Powieść nominowana do prestiżowej duńskiej nagrody literackiej Weekendavisen Litteraturpris, w przekładzie Bogusławy Sochańskiej. W niedalekiej przyszłości, w świecie zdominowanym przez algorytmy, sztuczną inteligencję i rozpadające się państwo dobrobytu, młody absolwent literatury utrzymuje się z dorywczych zleceń w sieci. Pracuje nocami, poprawia cudze teksty, żyje na granicy niewidzialności. Przełomem okazuje się zlecenie polegające na redakcji powieści anonimowego autora. Tekst staje się bestsellerem ale nie pod jego nazwiskiem. Próba dotarcia do źródła książki prowadzi bohatera coraz głębiej w system, w którym granice między twórczością, pracą i tożsamością zaczynają się zacierać. Bjerring łączy realizm cyfrowego prekariatu z elementami spekulatywnymi, budując opowieść o świecie, w którym literatura, emocje i doświadczenie stają się surowcem dla algorytmów. Książka ukazuje się w serii Tu i teraz, przybliżającej polskim czytelnikom najnowsze dzieła literatury europejskiej.
Wiersze z lat 2000-2025 laureata Wrocławskiej Nagrody Literackiej Silesius za całokształt twórczości. Autorski wybór koncentruje się na pracy języka, który gubi siebie, uruchamiając nieprzewidziane przebiegi sensu. Wiersze sprawdzają kontury pojęć, naginają je i wprawiają w drżenie, włączając w ten proces materię świata: ciało, energię, środowisko. Znaczenia wyłaniają się w napięciach i przesunięciach, w uskoku między słowem a rzeczą. Pojawia się doświadczenie pulsującej teraźniejszości intensywności bycia w języku, który przekracza własne użycia. Jak pisze Jakub Skurtys, tekst Bartczaka podlega rafinacji: przetwarza i oczyszcza dyskursy, aż osiągną stan maksymalnej wyrazistości. Wiersz działa tu jak układ: zapis, który jednocześnie bada i przetwarza własne warunki.
Debiutancka powieść o świecie, w którym ciało i świadomość podlegają przetwarzaniu, a granice między buntem a jego komercjalizacją szybko się zacierają. W rzeczywistości pełnej inwigilacji, gdzie rozpoznawanie twarzy, Big Data i sztuczna inteligencja regulują codzienność, bunt przyjmuje radykalną formę młodzi ludzie amputują własne głowy i funkcjonują dalej dzięki biotechnologii. To, co zaczyna się jako gest sprzeciwu, zostaje jednak szybko przejęte przez media, rynek i politykę, a aktywistyczne działania zamieniają się w pracę dla systemu. Amputacja staje się towarem, usługą i wyborem wpisanym w nowy porządek. Majówka prowadzi kilka równoległych historii, pokazując różne formy uwikłania w technologię: od aktywizmu po ekonomię danych, influencerstwo i przemoc algorytmiczną. Świat tej powieści jest uderzająco bliski i niepokojąco znajomy przesunięty o krok dalej niż rzeczywistość, którą już znamy. Książka ukazuje się w ramach głównego wyróżnienia w 21. edycji projektu Połów. Prozatorskie debiuty.
Debiutancka książka prozatorska Justyny Bargielskiej wyróżniona Nagrodą Literacką Gdynia. Zbiór krótkich form skupionych wokół doświadczenia ciąży, porodu i utraty opowiadanych bez patosu, w języku oszczędnym, prześmiewczym, dotkliwym. Książka zbudowana z miniatur, w których język pozostaje blisko doświadczenia i nie łagodzi jego ostrości. Narratorka łączy codzienność z fantazją, snem i absurdem, prowadząc opowieści, które urywają się, przeskakują, nie układają w ciągłą historię. Centralnym doświadczeniem pozostaje poronienie obecne nie jako temat osobny, lecz jako punkt, wokół którego organizują się kolejne teksty. Bargielska unika gotowych form żałoby, pracuje z groteską i czarnym humorem, zmieniając sposób mówienia o stracie.
