Podejmując refleksję nad dziedzictwem etycznym trzech wielkich polskich etyków chrześcijańskich, chcemy uzyskać, poprzez twórczą konfrontację tych hermeneutyk, jakiś przybliżony "obraz" moralności. Wydaje się, że uzyskany poprzez twórczy dialog trzech hermeneutyk obraz jest znacznie bardziej zbliżony do prawdy niż ten proponowany przez jedną tylko hermeneutykę. Ktoś może zarzucić takiemu podejściu relatywizm, to, że prawdę o moralności uzależnia się do określonych dziejowo i historycznie hermeneutyk. Taki zarzut wynika z pewnego nieporozumienia. Żadna bowiem prawda o moralności nie jest wolna od przyjętej hermeneutyki, nawet ta, która wyraża obawę o relatywizm. Zderzenie hermeneutyk nie powinno niszczyć fundamentów, na których są one oparte, w tym zderzeniu chodzi bowiem o wierność fundamentom, a nie fundamentalizmowi.
Etyka chrześcijańska będąca hermeneutyką moralności opierającą się na określonych pryncypiach, w tym twórczym dialogu i konfrontacji hermeneutyk, nie traci swojej tożsamości, ale ubogaca się innymi spojrzeniami, przyswaja nową, bardziej operatywną aparaturę, staje się być może wrażliwsza na coś, czego przedtem nie pozwalały jej dostrzec ramy dotychczasowej interpretacji. Ci, którzy rozpuszczają etykę chrześcijańską w konfrontacji z innymi hermeneutykami, niewłaściwie pojmują ideę twórczej konfrontacji. Nie polega ona na rezygnacji ze wszystkiego, co wartościowe w obrębie własnej hermeneutyki. Etyka chrześcijańska jest wartościową propozycją dla człowieka XXI wieku. Jednakże aby dziś rzetelnie uprawiać etykę chrześcijańską, potrzeba otwartości, a przede wszystkim intelektualnej odwagi, umiejętności konfrontacji wyzbytej z agresji w doświadczeniu z innością, a także powściągnięcia tendencji do przyklejania łatwych epitetów. Chodzi również o to, aby uprawiający ją uczyli się wyczuwania "ducha czasu", którym jest przesiąknięty na różne sposoby dzisiejszy człowiek.
Nasi trzej bohaterowie na różny sposób odbierali tego ducha czasów i dostrajali do niego swoje hermeneutyki. Można o nich powiedzieć, że są one mniej lub bardziej udaną jego artykulacją. Ich hermeneutyki ludzkiej egzystencji i moralności docierały do różnych obszarów głębi owego "ducha czasów". Jedne zapuszczały swoją sondę daleko, gubiąc za to jednoznaczność wyrazu tej głębi, uciekając się do metafor, starały się oddać nasze najbardziej pierwotne doświadczenia i intuicje. Drugie może trochę płycej, ale za to bardziej precyzyjnie i analitycznie, z zachowaniem obowiązujących dla nich standardów racjonalności poznawczej i etycznej. Tego wyczuwania "ducha czasu" powinna uczyć nas twórcza i nastawiona na dialog konfrontacja etycznych hermeneutyk zainspirowana myślą personalistyczną Ślipki, Tischnera i Stycznia.
Ze Wstępu
Postać ojca Antonia Possevina, a przede wszystkim jego wszechstronna działalność w drugiej połowie XVI i na początku XVII wieku na terenie niemal całej ówczesnej Europy, budziła duże zainteresowanie i nadal inspiruje badaczy zagranicznych oraz polskich. Publikowana praca zbiorowa pt.: Antonio Possevino SJ (1533-1611). Życie i dzieło na tle epoki stanowi rezultat pierwszego, zrealizowanego współcześnie przedsięwzięcia badawczego o takiej skali, poświęconego temu wybitnemu jezuicie. Publikacja ta jest wynikiem badań podjętych przez grono kompetentnych polskich i zagranicznych uczonych, którzy od dłuższego czasu prowadzili studia nad tą epoką. I choć stanowi zbiór studiów autorstwa badaczy o różnym doświadczeniu reprezentujących rozmaite ośrodki badawcze i dyscypliny, to całość składa się na tom w pełni monograficzny, ukazujący zarówno życie i dzieło o. Antonia Possevino, jak i historyczne, polityczne, teologiczne oraz literackie konteksty jego twórczości. Z treści publikowanego tomu wyłania się niezwykle ciekawy portret nie tylko samego jezuity- jednej z najwybitniejszych postaci w zakonie na przełomie XVI i XVII wieku, ale również interesujący portret Rzeczypospolitej, jej związków z państwami ościennymi i dynastiami europejskimi, jak i z zakonem jezuitów i papiestwem.
