Poradnik adresowany jest do bibliotekarzy, nauczycieli bibliotekarzy, nauczycieli wychowania przedszkolnego, nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, animatorów kultury oraz rodziców.

Po sukcesie Wyjdź za mąż i poddaj się Costanza Miriano proponuje nowy „podręcznik” wspólnego życia. Tym razem koncentruje się na mężczyznach. Jest to pełen humoru manifest wierzącej żony, który wyjaśnia, jak odkryć na nowo role, które mamy wypisane w sercu jako kobiety i mężczyźni, żony i mężowie, matki i ojcowie. Odpowiada na szereg ważnych pytań, takich, jak: - co to znaczy być mężczyzną? - czym jest ojcowski autorytet? - jaka jest rola Boga w małżeństwie i w wychowaniu? Są to porady dla mężczyzn, ale także dla kobiet, które powinny pomagać swoim mężom odkrywać ich zadania i rolę, jaką pełnią w budowaniu szczęśliwej rodziny. Zadania te, powiedzmy to głośno, współcześnie nieco się rozmyły, przez co zbyt często możemy spotkać w naszych domach mężczyzn zdezorientowanych i nieprzygotowanych do rozwiązania różnych delikatnych problemów czy do chronienia równowagi w rodzinie. Wystarczy naprawdę niewiele, by Wasza rodzina zaczęła szczęśliwie żyć i – po prostu – dobrze „funkcjonować”. „Być mężczyzną, być męskim to znaczy potrafić odważnie walczyć, mieć siłę do walki, siłę polegającą nie na atakowaniu, ale na stawianiu oporu. Być męskim to przede wszystkim mieć odwagę do brania na siebie ciosów, być tarczą w obronie powierzonych sobie osób. Być mężczyzną to znaczy być gotowym oddać życie za swoją małżonkę i za swoją rodzinę, albo za tego, kogo ma się w opiece, a także za swoją misję poza domem. Bycie mężczyzną nie ma natomiast nic wspólnego z powszechnym współcześnie rozumieniem męskości: choć potencja to coś pozytywnego, prawdziwy mężczyzna to ten, który potrafi kontrolować tę siłę, kierować nią, a nie marnować”. Wybrany fragment książki Prezenty dla mężczyzn Istnieje jedna jedyna uniwersalna, skuteczna, niezastąpiona metoda rozmawiania z mężczyznami. Tyle że... nie wiem, jaka to metoda.    Tak właśnie jest, niestety, nie mogę nic z tym zrobić. Próbowałam, ale bezskutecznie. Mam na myśli prawdziwą rozmowę, wymianę myśli, które skutecznie docierają do umysłu bliźniego, wymagają odpowiedzi i prowokują do nich.    Prowadzenie monologu się nie liczy, jest zbyt proste. Wiem to, bo mówienie to moja specjalność.    Bez problemu potrafię odpowiedzieć na tak podstawowe pytania jak to, do której klasy chodzi któreś z naszych dzieci, kiedy mój mąż jedzie je odebrać ze szkoły, bo dostało gorączki, i przed samymi drzwiami wejściowymi uświadamia sobie, że nie wie, gdzie go szukać (nie, imienia nie zapomniał - tak przynajmniej twierdzi); potrafię udzielić podstawowych informacji, na przykład: gdzie jest zaparkowany nasz samochód (powiedziałam „podstawowych", a nie dokładnych); potrafię przekazać zwięzłe instrukcje, po których mój mąż dzwoni do mnie tylko dwa czy trzy razy: „To mówiłaś, że gdzie przyjmuje pediatra?", „Czy mogę kupić szynkę parmeńską zamiast orzeszków piniowych?" „Pogniewasz się, jeśli nie pójdę tam, gdzie chciałaś, żebym poszedł?"... Oczywiście, że się pogniewam, ale nie przyznam tego nawet na torturach.    Na początku sądziłam, że problemy z organem słuchu są wadą produkcyjną tylko mojego egzemplarza, mojego męża. Zasięgałam informacji u producenta, ale stanowisko mojej teściowej jest niezmienne: jakkolwiek by było, muszę go sobie zachować, tego jej syna. Uznałam więc, że spróbuję porozumieć się przynajmniej z mężami innych kobiet. W przypływie natchnienia zaczęłam pisać listy do mężczyzn. Spędzałam całe noce na stukaniu w klawiaturę - a także, no dobrze, na malowaniu paznokci na odcień „geranium", najedzeniu kanapek z salami i czytaniu Houellebecąa oraz wpatrywaniu się zahipnotyzowanym wzrokiem w telewizyjne wykłady z fizyki o czwartej nad ranem, nie mogąc oderwać oczu od żółtego krawata profesora - by później, następnego dnia, z niemal całkowitą jasnością umysłu pozbyć się wszystkiego, co napisałam, wciskając z pełną bólu rezygnacją klawisz delete. To gest świadczący o wielkiej szlachetności.    Prawda jest taka, że - tak wynika z mojego doświadczenia -jeśli kobieta chce, by jakiś pomysł dotarł do umysłu i do serca któregoś męskiego przedstawiciela gatunku, by wpłynął na niego choć w minimalnym stopniu, słowa nie tylko nie wystarczą, ale nieraz mogą okazać się wręcz szkodliwe. U mężczyzn porady, pouczenia czy wskazówki wywołują natychmiastową reakcję w postaci ataków reumatyzmu, nie-cierpiącej zwłoki potrzeby sprawdzenia poziomu płynu hamulcowego, chęci odmalowania na biało ściany w łazience oraz fal tęsknoty za new wavel wymagających wysłuchania w nabożnym skupieniu - na kolanach - całej kolekcji płyt.    A w tych rzadkich przypadkach, kiedy pozostają w najbliższym otoczeniu, gdy my mówimy - nie słuchają. Kiedy pisałam te słowa, poczułam pewne wyrzuty sumienia (może jestem zbyt surowa?), zawołałam więc mojego męża i przedstawiłam mu swoje refleksje. Oczekiwałam, że po mojej długiej, pasjonującej i pełnej szczegółów przemowie usłyszę mądrą odpowiedź małżonka. - No więc, co powiesz? - O czym? - O tym, że mężczyźni nie słuchają kobiet. -Hę? - Powiedz, jakie jest twoje zdanie. - Nie wiem, wybacz, ale nie słuchałem. Osobiście odebrałam to jako komplement. Jestem pewna, że miał na myśli: „Dobrze powiedziane, kochanie, ty zawsze znajdziesz odpowiednie słowa".    Mam dziwne przeczucie, że gdy dzwonię do niego, kiedy jest w pracy, odkłada słuchawkę na biurko i udaje się do archiwum, by poukładać nagrania w porządku alfabetycznym (od tak dawna przecież chciał to zrobić). O ile go znam, to -kiedy ja wciąż mówię - zmienia zdanie i postanawia ułożyć je jednak w porządku chronologicznym. Później znów alfabetycznym, ale pojawią się pewne problemy, ponieważ nie będzie mógł sobie przypomnieć, gdzie stoi „j". Tak czy inaczej, czymkolwiek by się zajmował, podczas gdy ja mówię, jego wkład w rozmowę jest zawsze taki sam: zerowy.

