Publikacja ma charakter poradnika zawierającego konkretne, bardzo proste i przejrzyście sformułowane wskazówki dotyczące pracy z dzieckiem z zespołem Aspergera. Jest skierowana do wszystkich nauczycieli, zwłaszcza szkół ogólnodostępnych, ale i integracyjnych lub specjalnych, którym przyszło pracować z tym jakże fascynującym, wymagającym, zaskakującym, inteligentnym, ale i czasami trudnym dzieckiem. Odbiorcami mogą być również inni specjaliści: pedagodzy, psycholodzy i logopedzi, którzy nie mają do czynienia na co dzień z dzieckiem cierpiącym na zaburzenie ze spektrum autyzmu, ale są ciekawi, jak ono funkcjonuje. Odbiorcami mogą być również rodzice dziecka ze zdiagnozowanym zespołem Aspergera, którzy potrzebują konkretnego pokierowania i wsparcia. Oprócz typowej charakterystyki i sposobów funkcjonowania ucznia cierpiącego na zespół Aspergera zaprezentowane są w tej książeczce osiowe objawy tego zaburzenia z kręgi autyzmu oraz metody terapii. Książeczka jest zatem próbą zainteresowania środowisk nauczycielskich problemami tej grupy uczniów. Termin zespołu Aspergera w ciągu ostatnich kilku lat stał się tematem niezmiernie modnym i głośnym. Należy spodziewać się, że dzieci ze diagnozowanym zespołem Aspergera będzie systematyczne przybywać, jeżeli już tak się nie dzieje. Dlatego wiedza nauczycieli i innych specjalistów z tego zakresu musi się poszerzać, ponieważ dobrze funkcjonujące dziecko dotknięte tym zaburzeniem nie musi trafić do szkoły integracyjnej czy specjalnej, ale do zwykłej szkoły masowej, może właśnie, drogi nauczycielu, do twojej klasy.

Dla dzieci w wieku 8-12 lat,o tym, jaki wpływ na ich codzienne życie mają dobre maniery. Książka tłumaczy, na czym polegają i dlaczego ważne są w życiu dobre obyczaje;uczy,jak poradzić sobie w nowych i dziwnych sytuacjach, planować przyjęcia, porozumiewać się dobrze z rodziną i przyjaciółmi.Zawiera wiele innych ważnych informacji i praktycznych porad cennych dla każdego młodego czytelnika. Autorki są związane z amerykańskim Instytutem Emily Post, który popularyzuje dobre obyczaje we współczesnym świecie.

Książka specjalnie dostosowana do potrzeb dzisiejszych nastolatków, zawiera przydatne porady dotyczące wszystkich dziedzin życia, bardziej lub mniej kłopotliwych sytuacji, począwszy od rozmów przez telefon, posiłków w uznanych restauracjach, randek,zachowania w domu, przygotowywania przyjęć i wielu innych okoliczności.