a książka zawiera nowe, odkrywcze spojrzenie na modlitwę, ukazuje jej prostotę i piękno. Słowa w niej zawarte najpierw wypływają z wewnętrznego doświadczenia później z rozległej wiedzy o zasadach i prawach modlitwy. Jest to niezbędna pozycja dla wszystkich pragnących odnowić lub rozpocząć życie modlitewne. Modlitwa w ciszy - najstarsza modlitwa świata. Człowiek, coraz częściej przekonuje się, że nie może żyć i normalnie funkcjonować bez powrotu do swego wnętrza; bez skupienia, milczenia i chwil samotności. Jak jednak wejść w ciszę serca? Jak być z Bogiem codziennie sam na sam, odkładając na bok słowa, intencje i sprawy do załatwienia? Jak oddać Mu się cały? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć ta mała książeczka powstała na pustelni gdzieś we Francji.
Ks. Andrzej Muszala (ur. 1963 r.) - ksiądz archidiecezji krakowskiej, wykładowca bioetyki na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie, duszpasterz akademicki. Publikuje w miesięczniku katolickim 'List' oraz w 'Medycynie Praktycznej'. Od 1996 roku prowadzi rekolekcje o modlitwie w ciszy w pustelni w Beskidach (www.pustelnia.pl).
Arcybiskup Timothy Dolan w rozmowie z Johnem L. Allenem Jr.
Nowojorski metropolita abp Timothy Dolan to jeden z najbardziej rozpoznawalnych hierarchów Kościoła w Stanach Zjednoczonych, wyniesiony w 2012 r. do godności kardynalskiej przez Benedykta XVI. W wywiadzie-rzece z wybitnym amerykańskim watykanistą dzieli się przemyśleniami na temat obecnej sytuacji Kościoła katolickiego, zwłaszcza amerykańskiego, którego dzieje będąc też historykiem dobrze zna. Abp Dolan uważa, że powołaniem Kościoła w zlaicyzowanej cywilizacji Zachodu jest afirmowanie, wzmacnianie, głoszenie tego, co szczególnie szlachetne, piękne i najświętsze w działalności człowieka. Jednak gdy kluczowe kwestie dotyczące tożsamości Kościoła Chrystusowego są zagrożone, abp Dolan, którego zawołaniem są słowa św. Piotra „Do kogóż pójdziemy”, potrafi głośno wyrażać swój zdecydowany sprzeciw. Niemniej priorytetowym celem jego misji jest dokonywanie przemiany w ludzkich sercach, głównie na drodze powszechnego dialogu traktowanym jako miejsce teologiczne, gdzie objawia się Bóg.
Kard. Timothy Dolan – ur. 6.02.1950 r. w St. Louis, amerykański biskup rzymskokatolicki, rektor Papieskiego Kolegium Północnoamerykańskiego w Rzymie (1994–2001), abp Milwaukee (2002–2009), od 2009 r. abp Nowego Jorku, przewodniczący Konferencji Episkopatu USA.
John L. Allen Jr. – watykanista współpracujący z magazynem „National Catholic Reporter”, CNN i National Public Radio. Jego rubryka internetowa „All Things Catholic” jest uznawana za najlepsze źródło informacji na temat spraw Kościoła katolickiego w kraju i za granicą. Autor popularnych książek, m.in. znanych w Polsce: Opus Dei i Wszyscy ludzie papieża.
Szymon Hołownia ( stacja7.pl) tak napisał o książce:
Kardynała Dolana warto słuchać, nie tylko dlatego, że mądrze prawi, ale też dlatego, że to straszna frajda. Mam wrażenie, że spora część problemów wielu lokalnych Kościołów mogłaby zostać rozwiązana, gdyby tylko udało się go sklonować... Ta książka to kopalnia praktycznych wskazówek dla tych, którzy chcieliby umieć zdecydowanie obronić swoje poglądy w zapalnych kwestiach (takich jak stosunek do homoseksualnych związków czy zarzuty wobec Kościoła), a nie popaść przy okazji w mentalność inkwizytorską - kochając Boga, kochać też ludzi i świat.