Poślubienie mężczyzny, który bez wątpienia należy do innego „gatunku” i życie z nim, to poważne przedsięwzięcie. A jednocześnie… cudowna przygoda. To wyzwanie zmuszające do prawdziwego zaangażowania, rzucenia wszystkiego na jedną szalę, przyjęcia nowego życia. Takiemu wyzwaniu można sprostać tylko wtedy, gdy każdy spełnia się w swojej roli. Mężczyzna jest w rodzinie wcieleniem przewodnika, zasad, autorytetu. Kobieta powinna z radością przyjąć rolę tej, która pomaga i która przyjmuje, otacza opieką. To do kobiet należy – jest to wpisane w ich naturę – przyjęcie życia i pomaganie najbliższym, każdego dnia. Także wtedy, kiedy pokój dzieci po popołudniowych zabawach wygląda tak, że ma się ochotę walić głową w ich biurko… W tym zbiorze oryginalnych, błyskotliwych, ironicznych i rozśmieszających do łez listów Costanza Miriano pisze o miłości, małżeństwie i rodzinie. Żartobliwy styl, którym się posługuje, może przekonać i skłonić do przemyśleń nawet najbardziej opornych. „Kiedy kobieta poddaje się nie po to, by zostać zdeptaną, ale by przyjmować innych, wskazuje drogę mężczyźnie i całej rodzinie. Kobieta wyprzedza mężczyznę, ponieważ on potrzebuje, by go przyjęła. Z taką kobietą – kobietą, która jest wierna, która nie jest rywalką, nie chce przejmować nad wszystkim kontroli i dominować, ale która nie pozuje na słabą kobietkę – mężczyzna może być płodny w szerokim tego słowa znaczeniu. Wspomnę tylko, że wówczas nawet myśl o dzieciach może nie wydawać mu się tak bardzo przerażająca. Kochać jako pierwsza, ale i jako ostatnia. To na nas, kobietach, spoczywa również zadanie dbania o miłość, podtrzymywania domowego ognia. Wierność taka może okazać się konieczna w chwilach, gdy miłość – która jest nie tylko uczuciem, ale przede wszystkim przykazaniem – wymaga także siły i zdecydowania”. Wybrany fragment książki Szewc bez butów chodzi... „Costanza, powiedz mi jeszcze raz, dlaczego powinnam wyjść za mąż. To już za piętnaście dni". Trzeba sięgnąć po słuchawkę. Ktoś ma nagłą potrzebę rozmowy. Trzeba umieścić puszkę z napojem w uchwycie (błogosławiony wynalazek z amerykańskich samochodów!). Trzeba sprzątnąć pestki mandarynki (mężu, obiecuję, że któregoś dnia przyniosę worek na śmieci i wszystko posprzątam, nawet papierki po czekoladkach Pocket Coffee). Trzeba w kilka sekund przemienić ten chlewik, mój samochód - schronienie tej niepoprawnej Oprah Winfrey dla ubogich, która ma zwyczaj jadać obiady na skrzyżowaniach bulwaru nad Tybrem - w dobrze się prezentujący salonik.    Piękno przyjaźni nie polega na tym, by mieć przy sobie kogoś, kto będzie miał odwagę powiedzieć ci wprost, że pasemka w kolorze zgniłej nieszpułki nie dodają ci uroku; kogoś, kto będzie się starał, całkiem szczerze zresztą, znaleźć rozsądne uzasadnienie, dlaczego musisz, naprawdę musisz kupić sobie kolejny, dziewiąty już naszyjnik z gagatu, (ponieważ idealnie uzupełni on twoją garderobę); kogoś, kto powie ci, jak doskonałego wyboru dokonałaś i jak świetnie sobie poradziłaś, no przecież nie można było przewidzieć, że grupa czternaściorga małych przyjaciół twoich dzieci, którą gościłaś u siebie, wymknie ci się nieco spod kontroli i dobierze się akurat do tych dwóch spośród wszystkich krzewów różanych, które zdołały zakwitnąć...    