Debiut poetycki wyrastający z napięcia między snem, baśnią i doświadczeniem świata, który nie daje się uporządkować. Teksty, które bezczelnie zbijają z tropu i nie pozwalają na stabilizację. Zamiast jednego ja pojawiają się postaci, języki i sytuacje często skrajne, czasem brutalne, zawsze osadzone w konkrecie. Mowa ulicy, rejestry środowiskowe i idiomy prywatne mieszają się tu z onirycznymi obrazami oraz baśniową logiką. Język bywa szorstki i zaczepny, by za chwilę odsłonić czułość albo pęknięcie. To książka o jednostkach i zbiorowości jednocześnie o ludziach uwikłanych w przemoc, trudną pamięć i skomplikowane relacje, o świecie, który nie daje drugiej szansy. Całość uzupełniają rysunki autorstwa Andrzeja Ilczewskiego. Książka ukazuje się w ramach głównego wyróżnienia w 21. edycji projektu Połów. Poetyckie debiuty.
Pierwszy od trzech dekad tom poetycki Tadeusza Sławka. Książka, która stawia w centrum pytanie o „ja” – nie jako punkt wyjścia, lecz jako problem. Wiersze wycofują podmiot, wyprowadzają go z pozycji pewności i mówienia „w imieniu”. „Ja” nie organizuje tu świata, lecz uczy się go słuchać, sprawdza warunki własnego istnienia i języka. To poezja powściągliwa, pracująca na pauzie i wahaniu, w której każde zdanie sprawdza swoją konieczność, a słowo musi zostać odzyskane z nadmiaru komunikacji. Zamiast wielkich deklaracji pojawia się uważność na to, co drobne, bliskie, niedomknięte – na świat wypierany przez nadmiar „ja”. „Ja które nie” nie jest odmową, lecz próbą innego bycia w języku i we wspólnocie: takiego, które nie zagarnia przestrzeni, lecz robi miejsce dla innych głosów i dla tego, co jeszcze niesłyszalne.
Wybitna czeska powieść wyróżniona prestiżową nagrodą Magnesia Litera, w przekładzie Anny Maślanki.Bezimienny młody nauczyciel porzuca miasto i podejmuje pracę w wiejskiej szkole, licząc na spokój i odzyskanie równowagi. Trafia jednak do świata, w którym pozorny porządek szybko odsłania mroczne zaplecze. Biler kreśli obraz prowincji dotkniętej powolnym rozpadem: wysychające studnie, jałowe pola, pustoszejące ogrody. Rzeczywistość chwieje się coraz wyraźniej, ale nikt nie chce tego zauważyć. W czarnym humorze, absurdzie i grozie powieść odsłania mechanizmy zbiorowego wyparcia oraz bezwzględne narracje, którym zostaje podporządkowane życie ludzi i wspólnot. Historia o świecie na granicy wyczerpania klimatycznego i egzystencjalnego w którym rozpad staje się codziennością, a katastrofa czymś, do czego można się przyzwyczaić.
Tom, który nie tyle opowiada o naturze, ile uczy, jak ją usłyszeć. Wiersze Sabriny Giarratany są uważne, skupione, ukazują świat w mikroskali: w zapachu mięty, w świetle na liściu, w dotyku kory. Zatrzymują chwilę, zanim zdąży przeminąć. Przyroda to nie tło ani dekoracja, tylko pełnoprawna partnerka rozmowy. Życie styka się tu ze śmiercią, wzrost z rozpadem, dziecięcy zachwyt - z doświadczeniem kruchości. Włoska poetka pisze bez patosu czy dydaktyki, za to z czułością wobec najmniejszego szczegółu. Tekst Sabriny Giarratany i ilustracje Sonii Marii Luce Possentini stają się jedną tkanką - słowo i obraz współtworzą opowieść dla czytelniczek i czytelników w każdym wieku.