Odbiorcy:
- osoby zainteresowane miejscem i rozwojem Kościoła katolickiego w dzisiejszym, pełnym wyzwań świecie.
Czy pobożność kapłana ma wpływ na wartość Mszy świętej? Co to jest humerał, alba, cingulum? Dlaczego w czasie liturgii używane jest kadzidło? W jaki sposób należy się przygotować do Mszy świętej? Dlaczego kapłan dodaje wody do wina? Czy trzeba słuchać kazania? Jak często można przyjmować Komunię świętą? Czy znasz odpowiedzi na te pytania? Przecież uczestniczysz we Mszy świętej od dziecka.
100 pytań i odpowiedzi dotyczących gestów, słów i przedmiotów używanych w czasie liturgii. To książka dla Ciebie, dla Twojej rodziny, dla Twoich przyjaciół.
W przedmowie do ostatniej części Trylogii międzyplanetarnej noszącej tytuł Ta ohydna siła C.S. Lewis pisze o niej, że jest ?fikcyjną opowieścią o działaniu siły diabelskiej, która jednak kryje w sobie poważną myśl?. I dodaje: ?Myśl tę starałem się wyłożyć pełniej w mojej książce Koniec człowieczeństwa?.
C.S. Lewis już w latach 40. obserwował pojawienie się prądów myślowych, które w imię postępu i rozwoju zaprzeczają samej istocie człowieka; odrzucają to, co jest wpisane w ludzką naturę, a relatywizując wszystkie wartości, tworzą karykaturę człowieczeństwa. Czy zjawiska te dziś wygasły, czy przeciwnie, przybrały na sile? Ich odbicia możemy szukać nie w pismach filozoficznych, ale w szeroko rozpowszechnionym sposobie myślenia, dominujących ideologiach i współczesnym ustawodawstwie.
Koniec człowieczeństwa, uznawany za jedną z najważniejszych ? obok Chrześcijaństwa po prostu ? książek C.S. Lewisa na temat etyki, to błyskotliwa i brawurowo napisana apologia uniwersalnego prawa moralnego. Wychodząc od problemu edukacji i odnosząc się do dziedzictwa różnych kultur, Lewis pokazuje, że istnieje jeden, wspólny i niezmienny kodeks moralny, który możemy odnaleźć zarówno w Biblii, jak pięknych wersach Eddy poetyckiej czy w zasadach Tao. Prawo moralne od zawsze wpisane jest w serce człowieka, a wszelkie próby sztucznego modyfikowania go, stwarzania ?nowego człowieka? czy ?pokonania ludzkiej natury? oznaczają walkę z samym człowieczeństwem.
Każdy z trzech esejów, które składają się na ten tom: Ludzie bez torsów, Droga i Koniec człowieczeństwa, to prawdziwa intelektualna przygoda oraz niezapomniane duchowe spotkanie z autorem Zaskoczonego Radością i Problemu cierpienia.
2 kwietnia 2005 roku odszedł od nas ukochany Ojciec Święty, od 1 maja 2011 roku błogosławiony Jan Paweł II.
Niech Biblia z Jego osobistym błogosławieństwem dla rodzin, które wspólnie czytają Słowo Boże, będzie najlepszą pamiątką dla pokoleń Polaków.
W powszechnej świadomości Polaków termin "irreligia" zaistniał za sprawą skandalu związanego z wystawą Irreligia - Morfologia niesacrum w sztuce polskiej XX wieku, otwartą 5 października 2001 r. w Brukseli, zorganizowaną przez prywatną galerię "atelier 340 Muzeum". Zaprezentowano na niej 150 dzieł autorstwa 41 artystów polskich, w których prowokacyjnie i bluźnierczo sprofanowano symbole religijne oraz celowo zdeprecjonowano wartości duchowe. Wywołało to gwałtowne i żywiołowe reakcje. Od tego czasu owo pojęcie funkcjonuje w Polsce w literaturze popularnej, jak również naukowej i odnoszone jest do zjawisk z bardzo różnych obszarów kulturowej działalności człowieka.