Nie o to chodzi. Ja osobiście koniecznie muszę mieć przyjaciół głównie dlatego, że dzięki temu mogę rozdawać rady, a to z kolei jest niezwykle przyjemne i satysfakcjonujące. Rzecz w tym, że przyjaciołom, a dokładniej przyjaciółkom, mogę zawracać głowę tylko przez pewien ograniczony czas, dzięki czemu są one w stanie znieść większe natężenie mojego marudzenia.    Dzieci natomiast, do których jestem przyklejona niemal jak małża, na moje kazania reagują przełączeniem się na tryb off, patrzą na mnie, przypatrując się tak naprawdę mojemu kolczykowi w uchu i myślą o porywających przygodach X-Men, do których będą mogły powrócić, gdy tylko zakończę wreszcie dowodzenie im, jak wiele korzyści przynosi skrupulatna i systematyczna nauka.    Jeśli chodzi o mojego męża, jest on człowiekiem inteligentnym i szybko nauczył się odpowiadać mi: „Aha" albo „Naprawdę?", lub nawet: „Tak, ja też tak myślę" i „Oczywiście", niemal zawsze odpowiednim tonem, co pozwala mu przy minimalnym wysiłku symulować prowadzenie ze mną rozmowy. Gdy mam podejrzenia, że mnie nie słucha, mówię na próbę: „Kochanie, jestem znowu w ciąży". Jeśli reaguje na to swoim typowym, wyrażającym zaniepokojenie westchnieniem, oznacza to, że docierają do niego - nie wiem wprawdzie, jakim sposobem, ale jakoś docierają - zasadnicze treści mojego przekazu.    Moje przyjaciółki zaś, jak się wydaje, słuchają uważnie moich opinii, a nawet biorą je pod uwagę. Pewnie bardziej ze względu na sympatię do mnie niż ze względu na to, bym miała powiedzieć coś mądrego, z moim zacięciem psychologicznym godnym środkowego napastnika przebijającego się w pole karne. Owszem, nawet mnie zdarza się czasami powiedzieć coś mądrego, lecz bądźmy szczerzy: zwykle przez przypadek.    Zazwyczaj jednak moja odpowiedź na jakikolwiek dylemat jest jedną z następujących: to on ma rację; wyjdź za nie-go; zdecydujcie się na dziecko; ustąp mu; zdecydujcie się na drugie dziecko; przeprowadź się do jego miejscowości; wybacz mu; spróbuj go zrozumieć; zdecydujcie się w końcu na dziecko.    Dlatego też te koleżanki, które nie chcą słuchać podobnych rzeczy- a ja, jeśli się zaangażuję, powtarzam je zwykle z subtelnością godną betoniarki - znikają z pola moich radarów. Nie zniechęcam się łatwo, ale zwykle po trzynastu pozostawionych bez odpowiedzi mailach i po otrzymaniu czterech ziejących chłodem SMS-ÓW - zrozumiem.    Te zaś koleżanki, które mają podobne do moich poglądy w danej sprawie, lub też które, niezależnie od wszystkiego wciąż mnie lubią, nadal dzwonią. One... o tak, dają mi dużo satysfakcji.    Przyczyna tego, że tak często muszę mówić ci, mój mężu: „Wybacz na sekundkę, pożegnam się tylko z koleżanką i zaraz przyjdę", jest taka, że udzielanie rad jest, jak już powiedziałam, cudowne. Poza tym tylko w ten sposób można udawać, że ma się coś do załatwienia akurat w chwili, gdy dwaj synowie biją się rowerowymi bidonami o półcentymetrową głowę chłopka lego, który akurat ma wąsy, bez których żaden z braci nie może się obejść, a dwie córki właśnie przewróciły na ziemię pudełko z dwustoma pięćdziesięcioma gramami 5-milimetrowego makaronu.    Jednak przede wszystkim przyjaciółki są dziś niezwykle cenne dlatego, że my, współczesne kobiety, w odróżnieniu od tak wielu wcześniejszych pokoleń, nie mamy przed sobą z góry wyznaczonej drogi.