W końcu mamy okazję poznać nowych sąsiadów. Wprowadzili się tydzień temu, ale nie było czasu, żeby pogadać, więc zapewne dlatego nie zauważyliśmy, że kobieta jest w ciąży. I to bardzo zaawansowanej. - Cudownie! - zachwycamy się, podchodząc do ogrodzenia. -Wie już pani, czy to będzie chłopiec, czy dziewczynka? Dlaczego właśnie o to pytamy? Odpowiedź jest prosta - ponieważ płeć ma duże znaczenie. Ma olbrzymi wpływ na przyszłe związki, osobowość, umiejętności, pracę, zainteresowania, zdrowie, a nawet na to, jakim dane dziecko będzie rodzicem. Dlatego 68 procent przyszłych matek i ojców chce znać płeć dziecka przed jego urodzeniem. I dlatego tak naiwna wydaje nam się odpowiedź: - Nie, jest nam wszystko jedno. Byle tylko było zdrowe. Większość partnerów w Ameryce pragnie mieć co najmniej dwoje dzieci różnej płci. Cieszą nas różnice między nimi, nawet jeśli trochę się przejmujemy związanymi z tym problemami. Czy ten ruchliwy chłopczyk, który tak wylewnie okazuje swoje uczucia, zdoła się na tyle powściągnąć, by uważać na lekcjach? Czy uda mu się nawiązać dobre relacje z kolegami i nauczycielami? Czy kiedy dorośnie, wciąż będzie okazywał uczucia lub choćby z nami rozmawiał? Gdy chodzi o dziewczynkę obawy, dotyczą czegoś innego. Teraz jest taka pewna siebie i ciekawa życia. Czy w gimnazjum też będzie szukać owadów i myśleć o dalekich planetach? Czy będzie równie asertywna w swojej pierwszej pracy? Czy kobietom z jej pokolenia łatwiej będzie łączyć obowiązki domowe i zawodowe? Chłopcy różnią się od dziewczynek. I chociaż w przeszłości było to oczywiste, obecnie staje się to niemal objawieniem dla wielu rodziców. Ponieważ wychowaliśmy się w epoce równych praw, zakładamy - lub przynajmniej mamy nadzieję - że różnice mają charakter społeczny, a nie wrodzony. Nie mamy przecież problemów w kontaktach z osobami przeciwnej płci, możemy rozmawiać o sporcie i o gotowaniu i rywalizować w pracy - co daje nam poczucie, że mężczyźni niewiele różnią się od kobiet. Zmienia się to jednak zasadniczo, kiedy sami mamy dzieci. Rozbieżności są tak wielkie, że nie sposób nie zwrócić na nie uwagi. Jak wielu rodziców mogłabym podać mnóstwo przykładów różnic między moją córką a dwoma synami: Julia uwielbia zakupy, a Sama iToby'ego trudno namówić na to, żeby raczyli przymierzyć dżinsy. Nie tak dawno Julia przez cały wieczór rysowała wróżki, a chłopcy biegali po domu, walcząc na miecze z pianki. Nawet we wczesnym dzieciństwie Julia układała swoje pluszaki na ręcznikach, żeby „im zmienić pieluszki". Natomiast Toby'ego i Sama w tym wieku zajmowało na przykład to, ile rzeczy uda im się wsadzić do wnętrza naszego magnetowidu. W dodatku, jak wielu współczesnych rodziców, chcę podkreślić, że wcale nie zachęcaliśmy naszych dzieci do angażowania się w takie typowe dla określonej płci zabawy. Wręcz przeciwnie, wiele z zabawek konstrukcyjnych, takich jak drewniane czy plastikowe klocki, kupiliśmy dla Julii, która jest naszym najstarszym dzieckiem. Staram się też chwalić opiekuńcze zachowania chłopców, kiedy na przykład Sam tuli Toby'ego albo głaszcze naszego myszoskoczka, i nigdy nie protestuję, kiedy chcą mi pomóc gotować. Oczywiście, rodzice nie mogą zachować pełnej neutralności, gdy chodzi o płeć dziecka. Niezależnie od tego, jakie zabawki czy ubranka im kupujemy, i tak inaczej traktujemy synów i córki - być może dlatego, że sami dysponujemy długim doświadczeniem związanym z płcią. Jednak wydawało mi się, że z moimi dziećmi będzie inaczej. Jestem neurobiologiem, kiepsko gotuję i trudno mnie uznać za typową kobietę. Mój mąż, który też jest naukowcem, bardziej pasuje do roli typowego mężczyzny (naprawia na przykład różne rzeczy w domu, pod warunkiem, że w telewizji nie ma akurat meczu), ale jest milszy i bardziej czuły niż wiele znanych mi kobiet. Mimo to, proszę: Julia w skupieniu robi kwiaty z papieru i bawi się domkiem playmobil, a Sammy korzysta z wyrzutni samochodów hot wheels i chce koniecznie zagrać w przydomową odmianę bejsbolu. Nawet malutki Toby z cienkim głosikiem staje się ostatnio coraz bardziej chłopięcy, gdyż fascynują go ciężarówki, samoloty, piłki i różnego rodzaju elektryczne urządzenia. Tak, chłopcy różnią się od dziewczynek. Mają inne zainteresowania, poziomy aktywności, progi czuciowe, możliwości fizyczne, reakcje emocjonalne, sposoby nawiązywania kontaktów, możliwości skupiania uwagi i uzdolnienia. Te różnice nie są duże i w wielu przypadkach znacznie mniejsze niż u dorosłych. Mali chłopcy płaczą, małe dziewczynki kopią i popychają. Jednak kontrasty pogłębiają się wraz z wiekiem, na co wskazują coraz bardziej alarmujące statystyki, które mają tak duży wpływ na nasze podejście do wychowywania dzieci. Oto najbardziej oczywista różnica: chłopcy znacznie częściej mają problemy z nauką i rozwojem i czterokrotnie częściej zapadają na takie choroby jak autyzm, ADHD czy dysleksja. Z kolei dziewczynki są dwa razy bardziej narażone na depresję, stany lękowe i zaburzenia jedzenia. Prawdopodobieństwo, że chłopcy zginą w wypadkach, jest o 73 procent wyższe, a dwa razy wyższe, że staną się celem brutalnych ataków (pomijając te o charakterze seksualnym). Prawdopodobieństwo targnięcia się na własne życie jest u dziewcząt dwa razy większe niż u chłopców, ale prawdopodobieństwo powodzenia takiego aktu jest trzykrotnie większe u chłopców. W szkole i na studiach to dziewczęta zwykle dostają lepsze stopnie. Większość studentów w USA to obecnie kobiety - bo aż 57 Procent. Mimo to mężczyźni zdobywają średnio o dwadzieścia pięć punktów więcej na egzaminie SAT, który sprawdza przydatność do studiów, i jest ich cztery razy więcej na kierunkach politechnicznych. I chociaż kobiety są ogólnie lepiej wykształcone, to zarabiają zwykle o ponad 20 procent mniej niż mężczyźni. Płeć* ma