Święta Brygida Szwedzka żyła w XIV wieku. Pochodziła, jak wskazuje przydomek, ze Skandynawii. Boski Zbawiciel zaszczycił ją objawieniem Piętnastu modlitw.Fakt objawienia miał miejsce w stolicy chrześcijaństwa, a więc na terenie Wiecznego Miasta, kiedy Święta nawiedziła sławną bazylikę Świętego Pawła, Apostoła Narodów. Praktyka Piętnastu modlitw ze względu na błogosławione owoce otrzymała nazwę Tajemnica szczęścia. Osoba, która codziennie podejmuje to religijne ćwiczenie, w ciągu roku odmówi tyle modlitw wraz z Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo, ile nasz Zbawiciel otrzymał ciosów podczas swojej bolesnej Męki.Z biografii św. Brygidy dowiadujemy się, że Pan Jezus do objawionych modlitw dodał jeszcze wspaniałe obietnice na korzyść tych, którzy będą je odmawiać z głęboką wiarą i pobożnością. Chodzi o wielkie sprawy Boże, zmierzające do uszczęśliwienia człowieka. Otwierając swoje serce w kontakcie z Bogiem, odkryjesz tajemnicę prawdziwego szczęścia, która niech stanie się twoim udziałem. Ale nie tylko twoim. Podziel się tym nabożeństwem z innymi.
Letni numer Życia Duchowego zatytułowaliśmy Sumienie sumienia, ponieważ zależy nam na refleksji nie tyle nad sumieniem, co nad czynnikami, które formują sumienie. Ten temat rodzi się z poczucia bezradności wobec ludzi tak mocno przeświadczonych o swojej racji, że ich sumienie przestaje być głosem krytycznie oceniającym ich wybory, a staje się wręcz przyklaskującym klakierem. Stąd pytanie, co i jak powinno budzić nasze sumienia.W artykule otwierającym numer ks. Przemysław Marek Szewczyk, pisząc o biblijnej koncepcji sumienia, podkreśla, że fundamentalne dla niej jest poszukiwanie najgłębszego ja, w którym każdy z nas słyszy głos Boga i odkrywa zdolność rozpoznania prawdy o dobru i złu.O sumieniu jako głosie Boga w duszy pisze też ks. Grzegorz Strzelczyk, zastanawiając się: Czy jesteśmy bliżej prawdy, gdy w Bogu upatrujemy bezpośredniego inspiratora owego wewnętrznego osądu [], czy też raczej powinniśmy mówić o pewnej czysto ludzkiej zdolności, która Boża jest o tyle tylko, że Bóg ją stworzył jako jeden z elementów człowieczeństwa?.Wacław Oszajca SJ w artykule pt. Gdyby nas piękniej kuszono przypatruje się sumienności sumienia kilku postaci Nowego Testamentu, które odegrały znaczącą rolę w życiu społecznym, politycznym, kulturalnym i religijnym ówczesnego społeczeństwa i takąż samą odgrywają dzisiaj. A wszystko, jak zawsze w esejach tego Autora, z poezją w tle.
Prawo do życia jest podstawowym prawem człowieka, które zostało dane jako istocie rozumniej i wolnej, na którym opierają się wszystkie prawa ludzkie. Ten dar życia został udzielony człowiekowi w charakterze misji, którą powinien podjąć i wypełnić. A zatem życie ludzkie jawi się zarówno jako wartość osobowa, odpowiadająca godności człowieka jak i jego transcendentne powołanie. W związku z powyższym prawo do śmierci wydaje się być zupełnie sprzeczne z prawem do życia. Jeżeli życie człowiek pojmuje w kategoriach fundamentalnych potrzeb, to prawo do życia nakłada bezwarunkową ochronę życia, a tym samym wyklucza jakąkolwiek formę zadawania śmierci. W medycynie walka o życie nie tylko wynika z przysięgi Hipokratesa, ale stanowi podstawowy obowiązek zawodowy lekarza. A zatem, jak pogodzić obowiązek ratowania życia ludzkiego z sytuacją, w której człowiek upomina się o prawo do śmierci?