Od rojącego się od niebezpieczeństw tropikalnego lasu, przez gang dzieci ulicy, strzelaniny i bomby w kolumbijskim mieście bezprawia, po gotowanie przysmaków dla księcia Kentu i miłość, jaką wreszcie znalazła w Anglii... Oto historia Mariny Chapman, która dziś mieszkaw Yorkshire, ma męża i jest matką dwóch dorosłych córek. Jej autobiografia Dziewczynka bez imienia zaraz po publikacji weszła w Wielkiej Brytanii na najważniejsze listy bestsellerów. Przez sześć tygodni pozostawała w Top 5 ,,Sunday Timesa"" i ,,The Telegraph"". Była numerem 1 Amazonu. ,,The Mail on Sunday"" publikował książkę w odcinkach.

DRODZY RODZICE! Początek macierzyństwa to... coś więcej niż trzęsienie ziemi. Wraz z narodzinami dziecka dosłownie wszystko się zmienia, świat staje na głowie. Młodzi rodzice muszą się tak wielu rzeczy nauczyć. Jak karmić? Kiedy kąpać? Jak usypiać dziecko? Co to jest kolka i jak się jej pozbyć? Dobrze jest mieć w tym okresie pod ręką poradnik, w którym na te i steki innych pytań znajdziecie odpowiedzi. Dlatego gorąco polecam książkę, którą trzymacie w ręku. Powstała przy współpracy z najlepszymi specjalistami. Jest bardzo wygodna (działy w różnych kolorach) i przyjaźnie napisana. Dobrej lektury i... spokojnych, przespanych nocy. Magda Klimkowska, redaktor naczelna „Mamo, To Ja"