Fragment Wstępu
Seria "Polska na 6" przeznaczona jest dla dzieci w wieku 6-12 lat, ich rodziców, opiekunów i nauczycieli. Są to pozycje łączące funkcje książek do czytania i przewodników turystycznych. Książka ?Grunwald 1410? pokazuje historię Polski w XV wieku w kontekście konfliktu polsko-krzyżackiego. Przygotowania do największej bitwy średniowiecznej Europy są pretekstem do pokazania życia codziennego, architektury, kultury i tradycji Polski w epoce Jagiellonów. Wraz z sympatyczną rodziną Gościmskich najmłodsi czytelnicy spotkają króla Władysława Jagiełłę wyruszającego na wojnę z Krzyżakami i powędrują jego śladami przez Czerwińsk i Grunwald do Malborka.
Tę podróż odbyłem jakiś czas temu. Przez kilka tygodni wędrowałem po Indiach w towarzystwie buddyjskiego mnicha, który całe życie spędził w jednym z himalajskich klasztorów. (...) Dla mojego towarzysza podróż miała być przygotowaniem do intensywnej medytacji w odosobnieniu. W symboliczny, ale przecież i w całkiem realny sposób żegnał się ze światem, by przez trzy lata oddawać się kontemplacji i w ten sposób realizować swoje wielkie, duchowe marzenie. (?) W czasie podróży prowadziłem codzienne zapiski, coś w rodzaju dziennika pielgrzyma. Przepisując notatki ze stronic pięciu zniszczonych wilgocią, pyłem i brudem brulionów, celowo ich nie zmieniałem. Uznałem, że będzie lepiej, jeśli pozostaną swoistym dokumentem wspólnej podróży-pielgrzymki aniżeli wypracowaną literacką kreacją. Ta książka jest właśnie tym dziennikiem.
Współczesny człowiek poszukuje trwałych wartości, które pozwalają odnaleźć sens życia i bronią przed zagubieniem człowieczeństwa. Do takich fundamentalnych wartości należy rodzina oparta na nierozerwalnym małżeństwie mężczyzny i kobiety. Jest ona pierwszą i najważniejszą drogą każdego człowieka. (...)
Szczególnie mocnym głosem Papieża Rodzin jest posynodalna adhortacja o zadaniach rodziny w świecie współczesnym Familiaris consortio. Jest ona carta magna małżeństwa i rodziny, która pomimo upływu 30 lat od jej ogłoszenia wciąż zaskakuje aktualnością treści. Jest również proroczym przesłaniem, by na nowo odczytać prawdę o rodzinie w kontekście współczesnych problemów i wyzwań, z jakimi boryka się człowiek i społeczeństwo początku XXI wieku. Niniejsza publikacja wpisuje się w zapoczątkowany przez ten dokument nurt poszukiwań i refleksji w celu nowego odczytania prawdy o małżeństwie i rodzinie.
Niniejsza książka jest swego rodzaju strategiczną analizą powodów, dla których warto wierzyć w katolicyzm i jego przewagę nad innymi religiami. Tylko on jest religią Boga: to, że Bóg jest katolikiem, nie ulega wątpliwości. Cammilleri dokonuje czegoś w stylu analizy porównawczej rodem z McKinseya, bogatej w obserwacje, refleksje, ciągłe syntezy. Punktem wyjścia jednak jest dla niego pewne kluczowe założenie. W dzisiejszym świecie już prawie nic nie jest takie, jakie być powinno, jednak nie dlatego, że kryzys wartości uniemożliwia nadanie sensu cywilizacyjnym zdobyczom. Problem leży gdzie indziej. Kryzys wartości jest owocem kryzysu wiary: wiary w jednego Boga. To brzmi jak encyklika. Jeżeli jednak Bóg nie dla wszystkich jest Stworzycielem nieba i ziemi, a życie nie dla wszystkich ma ten sam sens, dla-czego miałyby być sensowne ludzkie działania? Tym sposobem rodzi się chaos oraz wszystko, co z niego wynika i co tak bardzo martwi Cammilleriego - apologetę i polemistę, który tak długo toczył spór z samym sobą, że dla wszystkich Teofilów, którzy (tak jak ja) mają ochotę go słuchać, stał się w końcu mistrzem prowokacji: ironicznym, czasem irytującym, ale też nad wyraz inspirującym i przekonującym. Cammilleri, jak św. Augustyn XXI wieku, niestrudzenie zestawia wiarę z rozumem, łaskę zaś z grzechem, rolą Kościoła i kapłanów. Analizuje przy tym dwa tysiąclecia chrześcijaństwa, nie omijając kwestii najbardziej kontrowersyjnych i wielopłaszczyznowych - takich jak wyprawy krzyżowe czy Inkwizycja - ale i badając rany, jakie w ciągu ostatnich pięciuset lat zadały Kościołowi reformacja, oświecenie i antyklerykalne sekty okresu zjednoczenia Włoch. Toteż kiedy, odpowiadając na któreś z pytań, kończy zdanie wykrzyknieniem „Eh!", nie należy się zdumiewać - to pytanie otwarte, nad którym powinniśmy się zastanowić.