park jurajski właśnie podjeżdża nocny z mięsemw centrum dokładają świeżej padlinyzapowiada się długa noc nie upiłem się nie przećpałemlecz w jednym oku źrenica w pionnapięty brzuch i nozdrza pełne mrozu stworzeniom wyklutym na żerwymyślam śmierci czuję pod językiemkażdą warstwę soczystej tkankinie mam cierpliwości do wzroku ssakówoczy pod kłami strzelają jak małe pomidorki zasługuje na rzeź każdy motor i kołodziurawy wydech czy tłumik nie od gnata(kompsognaty to takie małe raptory)ewolucja poszła za dalekoskręciła w zły zjazd bawią się i rozmawiają o cenach benzynynikt nie pyta skąd leci krewgdyby ktoś wykrwawił sięw niskopodłogowym solarisiesłońce i tak wstanie jutro rano zabiorą dzieci do zatoruwytrzeźwieją dopiero w drodzekupując kawkę na orlenie sprawdzą czyjuż przyszło zalando do paczkomatupogłaszczą psa nakarmią niemowlęw tej kolejności od małego hodowany na zabójcęodrzucam mięso rozród dziedzictwozadaję kłam gatunkowizgadza się tylko homo witamy na wyspie isla nublarmirra i kadzidło skutecznie odpędzają komarylitera te na ścianie to znak króla ten wiersz to nieśmieszny memwysłany w daily pakiecie od znajomegosuchy tekst przykuwa twój wzrok jeśli życie jest jak parkto moje to park jurajski
Tom poetycki o poszukiwaniu miejsca osiedlenia. „Siedliska”, „Spotkaliska”, „Myślowiska” – trzy części książki wyznaczają drogę od doświadczenia fizycznego, przez relacyjność, ku temu, co myślowe i duchowe. Idiom Kristiny Kočan jest skondensowany i wymagający. Każde słowo ma tu ciężar, a składnia pracuje na granicy sensu. Przesunięcia, zgęstnienia i przerzutnie nie są ozdobą, lecz sposobem myślenia, dzięki czemu wiersz staje się przestrzenią napięcia. Ludzie, zwierzęta i rośliny na równych prawach współuczestniczą w świecie. Obserwujemy ich nieustanny ruch: migracje, przemieszczenia, próby zamieszkiwania. W przekładzie Agnieszki Będkowskiej-Kopczyk Siedliska zachowują brzmieniową intensywność – jako książka, która nie opisuje domu, lecz sprawdza, czy w języku można go na chwilę ustanowić.
Poetycki powrót po wielu latach – bez poprawek, bez dopisywania czy skreślania słów przez „dojrzałą rękę”. Wiersze „tamtej poetki” zostają oddane w całości: z nadmiarem emocji oraz intensywnością, która nie szuka dystansu ani kontroli. Pani Anima od początku była figurą sprzeciwu wobec stabilnego modelu podmiotu. W jej perspektywie myślenie rodzi się z doświadczeń cielesnych, z relacji i pamięci. Z kolei Kangór – dziecięcy totem i autoironiczny „paszport” do świata natury – chroni tom Ewy Kuryluk przed patosem i jednoznacznością. Dzięki niemu żałoba nie zamienia się w koturnowy lament, a trauma nie zastyga w pomniku. Pani Anima wraca nie jako dokument epoki, lecz jako głos, który wciąż sprawdza granice wrażliwości i języka.
Antologia tekstów Tomka Lipińskiego, które na trwałe weszły do polskiej kultury cytowanych, powtarzanych, krążących w obiegu społecznym jako rozpoznawalne frazy kolejnych pokoleń. W wyborze, opracowaniu i z obszernym omówieniem Artura Burszty utwory te po raz pierwszy czytane są jako literatura: bez muzycznego kontekstu, ze skupieniem na samym słowie. Książka zapisuje drogę twórczą przemierzaną od ponad czterech dekad i odsłania poetycką konsekwencję autora, który od początku traktował piosenkę jako formę myślenia, mówienia i odpowiedzialności za język. Teksty te działają jak sejsmograf: rejestrują napięcia i drgania rzeczywistości, zanim przerodzą się w wstrząs, dlatego wiele z nich brzmi dziś zaskakująco aktualnie. Całość dopełniają legendarne fotografie Michała Wasążnika wizualny zapis tego samego czasu i doświadczenia, widziany z bliska i bez nostalgii. Książka ukazuje się krótko po przyznaniu Lipińskiemu Paszportu Polityki w kategorii Kreator Kultury, między tomami autobiografii, stając się lekturą nie tylko uzupełniającą, lecz konieczną.
