Do niedawna ortodoncja była rozumiana jako profilaktyka i korygowanie wad zgryzu u dzieci i młodzieży, Dzisiaj, w tej specjalności, dokonał się olbrzymi rozwój, coraz częściej pacjentami ortodontycznymi są ludzie dorośli. Od ortodontów oczekuje się nie tylko dobrych wyników leczenia, ale także poprawy estetyki wyglądu. Po raz pierwszy podręcznik ortodoncji łączy dwa niezwykle ważne aspekty leczenia ortodontycznego: estetykę i bio- mechanikę, która jest najważniejszym aspektem projektowania aparatu ortodontycznego. Zakres tematyczny tej publikacji jest bardzo szeroki: od diagnostyki i planowania leczenia po zasady biomechaniczne i rezultaty leczenia różnych wad zgryzu. Książka podkreśla sposoby osiągania celów leczenia za pomocą aparatów ortodontycznych zbudowanych w oparciu o biomechanikę. Autorzy przedstawiają liczne badania przypadków za pomocą setek kolorowych ilustracji różnych wad zgryzu oraz aparatów ortodontycznych.

Zmiany endodontyczno-periodontologiczne należą do najbardziej zaawansowanych zmian zarówno w endodoncji, jak i w periodontologii. Jeszcze do niedawna jedyną metodą leczenia zęba dotkniętego tymi zmianami była ekstrakcja. Obecnie, jest to ostateczność. Publikacja ta przedstawia aktualny stan badań oraz doświadczenia własne autorów dotyczące diagnostyki i leczenia zmian chorobowych o podłożu endodontyczno-periodontologicznym i periodontologiczno-endodontycznym czyli zmiany endo-perio i perio-endo. Książka omawia struktury morfologiczne przyzębia oraz tkanek endodontycznych z uwzględnieniem dróg wzajemnego kontaktu, biologię miazgi oraz przyzębia okołowierzchołkowego i brzeżnego, struktury podporowe zęba i ich relację do zmian endodontyczno-periodontologicznych, wybrane elementy diagnostyki różnicowej chorób miazgi i przyzębia, wpływ chorób miazgi i metod ich leczenia na przyzębie, wpływ chorób przyzębia i ich leczenia na miazgę zęba, metody leczenia zmian endo-perio oraz farmakoterapię (ze szczególnym uwzględnieniem antybiotykoterapii). Cenną ilustracją omawianych kwestii są liczne tabele i ryciny.

Neurotoksyna botulinowa wkroczyła do arsenału leków w Polsce prawie 20 lat temu i odnosi wielkie sukcesy w der- matologii, neurologii i nie tylko. Dziś jest w codziennym użyciu w wielu ośrodkach medycznych, w rehabilitacji oraz medycynie estetycznej i cieszy się uznaniem dzięki efektywności sięgającej 90%. Niestety wiedza na temat stosowania neurotoksyny nie zawsze jest na odpowiednim poziomie. Aby ją zwiększyć powstała ta książka czyli praktyczny przewodnik, który ? jak wskazuje Autor ? ma służyć lekarzom w codziennej pracy jako podręczne źródło informacji, a je- dnocześnie przyczynić się do upowszechnienia stosowania neurotoksyny botulinowej. Profesor Teofan M. Domżał poszerzył publikację o podrozdział na temat bólów krzyża, skali oceny skuteczności rehabilitacji w spastyczności po wstrzyknięciu neurotoksyny (GAS), a także o opisy nowych leków. Ponadto uaktualnił informacje na temat stosowanych dawek neurotoksyny. Załączona lista uzupełnionego i uaktualnionego piśmiennictwa pozwala pogłębić wiedzę.

Pierwotne chłoniaki skóry prezentują specyficzne objawy kliniczne, a także różnią się przebiegiem i rokowaniem od wykazujących zbliżony obraz histologiczny chłoniaków węzłowych. Stanową tym samym odrębną, pod względem klinicznym i biologicznym, grupę rozrostów a klasyfikacje dotychczas stosowane do podziału chłoniaków węzłowych są dla nich nieadekwatne. Pojawiła się więc konieczność dokładnego ich opisania. To zadanie spełnia książka „Pierwotne chłoniaki skóry”, która przedstawia aktualną klasyfikację, charakterystykę poszczególnych typów, rodzaje badań oraz leczenie pierwotnych chłoniaków skóry. Szczególnym atutem publikacji jest atlas kolorowych zdjęć, zbieranych przez Autorów przez wiele lat pracy klinicznej, stanowiący odrębną część książki.