Żyjemy w czasach totalnego odrzucenia dotychczasowego dorobku pedagogicznego minionych pokoleń, co zbiega się w antypedagogice z postulowanym kodeksem praw dziecka: prawem do samostanowienia, prawem do swobodnego wyboru środowiska życia, z możliwością opuszczenia rodziców, prawem do życia bez kar, do seksualnej wolności. Wolność od wszelkich ograniczeń ma reperkusje moralne. Taka wolność zniewala. Założenie, że człowiek jest z natury dobry, że wyznacznikiem jego postępowania są jego popędy, prowadzi do naturalizmu i hedonizmu etycznego. Nauczyciele nie dostrzegają destrukcyjnego systemu, który chce przeformować całkowicie polską mentalność. Wydaje się, że tego postmodernistycznego zła nie dostrzegają profesorowie pedagogiki, których obecnie w Polsce jest ponad czterystu. Zamiast bronić młodzież przed destrukcją, biorą udział w rozpowszechnianiu tych patologii na uczelniach. Ukazuje się ogromna liczba bezwartościowych publikacji pedagogicznych licznych autorów. Zachwala się nowe „naukowe” metody edukacyjne, za którymi stoi jakaś wizja człowieka, według której stara się wychowywać. W Europie rozwinął się dominujący pogląd, według którego religia, rodzina i naród „należą już do przeszłości”.

Poradnik z płytą DVD zawierający zestawy ćwiczeń filmowych i animowanych (ćwiczenia śródlekcyjne, terapeutyczne, korekcyjno-kompensacyjne) do wykorzystania w szkole podstawowej. Pozwoli na zaplanowanie skutecznej profilaktyki zdrowotnej w trakcie przerw międzylekcyjnych, w świetlicy szkolnej, na boisku szkolnym, a także w czasie wolnym od zajęć dydaktycznych. Gry i zabawy ruchowe zawarte na płycie nie tylko podnoszą sprawność fizyczną uczniów, ale i motywują do pracy oraz nauki. Poradnik przeznaczony jest dla: • nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, • wychowawców w świetlicach, • nauczycieli wychowania fizycznego w szkołach podstawowych. Znajdują się w nim: • instrukcje metodyczne do prowadzenia zajęć ruchowych, • opisy ćwiczeń dołączonych na płycie DVD. Płyta DVD zawiera: • zestawy ćwiczeń, • filmy, • filmy animowane. Poradnik szeroko opisuje rolę aktywności fizycznej w życiu człowieka oraz wagę ruchu w rozwoju fizycznym ucznia we wczesnym wieku szkolnym. Nauczyciele i wychowawcy dowiedzą się również jakie są zalecenia światowych, europejskich i polskich organizacji zdrowotnych (WHO, Komisja Europejska, Narodowy Program Zdrowia) i jakie metody wychowawcze zastosować by je zrealizować, a także znajdą wskazówki metodyczne, uwagi praktyczne oraz przykłady ćwiczeń do wykorzystania w codziennej pracy. Część praktyczna poradnika i płyty DVD została podzielona na rozdziały, odpowiadające formom organizacji pracy w edukacji wczesnoszkolnej: • aktywność w świetlicy oraz w czasie wolnym od zajęć dydaktycznych - dzieci spędzają w szkole do 10 godzin dziennie, nawet połowę tego czasu stanowią zajęcia organizowane w świetlicy szkolnej. Proponujemy Państwu zestawy ćwiczeń porannych na przebudzenie – przygotowujące dzieci do wytężonej nauki w trakcie zajęć dydaktycznych, ćwiczenia pobudzające i na koncentrację, a także przygotowujące do nauki pisania. • ćwiczenia śródlekcyjne (aktywna przerwa) - ćwiczenia szyi, ramion, tułowia, nóg i oddechowe do wykonywania w trakcie zajęć dydaktycznych w klasie lekcyjnej. Ich celem jest przeciwdziałanie negatywnym skutkom znużenia i zmęczenia ucznia w trakcie pracy, korekcja postawy poprzez ruch, odciążenie analizatora wzrokowego i słuchowego oraz kształtowanie trwałego nawyku stosowania aktywnego wypoczynku w czasie pracy umysłowej. • ćwiczenia antystresowe i rozluźniające - stosowanie ćwiczeń rozluźniających eliminuje stres, uspokaja i regeneruje. Odświeża „zużyte” siły i dodaje nowych. W zestawach ćwiczeń znajdziemy trening autogenny Schulza, rytuały tybetańskie i jogę. • gry i zabawy ruchowe - zestaw tradycyjnych, znanych i uwielbianych przez dzieci gier i zabaw, m.in. zabawy ze śpiewem (Stary niedźwiedź, Tancerze), zabawy i gry rzutne (Bombardowanie, Wyścig piłek w tunelu), zabawy i gry orientacyjno-porządkowe (Zagubiony kotek, Wartownik). Niektóre gry można stosować w klasie, czy na korytarzu szkolnym, ale większość najlepiej wykonywać na boisku szkolnym w parku, czy na placu zabaw. Są naturalną drogą zaspokajania potrzeb ruchowych, poznawczych, emocjonalnych i społecznych, a także środkiem oddziaływań edukacyjnych. * Filmy w poniższej publikacji pochodzą z programu multimedialnego Eduterapeutica Postawa i Ruch, będącego wyrobem medycznym, który umożliwia wprowadzenie kompleksowego programu profilaktyki i edukacji zdrowotnej. Więcej informacji o programie Eduterapeutica Postawa i Ruch na stronie www.eduterpeutica.pl. Niniejszy produkt nie jest wyrobem medycznym. Wymagania: odtwarzacz DVD