W debacie współczesnej to zagadnienie nabiera szczególnego znaczenia zarówno w przypadku rezygnacji z uporczywej terapii jak i eutanazji. W obu powyższych sytuacjach mamy do czynienia z odwoływaniem się do argumentu godnej śmierci. Zasadnym jest zauważenie, że mówienie o prawie do śmierci bywa często podważane jako absurdalne. Jak słusznie zauważa Barbara Chyrowicz, posiadanie „prawa do” zakłada, że istnieje ktoś kto jest użytkownikiem tego prawa. A ponieważ śmierć jest koniecznością człowieka, związku z powyższym nie może być prawem, jest nieuchronnym imperatywem. Co więcej, prawo zakłada, że podmiot tego prawa mógłby z danego mu przywileju nie skorzystać, tymczasem śmierć stawia człowieka w sytuacji bez wyjścia. Jak zatem można mówić o prawie do śmierci? Czy może istnieć takie prawo? Należy również zaznaczyć za Wojciechem Bołozem, że każde uprawnienie, jeżeli ma być rzeczywistym przywilejem, to powinno również posiadać równoważnik w postaci czyjegoś obowiązku. Tak więc, jeżeli umierający miałby prawo do śmierci, to drugi człowiek miałby obowiązek zabicia go. Na kim miałby spoczywać ten obowiązek – na lekarzu? Gdyby nawet przyjąć, że spoczywa on na lekarzu, to pojawia się kolejne pytanie: na podstawie jakich racji lekarz miałby obowiązek przyspieszenia śmierci człowieka terminalnie chorego, czy też w stanie wegetatywnym. Tak więc prawo do śmierci rozumiane jako uprawnienia do zadawania sobie bądź drugiemu człowiekowi śmierci, takie prawo do śmierci nie istnieje. Czy zasadnym więc w perspektywie odpowiedzialności za życie, wydaje się stawianie pytania o prawo do godnej śmierci? W dobie rozwoju medycyny i możliwości przedłużania życia czy też odraczania śmierci, pytanie wydaje się jak najbardziej racjonalne.
Informacje zawarte w obydwu tekstach nie są potwierdzone przez inne źródła pozabiblijne, czyli nie można z cała naukową pewnością historyczną jednoznacznie stwierdzić, kim był Manasses: grzesznikiem czy nawróconym. Należy przyjąć, że opowiadania biblijne nie ukazują osoby króla Manassesa, ale jego figurę, czyli ideę, w której świetle władca został przedstawiony; nie jest zatem możliwe napisanie biografii Manassesa lub scharakteryzowanie jego osoby, można natomiast przeanalizować, kim jest literacki król Manasses, bohater tekstów biblijnych, oraz odszukać motywy i idee, w których świetle został on w taki sposób przedstawiony.
"Mnogość tekstów zawartych w recenzowanej publikacji prezentuje nie tylko ważną dla polskiej teologii moralnej przełomu XX/XXI wieku postać ks.prof. Ireneusza Mroczkowskiego .Książka dostarcza ogrom wiedzy na temat specyficznego dla obecnych czasów sposobu rozumienia i prezentowania teologii moralnej. Z zamieszczonych w książce tekstów wyłania się sylwetka teologia moralisty, który w swoich poszukiwaniach i publikacjach podążał via ascendens.Punktem wyjścia tak rozumianej teologii moralnej w poszukiwaniu rozwiązań złożonych problemów są meandry doświadczenia ludzkiego i ludzkie pytania o dobro i zło moralne rodzące się w samym środku życiowych dramatów."Fragmenty recenzji, ks. dr. hab. Konrada Glombika, prof. UO
Monografia wpisuje się w refleksję nad sakramentem małżeństwa, moralnością małżeńską oraz duszpasterstwem osób żyjących w związkach niesakramentalnych. Autorzy bazują na źródłach teologicznych, a w szczególności przywołują teorię cnót św. Tomasza z Akwinu i zasady duszpasterstwa św. Alfonsa M. Liguoriego. Refleksję osadzili także na postulatach II Soboru Watykańskiego oraz nauczaniu św. Jana Pawła II. Analiza teologiczno-pastoralna opiera się na fundamencie sakramentologii i nie ogranicza się do ogólnych rozważań, ale próbuje wskazać szczegółowe rozwiązania.