Kompendium wiedzy urologicznej i integralnie z urologią związanej, które jest pomocne w codziennej praktyce urologów, nefrologów, lekarzy rodzinnych oraz studentów. Mały format, mieszczący się w kieszeni lekarskiego fartucha, pozwala na sięganie do publikacji w każdej chwili. Cennym uzupełnieniem treści są liczne ilustracje i tabele, które pomagają szybko znaleźć istotne informacje, zdiagnozować chorobę i podjąć właściwą decyzję dotyczącą leczenia. Książka zawiera m.in. opisaną szczegółowo najnowszą wiedzę z zakresu laparoskopii i endoskopii. Zaprezentowano sposoby pobierania i analizowania próbek moczu, przeprowadzania tomografii komputerowej, USG, badań radioizotopowych oraz innych metod diagnozowania schorzeń układu moczowo-płciowego. Omówiono również choroby tego układu i związane z nimi dolegliwości, takie jak krwiomocz, kamienie w nerkach lub moczowodach, zaburzenia seksualne, infekcje narządów moczowo-płciowych oraz wiele innych zagadnień.

Coraz więcej ludzi osiąga podeszły wiek. Starzenie można określić jako genetycznie uwarunkowany epizod normalnego życia. Wydłużający się okres życia zobowiązuje do dbałości o sprawność narządu żucia czyli zachowania jak największej liczby zębów, oraz starań o zachowanie w dobrym stanie zdrowia przyzębia i błony śluzowej. Zwolnione procesy przemiany materii, zmieniona reakcja na zażywane leki oraz mechanizm ich działania mogą wpływać na wystąpienie patologicznych objawów w jamie ustnej. ?Stomatologia wieku podeszłego? to drugie wydanie książki poświęconej zagadnieniom zmian występujących w jamie ustnej i metod ich leczenia u osób starszych. Ważne jest podkreślenie tego, że leczenie u osób starszych jest inne niż u ludzi młodszych, gdyż przebieg choroby zazwyczaj jest wolniejszy i słabiej nasilony. Publikacja obejmuje między innymi zagadnienia: anatomii i fizjologii narządu żucia, epidemiologii i badania jamy ustnej oraz planowania jej leczenia, próchnicy zębów, choroby błony śluzowej i przyzębia, a także opieki nad jamą ustną.

W szeroko rozumianych naukach dentystycznych, pomimo ?zanglizowania? nazewnictwa klinicznego, język łaciński nadal odgrywa istotną rolę umożliwiając wzajemne zrozumienie specjalistów różnorodnych dziedzin dentystycznych z całego świata. Publikacja ta składa się ze skorowidzów: tematycznego oraz alfabetycznego, obejmujących terminy anatomiczne, patomorfologiczne i kliniczne z zakresu stomatologii zachowawczej z endodoncją, w niektórych przypadkach wykorzystywane także przez inne dziedziny nauk dentystycznych. Jest pomocna w kształceniu zarówno przed-, jak i po- dyplomowym, dzięki kompleksowemu zebraniu i usystematyzowaniu terminologii stosowanej w tych dziedzinach.

Książka zawiera kompleksowy i profesjonalny obraz pielęgniarskiej opieki onkologicznej. Publikacja adresowana jest do studentów pielęgniarstwa i innych kierunków medycznych, a także do pielęgniarek pracujących na oddziałach onkologicznych oraz przygotowujących się do egzaminu specjalistycznego z zakresu pielęgniarstwa onkologicznego.