Dawno nie byłam świadkiem tak intymnej rozmowy. Gdyby tak wyglądały rozmowy rodziców z dziećmi na TE tematy, polska rzeczywistość byłaby zupełnie inna...

Ziołolecznictwo dla młodzieży to praktyczny poradnik, zawierający wiele wskazówek, jak wykorzystać rośliny lecznicze w odniesieniu do nastolatków, aby skutecznie zadbać nie tylko o ich zdrowie, ale również o urodę.

Ta książka pomoże wszystkim dzieciom, u których zdiagnozowano ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Dzieci z tym syndromem muszą mierzyć się z wyzwaniami, które są obce ich rówieśnikom. W szkole każdego dnia usiłują się skupić na tym, co mówi do nich nauczyciel, i na zadaniach, które mają wykonać. Rzeczy, które dla innych są łatwe, im przychodzą z trudnością. W książce tej znajdziemy mnóstwo porad i sugestii, ponadto wiele ćwiczeń, które dzieci mogą wykonać samodzielnie lub z rodzicami. Można przeczytać tę książkę od razu od początku do końca lub też sięgać po nią od czasu do czasu. Można na przykład czytać ją przez kwadrans każdego dnia albo opracować w weekend konkretne rozdziały. To praktyczny poradnik przetrwania, dzięki któremu ADHD przestanie być dla dzieci przykrym problemem, a stanie się dla nich jedynie codziennym wyzwaniem! Odbiorcy: – dzieci, u których zdiagnozowano ADHD, i ich rodzice – nauczyciele, pedagodzy, terapeuci. Dlaczego warto przeczytać tę książkę: – zawiera wiele praktycznych porad, ćwiczeń i tematów do opracowania – bez zbędnej teorii, za to z dużą dawką humoru, podpowiada, jak radzić sobie z ADHD

To materiał filmowy, który ma posłużyć nauczycielom, pedagogom, terapeutom jako pomoc w prowadzeniu lekcji. Jest trzecią częścią projektu profilaktycznego dla młodzieży. Film składa się z trzech części: - fabularyzowanych scen dotyczących przemocy w szkole - wypowiedzi więźniów osadzonych za przemoc - kontynuacji fabularyzowanych scen.

Bestseller na liście czasopisma ?Spiegel? w kategorii książek popularnonaukowych. Życie bez komputera, smartfona czy internetu obecnie jest już niemożliwe. Dzieci i młodzież spędzają dziś w świecie cyfrowych mediów ponad dwa razy więcej czasu niż w szkole. Skutkami są zakłócenia rozwoju mowy, problemy z nauką i koncentracją, stres, depresja i narastająca gotowość do stosowania przemocy fizycznej. Cyfrowa demencja to określenie, którego przed kilku laty użyli południowokoreańscy lekarze do opisania symptomów chorobowych ? zarówno psychicznych, jak i fizycznych ? będących skutkiem niekontrolowanego korzystania z mediów cyfrowych. Renomowany niemiecki psychiatra i neurobiolog, Manfred Spitzer, daje w swojej książce szczegółowy wgląd w istotę i przyczyny tego zjawiska. Naukowiec z całą stanowczością wzywa rodziców do ograniczenia czasu poświęcanego przez dzieci na cyfrową rozrywkę, aby uchronić je przez popadnięciem w cyfrową demencję.