Książka wyraża prawdę, że w Bogu pojmowanym jako Trójca Osób ujawnia się ostateczna tożsamość osobowa człowieka. Trójca Święta jako paradygmat, wszelkich relacji międzyosobowych, jest przyczyną i wzorem wszelkiego życia wspólnotowego. Trynitarny wymiar antropologii chrześcijańskiej przypomina, że autentycznym powołaniem człowieka jest jego uczestnictwo w życiu Trójjedynego Boga. „Zagadnienia podjęte w książce dotyczą życia chrześcijanina w Bogu Ojcu, na podstawie obszernego nauczania teologiczno-antropologicznego Jana Pawła II wedle jego "trylogii trynitarnej".”
Z fragmentu recenzji ks. prof. dra hab. Józefa Krasińskiego
Przed kilku laty zostałem poproszony, by za pośrednictwem strony inter-netowej dzielić się swoimi refleksjami dotyczącymi wiary, odpowiadając na nurtujące kogoś pytania i wątpliwości. Rozważania wynikały więc z bardzo aktualnego zapotrzebowania konkretnych osób. Zebrało się tych małych artykułów ponad 30. Po mniej więcej roku strona się zmieniła i zakończyła się moja z nią współpraca. Natomiast pozostały teksty. Przeglądałem je ostatnio i stwierdziłem, że układają się w pewien zbiór, który może być przydatny wielu osobom w ich poszukiwaniu odpowiedzi na tematy związane z wiarą. Dodałem do niego jeszcze kilka tekstów, kierując się - co do ich przydatności - własną intuicją oraz przywołaniem problemów stawianych przy okazji spotkań rekolekcyjnych w różnych środowiskach, i w ten sposób powstała ta pozycja.
Mam nadzieję, że przekazywany w ręce Czytelników zbiór refleksji pomoże lepiej rozumieć wiarę i jej sens (Włodzimierz Zatorski OSB)
Nabożeństwo piętnastu modlitw św. Brygidy TAJEMNICA SZCZĘŚCIA to jeden z najbardziej znanych i najstarszych katolickich modlitewników. Prawdziwy pokarm dla duszy, zwłaszcza na czas Wielkiego Postu. Nowe wydanie charakteryzuje się przejrzystością układu modlitw. Każdej nadano tytuł i podzielono na wyraźne części. Wszystko w tym celu, aby ułatwić bardziej świadome odmawianie poszczególnych modlitw, niemal kroczenie wraz z Jezusem po śladach Jego cierpień i męki.
Usłysz Boga w życiu i modlitwie – to najważniejsze przesłanie niewielkiej, ale ważnej książki o. Benedicta Josepha Groeschela. Autor pokazuje, że skupienie i uważność powinny towarzyszyć nam zarówno w trakcie wykonywania codziennych obowiązków, jak i naszych spotkań z Bogiem – na modlitwie, podczas lektury Pisma Świętego, czy na mszy świętej. Tylko wtedy, gdy wyciszymy siebie, zdolni będziemy usłyszeć to, co Pan ma nam do powiedzenia… Usłyszeć i wcielić w życie.
Dzięki „Trzem sekretom” święte małżeństwo wydaje się nie tylko czymś możliwym do osiągnięcia, ale jednocześnie atrakcyjnym. To bardzo osobiste zaproszenie do odkrycia radości płynącej z codziennego praktykowania cnót ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.
Zdecydujcie się - na 33-dniowe rekolekcje w zaciszu swojego domu, a zyskacie nową jakość i głębię wyjątkowej relacji – między wami i Bogiem.
Niniejsza książeczka stanowi zbiór rozważań na temat siedmiu boleści Matki Bożej: proroctwo Symeona, ucieczka do Egiptu, zgubienie Jezusa, spotkanie na drodze krzyżowej, ukrzyżowanie i śmierć Jezusa, zdjęcie z krzyża, złożenie do grobu.Ponadto załączona tu została Koronka do siedmiu boleści Matki Bożej oraz Litania do Matki Bożej Bolesnej.