Nauka oceniania wzajemnych stosunków i proporcji pomiędzy zębami, ich relacji względem kości, mięśni, nerwów i naczyń bezpośrednio związanych z zębami i twarzą należy do pierwszych zadań adeptów stomatologii. Pomocą w tym zadaniu jest ta publikacja. Zawarto w niej zagadnienia dotyczące elementów i struktur jamy ustnej, terminologii budowy zębów, szczegółowe opisy uzębienia stałego i mlecznego (oraz mieszanego), charakterystykę najczęściej spotykanych zaburzeń dentystycznych, a także techniki szkicowania i modelowania zębów. Opisano również znaczenie anatomii dentystycznej w medycynie sądowej. Zamieszczone w książce informacje, zebrane podczas wieloletniej praktyki zawodowej autorów, zostały przedstawione w sposób przejrzysty i zwięzły. Liczne pytania testowe i ćwiczenia praktyczne oraz tabele, ilustracje i szczegółowe rysunki ułatwiają przyswojenie niezbędnej wiedzy. Na końcu książki znajduje się dodatek w postaci kart, zawierających charakterystykę wspólną dla wszystkich zębów w danej klasie oraz wykaz różnic pomiędzy zębami każdej klasy i po- szczególnymi łuków zębowych.

Nasze ciało to zachwycająca maszyna! Pełna dziwnych substancji i dziwnych narządów. Zachodzą w niej dziwne procesy i dziwne zjawiska, którym towarzyszą dziwne odgłosy. Niektóre są śmieszne, inne zaskakujące, a jeszcze inne wprawiają nas w nie lada zakłopotanie. Kto z nas nie chciałby zajrzeć do wnętrza tej niesamowitej maszyny i dowiedzieć się, jak to działa? Ta książka daje nam taką możliwość. Nie ma w niej tematów zbyt trudnych albo wstydliwych. To kopalnia informacji, ciekawostek oraz prostych wyjaśnień dotyczących tego, co dzieje się w ludzkim ciele. Książka zawiera odpowiedzi na wiele pytań zadawanych nie tylko przez dzieci, np. ?Po co ziewamy?", ?Dlaczego sami nie możemy się połaskotać?", ?Skąd ciało wie, kiedy ma przestać rosnąć?", ?Jak to się dzieje, że czujemy smak?". Autorka tłumaczy mechanizmy fizjologii i anatomii człowieka w bardzo przystępny sposób, językiem zrozumiałym dla wszystkich, a doskonałym uzupełnieniem tekstów są dowcipne ilustracje.

Jak ocenić stan swojego układu krążenia? Utajone czynniki ryzyka. Program zapobiegania chorobom serca. Zdrowe potrawy. Najnowsze wyniki badań. Przedmowa i rekomendacja prof. Z. Religi.Wszystko, co chorzy i zdrowi powinni wiedzieć o własnym sercu. Konsultacja naukowa i uzupełnienia o dane polskie najwybitniejsi specjaliści z Instytutu Kardiologii w Aninie. Najwybitniejsi polscy kardiolodzy Zbigniew Religa Grzegorz Opolski Stefan Rywik poprzedzili przedmowami i polecają ten poradnik, który mówi, jak czuć się lepiej i żyć dłużej Gratuluję wydawcom wprowadzenia książki Twoje serce na polski rynek. Daje rzetelną, aktualną i niemal kompletną wiedzę na temat zapobiegania chorobom serca. Można z niej dowiedzieć się o przyczynach chorób serca, a także zrozumieć zmiany zachodzące w nim podczas choroby. Wszystkie te sprawy, przedstawione bardzo prosto, są zrozumiałe dla każdego. Wydaje mi się, że książkę tę nie tylko warto przeczytać, ale należy ją również mieć w domu. Jestem przekonany, że wiele osób będzie nie raz do niej wracało, chociażby po to, aby stosować nowe zdrowotne przepisy kulinarne czy też różne programy ćwiczeń fi zycznych. Profesor dr hab. med. Zbigniew Religa Gorąco zachęcam do przeczytania tej niezwykłej książki – wierzę, że ma ona szansę przyczynić się do zmniejszenia zapadalności na choroby układu krążenia w Polsce. Prof. dr hab. med. Grzegorz Opolski Konsultant Krajowy w dziedzinie Kardiologii Najwybitniejsze światowe autorytety – poparte opiniami czołowych polskich kardiologów – pokazują, jak zająć się własnym sercem, by zapobiec chorobom układu krążenia lub powstrzymać ich rozwój. Z tej mądrej i przystępnej książki dowiesz się, co możesz zrobić sam dla Twojego serca – od zapobiegania chorobom do leczenia. Sprawdzisz, jaki jest stan Twojego serca i ocenisz Twoje indywidualne czynniki ryzyka, wykonując prosty test. Dowiesz się, jak Twój styl życia wpływa na Twoje serce. Dowiesz się, jak zredukować ryzyko zachorowania poprzez zmianę stylu życia. Poznasz przepisy kulinarne, dzięki którym obniżysz zawartość tłuszczu w diecie i poziom cholesterolu we krwi, a także program ćwiczeń fi zycznych, rzucenia palenia, postępowania z nadwagą i stresem. Zrozumiesz sposób funkcjonowania Twojego serca i układu krążenia. Dowiesz się, co robić, gdy dzieje się coś złego. Poznasz objawy najczęstszych chorób serca, by wiedzieć, jak postępować w przypadku choroby wieńcowej, zaburzeń rytmu serca czy podejrzenia zawału. Poznasz metody diagnostyczne i możliwości współczesnej kardiochirurgii. A przede wszystkim stworzysz Twój indywidualny program zdrowego stylu życia. Texas Heart Institute w Houston, jeden z największych na świecie i najważniejszych badawczych ośrodków kardiologicznych, ma na swoim koncie przełomowe osiągnięcia w dziedzinie kardiochirurgii, transplantologii, diagnostyki i leczenia chorób serca. Doktor Denton A. Cooley, legenda światowej kardiochirurgii, założyciel i naczelny chirurg Texas Heart Institute, przeprowadził w 1968 roku pierwszą w Stanach Zjednoczonych udaną operację przeszczepu serca, a w roku następnym – operację wszczepienia pacjentowi sztucznego serca.