znaczenie. I chociaż możemy próbować traktować dzieci tak samo, to jednak dziewczynki i chłopcy dysponują zupełnie innymi cechami i w czasie dorastania muszą stawić czoło różnym wyzwaniom. Chłopcy są na początku słabsi, wolniej dojrzewają i częściej chorują. Trudniej przychodzi im nauczenie się języka, bardziej skomplikowanych czynności motorycznych, a także panowanie nad swoimi zachowaniami, co jest bardzo potrzebne, by mieć dobry start w szkole. Ostatnio z powodu olbrzymiego nacisku na osiągnięcia szkolne te cechy stanowią poważne upośledzenie nawet w gimnazjach i liceach, gdzie dziewczynki biją ich na głowę, jeśli idzie o stopnie, osiągnięcia naukowe i pozalekcyjne. Dziewczynki mają łatwiej na początku szkoły i zmienia się to dopiero w okresie dojrzewania, kiedy tracą pewność siebie i zainteresowanie ścisłymi przedmiotami, a ich kobiecość wyznaczają uroda i uległość. Następnie, kiedy przejdą już pole minowe, jakim jest ten okres, czekają na nie jeszcze większe wyzwania, kiedy to muszą godzić swoje ambicje z kobiecymi potrzebami, a potem wychowanie dzieci z pracą zawodową. Te różnice mają więc swój rzeczywisty wymiar i stanowią prawdziwe wyzwanie dla rodziców. Musimy nauczyć się tego, jak wspierać nasze córki i synów i pomagać im, a także wiedzieć, jak ich traktować, chociaż mają tak różne potrzeby. Sama zajmuję się badaniem mózgu i uważam, że nie poradzimy sobie z tym problemem, jeśli nie zrozumiemy, skąd biorą się owe rozbieżności. Co w mózgu chłopców i dziewczynek wywołuje takie a nie inne predyspozycje, reakcje czy możliwości? Czy mózgi kobiet i mężczyzn różnią się czymś zasadniczym? Czy chłopcy i dziewczynki mają już od urodzenia inne „oprogramowanie"? Kiedy zabierałam się do opisywania tych różnic, wydawało mi się to łatwe. Sądziłam, że wystarczy znaleźć badania porównujące dwa typy mózgów, a następnie powiązać je z różnicami językowymi, emocjonalnymi, matematycznymi i innymi, dotyczącymi obu płci. W ten sposób powinno mi się udać jasno wytłumaczyć czytelnikom, na czym polegają różnice. Jako biolog wiem, że dziewczynki i chłopcy jeszcze w fazie płodowej podlegają działaniu innych hormonów, które mają olbrzymi wpływ na ich późniejsze zachowania. Receptory tych hormonów pojawiają się bardzo wcześnie w mózgu płodu, gdzie zapewne tworzą (wraz z różnymi u obu płci genami) obwody neuronów, które ostatecznie określają te uzależnione od płci różnice. Jednak po wyczerpujących poszukiwaniach okazało się, że istnieje bardzo mało dowodów na to, że mózgi dziewczynek i chłopców się różnią. Oczywiście, niektóre badania wykazały odmienności, kiedy jednak przyjrzałam się uważnie wszystkim danym - nie tylko tym, które potwierdzają istnienie znanych różnic, ale naprawdę wyważonym wynikom naukowych badań - musiałam przyznać, że do tej pory udowodniono jedynie dwie rzeczy. Po pierwsze to, że mózgi chłopców są od 8 do 11 procent większe od mózgów dziewczynek. Ta różnica utrzymuje się przez całe życie i w zależności od płci może być źródłem żartów lub defensywnych zachowań, ale ma to wyraźny związek z większą wagą i wzrostem mężczyzn przy urodzeniu i w dorosłości. Druga różnica ujawnia się na początku okresu dojrzewania, kiedy to można zauważyć, że mózg dziewczynek dojrzewa od roku do dwóch lat wcześniej niż chłopców. I znowu odzwierciedla to ogólne tendencje rozwoju płciowego, gdyż dziewczynki o rok lub dwa lata wcześniej rozpoczynają okres dojrzewania. Zapewne można wysnuć różnego rodzaju teorie na temat tego, jak większy mózg powoduje, że chłopcy są bardziej aktywni, agresywni i lepsi w zadaniach technicznych i wymagających orientacji przestrzennej. Trudno jednak zrozumieć, jak mniejszy mózg miałby wpływać na interpersonalną i werbalną przewagę kobiet. Fakt, że mniejszy mózg pierwszy osiąga pełną dojrzałość, może wskazywać na ogólnie szybszy program dojrzewania. Jednak nie mamy wielu dowodów, z badań elektroenfalograficznych (EEG) czy innych mierzących rzeczywistą aktywność mózgu, które potwierdzałyby tę tezę. Jeśli weźmiemy pod uwagę najnowsze wyniki badań, należy założyć, że różnice między mózgami są znacznie mniejsze niż ogólnie znane różnice w zachowaniu. Oczywiście, opisano badania dzieci potwierdzające istnienie niewielkich rozbieżności w przetwarzaniu danych zmysłowych, a także w obwodach odpowiedzialnych za pamięć i mowę, rozwój płatów czołowych oraz w szybkości i skuteczności opracowywania informacji w układzie nerwowym. Dlatego będę chciała poddać je ocenie i wyjaśnić, jaki mają wpływ na zachowanie chłopców i dziewczynek. Jednak ogólnie rzecz biorąc, ich mózgi są zadziwiająco podobne. Mózgi dzieci są bardzo do siebie zbliżone - tak jak ich androgyniczne ciała - co zmienia się dopiero w dorosłości. Nie znaczy to jednak, że neurobiologia nie ma nam nic do powiedzenia na temat różnicy płci u dzieci. Wręcz przeciwnie. By się o tym przekonać, musimy zająć się nowszą jej gałęzią. Tak się składa, że właśnie na tej dziedzinie koncentrują się moje badania. Zajmuje się ona plastycznością układu nerwowego. Ten niezbyt poetycki termin kryje prawdziwą poezję związaną z tym, że nasz mózg zmienia się pod wpływem doświadczeń. Tak jak z wytworzonego z ropy naftowej plastiku można formować torby na zakupy, butelki, rury, zabawki czy inne przedmioty, tak też nasze mózgi mogą w niemal cudowny sposób zmieniać się w zależności od zadań, jakie przed nimi stoją. Wszystkie elementy naszego systemu nerwowego, takie jak neurony odpowiedzialne za przekazywanie sygnałów, ich aksony i dendryty, dzięki którym neurony łączą się ze sobą, synapsy stanowiące miejsca tych połączeń i komórki glejowe uczestniczące w procesach metabolicznych, odpowiadają na doświadczenia życiowe i ulegają ciągłym przekształceniom, by się do nich dostosować. Mózg zmienia się, gdy uczymy