Na rynku wydawniczym ukazała się właśnie pierwsza publikacja książkowa w języku polskim przedstawiająca postać św. Anioła pt. Żywot Świętego Anioła, męczennika karmelitańskiego i nie ujrzałaby światła dziennego gdyby nie wielki wkład ks. Marcina Puziaka, rektora WSD w Bydgoszczy. We wspomnianym wstępie do tej książki o. Prowincjała napisał: Wdzięczny jestem ks. Marcinowi Puziakowi, Żyjącemu duchem Karmelu, za przetłumaczenie na język polski Żywota tej prawdziwej przecież postaci. Będziemy w nim czytać o wielu wydarzeniach, w które trudno uwierzyć, by miały miejsce w życiu św. Anioła. Są one jednak odzwierciedleniem epoki, w której spisano Żywot. W Posłowiu do książki ks. Marcin Puziak zaznaczy: Każde dawne pokolenie karmelitów czytało ten Żywot nie po prostu jako źródło historyczne, ale przede wszystkim jako opowieść pełną wiary w Boże działanie, które u początków dziejów zakonu karmelitańskiego na przełomie XII i XIII wieku wydało takiego giganta ducha i gorliwości zakonnej, jakim był Święty Anioł. To właśnie ów budujący przykład świętości, charyzmy, gorliwości, a w końcu męczeństwa był istotniejszy niż szczegółowa wierność źródła historycznego i filologiczna odpowiedniość tekstu tłumaczonego z łaciny na język ludu wierzącego. () Charakter źródła tu przedstawionego sprawia, że nie należy przypisywać zbyt wiele wartości historycznej niektórym zbyt nieprawdopodobnym szczegółom, niemającym potwierdzenia w innych źródłach. Hagiograficzny duch tego dawnego tekstu ma przecież przybliżyć sens świętości Anioła jako przykładu pociągającego do Boga i do życia chrześcijańskiego w duchu Eliasza, a nie dowodzić historycznej autentyczności opisywanych detali. () Tak odczytany na nowo Żywot Świętego Anioła Męczennika ponownie wskaże od wieków aktualny ideał życia karmelitańskiego: in obsequio Jesu Christi vivere żyć w służbie Jezusa Chrystusa
Księga Rodzaju przedstawia, w najszerszym możliwym znaczeniu, stworzenie świata jako zjawisko nadnaturalne, niepozostawiające niczego przypadkowi. Darwinowska ewolucja z kolei ? również w swym najszerszym możliwym znaczeniu ? jest zjawiskiem naturalnym, które jednak niemal wszystko pozostawia przypadkowi. Trudno sobie wyobrazić, by te dwa poglądy na genezę życia mogły być jeszcze bardziej sprzeczne ze sobą. Skąd więc to nieodparte pragnienie „ochrzczenia diabła”, przejawiające się dążeniem do pogodzenia ewolucjonizmu z Księgą Rodzaju? Choć nie znamy indywidualnych motywacji, ogólna odpowiedź wiąże się ze współczesną wiarą w to, że ewolucja musi być prawdą, gdyż tak przecież głosi nauka! Ale jeśli nauka miałaby być skuteczna w odkrywaniu prawdy, to dlaczego jej „prawda” tak często się zmienia? Dlaczego naukowe pewniki jednego pokolenia są wyśmiewane i uważane za mity przez następną generację? Dlaczego odkrycia naukowe, jako rezultat stosowania metody naukowej, tak często sobie przeczą? Skoro naukowe wyjaśnienia dotyczące obecnej rzeczywistości – tego, czego można dotknąć, co usłyszeć, zobaczyć i zbadać – wywołują dyskusje i spory, to dlaczego tak wielu ludzi bez żadnych wątpliwości przyjmuje naukowe twierdzenia dotyczące zdarzeń, które rzekomo miały mieć miejsce miliony czy miliardy lat temu?
Książka „Ochrzcić diabła” to próba wykazania, iż taka kapitulacja jest nie tylko niepotrzebna, ale wręcz błędna – jest kolejnym smutnym przykładem tego, jak chrześcijanie w dobrej wierze idą na kompromis w sprawach wiary, ulegając dominującej kulturze. Mamy nadzieję, że lektura tej książki pomoże wierzącym uwolnić się od czołobitności wobec naukowych dogmatów – od przekonania, iż jedyną logiczną i racjonalną reakcją na hasło: „ale to przecież nauka!” jest poddanie swoich wierzeń, w tym także religijnych, tejże nauce.