Sprawdźmy jednak, czy Cammilleri potrafi nas w swojej książce przekonać, że Bóg, gdyby musiał wybierać, poszedłby dzisiaj na niedzielną mszę katolików, zamiast uczestniczyć w piątkowych czy sobotnich nabożeństwach innych wyznań.Zacznijmy od tego, że Cammilleri przybliża nam Boga jako Kogoś, kto stworzył człowieka i zbawił go, wystrzegając się błędów - mimo że każdy z tych aktów był, jest i zawsze będzie dla nas czymś nie do końca zrozumiałym. Cammilleri interpretuje Boga na swój własny, literacki sposób, umiejętnie pociągając za struny naszej uwagi i inteligencji. Czy potraficie sobie wyobrazić, że Bóg „posyła kogoś do diabła"? Cammilleri potrafi - i nie ociera się przy tym o bluźnierstwo. Jest irytujący, to fakt, ale też pełen wiary i miłości. Lubię myśleć, że gdyby był księdzem, to słuchając go, pełniej pojęlibyśmy nawet „Tajemnicę". Jego książka nie jest tekstem teologicznym, a jednak na swój osobliwy sposób wyjaśnia nam, czym są piekło, Trójca Święta i grzech pierworodny. Tłumaczy nawet, dlaczego Chrystus musiał powołać do życia Kościół. Gdyby Cammilleri, mający już na swoim koncie // Yangelo secondo me, odważył się napisać klasyczny komentarz do Ewangelii, powstałoby prawdziwe arcydzieło. Wielu pokręciłoby co prawda głową z dezaprobatą, ale innym jego oryginalny styl otworzyłby oczy na niejedną sprawę.
Swego czasu Cammilleri utożsamił się w jednej ze swych książek (Ja i diabeł) ze św. Antonim. Tym razem utożsamia się z samym Bogiem i wyjaśnia, dlaczego Ten powołał do życia chrześcijaństwo. Ktoś powie, że posunął się za daleko. Ja, znający zawartość stronic, do których lektury niebawem przystąpicie, jestem innego zdania. Cammilleri porusza tematy, których fachowcy już nie poruszają. Jego tekst, utrzymany w stylu apostolsko-prowokacyjnym, tylko z pozoru jest powierzchowny; w rzeczywistości obfituje w spostrzeżenia, które skłaniają do refleksji i trafiają prosto do serca. Cammilleri uczy nas, że powinniśmy pamiętać o Bogu, nawet gdy... przeganiamy dokuczliwego komara, niepewni, czy postępujemy słusznie.
Książka stanowi zapis jedenastodniowej pielgrzymki do grobu św. Jakuba Apostoła - przez Portugalię i Hiszpanię. Szlak Camino Portugues prowadzi od katedry Se w Porto aż do katedry św. Jakuba w Santiago de Compostela. Jedenaście etapów drogi rozciąga się na przestrzeni blisko 240 km - czyli optymalnej do przejścia w czasie dwutygodniowego urlopu. Ruch pielgrzymkowy ożywia się coraz bardziej, a motywy pielgrzymowania są różne: religijne, turystyczne, kulturowe, a nawet towarzyskie. Pozostaje żywić nadzieję, że każdy człowiek podążający drogą Jakubową odnajdzie sens swojego camino, swój cel w życiu, swoje "ja". Ta droga bowiem nigdy nie pozostaje bez oddźwięku.
Jak być kapłanem w XXI wieku? Na to pytanie odpowiada prefekt Kongregacji ds. Duchowieństwa Stolicy Apostolskiej i wieloletni formator. Książka to zbiór jego wykładów wygłoszonych w różnych okolicznościach do środowisk kleryckich, intelektualnych i artystycznych. Jej celem jest ożywienie ewangelizacyjnego ducha Kościoła przez zwrócenie kapłanom uwagi na ich misję i tożsamość, tak bardzo zatarte przez współczesny świat.
