewska, czechofilka, blogerkaStaromestske namesti Centralnym punktem Starego Miasta jest Rynek Staromiejski. Plac o powierzchni 9 tys. m2 pełnił przez stulecia przede wszystkim funkcje handlowe, ale był też miejscem wielu istotnych dla Czech wydarzeń. O każdej porze roku rynek okupują turyści i mieszkańcy stolicy, ci pierwsi zwiedzając Stare Miasto, czekają, aż zegar Orloj wybije pełną godzinę, ci drudzy po prostu spotykają się w okolicznych kawiarenkach, które latem czynne są niemal do świtu.
Nauczanie zdalne, które z powodu pandemii stało się rzeczywistością zarówno uczniów i studentów, jak też nauczycieli i wykładowców akademickich, ma swoją specyfikę. Jednym odpowiada, innym zupełnie nie. Jednak po doświadczeniach pandemicznych wydaje się niemal pewne, że kształcenie na odległość będzie coraz powszechniejsze, a nawet stanie się integralną częścią "nowej normalności". Pojawiają się również głosy, że z czasem może całkowicie zastąpić nauczanie stacjonarne. Mimo że nie znamy jeszcze długofalowych skutków edukacji zdalnej, warto przyjrzeć się jej podstawowym zaletom oraz ograniczeniom, wskazywanym przez psychologów.Autorzy książki pod redakcją Tomasza Grzyba i Anny Ziółkowskiej analizują zdalne nauczanie z perspektywy psychologicznej, technicznej i społecznej."Książka jest pokłosiem rozważań, czy edukacja zdalna jest pandemicznym złem koniecznym, z którym wypada się pogodzić i go przeczekiwać (albo szukać sposobów jej optymalizacji), czy może raczej jest szansą na rozwój, a więc szansą na wyjście poza (nawet te najlepsze) schematy edukacji tradycyjnej. Autorzy upatrują w edukacji zdalnej szansę rozwoju, choć nie lekceważą też jej ciemnych stron.Książka zawiera szeroki wachlarz zagadnień i oferuje (choć w niejednakowym stopniu) sporo praktycznych rekomendacji przydatnych w edukacji zdalnej. Może być wykorzystana z pożytkiem nie tylko przez wykładowców akademickich, ale także przez wszystkich nauczycieli pracujących online. Byłoby dobrze, aby poznali ją również uczniowie i studenci, bo daje ona wyobrażenie o złożoności problemów, jakie stają przed każdym, kto z konieczności lub z wyboru angażuje się w edukację zdalną i kto rozumie, że edukacja różni się od tankowania na stacjach benzynowych". - Wiesław ŁukaszewskiPartnerem merytorycznym wydania książki jest Uniwersytet SWPS
Via ferraty z roku na rok cieszą się coraz większą popularnością wśród miłośników górskich wędrówek i łatwej wspinaczki. Jako forma turystyki górskiej porywają każdego, kto lubi outdoorową aktywność, chętnie spędza czas w górach i poszukuje w nich nowych wyzwań. Na via ferraty chodzi się samemu, ze znajomymi lub z rodziną, a wycieczkę można zaplanować jako jednodniowy wypad, weekendową wyprawę albo wyjazd wakacyjny. W rejonie masywu Dachstein można się cieszyć wyjątkowymi przeżyciami, o jakie trudno gdzie indziej — gwarantują je tutejsze via ferraty, dostępne od późnej wiosny do wczesnej jesieni i dostosowane do różnych poziomów umiejętności. Na amatorów wspinaczkowych wrażeń czekają średnio trudne graniowe trasy i ekstremalne drogi nad przepaściami. Są tu ferratowe klasyki i nowoczesne sportowe ogródki, szlaki bardzo krótkie, a także górskie przejścia wymagające sporego doświadczenia. Właśnie z uwagi na górski charakter, aby w pełni skorzystać z potencjału rejonu, poleca się go szczególnie osobom średnio zaawansowanym i zaawansowanym, które nie boją się wyzwań.
Realizuj swoje górskie marzenia — niektóre z nich pomożemy Ci spełnić!
Powodzenia i #ClimbYourDreams!
Spojrzałem na wierzchołek. Wtargnęła chmura, a złowrogie dudnienie grzmotu rozeszło się echem po dolinie poniżej. Nie sposób było nie odczuwać respektu i podziwu dla skali tego, co rozpościerało się przede mną. Wiedziałem, że bezcelowe jest ocenianie sił i słabości tej gigantycznej góry, ponieważ wznoszący się przede mną szczyt nie zamierzał oceniać mnie. Zamiast oceny była burza inspiracji. Gdybym zdołał wykorzystać ducha góry, by stać się odpornym na ból, stres i strach, nic nie mogłoby mnie zatrzymać. Wówczas zadałem pytanie.