Fizjoterapia w onkologii jest przedmiotem licznych dyskusji i badań naukowych. Dotychczas unikano ćwiczeń ruchowych oraz fizykoterapii u pacjentów chorych na nowotwory. Obecnie podlega to weryfikacji. Fizjoterapia jest niezbędna i powinna być standardem postępowania, ponieważ zmniejsza ryzyko powikłań, przyspiesza powrót do zdrowia, zmniejsza koszty ekonomiczne i społeczne leczenia. Publikacja przedstawia czynnościowe następstwa leczenia chirurgicznego, radioterapii i leczenia systemowego nowotworów złośliwych, wskazania i przeciwwskazania do fizjoterapii w tych sytuacjach, cele, metody i specyfikę fizjoterapii po leczeniu nowotworów, najnowsze osiągnięcia w rehabilitacji osób leczonych z powodu chorób nowotworowych. Odbiorcami publikacji będą studenci i absolwenci szkół medycznych, lekarze specjaliści rehabilitacji medycznej, fizjoterapii, onkologii.

Jeden dzień z życia ludzkiego ciała Kiedy się myjesz, idziesz do szkoły, jeździsz na rowerze czy choćby ziewasz z nudów - twoje ciało zawsze wykonuje precyzyjną pracę. Choć tego nie widać, miliony komórek, tysiące kilometrów naczyń krwionośnych oraz setki mięśni i kości współpracują ze sobą przy wykonywaniu każdej najdrobniejszej czynności. Ciało ludzkie to fascynujący i skomplikowany mechanizm. Masz niepowtarzalną okazję, żeby zajrzeć do jego wnętrza i zobaczyć na własne oczy, jak niezwykłe rzeczy dzieją się w środku organizmu, kiedy ty spędzasz zupełnie zwyczajny dzień. Z tej książki dowiesz się także: jaka kora rozwiązuje zadania matematyczne, czy apatyt to typ apetytu, dlaczego ucho przypomina kanapkę, jak zobaczyć bicie serca i wielu, wielu innych ciekawych rzeczy!