"Począwszy od soboru watykańskiego II, Kościół starał się udzielić odpowiedzi na wielki problem relacji z nowoczesnością. Temat ten często był po obu stronach przedmiotem niezrozumienia, zwłaszcza za sprawą odmienności języków, a nierzadko z powodu zagubienia wspólnej wizji wiary, która w odróżnieniu od obecnej epoki cechowała czasy przednowoczesne. (…)
Niniejszy tekst ma być drobnym przyczynkiem do tego wielkiego tematu, który trzeba koniecznie podjąć w ogóle, a jeszcze bardziej w Roku Wiary, zaczynając od tych, którzy z racji nieodzowności ich posługi, ale jeszcze bardziej ze względu na wierność sobie samym i własnemu powołaniu, są wezwani do codziennego zmagania się z kulturowymi i praktycznymi konsekwencjami tej nierozstrzygniętej, niezdecydowanej relacji. Chodzi o kapłanów".
kard. Mauro Piacenza
„Moje ukochane dusze, jeżeli nie spoglądacie w niebo, będziecie żyć tak, jakby wasze istnienie nie miało sensu. Podnieście głowę i myślcie o domu, który na was czeka. Szukajcie Boga, a zawsze Go znajdziecie ze wzrokiem w was wpatrzonym. W Jego spojrzeniu odnajdziecie spokój i życie”. Słowa Jezusa zapisane przez Catalinę Rivas
Catalina Rivas to stygmatyczka i mistyczka z Cochabamba w Boliwii, która otrzymała od Boga niezwykłe objawienia rzeczywistości duchowej. W swoich wizjach ujrzała między innymi, co w wymiarze duchowym dzieje się podczas spowiedzi, Eucharystii i śmierci człowieka. Dane jej było ujrzeć mękę Jezusa Chrystusa. Przekazane jej zostały również pouczenia od Jezusa i Maryi, które ukazują bezmiar Bożej miłości do ludzi i wzywają ich do odpowiedzi na tę miłość, będącej jedynym sensem naszego ziemskiego bytowania. Książka ukazuje sylwetkę boliwijskiej mistyczki oraz treść wizji i orędzi, które otrzymała.
Teologię niemiecką warto wziąć do ręki nie tylko po to, aby poszerzyć wiedzę z zakresu dziejów (niemieckiego) Ducha. Warto ją czytać dla niej samej, bo jest to doprawdy książka niezwykła. Jest to dzieło uniwersalne, zdolne zaspokoić potrzeby zarówno czytelnika zaawansowanego w refleksji i spekulatywnej lekturze, jak i tego, kto po lekturę taką sięga sporadycznie i nastawiony jest na jasne wskazówki i spostrzeżenia. Odwołując się do języka zupełnie innej tradycji duchowej, można powiedzieć, że niniejszy traktat jest lekturą obowiązkową dla każdego, kto pragnie wyzwolić się z iluzji „ja”, aby zanurzyć się w wyzwalającym, bezpośrednim doświadczeniu Istnienia.
Traktat powstał najprawdopodobniej w drugiej połowie XIV wieku w kręgu tzw. mistyki nadreńskiej, której najwybitniejszymi przedstawicielami byli Mistrz Eckhart i Tauler. Teologia niemiecka podejmuje zasadnicze wątki ich doktryny mistycznej, wzbogacając ją o nowe, oryginalne elementy. Autorem traktatu był nieznany z imienia Krzyżak, o którym wiadomo niewiele ponad to, że mieszkał w domu zakonnym we Frankfurcie nad Menem.
Mistyczna głębia jest w Teologii niemieckiej jedyną drogą ratunku dla człowieka. Czy nie oznacza to jednak, że dla Frankfurtczyka większość ludzi jest bezpowrotnie potępiona, to znaczy skazana na życie w iluzji sobności, czyli w piekle przywłaszczania? Zbawienie zaś, czyli możliwość przejścia do końca wewnętrznej emancypacji, aż do bezpośredniości obcowania z istnieniem, jest i musi pozostać propozycją, jak mawiał Nietzsche, „dla najmniej licznych”? To oczywiście pytania retoryczne. Teologia niemiecka okazuje się pismem dla wtajemniczonych, dla tych, których nie zadowalają powszechne praktyki, zachowania i dążenia. I takim pismem pozostaje ona do dzisiaj. To nie jest traktat dla tych, którzy wybrali potępienie, czyli należą do niezliczonych mieszkańców ziemskich piekieł żarłocznego przywłaszczania i troski o siebie (Piotr Augustyniak).