Czy mogę? A może nie?
Zainspirowała mnie idea zdobycia w szalonym tempie wszystkich czternastu najwyższych szczytów świata. Miałem nadzieję wspiąć się na nepalskie imponujące wierzchołki Annapurny, Dhaulagiri, Kanczendzongi, Mount Everestu, Lhotse, Makalu i Manaslu, popędzić na Nanga Parbat, Gaszerbrumy I i II, K2, Broad Peak w Pakistanie, a na końcu zdobyć niepokojące ośmiotysięczniki Tybetu - Czo Oju i Sziszapangmę.
Ale dlaczego?
Te miejsca należą do najbardziej niegościnnych na naszej planecie, a wyzwanie, jakie przed sobą postawiłem, z założeniem, że zrealizuję je w mniej więcej pół roku, większości ludzi może się wydać szaleństwem. Mnie jednak zdawało się szansą na udowodnienie światu, że wszystko - cokolwiek - jest możliwe, gdy w plan angażuje się serce i umysł.
Nie ma zgody na Bartleby’ego. Na to, jaki on jest. Chcemy go zrozumieć, aby go zmienić, zatrudnić w naszych biznesach. Oswoić i dodać do listy przykładów. Do sensów, które znamy i produkujemy. Czy będą one dominujące czy kontr-dominujące, Bartleby nie może istnieć sam dla siebie, nie może być taki – w rzeczywistości jest inny, jest naprawdę taki, jak o nim mówimy.
Opisać Bartleby’ego, oswoić Bartleby’ego – rozpoznać jako siebie, jako to, co znane, sprowadzić obcość do tożsamości. Zabić go potokiem słów – oswajania, udomowiania, uciszania.
Nie ma zgody na Bartleby’ego. Nie ma zgody na niezrozumienie. Nie ma zgody na bycie.
(fragment książki)
Książka Oskara Szwabowskiego jest osobliwa, więcej nawet: ostentacyjnie celebruje własną osobliwość. Trudno ją jednoznacznie zakwalifikować: trochę to rozprawa naukowa, z pewnością esej, w jakiejś mierze antologia cytatów i dzieło literackie. (...). Przedłożona do recenzji książka kontynuuje przedstawioną tutaj strategię, wpisuje się w próby ustanowienia innowacyjnych humanistycznych dociekań, wolnych od wszystkich grzechów akademizmu. Ma to swoje zalety – wśród nich wymieniłbym przede wszystkim nieschematyczność, niespodziewane korzyści intelektualne płynące z myślowego i tekstowego eksperymentu, ciekawe problematyzacje związane z dygresjami osobistymi i publicystycznymi (...).
dr hab. Jerzy Franczak, prof. UJ
Zadałam Bogu pytanie: „Dlaczego mi nie błogosławisz?” i zaraz, niemal natychmiast, usłyszałam w duchu to zdanie: „Bo ty nie błogosławisz Mnie”. Było ciche, ale słyszalne. Delikatne. Przepełnione miłością, lecz także wyrzutem. Pomyślałam o konieczności chodzenia do kościoła i wypełniania wszystkich praktyk religijnych, które niesie ze sobą wiara, bo z tym tylko ją utożsamiałam. Pomyślałam o wysiłku, jaki będę musiała podjąć, i poddałam się na wstępie. Nie teraz. Nie miałam sił. Biłam się z myślami i odpowiedziałam: „Nie jestem w stanie. Może kiedyś. Ale dzisiaj… nie”.
Nie wiedziałam, że na kolejne spotkanie mojej duszy z Bogiem przyjdzie mi czekać kilka następnych lat… aż dosięgnę dna.
Będzie musiał wkroczyć sam Bóg to prawdziwa historia utraty wiary, nawrócenia i rozpoznania swojej misji w świecie. To także inspirująca opowieść o Wszechmocnym, który nikogo nie spisuje na straty.