Książka, która podważa mit języka „ojczystego” jako źródła, schronienia i tożsamości, pokazując język jako pracę: nieustanną, przerywaną, niedoszacowaną. Matkitaski wyrastają z doświadczenia opieki, macierzyństwa i wielojęzyczności, ale nie oferują narracji pocieszenia ani powrotu do pierwotności. Język wydarza się tu w mamrotaniu, jąkaniu, błędzie, dziecięcej paplaninie – tam, gdzie sens nie jest dany, lecz mozolnie wytwarzany. W przekładzie Karoliny Golimowskiej niemiecki i angielski nie tworzą harmonijnego dialogu, lecz produkują tarcia i przesunięcia, ujawniając translacyjność jako podstawowy stan egzystencji. Wolf wiąże ze sobą mit, historię i codzienną pracę opiekuńczą, pokazując, że granice języka, ciała i wspólnoty są strefami przecieku, a nie liniami podziału. Książka ukazuje się w serii „Tu i teraz” jako projekt, który odsłania język będący zadaniem bez końca – praktyką uwikłaną w relacje władzy, zależności i troski.
Baśń roślinna, która wymyka się prostemu podziałowi na literaturę dla dzieci i dla dorosłych. Bylinki opowiadają o dojrzewaniu, wspólnocie i uczeniu się własnej sprawczości w świecie, który bywa piękny, ale też nieprzewidywalny i groźny. Historia Szarotki i Lilijki istot na wpół ludzkich, na wpół roślinnych rozpoczyna się w momencie zakwitnięcia, gdy bohaterki wchodzą do społeczności zamieszkującej górską krainę. Katastrofalna burza staje się dla nich doświadczeniem granicznym: uczy, że nie wszystko da się naprawić, a prawdziwa siła tkwi w relacjach, trosce i uważności wobec innych istnień. To książka niespieszna i zmysłowa, traktująca czytelniczki i czytelników poważnie, bez uproszczeń i moralizowania. Wielogłosowa narracja oddaje głos nie tylko bohaterkom, lecz także wodzie, światłu, mchom i kamieniom, budując świat poprzez rytm, obraz i doświadczenie natury jako żywego, współodczuwającego organizmu. Dopełnieniem opowieści są ilustracje Julii Koźmin, które współtworzą sens, zamiast jedynie towarzyszyć fabule.
Wiersze Williama Carlosa Williamsa są lekcjami powolnego patrzenia w świecie, który wszystko każe nam rozstrzygać natychmiast. Autor to z jednej strony odnowiciel poezji amerykańskiej, z drugiej lekarz z New Jersey, zapisujący to, co widzi obok siebie, tu i teraz. Wiersz staje się tu przestrzenią, w której przedmiot nie zamienia się w symbol, lecz może po prostu być: ze swoją kruchością, brzydotą i nagłym błyskiem jasności. Julia Hartwig nie tylko tłumaczy Williamsa, ale też wchodzi z nim w poetyckie porozumienie. Jej wybór i przekład wydobywają ton najbliższy własnej wrażliwości poetki ujawnia się tu Williams wyciszony, wyczulony na detal, prosty, ale nigdy uproszczony. Spóźniony śpiewak to efekt tego spotkania książka, w której amerykański klasyk mówi po polsku tak, jakby od dawna był obecny w naszej codzienności.
Jeden z najgłośniejszych debiutów ostatnich lat – nagrodzony Nagrodą Conrada, KMLU i Gdynią, nominowany do Nike, Nagrody m.st. Warszawy i Paszportów „Polityki” – powraca jako pierwsza książka w cyklu „Debiut od nowa” – nie jako sentymentalne wznowienie, lecz powieść, która domaga się nowej ramy: ponownego ustawienia w szeregu, sprawdzenia, co dziś z nami robi. Ta lektura odsłania nowe napięcia, fałdy, szczeliny. Zaprasza, by wejść do Nowej Huty Łapczyńskiej, przejść przez dym, asfalt, błoto i szpitale, sprawdzić, jakie bestie rozpoznajemy w sobie i dookoła. To nie są realistyczne „portrety mieszkańców”, lecz figury, w których skupiają się lęk, pragnienie, przemoc i czułość miejsca. Tak działa literatura, która nie kończy się na pierwszym obiegu – o czym w dołączonym do książki posłowiu pisze Artur Burszta.