się chodzić i mówić, kiedy zapamiętujemy, kiedy dojrzewamy, gdy się zakochujemy lub pogrążamy w depresji i wówczas, gdy zostajemy rodzicami. Plastyczność stanowi podstawę uczenia się, a także kompensacji uszkodzonych funkcji po urazie mózgu. A w dzieciństwie mózg jest znacznie bardziej plastyczny czy też giętki niż kiedykolwiek później. Jego oprogramowanie następuje w dużej mierze pod wpływem najwcześniejszych doświadczeń - w fazie prenatalnej po okres dojrzewania. Mówiąc krótko, nasz mózg będzie taki, jakim go ukształtujemy. Wszystkie nasze czynności, na przykład czytanie, bieganie, wybuchy śmiechu, liczenie, dyskusje, oglądanie telewizji, zbieranie prania, koszenie trawy, śpiewy, płacz, całowanie i tak dalej, stanowią wzmocnienie aktywnych obwodów mózgu kosztem tych nieaktywnych. Uczenie się i ćwiczenia przeprogramowują nasz mózg. Biorąc więc pod uwagę to, że chłopcy i dziewczęta spędzają zupełnie inaczej czas w okresie dojrzewania, należy się spodziewać sporych różnic w funkcjonowaniu ich mózgów w dorosłości. Wszystko więc sprowadza się do biologii, niezależnie od tego, czy wynika z samej natury, czy wychowania. Różnica płci widoczna w zachowaniu musi być odzwierciedlona w mózgach, ale wraz z dorastaniem dzieci te dysproporcje w coraz mniejszym stopniu wynikają z genów i hormonów. Istnieją oczywiście różnice, które biorą się z biologii - tempo dojrzewania, przetwarzanie informacji sensorycznych, poziom aktywności, skłonność do grymaszenia oraz (jak najbardziej!) typy zabaw. Postaram się je opisać szczegółowo w następnych rozdziałach. Jednak najbardziej znane różnice między mężczyznami i kobietami dotyczące zdolności poznawczych, takich jak mówienie, czytanie, liczenie, a także zdolności interpersonalnych, takich jak agresja, empatia, skłonność do podejmowania ryzyka i potrzeba współzawodnictwa, w dużym stopniu wynikają z uczenia się. To prawda, że wyrastają one z podstawowych instynktów i są zakorzenione w sposobie funkcjonowania mózgu, ale można je znacznie rozszerzyć poprzez różne ćwiczenia, modele do naśladowania i wzmocnienia, którym już od urodzenia podlegają dziewczynki i chłopcy. Sami naukowcy przestali traktować naturę i wychowanie jako wrogie, zwalczające się siły i uważają, że muszą one współdziałać. Oczywiście, chłopcy i dziewczynki przychodzą na świat wyposażeni w różne geny i hormony. Jednak to, czy z zygoty o kariotypie XY rozwinie się chłopiec, a z zygoty XX dziewczynka, zależy od stałej interakcji genów i środowiska, która zaczyna się już w wodach płodowych i trwa odmierzana lekcjami tańca, meczami, zajęciami z matematyki i fizyki, a także towarzyskimi dramatami, które wciąż potwierdzają to, że nasze społeczeństwo jest podzielone pod względem płci. Biologowie określają tę interakcję mianem epigenetyki - kiedy to środowisko działa na lub przez geny. Tak właśnie kształtują się wszystkie nasze cechy. Na przykład wzrost jest w dużym stopniu określony przez geny, ale niezależnie od potencjału genetycznego dziecko i tak nie urośnie, jeśli będzie niedożywione. Podobnie dzieje się w przypadku wagi, która ostatecznie zależy od sposobu odżywiania, nawyków jedzeniowych i środowiska (obecnie w wielu częściach świata absurdalnie nasyconego kaloriami). W jeszcze mniejszym stopniu dziedziczymy cechy psychiczne - zwykle w 50 procentach, jeśli idzie o inteligencję i osobowość - ale tutaj również bardzo istotne jest środowisko, w którym się rozwijamy. Weźmy na przykład pod uwagę język, czyli to, co nas najbardziej odróżnia od innych stworzeń. Wszystkie zdrowe dzieci rodzą się z takimi strukturami w mózgu, zwykle w lewej półkuli, które dają im wrodzoną zdolność rozumienia i tworzenia mowy. Jednak kształtowanie tych obszarów w sprawne obwody odbywa się pod wpływem samego języka - dziecko w czasie pierwszych lat życia słyszy przecież miliony słów w znaczących kontekstach. Wiemy 0 tym, ponieważ dzieci głuche od urodzenia cierpią później przez całe życie na niewydolność mowy, jeśli deprywacja słuchowa trwa dłużej niż kilka pierwszych lat życia. Te części mózgu, które odpowiadają za mowę, po prostu nie tworzą u nich odpowiednich obwodów neuronalnych ze względu na brak doświadczeń językowych. Głuchota jest przykładem skrajnym, jednak ogromne znaczenie doświadczeń językowych jest widoczne u wszystkich dzieci. Język i dialekty, w jakich je wychowano, znajdują swoje odzwierciedlenie w oprogramowaniu ich mózgów. Dlatego można adoptować dziecko z bardzo odległego kraju, a kiedy dorośnie, będzie mówiło dokładnie tak jak osoby, z którymi przebywało.Tę fazę wczesnego uczenia się nazywamy okresem krytycznym, zaczyna się on w momencie urodzin i trwa do dojrzewania. Dorośli mogą się oczywiście też nauczyć nowego języka, ale wiąże się to z ciężką pracą i w niczym nie przypomina prostej, instynktownej nauki małego dziecka, zaś rezultaty są zwykle znacznie gorsze. Dorastanie jako chłopiec lub dziewczynka oznacza, że w pewnym sensie jest się od urodzenia poddanym oddziaływaniu różnych języków. Ich mózgi od początku nie są jednakowe - dodatkowe geny w chromosomie Y u chłopców mają zatem olbrzymi wpływ na pozostałe (co odbija się na ich późniejszym zachowaniu), a także podstawową strukturę mózgu. Jednak pełny rozwój męskich albo żeńskich cech charakteru zależy również od stopnia uczestnictwa dzieci w typowo męskiej lub kobiecej kulturze. Jest to tak ważne jak wybór kołysanek czy też jedzenia, które dajemy swoim pociechom. […] Fragment wstępu Różowy mózg niebieski mózg Spis treści: Podziękowania Wstęp 1. Różnice w zarodku 2. Pod różowym lub niebieskim kocykiem 3. Uczenie się przez zabawę w latach przedszkolnych 4. Początek szkoły 5. Cudowne słowa 6. Płeć, matematyka i fizyka 7. Miłość i wojna 8. Czas na rozejm Przypisy Bibliografia Ilustracje Indeks