Książka jest pierwszą w języku polskim szeroko zakrojoną prezentacją aktualnych zagadnień teoretycznych i klinicznych na temat zjawisk świadomości i nieświadomości, rozpatrywanych z perspektywy neuropsychologii klinicznej. Opracowana na najwyższym akademickim poziomie, ważna dla badaczy i studentów psychologii, a także dla przedstawicieli innych dyscyplin naukowych, zainteresowanych procesami świadomego i nieświadomego funkcjonowania człowieka w normie i patologii neurologicznej. Z recenzji prof. Dr hab. Danuty Kądzielawy

Książka „Dziecko autystyczne. Prawdziwa opowieść o Maciusiu” porusza trudny temat autyzmu dziecięcego. Chociaż na rynku wydawniczym jest wiele poradników poświęconych tej problematyce, jednak ich autorzy to najczęściej lekarze, psycholodzy i pedagodzy. Książka Beaty Zawiślak to pozycja szczególna. Jego autorka jest pedagogiem, ale przede wszystkim mamą sześcioletniego chłopca, która towarzyszy dziecku autystycznemu w każdej chwili jego życia, na każdym etapie jego rozwoju, w każdym momencie jego zmagań z chorobą. Autorka jest nie tylko osobą, która aktywnie uczestniczy w terapii dziecka autystycznego, ale także kreuje tę terapię, od kilku lat poszukując różnych możliwości pomocy. W pracy znajdziemy dokładne omówienie przejawów autyzmu oraz opis sytuacji dziecka niepełnosprawnego i jego rodziny (rodziców, rodzeństwa). Autorka wskazuje także sposoby radzenia sobie w tej sytuacji, z uwzględnieniem wielu form terapii. Poruszane w pierwszej części książki kwestie zostały poszerzone o opis doświadczeń i działań podejmowanych przez Autorkę i jej rodzinę, co jest dużym atutem pracy. Książka ta to niezwykle przydatny poradnik, który może służyć rodzinom dzieci autystycznych oraz specjalistom i studentom zainteresowanym autyzmem. dr Agata Chudzicka-Czupała

W książce przedstawiono podstawowe informacje dotyczące metod fizjoterapeutycznych stosowanych w postępowaniu przed- i pooperacyjnym oraz ich znaczenie w chirurgii. Szczegółowo omówiono metody fizjoterapii stosowane w zaburzeniach czynności układu oddechowego i krążenia oraz w przywracaniu sprawności psychofizycznej u osób leczonych chirurgicznie, a także w uśmierzaniu bólu pooperacyjnego. Uwzględniono odrębności fizjoterapii po operacjach torakochirurgicznych, kardiochirurgicznych, neurochirurgicznych, angiochirurgicznych i ginekologicznych. Bardzo pomocne w samodzielnej ocenie zdobytej wiedzy będą znajdujące się na końcu książki testy. Podręcznik jest adresowany do studentów kierunku fizjoterapia oraz fizjoterapeutów. Będzie również przydatny dla studentów medycyny, a także dla lekarzy specjalizujących się w rehabilitacji medycznej, chirurgii i onkologii.