Oddajemy w ręce czytelników przepiękną historię życia Wiktorii Ulmy: kobiety, która miała swoje pasje i marzenia. Na co dzień była oddaną swojej rodzinie żoną i matką. Wraz z mężem Józefem podjęli heroiczną decyzję o próbie ocalenia przed śmiercią rodziny żydowskiej. Zapłacili za nią życiem swoim i swoich dzieci. Jednak ich historia się nie kończy i nie zostanie zapomniana. Wiktoria Ulma z rodziną wkracza bowiem w poczet błogosławionych.Niniejsza książka niesie ze sobą prawdę o tym, że życie oddane miłości nigdy się nie kończy. Wiktoria Ulma z powodzeniem może być inspiracją dla współczesnych kobiet. Wspaniałym przykładem na to, jak znaleźć siłę i czas dla siebie oraz tych, których nosimy w sercach. Wreszcie jak być świętą w codziennym życiu. Niech zatem nowa błogosławiona czuwa nad żonami, matkami i rodzinami.
Kapłani i biskupi przeżywają obecnie czas doświadczenia, a nawet kryzysu, jednak ten trudny etap może się stać sposobnością do nawrócenia i wzrastania dzięki łasce Boga.Epoka, w której duchowni mieli ogromny autorytet u wiernych, niekiedy popadając w klerykalizm, ducha kastowości i nadużycia władzy, należy do przeszłości. Skandale, upokorzenia i wyczerpanie, które naznaczyły ostatnie lata, zepchnęły wyższe i niższe duchowieństwo w stan jeśli nie zamętu, to na pewno bezradności, który można rozpoznać po zmęczeniu, napięciu, zniechęceniu, w skrajnych przypadkach nawet odejściu ze stanu kapłańskiego.Jednym z częściej podnoszonych tematów w obliczu tych zmian jest zasadność i skutki celibatu. Autor analizuje postawy oraz kondycję dzisiejszego duchowieństwa i Kościoła stojącego przed społecznym osądem, tłumacząc, w jaki sposób rzeczywiście celibat funkcjonuje, jak jest w praktyce realizowany, jakie niesie owoce, wreszcie jak jest odbierany przez wiernych.Ta książka to doskonałe remedium na szereg niejasności oraz tworzenie czy powtarzanie zasłyszanych legend. Jeżeli faktycznie celibat jest tym, o czym należy dyskutować, to poznajmy rzeczywisty jego wymiar.
Jak obłędne ideologie wpływają na losy świata Abp Sheen w sposób proroczy opisuje cywilizacyjny kryzys naszych czasów, odnosząc się do doświadczeń II wojny światowej. Zauważa, że niebezpieczne nurty polityczne są reakcją na ekscesy i wady bezbożnej, sekularystycznej i materialistycznej kultury, będąc wynikiem przekształcania się społeczeństwa w grę indywidualnych egoizmów. Błyskotliwie obnaża i demaskuje współczesne jemu, ale i te obecne w naszych czasach totalitaryzmy. Krytycznie odnosi się do ideologii, których owocem są nadużycia w sferze indywidualnej i społecznej, w ekonomii, prawie i polityce, prowadzące do ograniczenia wolności.
W tomie IV tej serii pokazuję odradzanie się życia rozbitków po totalnej zagładzie. Dowiesz się z niej, jak wychodziliśmy jako ludzkość z wielkiego cierpienia będącego konsekwencją naszych błędnych poczynań, by po niezliczonych tysiącleciach dotrzeć do obecnej formy naszej ludzkiej cywilizacji. Na przykładzie rozbitków możemy się bardzo wiele nauczyć. Zobaczysz, że wiele z tego błędnego myślenia nadal prześladuje ludzkość i jak wiele musimy się jeszcze nauczyć na ścieżce ku Boskości. Sytuacja rozbitków zależała głównie od tego, czy wierzyli oni w Boga, a najbardziej od tego, jak sobie tego Boga wyobrażali.