Clifford Goldstein dowodzi, że chrześcijanie nie powinni rezygnować z ważnej biblijnej nauki o stworzeniu na rzecz dominującej kultury, nawet jeśli ta kultura jest opakowana w pozornie autorytatywny papierek nauki.
Statystyki sugerują, że więcej ludzi wierzy w życie po śmierci niż w Boga. Dlatego doświadczenia z pogranicza życia i śmierci (DPŚ) są coraz częściej używane jako argumenty na poparcie poglądu o nieśmiertelności duszy, promujące twierdzenia spirytyzmu. W tej książce, zawierającej przejmujące świadectwa osób, które przeżyły doświadczenia z pogranicza życia i śmierci, międzynarodowy zespół naukowców i filozofów analizuje to zjawisko i wyciąga różne wnioski. Ponadto staranne studium biblijne dostarcza duchowego przewodnika w dyskusji. Publikacja W dolinie cienia demaskuje fałsz popularnych poglądów i przynosi nadzieję na zmartwychwstanie i życie wieczne po śmierci.
Recenzje:
„Z wypróbowaną biegłością dojrzałego naukowca i redaktora Jacques Doukhan mistrzowsko zebrał znakomite eseje dotyczące tzw. doświadczeń bliskich śmierci (NDE). Książka ta wyraźnie, dobitnie i dogłębnie opisuje to, co dzieje się podczas tych doświadczeń, oraz przedstawia biblijne, teologiczne, naukowe i filozoficzne wyjaśnienia tego tematu z perspektywy, której nierzadko brakuje we współczesnej dyskusji. Ta znakomita publikacja jest wyjątkowa i potrzebna, a przy tym pozwala nam zrozumieć jedno z najbardziej tajemniczych zjawisk. Zrównoważona biblijna interpretacja życia po śmierci jest przedstawiona w książce w taki sposób, by nie wpaść w pułapkę dualistycznej filozofii greckiej. Autorzy możliwe najrzetelniej podchodzą do próby wyjaśnienia doświadczeń bliskich śmierci”.
— prof. Jiŕí Moskala Uniwersytet Andrewsa, USA
„Doświadczenia z pogranicza życia i śmierci (DPŚ) i doświadczenia poza ciałem (DPC) budzą rozmaite refleksje – dla niektórych są zjawiskiem diabolicznym, a dla innych dowodem istnienia życia po śmierci. Ta książka przedstawia medyczne, neurologiczne, filozoficzne, teologiczne i biblijne badania, które umożliwiają racjonalne i naukowe zrozumienie tych zjawisk, które ani nie są „diaboliczne”, ani nie dowodzą istnienia życia po śmierci. To naprawdę ekscytująca lektura!”.
–prof. Roland Meyer, Adwentystyczny Uniwersytet Francji w Collonges-sous-Saleve
Jacquse Doukhan jest głównym redaktorem książki, emerytowanym wykładowcą na Uniwersytecie Andrewsa, doktorem języka i literatury hebrajskiej oraz doktorem teologii, jak również magistrem egiptologii.
Ruth Frikart-Moor przeżyła niezwykłe doświadczenia z pogranicza śmierci i wydała siedem książek na temat DPŚ - z jednej strony w celu wyjaśnienia tego zjawiska, a z drugiej - by nieść nadzieję.
Paul Giem jest lekarzem i wykładowcą medycyny ratunkowej na Uniwersytecie Loma Linda, a także specjalistą medycyny wewnętrznej i medycyny ratunkowej. Publikował prace z dziedziny medycyny, religii i literatury naukowej.
Clifford Goldstein jest magistrem starożytnych języków semickich, a także pisarzem oraz redaktorem naczelnym międzynarodowego kwartalnika teologicznego „Adult Bible Study Guides”.
Raymond Romand posiada dwa doktoraty i zajmuje się głównie neurobiologią. Autor artykułów w prasie specjalistycznej, wykładowca na Uniwersytecie Clermonta-Ferranda. Był także konsultantem Światowej Organizacji Zdrowia.