Książka, która wyrasta z irlandzkiej historii i osobistej biografii, a zarazem sięga w stronę czasu geologicznego i gwiezdnego. W świecie Magdalenek, klasztornych pralni, wyburzanych osiedli i ludzi dorastających w rytmie przemysłowych przemian pocieszenie oznacza nie ucieczkę, lecz rozpoznanie współuczestnictwa w losie świata. Paula Meehan szuka języka dla doświadczeń, których nie da się łatwo opowiedzieć: przemocy instytucji, choroby i żałoby, uzależnień, lęku klimatycznego, dziedziczonych traum. Sięga do mitologii i tarota, łączy naukę i duchowość, legendy miejskie oraz protest songi, tworząc poezję jednocześnie cielesną i polityczną, czułą i bezlitosną wobec iluzji, że świat da się uratować bez zasadniczej zmiany spojrzenia. W przekładzie Tadeusza Sławka Artemida pocieszycielka staje się także książką o naszej części Europy: o tym, jak poezja, sondowana słowo po słowie, może jeszcze podtrzymywać wrażliwość i odpowiedzialność w świecie późnej nowoczesności.
Otwarcie monumentalnego, trzytomowego cyklu Petera Nadasa Historie równoległe, uznawanego za jedno z najważniejszych osiągnięć współczesnej prozy europejskiej. Pierwszy tom wprowadza główne postaci i podstawowe linie narracyjne: od Berlina 1989 roku, gdzie w parku zostaje znalezione ciało nieznanego mężczyzny, po budapeszteńskie mieszkania, baraki, gabinety i sypialnie, w których historia zapisuje się w ciałach i relacjach. Nadas łączy rodzinny fresk, powieść inicjacyjną i kryminał, tworząc gęstą, zmysłową prozę o pamięci, pożądaniu, przemocy oraz milczeniu. Nieme imperium odsłania skalę i ambicję całego projektu: Europę widzianą z bliska, przez relacje i ciało, zamienioną w prawdziwe laboratorium losów XX wieku. W przekładzie Elżbiety Sobolewskiej ta wielowarstwowa narracja zachowuje swoją precyzję i rytm, otwierając przed polskim czytelnikiem pełnię stylu pisarza.
Książka, która nie opowiada historii, lecz bada mechanizm jej powstawania. Przez Susan Sontag nazwana największą powieścią naszych czasów, prowadzi przez miejsca, gdzie jednostkowe doświadczenie styka się z traumami XX wieku: stalinizmem, rokiem 1956 i cieniem podzielonej Europy. Trzy plany narracyjne Berlin przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, dzieciństwo w latach pięćdziesiątych i fikcyjna powieść pisana przez bohatera tworzą kompozycję, w której chronologia ustępuje logice wspomnienia. To proza intensywnej świadomości: pamięć pojawia się, zanika, powraca przetworzona, odsłaniając to, jak historia zapisuje się w ciele i spojrzeniu. W przekładzie Elżbiety Sobolewskiej brzmi świeżo i przejmująco co dowodzi, że ta powieść naprawdę wyprzedziła swój czas. Nowe wydanie ukazuje się równolegle z inauguracją trzytomowych Historii równoległych, otwierając w polszczyźnie pełną skalę pisarstwa Nadasa.
Książka o współczesnym życiu rozpiętym między sygnałem a przerwą w zasięgu o intymności, która zapisuje się w drobnych gestach, zakłóceniach, niepewnych próbach kontaktu. historia połączeń tworzy portret bohatera rozdartego między miejscem a drogą, między tym, co swojskie, a tym, co dopiero ma nadejść. Przemysław Krall pisze językiem szczerości obarczonej ryzykiem takim, który nie ukrywa pęknięć ani wstydu, a zarazem pozwala nadać sens własnej opowieści. To poezja kadrowania: obrazów pozostających poza planem, emocji uchwyconych między wersami, pamięci, która nie układa się linearnie, lecz wraca jak echo. To debiut o odwadze mówienia własnym głosem i o świecie, w którym droga bywa jedynym miejscem, gdzie można naprawdę zacząć.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