Santorini Wyspa niezapomnianych zachodów słońcaKtórędy na termy?Atlantyda odnaleziona?Gdzie na zachód słońca?Biała, czarna czy czerwona plaża?Podczas podróży z Pascalem staniesz oko w oko z wulkanem!"Ziemia na Santorini jest urodzajna; uprawia się tu głównie favę (groch), pomidory i winorośl rosnącą na obszarze około 1500 ha, z czego prawie połowa w okolicy miejscowości Oia. Santorini to raj dla degustatorów wina. Co ciekawe, tutejsza winorośl ma charakter płożący - jej pędy nie pną się ku górze, lecz rosną blisko ziemi. Wyspa jest znana z odmiany assyrtiko, której krzewy są odporne na upały. Vinsanto to jedno z najbardziej znanych i polecanych win, a wizyta w winnicy i degustacja to obowiązkowy punkt programu wycieczki na Santorini."Konstancja Szutta-Theodoropoulou, autorka bloga kochajacgrecje.pl
Amsterdam Rowery i tulipany-Czego nie kupisz w coffeeshopach?-Gdzie serwują najlepszą kawę?-Jak pić jenever, nie używając rąk?-Skąd pochodzą tulipany?Podczas podróży z Pascalem poczujesz zew wolności!Amsterdam uspokaja się nieco między godziną 18.00 a 21.00 po to, żeby wieczorem znowu rozkwitnąć. Do najbardziej popularnych klubów należy m.in. Melkweg (Droga Mleczna) mieszczący się w budynku z XVIII w., w którym dawniej funkcjonowała mleczarnia. W latach 80. XX w. znajdował się tu z kolei ośrodek życia hipisowskiego miasta. Obecnie to kompleksowe centrum kultury z kinem, teatrem, salami koncertowymi, restauracją, tarasem i dużym barem.Aleksandra Barszczewska, autorka przewodnikaKeukenhof to największy ogród kwiatowy na świecie i prawdziwe dzieło sztuki. Na obszarze 32 ha rośnie 7 milionów tulipanów, żonkili, hiacyntów i innych gatunków kwiatów. Ogród otwarty jest zwykle od połowy marca do połowy maja, jednak dokładne daty trzeba sprawdzić.
Sardynia Oaza długowiecznościJak dotrzeć na Asinarę, bezludną wsypę?Gdzie są najpiękniejsze sardyńskie murale?Dlaczego mężczyźni biegają boso w Cabras?Gdzie zjeść najlepszą bottargę?Podczas podróży z Pascalem odkryjesz sekret długowieczności!"Sardynia to nie tylko lazurowe morze, piaszczyste plaże i błękitne niebo, to przede wszystkim góry, wzgórza i malutkie wioski, w których zachowały się dawne tradycje, a czas stanął w miejscu. Uwielbiam podróżować poza sezonem po tych wioskach, obserwować tamtejszy, prosty świat. Zatrzymać się i porozmawiać z mieszkańcami, którzy chętnie opowiedzą wiele ciekawych historii. Mieszkańcy Sardynii znają też sekret długowieczności: aby żyć długo i szczęśliwie, potrzebne są bliskie osoby, zdrowe odżywianie, trochę ruchu na świeżym powietrzu oraz lampka czerwonego wina cannonau!"Beata Garncarska, przewodniczka i autorka bloga Sardynia Slow HolidaysTajemnicze budowle Ze wszystkich dzieł człowieka, najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu Sardynii są tajemnicze nuragi - megalityczne budowle rozrzucone po całej wyspie. Jedne stawiano na polach, inne na okolicznych wzgórzach. Do dziś zachowało się blisko 7 tysięcy, ale z pewnością było ich więcej. Czym były? Domami, świątyniami, twierdzami? Archeolodzy głowią się nad tym od lat, a niesamowite budowle czekają całe wieki, aż ktoś odkryje ich tajemnice
AlbaniaW krainie słońca, słodkiej kawy i bałkańskiej gościnności-Espresso, makiato czy turke?-Czy karaibskie plaże można znaleźć w Europie?-Skąd w Albanii wzięła się piramida?-Jak powstaje najlepsza rakija?Podczas podróży z Pascalem pokochasz Albanię na dobre i jeszcze lepsze!Jak spędzają dni mieszkańcy Albanii, szczególnie ci żyjący na słynnej Riwierze Albańskiej? To świat zupełnie inny niż na przykład stolica, Tirana, która jest prawdziwą miejską dżunglą. Nad albańskim morzem żyje się po śródziemnomorsku i bardzo leniwie. Wydaje się, że mieszkańcy są tu na wiecznych wakacjach. Nikt donikąd nie goni -zamiast tego wszyscy powoli sączą kawę w barach z widokiem na morze. Taki widok to tutaj jedyna opcja!Roksana Nowakautorka bloga albaniapopolsku.plSłodka kawa, niespiesznie sączona przy każdej okazji w knajpkach z widokiem na lazurowe wody, to esencja albańskiego stylu życia. Przy kawie odbywa się spotkania rodzinne i towarzyskie, ubija interesy i spędza wolny czas. Magiczne właściwości mają nawet fusy - kiedy spojrzeć w nie w odpowiedni sposób, mogą ukazać przeszłość, teraźniejszość lub przyszłość.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