Ten szczególny przewodnik przekazuje rodzicom rzetelny i praktyczny plan działania przez cały okres sprawowania opieki nad dziećmi. Jak żaden inny przedstawia on zasady dobrego i mądrego wychowania w kontekście normalnego rozwoju dziecka. Został starannie opracowany przez zespół ekspertów w zakresie edukacji, komunikacji, zdrowia dzieci i młodzieży oraz psychologii rozwojowej. Autorki, związane z amerykańskim Instytutem Emily Post, który popularyzuje wiedzę na temat współczesnych obyczajów i etykiety, wychodzą z założenia, że zrozumienie możliwości rozwojowych dzieci i ich emocjonalnych potrzeb pomaga rodzicom określić realistyczne cele i oczekiwania związane z ich zachowaniem.

Nie jest to typowa książka na temat wychowania dzieci. Autorka, przelała na papier swoje doświadczenia i techniki wychowawcze, jakich nauczyła się, przeżywając swoje codzienne problemy z Bogiem. Ukazuje ona Boga jako doskonałego rodzica, który wychowuje i zmienia serca ziemskich rodziców oraz uczy ich wychowania ich własnych dzieci.

Odbiorcy książki: - Rodzice, których dzieci cierpią na syndrom ADHD. - Psychologowie, pedagodzy, nauczyciele, wszyscy, którzy wspierają rodziców w ich wychowawczych działaniach. Dlaczego warto ją nabyć? - Napisana przez psychologa klinistę, dyrektora Kliniki Zaburzeń Uwagi, specjalizującego się w terapii dzieci, nastolatków, a nawet dorosłych dotkniętych syndromem ADHD. - Książka w przystępny sposób wyjaśnia wszelkie zagadnienia związane z ADHD. - W nowatorski i oryginalny sposób ilustruje wszystkie poruszane tematy konkretnymi przykładami zaczerpniętymi wprost z życia. - Podsuwa konkretne rozwiązania i udziela skutecznych rad.

Rodzice dziecka z ADHD/ADD mają często uczucie, jakby mieszkali na polu bitwy. Walka toczy się nieustannie o uwagę dziecka, rozrzucone skarpetki, zachowanie przy stole, nieodrobione lekcje, zgubione zeszyty... Autorka poradnika – terapeutka rodzinna, konsultantka w zakresie organizacji i zarządzania czasem – udziela wskazówek, jak nadpobudliwe i rozpraszające się dziecko nauczyć porządku, systematycznej pracy i nauki. Poradnik przeznaczony jest przede wszystkim dla rodziców, ale będzie też przydatny dla nauczycieli, psychologów i pedagogów pracujących z dziećmi z ADHD/ADD.

Zaburzenia okresu dzieciństwa i adolescencji to publikacja, która jest zarówno podręcznikiem z zakresu psychologii klinicznej dzieci i młodzieży, jak i książką, która zainteresuje każdego czytelnika - rodzica, a nawet młodzież chcącą poznać siebie i zrozumieć swoje problemy, jakże częste w tym okresie życia. Książka zawiera syntetyczny przegląd najważniejszych informacji dotyczących zaburzeń psychicznych dzieci i młodzieży. Szczególnie wyczerpująco omówiono w niej wyniki badań ich psychologicznych i psychoterapeutycznych aspektów. Będzie ona atrakcyjnym podręcznikiem dla klinicystów - psychiatrów i psychologów, i ciekawą lekturą dla szerokiego grona osób zainteresowanych zaburzeniami psychicznymi i problematyką psychologii okresu rozwojowego.

O wychowaniu dziecka z zespołem Aspergera Drodzy Rodzice, Nauczyciele i Terapeuci! Książka Czy kochasz Małego Misia jest opisem trzynastu lat życia chłopca z zespołem Aspergera. Chłopiec ten dzięki swojej pracowitości, determinacji Matki i pomocy wielu osób nauczył się mówić, czytać i pisać, rozwinął w sobie liczne talenty i zyskał przyjaciół. Treść książki ujęłam w formę opowiadania, posługując się stylem wypowiedzi Misia (w trzeciej osobie), aby przybliżyć Czytelnikom sposób mówienia i rozumowania dziecka autystycznego. Zawarłam w niej również wiele przykładów zachowań i wypowiedzi bohaterów oraz opisów autentycznych sytuacji, z którymi musieli poradzić sobie Miś i jego Mama. Książka zawiera także fragmenty opinii pedagogicznych, psychologicznych i logopedycznych. Na końcu zamieściłam Dekalog postępowania z dzieckiem autystycznym, skierowany przede wszystkim do rodziców, oraz Krótką charakterystykę dziecka z zespołem Aspergera.