W ciągu roku 1-2 mężczyźni i kobiety na 1000 doznaje zakrzepicy żył głębokich i/albo zatoru tętnicy płucnej. Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa stanowi więc poważny problem medyczny i społeczny. Autor w przejrzysty sposób omawia najważniejsze zagadnienia związanych z rozpoznawaniem, leczeniem , a oprócz tego profilaktyką żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w różnych grupach chorych: m.in. dorosłych, dzieci, kobiet w ciąży. Opisuje cechy charakterystyczne choroby w współzależności od umiejscowienia, a też przyczyny, metody leczenia i profilaktykę. Książka zawiera także masowe porady dotyczące zwyczajnego życia z chorobą. Poradnik wykorzystywany jest dla osób z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową, niemniej jednak ze względu na dużą wartość merytoryczną ma możliwość być praktyczny również dla studentów i lekarzy rodzinnych. Żylna choroba zakrzepowo zatorowa Rozpoznanie zakrzepicy żył głębokich i zatoru tętnicy płucnej Objawy zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych są bardzo mało charakterystyczne. Najczęściej występują ból i obrzęk, znacznie rzadziej zaczerwienienie okolicy, w której doszło do zakrzepicy. Zazwyczaj stwierdza się dodatni objaw Homansa (ból w podudziu w następstwie grzbietowego zgięcia stopy kończyny objętej zakrzepicą). Takie objawy mogą jednak towarzyszyć wielu innym chorobom, np. pękniętej torbieli Bakera, zapaleniu tkanki podskórnej, urazom mięśni czy obrzękowi limfatycznemu. Jednocześnie u części pacjentów zakrzepica żył głębokich nie wywołuje żadnych objawów, co może skutkować opóźnieniem we wdrożeniu właściwego leczenia, szybko postępującym powiększaniem się skrzepliny i zwiększonym ryzykiem zatoru tętnicy płucnej. Zatem do rozpoznania zakrzepicy żył głębokich nie wystarczy fizykalne zbadanie pacjenta przez lekarza. Rozpoznanie zakrzepicy żył głębokich musi opierać się na klinicznej ocenie prawdopodobieństwa wystąpienia tej patologii oraz na obiektywnych testach pozwalających ostatecznie potwierdzić lub wykluczyć zakrzepicę żył głębokich. W tabeli 4 podano tzw. skalę Wellsa, służącą do zakwalifikowania pacjenta do grupy małego, średniego lub dużego prawdopodobieństwa obecności zakrzepicy żył głębokich. Skala ta jest bardzo przydatna w praktyce klinicznej. U pacjenta, u którego podejrzewa się zakrzepicę, ale który jest zakwalifikowany do grupy małego prawdopodobieństwa wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, oznacza się zawartość D-dimerów we krwi lub w osoczu. D-dimery są produktami rozpadu fibryny znajdującej się w skrzepie i zakrzepie, które powstają w następstwie trawienia fibryny przez aktywny enzym układu fibrynolizy – plazminę. Jeżeli zawartość D-dimerów mieści się w granicach normy, można z około 90% prawdopodobieństwem wykluczyć zakrzepicę żył głębokich. Jeżeli jednak stężenie D-dimerów jest zwiększone, trzeba wykonać badania obrazowe. U pacjentów zakwalifikowanych do grupy średniego i dużego prawdopodobieństwa zakrzepicy żył głębokich w skali Wellsa badania obrazowe wykonuje się bez poprzedzającego oznaczania D-dimerów. Najważniejszym obecnie badaniem obrazowym służącym potwierdzeniu lub wykluczeniu zakrzepicy żylnej jest badanie ultrasonograficzne (USG), najlepiej z wykorzystaniem techniki Dopplera, która umożliwia ocenę przepływu krwi przez naczynie. Badanie ultrasonograficzne jest badaniem nieinwazyjnym i może być wykonane w warunkach ambulatoryjnych. Co ważne, obecnie jest to badanie dość powszechnie dostępne. Badanie USG wyparło flebografię, która jest procedurą inwazyjną, pracochłonną i mało komfortową dla pacjenta. Do rozpoznania zakrzepicy żylnej o nietypowej lokalizacji także najczęściej wykorzystuje się badanie USG. Jednakże w pewnych sytuacjach, np. przy podejrzeniu zakrzepicy zatok żylnych mózgu lub żył jamy brzusznej, niepoddających się ocenie ultrasonograficznej, należy sięgnąć po inne metody obrazowania, jak np. tomografia komputerowa (CT – computed tomography) lub jądrowy rezonans magnetyczny (MRI – magnetic resonance imaging) z zastosowaniem środka cieniującego. Zasady rozpoznawania zatoru tętnicy płucnej są podobne do obowiązują- cych przy wykrywaniu zakrzepicy żył głębokich. Także tutaj obowiązuje wstępna ocena klinicznego prawdopodobieństwa wystąpienia zatoru tętnicy płucnej (tab. 5). Nie ma także różnic w interpretowaniu wyników oznaczeń stężenia D-dimerów. Ponieważ objawy kliniczne zatoru tętnicy płucnej (duszność, ból w klatce piersiowej, kaszel, krwioplucie, uczucie osłabienia, przyspieszona czynność serca) są niespecyficzne i mogą towarzyszyć wielu innym chorobom (np. zawał serca, zapalenie płuc, neuralgia między- żebrowa, infekcja wirusowa, rozwarstwienie aorty) o potwierdzeniu lub wykluczeniu rozpoznania zatoru tętnicy płucnej decydują wyniki badań obrazowych. Wśród nich najważniejszą rolę odgrywa CT. W celu