Jest to zbiór kilkunastu medytacji poświęconych ojcostwu. Stanowią one zachętę dla ojców, aby w swym zapracowaniu i pogoni za sukcesem docenili swoją najważniejszą życiową rolę - bycia tatą. Autor odwołując się do bogatego doświadczenia duszpasterskiego i psychologicznego, przekazuje wiele cennych uwag o relacjach ojca do dzieci, ze szczególnym uwzględnieniem relacji taty do syna. To ojciec bowiem jest zasadniczym punktem odniesienia dla męskiej tożsamości chłopców. Autor uwzględnia w rozważaniach także inne odniesienia i więzi rodzinne. Jest bowiem świadom, że fundament ojcostwa stanowi wzajemna miłość i oddanie męża i żony, ojca i matki. Medytacje, choć skierowane najpierw do ojców, są cenną podpowiedzią dla żon, w jaki sposób mogą one pomóc swym mężom lepiej pełnić rolę ojca.

Lekarze i dietetycy są zgodni co do tego, że brak dostatecznej liczby korzystnych składników w diecie zagraża zdrowiu nie tylko kobiety ciężarnej, lecz także oczekiwanego przez nią dziecka. Jakie to składniki? Gdzie je można znaleźć? W jakich ilościach spożywać? Czy posiłki o różnorodnych smakach, upajające mocą zapachów i mieniące się bogactwem kolorów, zapewnią zdrowie przyszłej matce i jej nie narodzonemu dziecku? A może powinna ona jeszcze sięgnąć po suplementy? Jeśli tak, to kiedy? Przed ciążą, czy w czasie ciąży? A co z tyciem? Nie bać się nadwagi, czy też cały czas się pilnować? Odpowiedzi na te i inne pytania można znaleźć w tym poradniku. Przygotowali go specjaliści z Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie. Poruszone problemy zainteresują zarówno kobiety ciężarne, jak i opiekujących się nimi lekarzy.

Każda mama wie, że wychowanie chłopca to wielkie wyzwanie. Nie każda jednak zdaje sobie sprawę, że jest osobą, która wywiera największy wpływ na kształtowanie się jego osobowości i może przesądzić o jego życiowym sukcesie. Kevin Leman, autor bestsellera Jak wychowywać dziecko i nie oszaleć, podpowiada mamom, co robić, aby ten wpływ był jak najbardziej pozytywny. Jego książka skierowana jest do mam chłopców w każdym wieku, bo choć kształtowanie osobowości rozpoczyna się już w kołysce, to nigdy nie jest za późno by dokonać pozytywnych zmian w swoim podejściu do wychowania. Dzięki zawartym w tej książce poradom dowiesz się m.in. Jaka jest specyfika chłopięcego sposobu myślenia. Jakie są przyczyny kłótni pomiędzy rodzeństwem i jak sobie z nimi radzić. Jaki jest sekret dyscypliny, która działa w każdych warunkach. Jak przeprowadzić twojego syna przez burzliwe lata dojrzewania. Jak reagować na jego zainteresowanie relacjami z dziewczętami i seksem. Mamo, przyszłość twojego syna leży w twoich rękach! To od Ciebie zależy, czy wyrośnie na mężczyznę, z którego będziesz mogła być naprawdę dumna.