Dojrzewanie to taki czas w rozwoju człowieka, w którym ujawnić się może wiele zaburzeń psychicznych i/lub zachowań ryzykownych, a zatem takich, które szkodzą prawidłowemu fizycznemu i psychospołecznemu rozwojowi młodych ludzi. Dane epidemiologiczne wskazują, że wzrasta liczba młodzieży ujawniającej zachowania dysfunkcjonalne, a zatem niosące niebezpieczeństwo negatywnych konsekwencji zarówno dla ich fizycznego i psychicznego dobrostanu, jak i dla funkcjonowania jej otoczenia społecznego. Na szczęście, podobnie jak z pomocą odpowiednich działań można przygotowywać dzieci na wejście w okres dojrzewania, tak też można zapobiegać zaburzeniom, dla których ekspresji dojrzewanie jest okresem sensytywnym. Nieocenioną rolę odgrywają w tym procesie nauczyciele, wychowawcy, trenerzy, pedagodzy czy psychologowie szkolni. Bywa, że to oni właśnie, wcześniej niż rodzice, dostrzegają niepokojące zmiany w zachowaniu dzieci i młodzieży. Zdarza się nawet, że są pierwszymi osobami, którym młodzi powierzają swoje troski. Adresatem niniejszej książki są właśnie nauczyciele, wychowawcy i inne osoby pracujące w placówkach oświatowych i pozostające w stałym kontakcie z dziećmi i młodzieżą. Głównym celem książki jest ? z jednej strony ? wyposażenie pracowników szkół w niezbędną wiedzę konieczną dla uruchomienia wśród młodzieży działań profilaktycznych przeciwdziałających zaburzeniom łaknienia oraz nieprawidłowościom w sferze spostrzegania własnego ciała, z drugiej ? przedstawienie konkretnych narzędzi służących do celów prewencyjnych w postaci gotowych scenariuszy zajęć.

Pamiętajcie, podczas rozwodu dzieci mogą doświadczyć nie tylko poczucia straty i smutku, ale też otrzymać wzorzec zachowań, który zaowocuje w przyszłości. Stanie się tak, jeśli rodzice potrafią zachować się właściwie i nie przestaną odnosić się do siebie z szacunkiem Lisa René Reynolds jest terapeutką specjalizującą się w terapii małżeństw oraz terapii rodzin podczas rozwodu i prowadzi kursy dla rozwodzących się rodziców. Obserwacje poczynione w trakcie wieloletniej praktyki stały się inspiracją do napisania tej książki. Autorka dzieli się w niej doświadczeniem i podpowiada rodzicom, jak przeprowadzić dzieci przez rozwód w możliwie najmniej bolesny sposób. Przeczytaj tę książkę i podaruj ją byłemu małżonkowi!

Podręcznik wprowadza w teoretyczne podstawy skali, charakteryzuje podtesty skali słownej i skali bezsłownej. Przedstawia ogólne zasady badania Skalą WISC-R, jak również w sposób szczegółowy omawia zasady psychometrycznej i klinicznej interpretacji wyników. Omawia zastosowanie kliniczne skal Wechslera w diagnozie trudności w uczeniu się oraz w badaniu dzieci z upośledzeniem umysłowym, z zaburzeniami mowy i języka, z uszkodzonym słuchem, z nadpobudliwością psychoruchową, z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania, w diagnozie neuoropsychologicznej, a także w badaniu dzieci specjalnie uzdolnionych. Omawia również praktyczne aspekty badania skalą WISC-R wykorzystując obserwacje i badania własne autorek. Książka skierowana jest wyłącznie do psychologów, zajmujących się profesjonalnie diagnozą psychologiczną oraz studentów psychologii i kierunków pokrewnych. Może być wykorzystywana do nauczania przedmiotów: metody diagnozy psychologicznej, psychologia kliniczna, neuropsychologia, logopedia, pedagogika, surdopedagogika.

Migracje zagraniczne nie są zjawiskiem nowym, lecz w ostatnich latach, zwłaszcza po wejściu Polski do Unii Europejskiej, mamy do czynienia ze znacznym wzrostem wyjazdów zagranicznych, przede wszystkim w celach zarobkowych. Emigracja zarobkowa oprócz korzyści, chociażby finansowych, niesie ze sobą także wiele zagrożeń. Ma charakter wielowymiarowy z tego też względu można analizować ją z różnych perspektyw.

Książka stanowi pogłębioną naukową monografię problemu agresji realizowanej przez młodzież za pomocą nowych mediów (internetu i telefonów komórkowych). Zawiera wprowadzenie teoretyczne dotyczące nowych mediów, funkcjonowania młodych ludzi w ich świecie oraz aspektów związanych z tzw. komunikacją zapośredniczoną i wpływu nowych mediów na dzieci i młodzież. Czytelnik dowie się z książki nie tylko o rozpowszechnieniu zjawiska, ale także o jego uwarunkowaniach i konsekwencjach. Autor monografii przedstawił szerokie omówienie problematyki bullyingu, cyberbullyingu wraz z charakterystyką roli sprawcy i ofiary, typologii zjawisk i ich współwystępowania. Część badawcza opiera się o trzy duże projekty badawcze – reprezentatywne badania polskich gimnazjalistów, badania nauczycieli oraz studentów, w których zostały wykorzystane metody badawcze zarówno o charakterze jakościowym (wywiady, wywiady online, grupy fokusowe), jak i ilościowym (badania kwestionariuszowe). Książkę kończą wnioski dotyczące wychowania młodych ludzi w świecie nowych mediów, w szczególności w obszarze profilaktyki i interwencji związanej z agresją elektroniczną.

Autorka przygotowała ujęcie monograficzne pojęcia bardzo ważnego dla pojedynczego człowieka i całych wspólnot, jakim jest "autorytet". Decydując się na eksplorację jednej kategorii, świadomie wybrała jej całościową analizę. Jest to rozprawa merytorycznie bardzo nośna, wartościowa i wzorcowa pod względem metodologicznym, badaczka zastosowała bowiem zróżnicowane metody ankietowe oraz wypracowania uczniów. Wyniki badań mogą być wykorzystane nie tylko do rozpoznania wartości współczesnej młodzieży, ale znajdują też zastosowanie w praktyce edukacyjnej.