Sigve K. Tonstad jest profesorem interpretacji biblijnej i asystentem medycyny na Uniwersytecie Loma Linda. Jest lekarzem i ma doktorat z egzegezy Nowego Testamentu. Wydał kilka książek.
„Zwierzęta mają takie samo prawo do świata (jak ludzie), skoro na nim są, świat do nich należy. Noe do swojej arki wziął nie samych ludzi.”
- Wiesław Myśliwski, pisarz
Czy wiemy, co o wzajemnych relacjach ludzi i zwierząt mówi Biblia? Czy przyznaje ona zwierzętom jakieś prawa? Czy zobowiązuje ludzi do określonego zachowania wobec nich? Co to znaczy panować nad światem przyrody? A co z kwestią zabijania zwierząt, ich przemysłowej hodowli czy myślistwa? Niniejsza książka zawiera odpowiedzi na powyższe pytania. Autor nie tylko wskazuje, ostrzega i porusza moralnie trudne problemy, ale także proponuje zmiany i rozwiązania. Książka Zwierzęta, etyka, chrześcijaństwo to pozycja dla ludzi odważnych i wrażliwych.
O Autorze: Matthew Priebe jest amerykańskim przyrodnikiem, który bada niesamowite cuda świata przyrody. Wraz z żoną Delise zgłębiają oni tajemnice natury, szukają rzadkich zwierząt i roślin, analizują sposoby ich wzajemnej egzystencji. Jako badacze koncentrują się na zachowaniach zwierząt i złożoności inteligentnego projektu, który przejawia się w całym stworzeniu. Celem tych badań jest wzbudzenie podziwu dla fascynującego świata zwierząt oraz podniesienie świadomości powołania i niezwykłej odpowiedzialności, które Bóg Stworzyciel powierzył ludzkości. W swojej działalności zawodowej państwo Priebe skupiają się na przedstawianiu piękna, złożoności i bezbronności świata fauny i flory.
Czy wszechświat stworzył Inteligentny Projektant czy też życie ewoluowało spontanicznie? Czy nauka może zachować obiektywizm w poszukiwaniu prawdy a jednocześnie zgodzić się na istnienie Boga? Czy jest w tym jakaś sprzeczność?Ariel A. Roth - naukowiec, a zarazem chrześcijanin - bada zasadnicze problemy związane z kwestią Boga:- misterna organizacja materii we wszechświecie,- precyzja działania sił fizycznych,- złożona budowa oka i mózgu,- skomplikowany kod genetyczny,- dysproporcja między zapisem kopalnym a ogromem czasu potrzebnym do ewolucji.Jeśli istnieją tak poważne wskazania, które zdają się wymagać istnienia Boga, aby wyjaśnić to, co znajdujemy w przyrodzie, to dlaczego społeczność naukowa milczy na temat Stwórcy? Mnożą się hipotezy i spekulacje, które próbują dopasować dane naukowe do określonych z góry wniosków. Jakie nadrzędne oddziaływania powstrzymują naukowców od podążania za danymi przyrodniczymi bez względu na to, gdzie mogą one ich doprowadzić?
"Dotychczasowa dyskusja naukowa na temat religii pogańskich Słowian wskazuje, że wiele ze starosłowiańskich teonimów i epitetów uchodzi za nazwy niejasne. Próby wyjaśnienia etymologii nazw bóstw słowiańskich oraz ich genezy (irańskiej bądź innej niesłowiańskiej) podejmowane były przez wielu autorów, ich rezultaty trzeba jednak ocenić jako niezadowalające. Wydaje się, iż główny problem dotyczy metodologii badań etymologicznych. Wielokrotnie daje się zauważyć słabość niektórych analiz i interpretacji etymologicznych, prowadząca do błędnych wniosków. Na przykład wiele uwagi przykłada się w literaturze do kwestii silnych irańsko-prasłowiańskich związków w zakresie wierzeń religijnych, odzwierciedlonych jakoby w nazewnictwie mitologicznym. W świetle ostatnich badań struktura formalna i semantyka słowiańskich teonimów, takich jak Perun, Weles, Dażdbog, Swarożyc, Simargł lub Chors, pozostaje nadal nierozwiązanym problemem badawczym."
(fragment Streszczenia)
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