Jan Paweł II pozostawił po sobie olbrzymią liczbę listów o rozmaitym charakterze
Listy apostolskie to te, które papież kieruje do całego Kościoła, do metropolitów i konferencji episkopatów. Na ogół nie dotyczą problemów czy wydarzeń o charakterze jednostkowym, jak ogłaszanie beatyfikacji czy decyzje mniejszej wagi, różnią się także wyraźnie od korespondencji zwyczajnej ? oficjalnej i prywatnej. Niektóre z listów składających się na niniejszy tom są powszechnie znane, jak choćby "Salvifici doloris" o ludzkim cierpieniu czy "Tertio millennio adveniente" na temat trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa, inne ? ważne w szczególny sposób dla polskiego Kościoła (na przykład pierwszy list apostolski Jana Pawła II, "Rutilans agmen", z okazji dziewięćsetlecia śmierci świętego Stanisława). Zbiór zawiera ostatni list apostolski zmarłego Papieża, "Szybki rozwój", poświęcony środkom społecznego przekazu.
To nie powrót do społeczeństwa religijnej, politycznej lub jakiejkolwiek innej karności stanowi szansę dla istnienia ? jest nią raczej społeczeństwo unowocześniające się, czyli emancypujące. Co prawda wzmaga się w nim iluzja ?ja?, jego głupawy narcyzm i żarłoczny egoizm, lecz jednocześnie właśnie w nim otwiera się przestrzeń dla ostatecznego porywu istnienia. Czyli ? tam gdzie wzmógł się grzech, jeszcze obficiej wylała się łaska? Z pewnością tak, jakkolwiek ostateczny triumf dokonać się może tylko w nielicznych, jeśli zgoła nie zastąpi go absolutna porażka. Wielka katastrofa istnienia, które wychodząc na poszukiwanie siebie, nigdy już nie powróci do domu, lecz będzie się samo pożerać przez swoich niedoszłych zbawicieli.
?Istnienie jest Bogiem? ? to jedna z kluczowych i najbardziej brzemiennych w skutki tez Mistrza Eckharta, stanowiąca również punkt wyjścia dla anonimowego autora traktatu Teologia niemiecka. Istnienie jest Bogiem, ogarnia wszystko i jest całymi nami. Wszystko bowiem, co jest, do niego należy i w nim uczestniczy. Nic ? w sensie ontologicznej obiektywności ? nie pozostaje poza istnieniem. Wszystkim jest ono. Każdy z nas to jego fenomen. A jednak jest coś, co się z istnienia wyłamuje. Tym czymś jest ?ja?, które nie chce być tylko przejawem, nie chce być tylko ? by sparafrazować piękną metaforę Nietzschego ? zmarszczką na wiecznym oceanie. ?Ja? chce być swoim własnym istnieniem, chce niezależności i autonomii, chce być swym własnym panem, swoim własnym bogiem. A jeśli ma mieć Boga poza sobą, to chce być dla niego partnerem, odrębnym drugim ?ja? obok jego ?ja?. Lecz wtedy istnienie nie jest już Bogiem, jest czymś rozczłonkowanym między istniejące podmioty, rozerwanym na strzępy przez ich dążenia, ?ja? mające na celu. I dlatego właśnie ?ja jest grzechem?, pierwotną przewiną Adama, czyli każdego człowieka.
Bitwa książek i Opowieść balii powstały między 1695 a 1704 rokiem i są to najważniejsze utwory we wczesnym dorobku satyrycznym Jonathana Swifta. W przekładzie na język polski ukazują się po raz pierwszy.
W sporze między Starożytnymi a Nowożytnymi Swift stał mocno po stronie Starożytnych. Ich zwolennicy wierzyli, że myśl klasyczna i biblijna stale do nas mówi. Swift kpił ze swoich współczesnych, z ich kultu nauki, religijnej hipokryzji, ulegania chwilowym literackim modom, a robił to, genialnie posługując się ironią i groteską, z wielką inwencją konstruując piętrowe absurdy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