Książka Józefa Baniaka jest kontynuacją i chyba zwieńczeniem jego dotychczasowych badań i licznych publikacji dotyczących postaci księdza w Kościele i kulturze społecznej, jego osobowości, roli, funkcji religijnych i społecznych. Refleksje autora nad osobowością postaci księdza skłaniają do szerszych rozważań nad relacją postaw czy stanów egzystencjalnych określanych mianem duchowości, a postawami tradycyjnie określanymi jako religijność. Z recenzji prof. dra hab. Włodzimierza Pawluczuka

Niniejsza książka to szeroka perspektywa postrzegania dziecka 6-letniego jako potencjalnego ucznia szkoły podstawowej, któremu rzeczywistość kreuje los bardziej lub mniej odpowiadający osobistym preferencjom. W wyniku kontrowersji zogniskowanych wokół reformy oświaty, a w niej wcześniejszego rozpoczynania edukacji już przez dzieci 6-letnie, akcentuje się w niej holistyczny ogląd dziecka. Przedstawione możliwości i ograniczenia w rozwoju poszczególnych sfer dają możliwość antycypacji obrazu funkcjonowania tego dziecka w szkolnej rzeczywistości, co wyznacza się jego gotowością edukacyjną. Jednak gotowość szkolna dziecka to nie tylko jego dojrzałość biologiczna, ale też gotowość szkoły przejawiająca się w wielu aspektach jej instytucjonalnej i zadaniowej działalności. To współbrzmienie obu podmiotów edukacyjnych zmagań gwarantujących małemu dziecku osiąganie szkolnych efektów. Warunkiem poznania dziecka i jego całościowego oglądu są działania diagnostyczne, których szeroki wachlarz prezentowany jest kandydatom na nauczycieli, jak i nauczycielom czynnie pracującym. Bogata oferta narzędzi badawczych pozwala na koncentrowanie się na tych obszarach rozwoju sześciolatka, które stanowią istotę jego gotowości do podejmowania zadań szkolnych. W kompetencjach diagnostycznych nauczyciela mieści się też możliwość jego działań pomocowych aktywizujących gorzej funkcjonujące sfery, wyróżnione podczas diagnozy. Tak więc studenci, nauczyciele, jak też i rodzice, którym zależy na dobru dziecka, mając bogate źródło wiedzy dotyczącej gotowości szkolnej dziecka, przekraczającego próg szkoły, mogą wzbogacić swój zasób wiedzy o te elementy, które jako aktualne, wydają się ważne i niezbędne w ich wyposażeniu.

Jak to jest być żywą boginią i mieszkać w pałacu w Nepalu, dlaczego najlepsi biegacze świata rodzą się w Etiopii, gdzie można spotkać kobiety, których szyje są 3 razy dłuższe niż nasze, albo w jakim kraju dzieci żyją w pływających wioskach. I wreszcie, czy to prawda, że w Afryce buduje się domy z kup krowy. O tym wszystkim opowiedzą dzieciaki; Matina, Lien, Mali, Zuzu i Merbatu bohaterowie tej książki. Poznając ich przygody, troski i radości wasze dzieci poznają jednocześnie inne kultury, obyczaje, tradycyjne wartości i sposoby życia. A dzięki temu uczą się tolerancji i wrażliwości. Ręczę, że te opowiadania dostarcza wam mnóstwa tematów do arcyciekawych rozmów z dzieciakam. Będziecie zaskoczeni ich inteligencją i wrażliwością.

Już czas. Możesz zmienić to wszystko, czego nie lubisz w swoim życiu. Możesz wreszcie wstać z kolan i poczuć, że żyjesz. Możesz być szczęśliwa i wolna. Daję słowo honoru. Wiem, że to jest możliwe. Bo ja tak zrobiłam. To jest trzecie, zmienione i rozszerzone wydanie tej książki. Napisałam ją w połowie na nowo. Dla ciebie.

Jak wytrzymać z chłopakami i nie zwariować- Męski świat jest dla Ciebie zagadką?- Nie wiesz, o co chodzi Twojemu chłopakowi?- Chcesz się lepiej dogadywać z osobnikami płci przeciwnej?- Marzysz o wielkiej miłości?Jeśli tak, sięgnij po ten niezbędnik - znajdziesz w nim odpowiedzi na wiele nurtujących Cię pytań.Z tej książki dowiesz się, jak zrozumieć chłopaków, o czym można z nimi rozmawiać, co lubią w dziewczynach, jak postępować, żeby znaleźć wśród nich bratnią duszę.Niezbędnik podpowie Ci także, jak zrozumieć świat uczuć, co to naprawdę znaczy być atrakcyjną dziewczyną, jak przygotować się do randki.