optymalnej wizualizacji tętnic płucnych pacjentowi wstrzykuje się dożylnie środek cieniujący, a badanie określa się wówczas mianem angio-CT. Innym ważnym badaniem obrazowym wykorzystywanym w diagnostyce zatoru tętnicy płucnej jest echokardiografia (ECHO), której główną zaletą jest powszechna dostępność (większa niż angio-CT) i możliwość wykonania przy łóżku chorego. ECHO odgrywa szczególnie ważną rolę w rozpoznawaniu zatoru tętnicy płucnej wysokiego ryzyka (patrz niżej), ale nie może być traktowane jako alternatywa dla angio-CT. Znacznie rzadziej niż w przeszłości, w rozpoznawaniu zatoru tętnicy płucnej wykorzystuje się obecnie inne badania obrazowe, takie jak arteriografia płucna i scyntygrafia płuc. Warto natomiast zwrócić uwagę, że wykazanie obecności skrzepliny w żyłach głębokich kończyn dolnych w badaniu USG u pacjenta z podejrzeniem niemasywnego zatoru tętnicy płucnej (patrz niżej) zwalnia z konieczności przeprowadzenia testów diagnostycznych dotyczących krążenia płucnego i nakazuje włączenie leczenia przeciwkrzepliwego, które w przypadku niemasywnego zatoru tętnicy płucnej i zakrzepicy żył głębokich jest takie samo. U pacjenta z objawami zatoru tętnicy płucnej często zleca się inne badania, np. prześwietlenie klatki piersiowej promieniami rentgenowskimi (RTG) czy elektrokardiografię (EKG), ale ich wyniki nie mogą stanowić podstawy do potwierdzenia lub wykluczenia rozpoznania zatoru tętnicy płucnej. Należy podkreślić, że zarówno zakrzepica żył głębokich, jak i zator tętnicy płucnej mogą przebiegać bezobjawowo. Ocenia się, że u około 50% osób z udokumentowaną zakrzepicą żył głębokich występuje – najczęściej bezobjawowy – zator tętnicy płucnej. Z kolei bezobjawową zakrzepicę żył głębokich wykrywa się u 70% pacjentów z potwierdzonym zatorem tętnicy płucnej. Objawowy zator tętnicy płucnej jest najczęściej wynikiem oderwania fragmentu skrzepliny z żył głębokich kończyny dolnej w odcinku proksymalnym (od poziomu żyły podkolanowej wzwyż, czyli z żyły podkolanowej i/lub żył uda), znacznie rzadziej zaś w odcinku dystalnym (poniżej żyły podkolanowej, czyli z żył podudzia). Zator tętnicy płucnej dzieli się w zależności od prawdopodobieństwa wystąpienia wczesnego zgonu, który Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne zdefiniowało jako zgon związany z ostrym zatorem tętnicy płucnej podczas hospitalizacji lub w ciągu 30 dni od przyjęcia. Pacjenci z ostrym zatorem tętnicy płucnej we wstrząsie lub z hipotonią są zaliczani do grupy wysokiego ryzyka wczesnego zgonu, chorzy zaś z zachowanym skurczowym ciśnieniem tętniczym tworzą grupę niewysokiego ryzyka. Pacjenci z grupy wysokiego ryzyka stanowią 5–10% osób z ostrym zatorem tętnicy płucnej, przy czym śmiertelność w tej grupie przekracza 15%. Grupa pacjentów niewysokiego ryzyka dzieli się na chorych obciążonych niskim lub umiarkowanym ryzykiem zgonu z powodu ostrego zatoru tętnicy płucnej. U pacjentów z grupy umiarkowanego ryzyka stwierdza się przynajmniej jeden z czynników wskazujących na dysfunkcję i/lub uszkodzenie prawej komory serca, prawidłowa zaś funkcja prawej komory serca pozwala zaliczyć pacjenta do grupy niskiego ryzyka. Wśród chorych z grupy umiarkowanego ryzyka zgonu śmiertelność waha się w granicach 3–15%, natomiast w grupie niskiego ryzyka wynosi ona poniżej 1%. Odpowiednie zakwalifikowanie zatoru tętnicy płucnej ma duże znaczenie w wyborze właściwego leczenia. Żylna choroba zakrzepowo zatorowa Spis Treści Krew i naczynia krwionośne Skrzep, zakrzep i zator Zakrzep żylny i tętniczy Anatomia żył kończyn dolnych Ostra zakrzepica żył głębokich i jej powikłania Epidemiologia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej Przyczyny żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej Wrodzona i nabyta trombofilia Rozpoznanie zakrzepicy żył głębokich i zatoru tętnicy płucnej Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej Metody farmakologiczne Metody mechaniczne Leczenie wstępne zakrzepicy żył głębokich Leczenie wstępne zatoru tętnicy płucnej Wtórna profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej Powikłania leczenia przeciwkrzepliwego Powikłania stosowania heparyn Powikłania stosowania antagonistów witaminy K Interakcje antagonistów witaminy K z żywnością i innymi lekami Powikłania stosowania nowych leków przeciwkrzepliwych Interwencje chirurgiczne w trakcie antykoagulacji Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa o nietypowym umiejscowieniu Zakrzepica żył głębokich kończyny górnej Zakrzepica zatok żylnych i żył mózgu Zakrzepica żył jamy brzusznej Okluzja żył siatkówki oka Odmienności żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u kobiet w ciąży Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa u dzieci Podróż lotnicza jako czynnik ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej Zespół pozakrzepowy Zakrzepica żył powierzchownych