Niniejsza książka zrodziła się z opracowania długiej serii wykładów, skierowanych do zróżnicowanych odbiorców, o „Wychowaniu seksualnym", prowadzonych w internecie na stronach MOIGE (Włoski Ruch Rodziców) w ciągu ponad czterech lat. Dlatego zachowała prosty i bezpośredni, dyskursywny styl o charakterze popularyzatorskim. Zebrany w ciągu ponad 20 lat materiał - choć wtedy nie był na bieżąco przygotowywany do przyszłego użycia - uporządkowany, uzupełniony i wzbogacony treściami formacyjnymi oraz osobistymi refleksjami, jakie zrodziły się z upływem czasu, został wybrany z ogromnej liczby różnorodnych źródeł, łącznie z konferencjami, sympozjami i dyskusjami prowadzonymi przy okrągłym stole. To wszystko sprawiło, że prawie niemożliwe stało się skatalogowanie ich wszystkich, czy przynajmniej jakiejś ich części. Ograniczono się zatem do przytoczenia tylko tych całkowicie oczywistych. Przepraszamy zatem za te wszystkie sytuacje, kiedy nie zdołaliśmy ustalić, skąd pochodzą prezentowane wątki i refleksje. Głównym celem kursu było podanie organicznej i jednolitej wizji biologii i etyki - być może jeszcze mało zakorzenionej we współczesnej kulturze - tak jak jednolita i organiczna jest ontologiczna natura istoty ludzkiej składającej się z ciała i duszy. Taki cel stawia sobie również niniejsza książka. W czasach wyraźnego zagubienia w kwestiach świadomości tożsamości człowieka, sensu życia i jakości wartości będących jego podstawą wydaje się jak najbardziej na miejscu zaoferowanie - zwłaszcza nowym pokoleniom - jasnych współrzędnych, które w poszanowaniu nienaruszalnej wolności osobistej pomogą określić stałe punkty odniesienia i wynikające z nich konsekwentne ukierunkowania. Syndrom pustki dotykający dzisiejszą młodzież oraz zdecydowanie nieszanujące ludzkiej godności wzorce, tak często proponowane jej przez mass media, przyczyniają się do stwarzania trudności i zamętu, najzupełniej zasługujących na większą uwagę ze strony wychowawców. Dlatego jest rzeczą zasadniczą przywrócenie wizji, w której osoba ludzka zostaje przedstawiona we wszystkich jej wymiarach, bez uproszczeń lekceważących jej wzniosłą godność. Wychodzimy od naukowo niepodważalnych danych biologicznych ciała, aby następnie - poruszając się ciągle po linii jak najbardziej rygorystycznej logiki - dojść do płaszczyzny etycznej człowieka, podając w ten sposób klucz do organicznego i konsekwentnego odczytania, które pozwoli młodzieży dochodzić do naprawdę świadomych, dobrowolnych i odpowiedzialnych wyborów. Osoba ludzka, seksualność, wolność, odpowiedzialność, miłość, poczucie wstydu, relacja dwojga ludzi, antykoncepcja, zboczenia seksualne, wspólne życie, małżeństwo, naturalne metody regulacji poczęć, prokreacja, role rodzicielskie i rodzina - oto podstawowe omawiane tu tematy. Każdy może znaleźć tu odpowiedzi na swoje pytania i wątpliwości czy zweryfikować przekonania bezkrytycznie wpojone przez chwilowe mody. W tym znaczeniu treści zawarte w niniejszej książce często sytuują się niejako pod prąd wobec współczesnej kultury; ufamy jednak, że prawda ma swoją wewnętrzną siłę, nie można jej nikomu narzucić, domaga się tylko tego, aby ją zaproponować, i to możliwie w jak najłagodniejszy sposób.Z wprowadzenia do książki Autorka w książce napisanej prosto i szczerze, niemniej jednak także w metodę konkretny, przedstawiając solidne, przekonujące i dodające otuchy motywacje etyczne, zamierza towarzyszyć młodym ludziom podczas ich odnajdywania sensu i autentycznych postaw, na których mają oprzeć życie tak, żeby byli szczęśliwi. Tematy podejmowane w książce: poczucie wstydu; narzeczeństwo; czystość małżeńska; masturbacja; stosunki przedmałżeńskie; wspólne zamieszkanie; homoseksualizm; antykoncepcja; metody aborcyjne; język ciała; anatomia i fizjologia mężczyzny i kobiety; akt płciowy; godzina zero: poczęcie; mama i dziecko; mama i dziecko rozmawiają ze sobą... Leda Galli, magister biologii, mężatka, matka trójki dzieci i babcia sześciorga wnucząt, uczyła nauk ścisłych w szkołach licealnych. Poprzez wiele lat współpracowała z MOIGE (Włoski Ruch Rodziców), a dziś jest członkiem Komitetu Etycznego „Campus Bio-Medico” w Rzymie. Poprzez ponad 20 lat prowadziła działalność na polu formacji młodzieży w zakresie etyki seksualnej i orientacji prorodzinnej. Niniejsza książka stanowi znaczące streszczenie wygłoszonych przez nią wykładów. Seks Jak to wytłumaczyć własnym dzieciom Spis Treści Przedmowa Wprowadzenie CZĘŚĆ PIERWSZA KIM JESTEŚ, CZŁOWIEKU? Istota osobowa Kiedy tylko patrzysz na ciało, ono milczy; ale kiedy patrzysz na nie i zadajesz mu pytania, mówi wiele Prawdziwa wolność Pkiowość Osobowy wymiar płciowości Poczucie wstydu Para Wymiar pary w płciowości Dwumian wolność—odpowiedzialność Miłość Uniwersalny wymiar miłości Miłość: droga, którą trzeba zbudować Naszym celem jest wychować młodzież do miłości Narzeczeństwo Małżeństwo - pieczęć miłości Tajemnica miłości Uporządkowane korzystanie z płciowości Płciowość i język Czystość Czystość przedmałżeńska i w stanie bezżennym Czystość małżeńska Miłość jest życiem CZĘŚĆ DRUGA WSPÓŁCZESNE DRYFOWANIE Klucz do lektury Masturbacja Jej prawdziwa natura Wskazania wychowawcze Stosunki przedmałżeńskie Rzut oka na zjawisko Konsekwencje Wspólne zamieszkanie Rzeczywistość poprzedzająca Rzeczywistość miłości Homoseksualizm Wprowadzenie Spojrzenie wstecz Naukowe podłoże homoseksualizmu Czynniki psychiczne Drogi terapeutyczne Błędy i prawda Kierunki wychowawcze Antykoncepcja Naturalny proces prokreacyjny i metody sztuczne Metody ubezpłodniające Prawdziwe metody antykoncepcyjne Metody aborcyjne Antykoncepcja: kilka uwag CZĘŚĆ TRZECIA ODKRYWAJĄC PIĘKNO Język ciała Wprowadzenie Anatomia i fizjologia mężczyzny Anatomia i fizjologia kobiety Cykl miesięczny U źródeł życia Akt płciowy Naturalna regulacja urodzeń Najpiękniejsza historia świata Godzina zero: poczęcie Pierwsza podróż Mama i dziecko rozmawiają ze sobą Dialog staje się coraz głębszy Dziecko: dar miłości Karmienie piersią - źródłem życia Od symbiozy do samoświadomości Od samoświadomości do tożsamości płciowej Rodzina Gra stron Miejsce miłości