Monografia podejmuje problematykę osób z zespołem Downa. Życie psychospołeczne tych osób scharakteryzowane jest w niej z uwzględnieniem stanu współczesnej wiedzy, osiągnięć różnych dziedzin nauki, które dotyczą właściwości ich funkcjonowania, a także trudności, których te osoby i ich rodziny doświadczają. Omówione są problemy związane z rozwojem niemowląt i małych dzieci, adolescentów, młodych dorosłych oraz osób starszych. Uwzględnienie szerokiego przedziału wiekowego jest niezwykle istotne z racji wydłużania się czasu życia osób z niepełnosprawnością intelektualną, w tym również z zespołem Downa. Poruszane zagadnienia mają na celu poznanie i zrozumienie osób z zespołem Downa, co bezpośrednio łączy się z podnoszeniem jakości udzielanej im pomocy, jak również z lepszą jakością ich życia oraz ich rodzin ? są to kwestie w ostatnim czasie szczególnie żywo dyskutowane. Książka przedstawia wyniki badań empirycznych prowadzonych zarówno na gruncie polskim, jak i zagranicznym, a także omówienie prac teoretycznych dotyczących tematu publikacji. Pozycja adresowana jest zarówno do profesjonalistów zajmujących się leczeniem i usprawnianiem osób z zespołem Downa, studentów psychologii i pedagogiki, jak i do rodziców oraz opiekunów tych osób, a także do wszystkich, którzy chcieliby poszerzyć swoją wiedzę o ich funkcjonowaniu.

Genialna maszyna to połączenie stylu Jürgena Thorwalda z erudycją prof. Andrzeja Szczeklika. Książka jest dziełem braci - kardiologa i pisarza - którzy postanowili przedstawić rozwój medycznej wiedzy o sercu i ewolucję jego pojmowania w kulturze od antyku do czasów współczesnych. Wynik ich współpracy to dzieło lekkie, a zarazem zawierające wiele informacji. Każdy rozdział rozpoczyna się historyjką, której bohater ma jakieś problemy z sercem, co jest punktem wyjścia do przedstawienia stanu wiedzy kardiologicznej w danej epoce. Autorzy z wdziękiem przechodzą od dzieł Platona czy Dantego do opisów pionierskich operacji, od analizy Frankensteina Mary Shelley do prognoz dotyczących rozwoju kardiologii. To książka dla ludzi o szerokich horyzontach, ale napisana przystępnym językiem.

Wspaniałe encyklopedie, które w przystępny sposób prezentują wiedzę na temat życia zwierząt, kultury, sportu, geografii, nauki i techniki oraz ludzkiego ciała. Wiedza podana jest w formie prostych pytań i odpowiedzi, a lekturę umilają kolorowe ilustracje i zdjęcia.