Konstruując świat na poły realny, na poły fantastyczny, bajki te tworzą najbliższą rozumieniu dziecka rzeczywistość, dają wsparcie w sytuacjach kryzysowych i pomagają uporać się z trudnymi emocjonalnie zdarzeniami.Jeżeli chcesz pomóc dziecku w przezwyciężeniu lęku, gdy boi się przedszkola, szpitala, porzucenia, kompromitacji, gdy ciężko przeżywa konflikty w rodzinie lub pierwszy raz zetknęło się ze śmiercią, słuchaj z nim bajek terapeutycznych. Konstruując świat na poły realny, na poły fantastyczny, bajki te tworzą najbliższą rozumieniu dziecka rzeczywistość, dają wsparcie w sytuacjach kryzysowych i pomagają uporać się z trudnymi emocjonalnie zdarzeniami.

W sytuacji, gdy w powszechnym, także medialnym obiegu, istnieje wiele opinii na temat religijności młodzieży, prezentujemy Państwu książkę, będącą wynikiem dokładnych badań i pomiarów nad kondycją religijną i moralną polskich osiemnastolatków. Jej treść, z jednej strony przypomina współcześnie używane etykiety, którymi określani są młodzi, a z drugiej nie tylko je przewyższa i uzasadnia, lecz prezentuje wewnętrzne zróżnicowanie współczesnego momentu religijności młodych. Obecna religijność jest bowiem zjawiskiem tak inspirującym, że warta jest nie tylko publicystycznych intuicji i medialnych etykiet, ale rzetelnych, naukowych badań. Takie analizy są w Polsce w sposób stały prowadzone. Istnieje w nich jednak swoista luka: nie obejmują swym zakresem małych miast i obszarów wiejskich. A to przecież małe miasta i otaczające ich osady są trwałym elementem polskiego krajobrazu. To tam wychowuje się wielu osiemnastolatków, uczy, zakochuje, chodzi do kościoła i na wagary. To mieszkańcy małych miast zasilają miasta duże i wielki: osiedlając się w nich, podejmując pracę, uczestnicząc w dobrach kultury i ożywiając życie religijne. To właśnie w tych małych środowiskach, zakorzenionych w lokalności i regionalizmach, pierwszy raz dochodzi do spotkania ze światem w wymiarze globalnym: poprzez media, obserwowanie walki zorganizowanych grup przestępczych, czy wymuszone wyjazdy zarobkowe. W małym mieście krzyżuje się to co lokalne i globalne, to co emocjonalne i racjonalne, to co swojskie i bliskie oraz obce i nieznane. Dlatego środowiska małych miast są szczególnie inspirujące dla poszukiwacza prawdy o świecie, o religijności i wartościach. Niniejsza książka stanowi bogactwo wiedzy na temat religijności młodych jednego z miast Mazowsza w jej wielu skomplikowanych wymiarach i uwarunkowaniach. W tym kompleksowym opracowaniu uniknięto pokus nadmiernego przeintelektualizowania a równocześnie autor nie osiadł na mieliznach nadmiernej skrótowości i banalnych wniosków. Nie jest ona , z jednej strony ?cmentarzyskiem danych? uzyskanych w trakcie badań ankietowych, z drugiej ? zbiorem teorii, które nie doczekały się i nie doczekają potwierdzenia.

Michael ma osiem lat i przez sześć lat opiekował się nim tylko ojciec ? jego mama zmarła, gdy miał zaledwie dwa lata. Teraz straci i ojca, który jest nieuleczalnie chory. Co wieczór chłopiec modli się i wierzy, że kiedy przyjdzie pora z nieba spłyną anioły, które zabiorą jego ukochanego tatę do mamy? Wcześniej przerażony mężczyzna chce jednak znaleźć kogoś, kto zaopiekuje się jego synkiem, kiedy on sam nie będzie już w stanie...